13-11 EEN MELK- EN HAVERBAD

Water: ineens stond er water aan boord. Een deel van de jongenshut en het visruim stonden onder water. De crew pompte alles leeg, maar het was al te laat. Er lag heel veel houdbaar eten in het visruim: pasta, rijst, houdbare melk en havervlokken. Alles, maar dan ook alles, was nat. Een aantal melkpakken was open gegaan en alle inmiddels zachte pasta konden we weggooien. Het ruim werd leeggehaald, wat nog een hele klus was. Eerst werd al het eten naar buiten gedragen. Daarna al het andere wat er lag. Dingen als houten planken, stukken buis, 100 meter lange trossen, wasbakken en nog veel meer waarvan ik nog steeds niet weet wat het is, werden naar buiten gebracht. Dat klinkt simpel, totdat je hoort dat het beneden ongeveer 60 cm hoog en zeker 30 m2 groot is. Samen met Anouk, Florian en Nanne ben ik naar binnen gegaan. We lagen op onze buik op de grond in een badje van melk met havervlokken. We zijn ongeveer 3 uur in het visruim geweest, waarna we verzopen en vooral heel erg stinkend naar buiten kwamen. Na onder de sproeier te zijn geweest, konden we er toch wel heel hard om lachen. Wat een avontuur. Het was afzien maar ook wel heel leuk om te doen. Zoiets maak je zonder School at Sea niet mee.

Merijn

12-11 VERMOEIENDE WACHTEN

Vandaag was weer een wachtdag. Dat houdt in dat we vier uur wacht hebben en dan acht uur rust en dat twee keer per dag. Het is leuk, maar het kan ook vermoeiend zijn, vooral als je het de avond daarvoor weer gezellig hebt gehad en je te laat bent gaan slapen. Maar gelukkig heb je dan Elskarin die ervoor zorgt dat je weer aan het werk gaat als je lekker op een bankje ligt te kijken naar de sterren. De wachten lijken zo lang te duren als er niets hoeft te gebeuren aan klusjes, dan is het al leuk als je even het veiligheidsrondje mag doen over het dek om te checken of alles nog goed vast zit en er niks is gebroken. Nachtwachten zijn wel het mooiste van alle wachten omdat het ’s nachts nu zo mooi en helder is. Als je omhoog kijkt dan sta je echt versteld van de duizenden sterren die je ziet. Je hoeft ook maar een minuut naar de hemel te kijken en je ziet al een paar vallende sterren over de zwarte hemel glijden. Het is hier elke nacht weer genieten.

Max

11-11 BACK TO THE SEA

Some days here start really early. That was the case today. I woke up around 7AM to go run with three professors and seven other girls. We ran for about 45 minutes on Porto Santo’s streets and it was super cool.

During the morning I had the chance to go shopping with Jelle and another SaSser. We bought fresh products on local markets and as a foreigner in School at Sea it was great to be able to understand and speak the language they were speaking (Portuguese, like on the Azores).

When I arrived in the boat I stayed to help prepare all the stuff needed so that we could leave Porto Santo after 3 days there, but right after we left the harbour I started feeling seasick again, which is the worst when it’s happening, but once it goes away you just feel like you are having the greatest time of your life.

Mariana

10-11 ZOUT

Je raakt de reling aan: ZOUT

Je trekt je zeiljas aan: ZOUT

Je gaat buiten zitten: ZOUT

Werkelijk alles hier aan boord is ZOUT. Je kunt het zo gek niet verzinnen. Als je na je wacht in je bed gaat liggen dan plak je aan je bed omdat er een golf over je heen is geslagen. De enige plek op dit schip waar geen zout is, is de wasmachine. Daarom is iedereen ook zo blij als hun zoutloze was daaruit komt.

En dan hoor ik je denken: “ZOUT dat gooi je toch over je eten heen?”. Eh nee… Wij hebben er de hele tijd overal mee te maken. Dus als je nog zout nodig hebt, wij hebben hier genoeg!

Maike

09-11 DE BROODBAKLES

Vandaag heb ik voor het eerst in mijn leven zelf brood gebakken. Ik heb het nog niet helemaal onder de knie, maar oefening baart kunst zeg ik dan maar. Het is nog best een ingewikkelde procedure, met al dat draaien en slaan, maar ik vind het wel heel leuk om te doen. De broden die tot nu toe gebakken zijn, zijn echt super lekker, en het leuke is dat we later (als we het goed kunnen) ook mogen gaan experimenteren! Dan kun je er bijv. rozijnen, kaas en ui, of olijven in doen. We mogen zelfs nu al een beetje experimenteren met het mixen van de bloem en de juiste structuur en manier vinden. Koken in het algemeen vind ik hier veel leuker dan thuis trouwens. Aardappels snijden vind ik bijvoorbeeld echt geweldig. Met wat muziek erbij, super ontspannend. Voor mij is het koken dus één grote therapeutische sessie.

Lara

08-11 VERWELKOMING IN PORTO SANTO

Vandaag zijn we aangekomen in Porto Santo. Het was een geweldige aankomst met de nadruk op geweld. De wind kwam met vele slagen woest op ons af. Niet alleen wij hadden het er moeilijk mee, maar ook de omliggende bootjes die voor anker lagen. Van een bootje was het anker losgeslagen en kwam, hoe erg zijn motor ook zijn best deed, met een rappe vaart op ons af. Na een *tikje* tegen ons schip voer hij snel weer weg maar de wind liet hem niet ontsnappen en stuurde hem vervolgens met zijn punt tegen ons aan. Het was een oude man die, door deze spannende avond, helemaal verward was. Hij ligt nu lekker veilig tegen ons aan. Hierna hebben we lekker gegeten en hebben we de film Moana gekeken. Ondanks dat we goed en veilig lagen liet de wind ons nog niet met rust, slapen naast krijsende touwen die uit elkaar worden getrokken en schreeuwende reuzeboeien die verpletterd worden is nog wel lastig.

Kiki

07-11-2017 KEUKENPRINS

Vlak na de lunch leek de keuken wel een slagveld. Overal lagen kommen, bekers, snijplanken en etensresten. De keukendienst was verkleind tot één persoon (de dapperste soldaat van allemaal), de rest was zoek. Terwijl de laatsten nog genoten van de achtergebleven hapjes eten in de etensbak viel er ineens van alles om. Overal hoorden we geratel van potten en pannen, en de vuile vaat schoof een beetje zielig heen en weer over de werkbank. Gelukkig was daar onze keukenprins, Pascal, die de keukendienst redde door met een geweldig idee te komen. De afwas maar eens te gaan doen, werd het dan maar. Ook ik besloot maar te helpen, een chaos dat het was. Begeleid door liedjes zoals Captain Jack en Sterrenstof kwamen we toch mooi de vuile was door, al was het wel een gehaast om af te drogen, zo snel dat het uiteindelijk ging. Pascal was al dansend helemaal in zijn element, en wat waren wij blij dat het bijna voorbij was. Keukenprins, bedankt! Je bent van harte welkom in onze cuisine!

Jasmijn

06-11-2017 ZEILEN: MAKKELIJK?

Vaak denkt men dat zeilen niet erg moeilijk is om te doen en dat je maar aan een lijn hoeft te trekken en het zeil al hangt. Maar dit is niks vergeleken met zeilen. Aan boord van de Thalassa zijn zo’n 100 lijnen en die hebben allemaal een functie. Als bemanning is het handig om te weten waar welke lijn voor dient. Als Sam zegt: ‘’Hijs de bovenbram’’ dan moet je weten waar het zeil zit, waar de lijnen zitten en welke je moet aantrekken en welke je moet laten vieren. Omdat dit voor de meesten nogal moeizaam gaat, kwam Paul met het idee dat iedereen de lijnen om de pinnen moest tellen en benoemen voor welk zeil ze zijn, hoe ze heten en wat ze doen. Daarna moest je dit laten controleren bij een van de stuurmannen/stuurvrouwen. Vanochtend ben ik samen met Mariana alle lijnen langs gegaan en hebben we ze benoemd en geteld. Het leek super veel maar als je de volgorde eenmaal doorhebt is het veel gemakkelijker te onthouden. Het geeft je een goed gevoel als je doorhebt hoe alles op het schip eenmaal werkt.

Iris

05-11-2017 UITKIJKEN NAAR DE UITKIJK

Om 1 uur, 01:00 uur, niet 13:00 uur, moest ik mijn bed uit om wacht te lopen. De komende vier uur zou ik met mijn ploeg bezig zijn met op uitkijk staan, zeilen hijsen of neerhalen, sturen, het logboek invullen en het schoonmaken van de salon en de eetzaal. Van tevoren niet iets waar ik heel veel zin in heb omdat slapen best chill is, maar tijdens de wacht is het vaak wel leuk.  Iets waar ik wel van tevoren naar uitkijk is dat we tijdens de wacht iets te eten mogen pakken, dus het eerste wat Floris en ik doen na de wachtoverdracht van de vorige ploeg, is taken verdelen op zo’n manier dat wij de eerste 15 minuten nog niks hoeven te doen en naar de keuken gaan. Elke nachtwacht halen we eigenlijk wel yoghurt met muesli en jam, gecombineerd met sterrenmuntthee en koffie voor de bemanningsleden. Ook een stuk fruit kunnen de meeste wachtlopers wel appreciëren. Als je ondertussen iets kunt eten onder een prachtige sterrenhemel is het besturen van een zeilschip midden in de nacht wel een stuk leuker. Dus de conclusie is: met wat te eten is op uitkijk staan toch iets waar ik meer naar uitkijk.

Gijs

04-11-2017 SOCIALE JETLEG

Het is een fantastisch gevoel om hier op een klein stukje ‘wereld’ te zitten dat ongerept is door de sleur van het dagelijks leven. Het enige waar je mee bezig bent is wanneer je slaapt en wanneer je eet. Dat geeft wel een bepaalde rust in je hoofd. Toch is het wel confronterend hoe je via de sailmail van je ouders hoort over de dingen die buiten de kleine wereld van Thalassa gebeuren. Je mist dingen als aanslagen en hoe Catalonië zichzelf onafhankelijk verklaart. En dat allemaal in één week zonder contact met de buitenwereld! Ik had nooit gedacht dat ik zoveel niet zou meekrijgen en dat er eigenlijk zoveel gebeurt. Ik ben bang dat ik terugkom met een enorme sociale jetlag maar de rust die ik hier krijg is toch wel onbetaalbaar.

Floris

03-11-2017 GESCHOREN

Het begon allemaal gisteravond: ”Als jij hier in de haven in het water springt en naar een bootje zwemt, erop klimt en een achteruitsalto eraf maakt, ga ik kaal.” zei Dirk. Max twijfelde geen moment, kleedde zich uit en sprong in het water. Een kwartier later zat Dirk op de stuurhut met iedereen om zich heen en camera’s op hem gericht. Max met een triomfantelijke gezichtsuitdrukking toen hij de eerste pluk van Dirks haar knipte. Hij knipte verder. Vandaag gaat de rest met de tondeuse. Floris, die ook al een tijdje korter haar wou, liet zijn haar in een staart doen en Dirk knipte het eraf. Caïa zei dat hij morgen ook geschoren zou worden, waarop alle meisjes luidkeels protesteerden.

Vandaag hebben we een tondeuse gekocht en zijn we meteen het park ingegaan. Het haar moest alsmaar korter tot het kleinere opzet stuk nodig was, Dirk gaf de tondeuse aan Caya met “de juiste afstelling”. Maar dat was niet 1.5 cm zoals ze dachten, maar 1.5 mm. ‘’We moeten om zijn pet heen scheren om het beter te maken’’, zei Max. De pet werd opgezet en Dirks haar werd weer geschoren, maar dat was van korte duur want de tondeuse was leeg.

Terug op het schip werd Caïa geschoren. Voorzichtig werd er te werk gegaan tot Floris langskwam en zei dat het te langzaam ging. Hij griste het apparaat uit Dirks handen en schoor: weer een kale plek. Adrienne deed wat ze kon en maakte het prachtig. Behalve die plek. Dirk was toen ook aan de beurt en het haar werd beter, ook al was het niet echt te redden. Nu maar aan laten groeien en we zien over een paar weken maar weer.

Florian

02-11-2017 LAND IN ZICHT!

Bij School at Sea beginnen onze dagen heel vroeg met onze wachten,  waar we van tevoren vaak echt geen zin in hebben, maar die uiteindelijk de leukste delen zijn van de dag. We werken, leren, zien nieuwe dingen en hebben gewoon heel veel plezier met de andere mensen van de wacht die op dat moment om ons heen zijn.

Na heel veel zeeziekte (voor mij in ieder geval wel) kwamen we eindelijk aan in A Coruña rond 18 uur. Iedereen stond buiten om gewoon van het uitzicht te genieten. De kleuren in de lucht, de bootjes in de haven en het mooie uitzicht op de stad maakte het echt heel mooi. We kregen onze telefoons niet, maar dat maakte niet echt uit omdat we drie uur kregen om vrij rond te lopen in de stad. Het was in het begin best gek om na zoveel dagen op zee ineens weer aan land te zijn, want ineens zijn er overal mensen en is het heel druk. Toen we aan het zeilen waren had ik niet echt door dat we niet meer vlakbij Nederland waren. Pas toen ik door het mooie, oude stadje liep, begon ik echt te beseffen dat we niet meer in (het koude) Nederland waren, maar in Spanje. De paar uur vrije tijd waren erg leuk en ik heb er echt van genoten.

Floor

01-11-2017 DE GROTE CHAOS

Vandaag is alweer dag twaalf van School At Sea en het avontuur is alles wat ik ervan verwacht had en meer. In deze anderhalve week is er al zoveel gebeurd, van wasbakken die verstopt zijn met zeeziekten-overblijfselen tot dolfijnen die met de boot meezwemmen.
Vandaag was de grote schoonmaak op het schip, maar je kan ook wel de grote chaos zeggen. We moesten alle hoekjes en gaatjes van het schip opruimen en schoonmaken en dat is echt SUUUPPERR veel werk. Zeker als je met 34 rommelige pubers in een kleine ruimte leeft. Het hoogtepunt van de dag was toch echt wel de lunch. We aten, tromgeroffel…………….. spaghetti carbonara. YESYESYES! Mijn lievelingseten. Ik had me op het ergste ingesteld etenstechnisch en tot nu toe viel het een beetje tegen tot op de dag van vandaag. Op deze lunch kan ik weer maanden vooruit en heb ik weer energie voor tien. Tijdens mijn nachtwacht (van 22:00 tot 01:00) stond ik grotendeels van de tijd op de uitkijk. Het was een prachtige nacht. Ik keek uit over het glinsterende water met de wind in de haren en zo hier een daar kwam er een dolfijntje boven. Wat heb ik toch een zwaar leven.

Fien D

31-10-2017 GEVEN EN ONTVANGEN

Vandaag heb ik weer wat geleerd. Het was vandaag ‘’Halloween”. Dit werd niet heel uitgebreid gevierd,  alleen er waren wel door wat enthousiaste kinderen spookjes en gestrikte knuffels opgehangen. Dit vond ik leuk bedacht. Nu ik bezig ben deze blog te schrijven bedenk ik me dat ik eigenlijk even naar hen toe had moeten gaan om te zeggen dat ik dit echt leuk bedacht vond. Waarom ik dit zo jammer vind, is omdat ik me voordat ik meeging met School at Sea had voorgenomen dit juist wel te doen, complimenten te geven. Dit had ik mij voorgenomen omdat ik denk dat alles hier aan boord is gebaseerd op geven en ontvangen. Het is volgens mij dus ook zeer belangrijk het wel te benoemen als je wat goed doet, want ik denk dat de kans dan ook groter is dat ik dan leuke reacties terug zal krijgen. Mijn voornemen voor de rest van de reis is dan ook om te benoemen wat anderen goed doen. Dus ik denk dat ik dan nu maar even ga zeggen dat ik de Halloweenversieringen leuk bedacht vond!

Fien B

30-10-2017 TOSTI

Ons dagelijkse ritme van het wachtlopen zat er goed in. Dit maakte dat iedereen rond 5 uur al honger had. Mekaar afsnauwen als de keukendienst het eten net tien minuutjes later serveert, is dagelijkse kost. Gelukkig is er altijd genoeg. Of toch niet. Op de 30e was het zo’n dag…
In de keukenkastjes lagen nog een aantal broden die eigenlijk vandaag op moesten. Beetje oud dus. Daarom besloot de keukendienst van die dag om tosti’s te maken. Nu was de afspraak dat alleen die broden opgingen vanavond, niet rekening houdend met dat het misschien te weinig kon zijn.
De wacht van 4 tot 7 die eindelijk klaar was kwam binnen sloffen. “Anderhalve tosti per persoon”. De tosti’s waren al geserveerd en niemand luisterde meer naar wat er gezegd was. Met z’n 34en stormden we op de bak af als een stel meeuwen. Toen sommigen nog maar 1 tosti gehad hadden en alle bakken leeg waren, gooide iedereen de frustraties van de afgelopen dagen eruit. Er was sprake van een tosti-incident. Deze bedrukte de sfeer voor de rest van de avond.
Zo zie je maar weer, in tijden van crisis kiest men nog steeds voor zichzelf en is het meer een kwestie van nemen in plaats van geven.
Femke

29-10-2017 MUSLi

Op een mooie dag vloog ik door het prachtige Engeland toen ik ineens verdwaalde. Ik zag alleen maar zee en ik vloog en fladderde in het rond, maar na een tijdje werd ik wat moe. Ik wilde even uitrusten, maar er was geen land meer te bekennen. Toen ik in de verte keek zag ik iets: het leek op een schip! Ik vloog met mijn laatste krachten tegen de wind in, door de regen hopend dat het lot me goed gezind was. Langzaam kwam ik dichterbij, ik zag een prachtig schip met wel drie masten. Er liepen allemaal rode mannetjes op. Eindelijk landde ik op het schip. De rode mannetjes, die eigenlijk leerlingen in rode zeilpakken waren, kwamen naar mij toe. Snel verstopte ik me tussen wat touwen, maar ze hadden me al gezien. Een tijdje daarna werd ik met een groot net gevangen en in een soort wasmand gestopt. Nu krijg ik lekkere muesli gevoerd en slaap ik lekker warm in de salon. Straks zijn we in Spanje en dan zal ik weer verder vliegen. Hopelijk verdwaal ik nu niet meer. Dankjewel lieve School-at-Sea-leerlingen dat ik een stukje met jullie mee mocht liften! MUSli

Enora

28-10-2017 KOTS, KOTS, KOTS

Deze dag stond vooral in het teken van kots. Héél veel kots. Er waren nog maar weinig mensen gewend aan de zee en iedereen hing dus nog over de reling zijn maaginhoud eruit te werpen. Gelukkig werd er vooral buiten gebarft, zodat de geur binnen nog een beetje te doen bleef. Helaas begreep Nanne dat niet helemaal, en die vond het wel nodig om in de wasbak in de kamer brokjes te leggen. Dat is op zich niet zo erg als de wasbak niet verstopt raakt en het er vervolgens niet uitk(l)otst. Dat was helaas niet het geval, en daarom stond voor ons de rest van de dag in het teken van kots opruimen. Het zat letterlijk overal. In m’n bed, in m’n schoenen, in het tapijt… het heeft ons uiteindelijk een paar uur gekost om alles op te ruimen. Nu maar hopen dat dit een eenmalige actie was…

Dirk

27-10-2017 HET EINDE VAN HET BEGIN

De langste en zwaarste dag tot nu toe. Een dag die niemand snel zal vergeten, om verschillende redenen. De dag van vertrek begon vroeg (al om 7 uur) want er moest goed schoongemaakt worden. Achteraf gezien hadden we die drie uur dek poetsen beter de volgende dag kunnen doen, want er is die avond door meerdere mensen uitgebreid overheen gebraakt. Nog voor de zeeziekte haar tol eiste bij iedereen behalve enkele bikkels, was er een zwaarder obstakel te overwinnen: het afscheid van familie, vrienden en ons leuke kleine landje. Het was een hele dubbele gebeurtenis met veel tranen en knuffels. Verdriet en blijdschap botsten het moment dat de sluizen van IJmuiden voor ons opengingen en het nu écht ging beginnen. Hier bleek al dat we meteen een hechte band hadden. Iedereen ving elkaars tranen op met knuffels. En kort hierna vingen we elkaars braaksels op in (de daar niet voor bestemde) emmers. Als een echte familie, met een prachtige toekomst voor ons om naar uit te kijken zodat we onze andere familie niet zo zullen missen.

Caya

26-10-2017 DE LAATSTE VOORBEREIDINGEN

Vandaag gaan we weg uit het dok bij IJmuiden, terug naar Amsterdam. Maar eerst moeten we vijf ton aan eten binnen laden zoals de drie koeien Brenda, Berta en Paula. Er word heel wat georganiseerd om alles een plekje te geven in het schip. De meeste plek is er in de banken. Als het daar niet in past, dan hebben we nog plek in de kruipruimte. Die naam is er om een reden, dat merk je wanneer je wel wanneer je er op je buik ligt. Jelle (de kok) was helemaal in zijn element. Hij straalde van al het eten dat hij voorbij zag komen. We hebben 312 liter sinaasappelsap binnengehaald en ongeveer hetzelfde aantal liters appelsap. We hebben zelfs nog plek over. Als je net klaar bent en even rust wil, komt Paul aan met een schrobber. Dan weet je al hoe laat het is. We moeten het dek schrobben. Wat een rot klus. Na een uur schrobben is het eindelijk iets waarvan je kan zeggen dat het schoon is. Als we weer in Amsterdam aankomen staat er nog een busje met de laatste etenswaren. Nog even op je tanden bijten en dan lekker slapen.

Cas

25-10-2017 DE EERSTE VAART (OP LAND)

Vanochtend heel vroeg (rond kwart voor 5) begon de boordschroef te draaien, wat een enorme herrie maakt dat ding! Vooral als je lekker in je hut slaapt die er vlak boven ligt…. Het geluid was echt kneiterhard en alles begon te trillen wat stiekem best vet was. Gelukkig was ik niet de enige die wakker was geworden want om 5 uur stond iedereen al boven op het voordek. We voeren Amsterdam uit richting IJmuiden en wat een heerlijk gevoel was de eerste vaart! Het was nog erg donker en heel erg koud aan dek door de wind wat heel gezellig was want iedereen was er vet dichtbij. Toen we in IJmuiden waren aangekomen werden we met het hele schip op de werf gehesen! Echt supervet zag het er uit. Iedereen was nog aan boord op moment van hijsen en er was geen stroom tijdens het takelen. Vervolgens kwam AL HET ETEN VAN DE KEUKEN. Ik heb nog NOOIT zoveel eten gezien! We moesten bloemzakken de trappen op hijsen en ze vervolgens in de kruipruimte brengen waar ik twee en een half uur in ben geweest… bij nader inzien was het visruim (zo genoemd, ook wel de kelder van het schip) toch wel wat kleiner dan ik in eerste instantie had verwacht want mijn buik schaafde langzaam over het ruwe beton (oepssieee).

Caïa