21-4 A PLEASANT FICTION

‘Everything that has a beginning has an ending’, zo ook dit jaar van School at Sea. Vandaag is dag 183, de laatste dag, de dag waarop al onze leerlingen weer terug naar huis gaan. De gevoelens zijn gemengd: voor de een voelt het als thuiskomen, terwijl de ander voor zijn of haar gevoel juist ‘thuis’ (i.e. de Thalassa) verlaat. De laatste uren worden afgeteld tot 14u00, het definitieve einde.

Alle leerlingen weten het van tevoren, want voor iedereen kent School at Sea dezelfde opbouw.

Het begint met de proloog: de infoavond, de fondswerftrainingen en het selectieweekend, waarna dat verlossende bericht eindelijk volgt: je gaat mee! Voor velen een moment van pure euforie.

Dan begint de eerste akte: je komt aan boord, gaat het schip voorbereiden en vertrekt vanuit IJmuiden naar Tenerife, de eerste echte bestemming, met de eerste echte expeditie. Alles is nieuw en spannend: de groep, het zeilen, de aankomst op het eerste eiland en ja, ook een beetje het schoolwerk. Nog spannender wordt het tijdens de eerste oversteek: weken lang alleen maar oceaan, wat doet dat met je?

De tweede akte staat volledig in het teken van het verblijf in de Caraïben. De leerlingen zijn ‘ingeslingerd’, gewend aan het leven en het ritme aan boord. Vele bestemmingen passeren de revue, met als hoogtepunten twee eigen reizen: één in Panama en één op Cuba. Maximale zelfstandigheid en verantwoordelijkheid en twee keer ruim een week weg van het schip, van de groep… weg van thuis… hier begint het bij sommigen voor het eerst te knagen: hoe is het straks zonder het leven aan boord, zonder School at Sea?

Na Cuba begint de derde akte: via Bermuda en de Azoren terug naar Europa, terug naar huis. De afgelopen jaren hebben de leerlingen op Faial steeds een voorproefje van het thuiskomen, wanneer de Portugese deelnemers daar hun ouders weer zien en een nachtje in hun eigen huis kunnen slapen. Dat is thuiskomen dus… willen we dat eigenlijk wel? Er komen hier en daar twijfels, emoties komen los en vragen als ‘wat vind jij zo leuk aan SaS’ [de andere zes maanden] en ‘wie is je favoriete leerling’ [jullie zijn allemaal gelijk en zo behandelen we jullie ook] worden met grotere regelmaat gesteld, ieder jaar opnieuw.

En toch, toch is ieder jaar weer anders, verrassend, enerverend. Samen creëer je aan boord een microwereld, die buiten het schip, buiten de zes maanden niet kan bestaan: a pleasant fiction, een aangenaam construct, zoals de Engelsen plachten te zeggen. Elke pleasant fiction is een bel, een bubbel, afgesloten van de buitenwereld, soms van de realiteit. Elke pleasant fiction kent unieke onderlinge verhoudingen, gedragspatronen, inside jokes, (on)voorstelbare ervaringen en, onherroepelijk, een einde. Dat einde is echter tevens een begin, waarbij de zes maanden aan boord zijn afgerond en samen met de proloog een herinnering worden. Die herinnering koester je en hier kun je uit putten voor de rest van je leven, hij vormt een anker, dat je altijd met je meedraagt en waar je je aan vast kunt houden…

Als het dan eindelijk 14u00 is en de laatste leerlingen hun spullen de kade op hebben gesleept, bij papa en mama, hun echte papa en mama, in de auto hebben gepropt en zijn weggereden, dan is het tijd voor een drankje met het team. Je loopt vanaf het zonovergoten achterdek de lege salon in, de trap af, door de lege eetzaal naar de koelkast in de keuken. In het voorbijgaan werp je een blik de gang in, waar vanuit de hutten de stilte je oorverdovend tegemoet komt. En dan realiseer je het je: je bent iets vergeten… wekenlang heb je de leerlingen voorbereid op het einde van hun reis, maar je hebt het niet tot jezelf laten doordringen. En dan stort ook jouw pleasant fiction in elkaar. Waar je anderen, maar vooral jezelf, wekenlang heb wijsgemaakt dat  je leerlingen toch ‘gewoon je werk zijn, waar je heel klinisch op 21 april een punt achter kunt zetten’, blijkt dit toch tegen te vallen: je mist ze, nu al, elk van hen en hen allemaal…

Even later kom je boven met de drankjes en stap je het achterdek op. Je wilt zeggen: ‘Ik weet niet wie daar uien heeft staan snijden in de keuken, maar…’ maar je besluit anders en zegt: ‘Zo, gelukkig hebben we over een maand de epiloog alweer: de terugkomdag…’

Onderwijscoördinator Pascal

20-4 BIJNA VOORBIJ (MAAR LATEN WE HET DAAR NOG EVEN NIET OVER HEBBEN)

Ik opende de deur, voelde de koude ochtendlucht op mijn wangen en wierp een lange blik op de zon die langzaam opkwam en ervoor zorgde dat de lucht roze kleurde. Via het gangboord liep ik naar het middendek toe waar ik een aantal mensen vond die naast elkaar lagen te slapen. Ook in het kluivernet lagen mensen en behalve ik was er niemand wakker. Er heerste een zeldzame stilte over het schip, alsof er eigenlijk niemand aan boord was en er niets gebeurd was. Maar de rest en ik weten het verhaal, ons verhaal. Niemand zal ons ooit helemaal begrijpen en dat hoeft ook niet, want wat wij hebben meegemaakt en wie wij samen zijn, is iets van ons. Het voelt als een normale dag, een normale dag aan boord, thuis, met iedereen om me heen. En tegelijkertijd zegt een stemmetje in mijn hoofd dat het einde in zicht is, een einde van iets moois, want het afscheid laat me de reis, de mensen en het leven aan boord meer waarderen en nadenken over alle mooie momenten die we samen hebben meegemaakt. Morgen gaan we naar huis, ons andere huis en ik zie wel wat hierna komt, het maakt me niet uit, want ik voel me zeer vereerd dat ik dit geweldige magische avontuur heb mogen meemaken.

Wieske

19-4 TOEGIFT

Helaas mocht ik volgens doktersvoorschrift het laatste stukje niet meevaren. Een infectie die ik eerder had opgelopen moest steeds door een professional gecontroleerd worden en dat kon aan boord niet. Zodoende vloog ik op 12 april ’s ochtends vroeg vanaf het vliegveld van Santiago de Compostella naar Schiphol. Terugkijkend denk ik dat School at Sea toen voor mij eigenlijk al afgelopen was. Ik ben sinds het schip weer in Scheveningen ligt wel weer aan boord, maar het voelt een beetje als een toegift. Alsof de artiest na het einde van het concert nog even terugkomt om dat ene hitje te spelen. Ik heb mijn thuiskomst immers al gehad, mijn vriendin na maanden weer gezien en ben zelfs al wezen winkelen in Utrecht. Ik ben benieuwd naar de ‘echte’ thuiskomst morgen in IJmuiden, maar ik merk dat ik er heel anders in sta dan de rest van de mensen aan boord. Voor mij stelt het eigenlijk niet zo veel meer voor, terwijl het voor velen een emotioneel weerzien zal worden.

Waar ik wél tegenop zie is om na morgen deze groep niet meer continu om me heen te hebben. Het waren zes geweldige maanden: de reis, de bestemmingen en de mensen waren allemaal te gek. Ik ga jullie missen!

Docent Sander

18-4 HOLLANDSE POT

Na maanden rijst met bonen gegeten te hebben was het dan eindelijk weer zover: lekker Nederlands eten. Aangekomen in Nederland, in Scheveningen om precies te zijn, hadden we weer alle Nederlandse producten tot onze beschikking. Het begon in de ochtend bij het ontbijt al met Nederlands brood wat net bij de winkel gehaald was en iedereen meteen herkende van thuis. Als lunch hadden we echte Hollandse tomatensoep en ’s avonds was het tijd voor de echte Hollandse pot: AGV, oftewel, aardappelen, groente en vlees. En wat voor groente: heerlijke bloemkool en broccoli. Iedereen genoot met volle teugen. Wat zijn we toch een heerlijke gewoontemensen met z’n allen!

Docent Hanne

17-4 EEN GEMENGD GEVOEL

Het is een zo’n beetje het antwoord van iedereen op de vraag of hij zin heeft om naar huis te gaan. Een enkeling zegt heel duidelijk ja of nee, maar het gros antwoordt: ‘Ik heb er een beetje een gemengd gevoel bij’. Het is ook heftig om na een half jaar het vertrouwde leventje met al die leuke mensen aan boord achter te laten. Enerzijds kun je lekker eten wat je wilt en als je rijst mislukt (het blijft lastig) die gewoon in de prullenbak flikkeren. Ook kun je afspreken met mensen als je daar zin in hebt en alleen zijn als daar de voorkeur ligt. Gewoon alles zelf bepalen dus. Maar de rust, het avontuur en het gezelschap dan dat bij SaS hoort, dat was zo ontzettend fijn…

Vandaag kwamen we aan in de haven van Scheveningen. Naarmate de kustlijn naderde, werd het stiller aan boord en voordat de eerste landvast aan de kade werd gebracht, rolden de eerste tranen al.

OMG, we zijn in Nederland! KPN op mijn mobiel en een viskraam op de hoek; ik ben bijna thuis! En toen ik euforisch bij de viskraam al append en bellend stond te haringhappen, zag ik langs de kade de Thalassa liggen in de ondergaande zon, dacht ik aan komende zaterdag, wanneer ik voor het laatst challas (laten we hopen dat dat woord weer uit mijn vocabulaire verdwijnt) tegen mijn mede-Sassers zou gaan zeggen en daarna zou gaan missen. Ik kreeg er een beetje een gemengd gevoel bij.

Docent Bonne

16-4 IN THE FLOW!

Wat is er fijner dan in de flow zitten? Dat je aan het werk bent, of iets aan het doen bent en alles verloopt soepel als een geoliede machine. Dat mocht ik deze dag weer eens ervaren en wat is dat toch een heerlijk gevoel! Deze dag stond ik met drie leerlingen te rocken in de keuken; de sfeer was goed, we hadden lol, maar we werkten ook hard en serieus. Op deze manier samenwerken geeft mij echt een kick en maakt dat ik met enorm veel energie de hele dag op het schip rondloop. En dat is mede te danken aan de super leuke leerlingen van SaS 17-18!

Docent Eva

15-4 GOED ZEEMANSCHAP

Mayday, mayday, we are drifiting, horen we tijdens de 5-9 wacht over radiokanaal 16. Het gaat om een redelijk klein zeiljachtje dat aan het bellen is met de Franse kustwacht vanwege motorproblemen. Hoewel niet iedereen zin heeft om naar ze toe te gaan bepalen Sam en Wieske (onze tijdelijke kapitein) dat we al het zeil weghalen, de motor aanzetten en er heen varen. Ik sta op uitkijk, en al snel zie ik het kleine bootje aan de horizon verschijnen. We staan met z’n drieën op de brug, de rest is weggestuurd. Allemaal zijn we druk in de weer met de verrekijkers en aan het praten met onze stuurman Iris over wat we precies aan het doen zijn. Net voor zonsondergang hebben we het jachtje vastgemaakt aan onze boot door middel van trossen. Aan het begin van de nacht worden ze opgehaald door een reddingsboot. Hoewel het ons extra tijd kostte hebben we wel ons goede zeemanschap getoond, en hopelijk gaat het de mensen aan boord goed.

Jasmijn

14-4 HET WAS AFZIEN, GELUKKIG KUNNEN WE NU WEL WEER: 20 minuten douchen

De afwas laten staan

Sporten

Alles kunnen eten wat we willen

Naar de supermarkt gaan wanneer we dat willen

Dubbel beleg eten

Chillen in onze kamer van meer dan twee vierkante meter

Alleen zijn

Asociaal zijn

Midden in de nacht pasta maken zonder schuldgevoel te hebben

Kauwgom onder de tafel plakken

Met onze liefjes in bed liggen met de deur op slot

Schone kleren aan doen

Op een stabiele ondergrond leven

Vers eten eten

Zonder sasstories door het leven gaan

Onze shit laten liggen

Gillend door de gang rennen

Zonder schooldruk leven…(?)

Uit glazen drinken

Met minder dan drie personen weglopen

Een chocoladereep alleen opeten

Uitslapen

Gezond doen?

Eten eten zonder beestjes

Slapen zonder uit je bed te vallen

Eten bij de laptop

Maar toch zullen we dit nooit meer met z’n allen kunnen meemaken, ik moet dan namelijk langer dan drie minuten lopen naar m’n buddy’s, omdat we nu allemaal verspreid zijn over de EU.

En hoe was het? Ehm…

Maike

13-4 HET BEGIN VAN HET EINDE

Voor elke dag die we samen op dit schip zaten, komt nu een traan. Voor elk mooi moment dat vast gebrand zit op mijn oogleden, komt nu een drang voor nog een knuffel. Als alles overstag gaat van blijdschap naar verdriet omdat het besef bij 43 tegelijk komt verspil ik mijn laatste dagen aan huilen en knuffels zoeken. Wanneer de tanks vol gezouten tranen die misschien niet zullen drogen bij iedereen overstromen, staan daar nog een paar dagen lang zusjes en broertjes om ze op te vangen. Met hun gespierde armen gekleed in zes maand oude vodden staan ze daar. Nog een paar dagen. Daarna zullen we elkaar misschien niet meer beschrijven als broertjes en zusjes. Daarna zullen onze vodden verbrand worden en zullen we ons weer kleden in de maskers die thuis op ons wachten. Daarna zullen we zelf die tranen moeten drogen, of zullen onze biologische broertjes en zusjes dat voor ons doen. Dit is het begin van het einde en alles aan boord wijst erop. Van de plannen die worden gemaakt voor afspraken na SaS, tot het feit dat SaS-story 6 al bijna af moet zijn. Dit is het einde van de mooiste zes maanden van ons leven en iedereen beseft het ineens.

Maar ondanks al het verdriet en besef gaat het leven aan boord door alsof we voor altijd door zouden gaan en elkaar nooit los zouden hoeven laten. Toch, 21 april om 13:00 precies zullen we wel moeten. Vastgehouden door onze lieve ouders die alleen maar blij kunnen zijn terwijl wij huilen tot de tranen op zijn. In auto´s die allemaal verschillen net als wij maar toch uit hetzelfde bestaan, net als wij. Allemaal onze eigen kant op terwijl we zes maanden lang één richting deelden alsof we nooit anders hadden gedaan. Om 13:00 zullen we elkaar los moeten laten terwijl we nu nog zo mooi samen zijn en samen leven. Hoe gaan we dat ooit doen?

Caya

12-4 GOLF VAN BISKAJE, LAATSTE KEER

Voor alles een laatste keer. Zo ook tijdens SaS. Aan boord is iedereen al druk bezig met thuiskomen. In de sailmails worden de laatste dingen geregeld en alles wordt afgerond. Heel veel dingen zijn voor de laatste keer. Laatste keer je bed verschonen, laatste keer je was doen, laatste keer normale school- en wachtdagen, etc. Het is best confronterend. Maar velen vinden het ook niet erg om naar huis te gaan. Op je hoogtepunt moet je stoppen toch?
Over anderhalve week zit je alweer op je eigen bank tv te kijken. Over anderhalve week moet je alle opa’s, oma’s, neefjes en nichtjes af om alles te delen. Iedereen is ook al bezig met wanneer we elkaar allemaal weer zien. Een vast weekend in het jaar voor reünie, dagjes weg met elkaar, welk weekend komt Adrienne langs? Annick tourt door Nederland!
Dit is dan ook het laatste blogje, sorry oma.
Nog heel even genieten…
Femke

11-4 SHOUT OUT NAAR SANDER

Hij is 28 jaar,

en op zijn hoofd heeft hij een bos rood haar

Zijn baard is vol en zeker niet klein

Nee, nee, zijn baard is beter dan die van de kapitein

Hij is de reden dat ik minder voor wiskunde faal

Het is Sander, de grote held van ons allemaal

Scheikunde, wiskunde, natuurkunde, deze man is van alle markten thuis

Maar helaas, morgenochtend gaat hij naar huis

Een nare bacterie kwam in zijn vinger terecht

Elke dag door een professional schoon laten maken heeft de dokter gezegd

Wie moet ons nu helpen met onze bètavragen?

En met wie moeten we nu over het leven klagen?

Sander is namelijk ons grote idool

Voor hem willen we maar al te graag aan school

Zijn laatste avond hier aan boord besteedde hij niet huilend in een hoek

Maar hij legde scheikunde uit aan onze Anouk

Wat een held is het toch deze man

Ik denk dat het schip niet zonder hem kan

We zullen nu naar Nederland varen, snel en stug

Want voor de laatste dagen komt hij dan weer aan boord terug

Dan kunnen we de laatste vragen bij hem kwijt

En nog genieten van zijn gezelligheid

Tnx voor alles, Sander tot over een paar dagen

Misschien dat ik je nog even kan bellen voor een paar wiskundevragen

Enora

10-4 BEAST WORDT BEAUTY

Het begon vandaag bij iedereen echt binnen te komen: over elf dagen zijn we weer thuis! En omdat we niet wilden dat iedereen op de kade straks een hartverzakking zou krijgen, toverden we de eetzaal om in een beauty parlor. Sam was de eerste klant, laten we maar zeggen dat het een ‘spoedgeval’ was, kreeg de volle behandeling. Maskers, pincetten, nagelvijltjes en zalfjes. Alle restjes persoonlijke verzorgingsmiddelen werden bij elkaar geschraapt. Alle maatregelen werden genomen om deze man te proberen om te toveren in een echte prins. Aan het resultaat zal ik verder geen woorden vuil maken.

Adrienne

9-4 EERST NIET, NU WEL!

De dag dat de mail kwam, die beslissende dag in mijn leven. Zoals misschien wel meerdere leerlingen hadden, wilde ik iets voor mijn gezin doen als afscheid. Ik bedacht om een nieuwe tekst te schrijven op het liedje photograph van Ed Sheeran. Mijn tekst ging over onze liefde en dat ze me niet moeten missen omdat ik altijd aan ze zou blijven denken en ze nooit alleen zou laten. Ook over dat ik mijn droom leef maar ze toch nooit zal verlaten omdat zij de belangrijkste voor mij zijn. De laatste week brak aan, ik had elke dag mijn liedje geoefend. Alleen was er iets wat me tegenhield, iets wat ervoor zorgde dat ik het liedje niet voor mijn gezin gezongen heb. Ik durfde niet.

We vertrokken, het begin van de voorlopig beste zes maanden van mijn leven. School at Sea heeft me heel veel geleerd, op vele verschillende gebieden. Het belangrijkste moment was toen ik Nanne en Wieske vertelde over het liedje en ze me vroegen waarom ik het niet gezongen had. ‘Weet ik niet’, zei ik en dat was ook zo, wat hield me tegen? De volgende dag kwam ik bij ze terug om te vertellen wat me tegenhield, ik durfde niet. Sinds ik dit realiseerde weet ik wat School at Sea mij gebracht heeft. Ik durf veel meer.

School at Sea heeft met leren durven. Ik durf de mast in te klimmen, het kluivernet in te gaan, een schip te besturen. Ik durf te koken voor 45 man, een schoonmaak te leiden, mensen in vreemde landen aan te spreken. Ik durf leiding te geven, op te staan, aan te spreken. Ik durf te proberen, te falen, te corrigeren. Ik durf mezelf te zijn.

Mezelf zijn betekent voor mij vrij zijn. Ik durf te lachen en te huilen. Ik durf boos en blij te zijn. Ik durf ja en nee te zeggen. Ik durf te dansen, te zingen, vrolijk te zijn.

Voor School at Sea schreef ik het liedje voor mijn gezin. Tijdens School at Sea heb ik het zo ontzettend vaak gezongen. Als ik aan ze dacht of gewoon als ik vrolijk was en zin had om te zingen. Tijdens School at Sea heb ik leren durven. Nu durf ik, nu durf ik het liedje voor mijn gezin te zingen. Als ik thuis ben ga ik het voor mijn gezin zingen. Dat is School at Sea.

Merijn

8-4 RONDJE ATLANTIC? STREEP DIE MAAR AF!

‘Er is land te zien buiten!’ werd er laat in de middag door het schip geroepen. Buiten was Portugal te zien en even later kwam er een vuurtoren in zicht. Een vuurtoren die we echter al eerder hadden gezien. Het was zo raar om in de haven van La  Coruña aan te komen, we herkenden alles, de hoge gebouwen, de rotsen, de dijk die al het woeste water tegenhoudt en de strandjes aan de kust. Net als de vorige keer kwamen we aan in de schemer met een kalme zee waardoor onze boeg het vlakke water doorbrak. In stilte legden we aan aan de steiger met op de achtergrond de lichtjes van de stad. We zijn weer op dezelfde plek waar we vijf maanden geleden ook waren en toch is het niet hetzelfde. Niets is hetzelfde. Wij zijn degenen die zijn veranderd. Dit was onze eerste bestemming, onze eerste keer aan land na onze eerste tijd op zee. Het voelde toen als een soort overwinning en we wisten nog totaal niet wat ons te wachten stond na deze eerste haven. Nu zijn we hier weer en weten we wat er na deze bestemming komt. Maar nu gaan we niet meer verder, we gaan juist terug. Of toch niet?

Wieske

7-4 KITCHENDUTY AND KITCHENDANGER

Wow, vandaag had ik mijn laatste keukendienst van School at Sea! Aan de ene kant ben ik blij dat ik het achter de rug heb, maar aan de andere kant is het weer een stapje dichter bij het naar huis gaan… Maar daar gaan we het nog even niet over hebben. Het was een onrustige dag op zee met regelmatig een vrolijke golf die onze keukendienst verstoorde. Alles waar we even geen omkijken naar wilden hebben, hadden we aan de lage kant uitgestald, dus als we iets wilden doen moest het aan de hoge kant. Zo stond ik paprika’s te snijden en kwam er een golf. Ondertussen dat ik weggleed (dit hele schip zit vol met randjes waar je je vast kunt houden, maar in de keuken, ho maar. Waarom?) probeerde ik m’n snijplank, bak gesneden paprika en de paprika’s die nog gesneden moesten worden, ‘omhoog’ te duwen. Gelukkig had ik het mes nog in m’n hand terwijl ik dat deed… Dan denk je waarschijnlijk, leg er iets onder, maar helaas werken de verplichte theedoeken en antislipmatten niet. Ben ik blij dat ik straks thuis kan koken zonder dat er iets wegglijdt. O nee, nog maar twee weken!

Tamara

5-4 KABAAL UIT DE KEUKEN

Vandaag had ik keukendienst. Niet zomaar een keukendienst, maar een keukendienst met storm. De pannen vlogen van hot naar her. Zoveel tegenslagen dat je je afvraagt of het ooit goed gaat komen. En als je even een frisse neus wil gaan halen, kom je kletsnat terug. Maar toch doorgaan hoe lastig het ook is en hoeveel scheldwoorden je al hebt gesproken, je moet doorzetten. Het eten gaat zich namelijk niet vanzelf bereiden. Totdat je uiteindelijk dat bevrijdende gevoel hebt wanneer je alles op mag dienen. Waarna je complimenten krijgt en als cadeautje een smerige keuken erbij. Nog even doorzetten en dan ben je klaar. Alle afwas gedaan en dan komen er nog een paar bakjes en bestek uit een of ander hoekje tevoorschijn. Maar wanneer op het einde van de dag dan eindelijk echt klaar bent en lekker koud mag douchen omdat de verwarming het niet doet. En je dan eindelijk schoon weer in je bed mag gaan liggen. Dan slaap je toch wel het lekkerst.

Stijn

5-4 LAAT HET EINDE EEN BEGIN ZIJN

Het aftellen begint. Of, eigenlijk moet ik zeggen; het is al lang begonnen. En net wanneer je de tijd weer even vergeet word je er wel door de lopende aftelkalenders aan herinnerd. We gaan naar huis, en elke dag wordt dat definitiever voor ons allemaal. Onze (officiële) laatste bestemming is geweest, al hopen (en smeken) wel allemaal dat we nog een tussenstop willen, het blijft anders. We willen nou eenmaal niet dat School at Sea eindigt. Dat mág gewoon niet. Het kán niet.

Als ik terug kijk naar School at Sea ben ik trots, op ons allemaal. Ik ben trots op onze veranderingen, al het geleerde, alle avonturen. Zelfs al onze dieptepunten, want ja, daar zijn we door gegroeid, ook daar hebben we van geleerd. Maar het is nog niet geëindigd, en dat is een punt wat ik hier heb geleerd. Telkens als iets eindigt, telkens als iets afloopt, begint er iets nieuws. Hoe kan het ook anders? Maar hier, bij School at Sea, begint dat nieuwe gewoon net even wat eerder, of eindigt het juist onverwacht. Je wordt hier in het diepe gegooid, ze laten je erin ronddwalen en uiteindelijk vind je een weg, een pad. Je eigen pad. Net wanneer je het kent, wanneer je gewend bent aan het duister word je eruit gehaald en in een nieuw avontuur gezet, waar je helemaal opnieuw kan beginnen. Maar dat is School at Sea. Dat zijn onze avonturen, onze leerdoelen. En we zijn nog niet klaar met de reis. Er zijn nog steeds avonturen te leven, nog steeds verhalen te schrijven en er zijn nog steeds dagen die afgeteld moeten worden. En totdat we bij nul zijn, is voor mij het avontuur nog niet afgelopen.

Robin

4-4 WHAM

Het zou in alle opzichten een hele mooie dag zijn. Een hele mooie dag inderdaad. Ik had echt zin in vandaag. Vandaag begon namelijk heel goed, met een lekker ontbijtje en gezellige mensen. Alles was geweldig, totdat: Wham. De waterdichte deur van de salon moest dicht. Waarom, waarom, wrede wereld, wrede Sam?
Kennelijk had de depressie waartegen we aan het racen waren ons ingehaald. Het zou weer gaan stormen, dus alles moest dicht. Oh, oh. Bermuda 2.0?
Gelukkig niet, zei Sam. Zo heftig zou het niet worden. De waterdichte deur moest alleen wel dicht.
Dat werd weer dagenlang alleen maar binnen zitten, alleen naar buiten gaan voor de wacht.
Wat begon als een prachtige dag, eindigde met muffig in een duffige salon suffig zitten te leren.

Rena

3-4 VERTREK VAN DE AZOREN

Nadat we een geweldige tijd op de Azoren hebben gehad, moeten we helaas al weer vertrekken…

We zouden eigenlijk maandag vertrekken, maar we moesten wachten totdat het weer goed was, dus we vertrokken nu op dinsdag. Ik had in de middag om één uur wacht tot vijf. Dat was echt hartstikke fijn. Het eerste stuk gingen we motorrend tussen de eilanden door. Aan het begin van de wacht zat ik buiten in mijn T-shirt, maar uiteindelijk begon het best fris te worden en ging ik toch maar een vest pakken. Uiteindelijk moest ik gaan sturen! Tijdens het sturen heb ik nog een waterval gezien die uit een eiland komt. Dat was best wel fascinerend om te zien. Ondertussen was ik ook al weer aan het nadenken dat dit wel weer één van de laatste tochten is richting een andere bestemming. Dat vind ik best wel jammer. De tijd vliegt echt voorbij!

Quinten

2-4 REFERENTIE NAAR ‘DE AVATAR, THE LAST AIR BENDER’

Yoghurt…honing…meel en chorizo.

Het voedsel leefde vredig samen in de supermarkt, máár alles veranderde toen de yoghurt werd opgehaald door Sam, Dirk en Robin… Dit gebeurde in het grondgebied van meel. Meel ging gelijk in de verdediging en plaatste alles vol met meelzakken. Maar yoghurt duwde de winkelwagen om waardoor het overstroomde. Gelukkig stond honing op om alles terug te laten stromen naar de winkelkar. De aanval was afgeslagen maar yoghurt was al bezig om nieuwe plannen te bedenken om de wereld over te nemen. De volgende aanval noemde yoghurt: de ‘stores’. De stores zou iedereen versteld laten staan. Al snel werd de aanval ingezet en alle volkeren vluchtten naar ‘De Thalassa’. Chorizo woonde boven in de grootmast en was een kleine gemeenschap. Binnen de gemeenschap was er een product die de wereld zou redden: het ontbijt van vanmorgen. Het ontbijt van vanmorgen bezat alle elementen dus kon zowel chorizo, honing, meel en yoghurt besturen. Het was het enige wat de wereld uit de ondergang kon slepen. Maar net voordat de wereld gered werd door het ontbijt van vanmorgen werd het opgegeten en nam yoghurt de wereld over.

Nanne