3-4 VERTREK VAN DE AZOREN

Nadat we een geweldige tijd op de Azoren hebben gehad, moeten we helaas al weer vertrekken…

We zouden eigenlijk maandag vertrekken, maar we moesten wachten totdat het weer goed was, dus we vertrokken nu op dinsdag. Ik had in de middag om één uur wacht tot vijf. Dat was echt hartstikke fijn. Het eerste stuk gingen we motorrend tussen de eilanden door. Aan het begin van de wacht zat ik buiten in mijn T-shirt, maar uiteindelijk begon het best fris te worden en ging ik toch maar een vest pakken. Uiteindelijk moest ik gaan sturen! Tijdens het sturen heb ik nog een waterval gezien die uit een eiland komt. Dat was best wel fascinerend om te zien. Ondertussen was ik ook al weer aan het nadenken dat dit wel weer één van de laatste tochten is richting een andere bestemming. Dat vind ik best wel jammer. De tijd vliegt echt voorbij!

Quinten

2-4 REFERENTIE NAAR ‘DE AVATAR, THE LAST AIR BENDER’

Yoghurt…honing…meel en chorizo.

Het voedsel leefde vredig samen in de supermarkt, máár alles veranderde toen de yoghurt werd opgehaald door Sam, Dirk en Robin… Dit gebeurde in het grondgebied van meel. Meel ging gelijk in de verdediging en plaatste alles vol met meelzakken. Maar yoghurt duwde de winkelwagen om waardoor het overstroomde. Gelukkig stond honing op om alles terug te laten stromen naar de winkelkar. De aanval was afgeslagen maar yoghurt was al bezig om nieuwe plannen te bedenken om de wereld over te nemen. De volgende aanval noemde yoghurt: de ‘stores’. De stores zou iedereen versteld laten staan. Al snel werd de aanval ingezet en alle volkeren vluchtten naar ‘De Thalassa’. Chorizo woonde boven in de grootmast en was een kleine gemeenschap. Binnen de gemeenschap was er een product die de wereld zou redden: het ontbijt van vanmorgen. Het ontbijt van vanmorgen bezat alle elementen dus kon zowel chorizo, honing, meel en yoghurt besturen. Het was het enige wat de wereld uit de ondergang kon slepen. Maar net voordat de wereld gered werd door het ontbijt van vanmorgen werd het opgegeten en nam yoghurt de wereld over.

Nanne

1-4 HOME BUT 20 DAYS FROM HOME (?)

After five months of excitement we are in the Azores!!! The last few days were full of activities organised by our families and friends so now it was time to have some school time, B-O-R-I-N-G.
Today is Easter and April Fool’s day, we got some chocolate eggs but that was all the celebration for the day, it’s sad to say that I expected more, but I can’t say that I had a bad day. During the morning I (kind of) did school and then I was called to go to the supermarket.

We ate lunch, Mariana and I were called to do an interview and when I realised our parents were on board offering us a lot of bananas and with them they brought a HUGE cake with the Thalassa picture which we ate for the four o’clock snack. That is what I see to be the amazing part of being home but at the same time is the weirdest. I’m here seeing everyone and saying goodbye because we will sail ‘home’ in two days. Also because we are almost back at sea we had to do a big cleaning on the ship and when we were finished we got together in the Salon with a piece of cake and watched a movie.

By the way, we realised that my parents bought by mistake the wrong flight ticket so if you have a place for me on the night of the 24th PLEASE host me. KUSSSS
Miriam

31-3 REFLECTEREN OP REGEN, BEESTJES EN STUKJES CHOCOLA

Het is de tweede dag van de solobivak en niemand kan doorslapen door de regen. Er zijn maar een paar mensen die niet nat worden (onder wie ik) maar de meesten hebben niet zo’n geluk. Ik kan niet slapen door het geluid, maar op zich lukt het later wel om ongeveer negen uur lang te slapen. Als ik wakker word, merk ik dat mijn hand, wang, voorhoofd en oog dik zijn. Of het beestjes of brandnetels zijn, ben ik nog niet over uit maar het jeukt wel. Na een rondje lopen en een ontbijtje, slaap ik nog een paar uur. Rond twaalf uur lunch ik op een steen met een reep chocolade. Ik geniet ervan en eet hem veel te snel op. Ik rust nog wat in mijn tent en loop een rondje. Net op dat moment gaat een toeter van een schip en een paar minuten later krijgt Bonne een appje dat we terug mogen. We schreeuwen van geluk, want iedereen is nat en heeft het koud. Ook al verliep het niet voor iedereen even soepel en droog, we hebben allemaal kunnen reflecteren op regen, kleine beestjes en chocoladerepen.

Minke W

30-1 VOL GOEDE HOOP

We zijn bij het punt aangekomen dat we voor het eerst 24 uur lang alleen zijn. Wat gierde er vandaag voor een spanning door mijn lijf, 24 uur helemaal alleen! Kan ik dat wel? Natuurlijk Minke en je gaat deze 24 uur op een relaxed en fijne manier beleven!
Vol goede hoop vertrok ik de berg op, op zoek naar een geschikte plek voor mijn solobivak. Met mijn relaxte houding heb ik op mijn gemak een tentje gebouwd. Ja, hierin houd ik het 24 uur wel vol. Ik ging liggen in mijn hangmatje, heb heerlijk om me heen gekeken en geluisterd naar de fluitende vogels. Even bijkomen van alle spanning en dit een goede plek geven, hierdoor kreeg ik stiekem toch wel een beetje zin in de solobivak. Maar toen… Max begon te roepen dat er politie was en dat we nu weg moesten. Ik begon in alle haast mijn spullen in te pakken en de spanning liep al op. Gaan we nu terug naar huis of kunnen we hier blijven? Na Sam gesproken te hebben en er besloten was dat we toch konden blijven en alles weer mochten uitpakken, toen zakte al mijn goede hoop wel diep in mijn schoenen.

Minke vd N

29-3 SCHILDEREN MET JASMIJN EN MERIJN

’s Ochtends hadden we een heerlijk ontbijtje. Tot half één liepen we door de enige middelbare school van het eiland en vanaf na de lunch zaten Jasmijn en ik in de heerlijke zon voorovergebogen over een tegel van 1,80 m bij 1,80 m in de haven van Horta. De vorige dag hebben we hem helemaal wit geschilderd en vandaag begon voor ons het echte werk. Met een rustig pianomuziekje op de achtergrond konden we heerlijk aan de slag. Verf mengen, kwasten zoeken, verfbakjes vullen en dan echt schilderen. Zowel de namen van de leerlingen als het schip zijn onder handen genomen. Later komen nog de namen van de crew, het School at Sea logo en de rest van het schip. Na een heerlijke ‘werkdag’ liepen we met de verfpotten onder onze arm terug naar het schip, waar we midden in een walvissenpresentatie belandden. Nadat de walvisman zijn fantastische enthousiaste verhaal had afgerond sloten we de dag af met voor iedereen een heerlijke diepvriespizza.

Merijn

28-3 NOG EEN VULKAAN…

De laatste vulkaan die we gingen bezoeken tijdens SaS. ‘Iedereen opschieten nu, de bussen staan al te wachten’. Ik zat nog rustig af te wassen terwijl iedereen langs kwam rennen en naar zijn spullen zocht. Ik wist dat ik alleen snel mijn jas moest pakken en dat ik toen kon gaan, dus toen ik bijna niemand meer zag rennen dacht ik dat het ook maar eens tijd was om te gaan. Ik was nog niet eens de laatste op de kade. De excursie was georganiseerd door de ouders van Mariana en Miriam. Na een half uur rijden naar de andere kant van het eiland kwamen we in een keer in een gebied met alleen maar vulkanische as en bijna geen planten. We begonnen met een 3D-film te kijken in een museum en daarna gaf een gids ons een tour door het museum die ging over een ‘submarine vulcano’ die ervoor had gezorgd dat er een stuk land bij was gekomen. En die had een vuurtoren helemaal onder de as bedekt. Op het einde van de tour maakten we een groepsfoto en kregen we de mogelijkheid om in de vuurtoren omhoog te gaan. Als afsluiter hadden de ouders van Mariana voor een lekker vieruurtje gezorgd.

Max

27-3 AZORES!!!

Arriving on the Azores was (of course) the best arrival that we had on this trip.

Everything started when I woke up, by mistake, one hour early to my watch, but I decided go there. It was 04:00 am, I was looking on starboard side and all of a sudden I heard people screaming my name. Immediately I understood that my father, Miriam’s mother and three other people were on my father’s boat. I didn’t expect that because it was 04:00 am and we were 17 miles away from Faial. However they followed us more than four hours and twenty minutes before we arrived in the harbour they left. Then it was my mother’s turn. She and two other friends went on a small boat to see us and take some pictures.

When we finally arrived I had my family and some friends waiting for me, what was really nice and of course, when I finally hugged them I “let” a tear.

Miriam’s and my parents gave some food to us, so we had a nice breakfast, but I was more distracted with all my family and friends aboard and I gave them a tour around the boat.

After my family and friends left we needed to clean the ship, but I was talking with Carolina, a girl from the previous year of SaS, all the time.

At 15:00 pm we had free time but I didn’t have the normal free time. I went with my parents to sleep at home. It was really nice to be home again after five months and to do what I used to do.

Mariana

26-3 ALTIJD HET VERKEERDE MOMENT

Herken je dat moment dat er een middendekje is en je net met iets bezig bent?(waarschijnlijk niet). Maar dat had ik dus toen ik net in m’n bed lag, dan kom je net van je wacht en dan wil je heel graag naar bed en dan lig je uiteindelijk in je bed en dan loopt er iemand door de gang: MIDDENDEKJE. Ja, dan ben je dus echt de pineut. Of als je net onder de douche staat, daar hebben we ook al leuke ervaringen mee gehad (ugheughe). Of dat moment dat je net je school aan het ontwijken bent in je hut en dat dat bruut onderbroken wordt door een middendekje, altijd jammer. Middendekjes worden altijd op de verkeerde momenten opgeroepen als je net *druk* bent. Kortom voor middendekjes komen mensen uit allerlei hoeken en gaten naar het middendek.

Maike

25-3 BIJNA IN EUROPA

Het is nu een dag voor aankomst in de Azoren, het eerste Europese land sinds Tenerife. Wéér een mijlpaal dichter bij thuis, of liever gezegd mijn tweede (of eerste) thuis. Ik heb hier erg gemengde gevoelens over, omdat ik sommige mensen erg graag wil zien. Maar voor de rest wil ik het liefste hier blijven. Ik ga vooral de sfeer hier heel erg missen. Je kan hier echt jezelf zijn, zonder dat je afgesnauwd of uitgelachen wordt. Ik hou erg van de zee en gewoon naar de golfbewegingen staren en het lijkt me erg raar om in een klaslokaal uit het raam naar een boom te kijken. Ook vind ik het fijn dat iedereen aardig en leuk tegen me is. Wat ik van (m’n andere) thuis het meeste mis zijn natuurlijk die mensen en voor de rest eigenlijk niks. Naja, het lijkt me wel fijn om ‘s nachts geen wc’s schoon te hoeven maken, maar dat weegt niet op tegen alle chillheid hier aan boord.

Lara

24-3 MAGISCHE MOEDER NATUUR

Samen met Enora stond ik wacht te houden op de punt. Het was donker en voor ons kon je de lichten van Faial al zien. Enora vroeg me naar beneden te kijken en het water rondom het schip was gevuld met lichtgevende algen. Het was mooi om te zien en we genoten ervan. Na een tijdje waren er in een keer twee dolfijnen. Deze dolfijnen, waarvan de contouren in het water opgelicht werden door de lichtgevende algen, bewogen zichzelf voort door het water en lieten een spoor van prachtig licht achter. Tranen van pracht rolden over onze wangen, nog nooit heb ik in mijn leven zo iets moois gezien.

Kiki

23-2 STERRENHEMEL BOVEN ZEE

Vandaag liep ik voor de allereerste keer een extra wacht in de andere wachtploeg. Dit vond ik erg leuk. De andere wacht is erg druk, gezellig en vol. We stonden dan ook met z’n allen op de brug muziek te luisteren en te zingen. Wieske deed samen met Anouk een aantal koprollen over het dek en het was veel lachen, gieren, brullen. Een half uur later stond ik ineens in mijn eentje op de brug achter het roer. De zon ging onder, de lucht werd zacht roze en licht van kleur. De maan liet haar gezicht zien en even later stond de hemel vol met sterren. Anna kwam terug boven, het was etenstijd. We aten broodjes Nutella en hadden liefde voor de ossenworst die we op andere broodjes hadden gedaan. We zongen keihard mee met de muziek, totdat de box leegging en de muziek overging in luisteren naar onze gekke gesprekken, afgewisseld met het geluid van de fluisterende zee.

En toen, poef, was het alweer negen uur, mocht ik alweer van de brug af, en was de dag voorbij. Het leven gaat snel, zeker als het naar je zin hebt. Het leven is intens mooi, prachtig en gelukkig vol met kleine bijzondere momenten als deze.

Jasmijn

22-3 ‘EEN, TWEE, HIJSEN MAAR!’

22-3 ‘EEN, TWEE, HIJSEN MAAR!’

Rond 16u00 werden we allemaal naar de salon gehaald, want Sam had slecht nieuws. De motor was kapot gegaan. Aan boord hebben we allemaal reserveonderdelen mee voor de motor behalve voor één ding (‘wat eigenlijk nooit kapot gaat’) en natuurlijk was dát wat kapot was. Het was iets heel simpels, namelijk een soort papiertje met een dun laagje aluminium dat tegen 400 graden kan (koppakking). Na het nieuws hebben we alle zeilen gezet en voeren we op vol tuig. We hebben zelfs de topbazaan gezet en de vlieger. Dit was de eerste keer dat we met SaS op vol tuig voeren. Dat betekent dat we zeilend de haven van de Azoren gaan binnenvaren. Ook gaan we waarschijnlijk een manoeuvre doen met het anker terwijl de zeilen nog staan. In de haven komt er gelukkig iemand aan boord die het kapotte onderdeel gaat vervangen zodat we de motor weer kunnen gebruiken wanneer dat nodig is.

Iris

21-3 HEERLIJK ALLEEN

Alleen op het schip. Zo heb ik me twee keer gevoeld. Hier bij SaS is er letterlijk altijd iemand wakker, dus eigenlijk ben je nooit echt alleen. Altijd is er iemand die niet kan slapen, of die wacht heeft, gewoon aan het chillen is, of random langs komt lopen. Altijd. Maar vandaag was er een van die zeldzame momenten dat het voelde alsof ik echt alleen was op het schip. Omdat we toch op de motor waren, en een groot deel van de groep nog veel te veel moest doen voor school, waren er halve wachten. Ik was vanuit binnen aan het sturen, met een 360 graden uitzicht op een prachtige zonsopkomst, op een spiegelgladde blauwe oceaan. De twee anderen met wie ik wacht had waren weg om naar het brood dat ze hadden gebakken te kijken, er stond rustig een muziekje aan, en het voelde zo kalm. Een kwartiertje later kwamen ze terug met camera’s om foto’s te maken van de zonsopkomst, maar alsnog zat ik zo heerlijk alleen binnen, in zo’n eigenlijk heel unieke situatie, zo midden op zee om vijf uur ‘s ochtends.

Gijs

20-3 HERVORMING AAN BOORD

Waar de vorige dag de uitpuilende salon nog was gevuld met wilde duiveltjes die met hun luidruchtigheid de fel schitterende concentratieboogjes van enkele engeltjes in scherven uiteen lieten spatten, was de salon vandaag gevuld met een bijna pijnlijke stilte waarbij het er schijn van had dat er exorcisme was uitgevoerd op de bezetenen, die nu als Gabriëltjes de staarwedstrijd van hun boeken, die zeker competitief waren, probeerden te winnen. De duivelse vurigheid bleek niet helemaal uitgebannen en leek hergeprogrammeerd om de toetsen, die al maanden in het donkere hol van Pascal lagen weg te rotten, nu af te werken van de nauwkeurigheid en snelheid van een Spaanse spits. Van een gemiddelde van een broodmagere, door iedereen samen gemaakte aantal toetsen van drie per dag, schoot dit aantal als een glazen lift door het dak naar ruim vijftien afgeleverde resultaten, wat hoognodig was voor velen om hun schoolwerk van dit jaar succesvol af te ronden. Deze hervorming was het gevolg van een brief op de kerkdeur, daarop genageld door Sam en Pascal. Deze brief bevatte echter geen 95 stellingen maar één dikgedrukt punt dat het verband tussen het aantal resterende dagen en het aantal nog door iedereen te maken toetsen illustreerde, wat ondertussen wel heel erg leek op de Thalassa die onder een dichtgaande brug probeert door te varen. Gelukkig worden die zeshonderd paardenkrachten van de monsterlijk groene motor in onze machinekamer nu bijna honderd procent benut en draait de motor op volle toeren om het schip nog net die boost onder de steeds dichterbij komende brug door te geven.

Floris

19-3 OP DE MOTOR, DUS LEKKER VEEL SCHOOLWERK

Sam haalde ons de salon binnen om weer eens iets mee te delen. We gingen op de motor varen, omdat Sam expres een windstilte in was gevaren. Hij had dat gedaan zodat we rustig weer hadden we beter aan school konden werken. Sam en Pascal hadden ook besloten om iedereen, behalve een paar leerlingen die wacht draaiden, aan school te zetten. Hiermee helpen ze ons zoveel mogelijk om ons schoolwerk af te maken. Het gaat zo ver dat we ‘s nachts school kunnen doen en zelfs een rooster in kunnen vullen om ‘s nachts toetsen te maken! (Pascal is ons heel dankbaar als we dat doen…) De volgende dag zat de salon dan ook al redelijk vol hard studerende kinderen om 05:00 uur in de ochtend.

Florian

18-3 ZEEVAST IN DE KEUKEN (?)

De dag waarop ik keukendienst had begon met alle dingen die je nog los zag staan snel zeevast te zetten. Je wil het natuurlijk niet hebben dat er ineens allemaal messen in het rond vliegen…  Ineens tijdens het eten kwam er een grote golf waardoor het hele schip enorm naar bakboord helde. Tja, nu kan je het natuurlijk wel raden, niet alles stond zeevast. Ineens hoor je:  ‘RED DE BAKJES! RED DE BAKJES!’ en gelijk zie je iedereen rennen naar alle borden en bakjes die nog op het aanrecht stonden van het middageten. Ineens vliegt er ook nog eens mosterdpot door de keuken heen. Waar komt die vandaan? Oh shit, de kastjes zijn open gegaan. Gelijk springt iemand er bovenop. Na nog een paar heftige golven waarin iedereen probeert te redden wat er te redden valt, wordt de schade bekeken. Pfff, gelukkig, dit keer is er niks kapot gegaan. Behalve dan dat er wat eten op de grond ligt. Ja mensen, keukendienst op zee is heel wat avontuurlijker dan je zou verwachten.

Floor

17-3 DE GROTE VRAAG

Vandaag voelde voor mij helemaal niet als een speciale dag, maar dat is het eigenlijk wel. Vandaag is de dag dat ik me realiseerde dat ik niet meer naar huis wil. Dat heb ik nog geen een keer gehad deze reis. Tijdens mijn wacht was het tuigje/hangluier mijn beste vriend en heb ik veel in de mast gezeten. Met uitzicht over de woeste zee en onze Deutsche Freunden van de Regina Maris begon ik het me te beseffen: mijn leven is hier zo chill, ik wil hier nooit meer weg! Er zitten natuurlijk ook voordelen aan thuis zijn: een weekend, een snoepkast, in mijn geval zelfs een puppy en ouders en een broer, maar toch wil ik dit leven niet verlaten. Nog niet! Ik had wel verwacht dat ik niet veel heimwee zou hebben, omdat ik dat nooit heb gehad, maar wat ik ook niet had verwacht is dat ik best wel moeite heb om terug te gaan en dit achter te laten. Als we voor de duizendste keer vieze rijst eten denk ik soms wel: wat doe ik eigenlijk? Maar wat ik me nu het grootste deel van de tijd afvraag is: wat doe ik als ik niet hier ben? Ik vind het best wel eng dat ik die laatste vraag niet kan beantwoorden, maar ik ben ook benieuwd wat die tweede vraag me wel gaat brengen, want over vijf weken moet ik op zoek naar het antwoord en stopt het dus nog niet.

Fien D

16-3 IK MIS KIP

‘Dat is mijn grootste vermaak gewoon… bedenken wat ik ga eten als ik thuis ben.’  Dat waren de woorden van Floor vandaag, en tegelijkertijd de gedachte van iedereen.

Enora: ‘In de pauze van school dan kan je ook zo lekker van dieee ……’
Floor: ‘Ohhww jaaa! Ik had toen op Curaçao chips gekocht en die helemaal in mijn eentje in mijn hut opgegeten. Echt waar ik heb nog nooit zo genoten van Wokkels.’
Enora: ‘Weet je nog toen ik jou mijn chips zak verkocht voor 6 euro?’
Floor: ‘Ik weet nog dat ik mijn chocola ging delen met mensen. Dat was echt van die dikke goede chocola, die lekker dikke, had ik dus echt nooooiit moeten doen.  Oowwwhh ik wil gewoon brood van de bakker…..’
Enora: ‘Nee man! Gewoon mangosap! Ohhww of cheesecake weet je hoe lekker cheesecake is?’
Floor: ‘Neeee weet je wat lekker is? Vanillevla!!’
Enora: ‘Jaaaaaaa!! Maar dan roomvanillevla!!! Oowhhh en kip. Ik mis kip.’
Floor: ‘Ja is mis kip ook ja….’

Beide zuchtend: ‘owhhhhh mannnn als ik thuis was…..’

Bonne: ‘Nou kom op nou jongens! Nu is het wel weer genoeg met de gesprekken over eten tijdens school, ik krijg er honger van!’

Fien B

15-3 FF BEPPEN MET DE REGIEN, WEET JE

‘Regina Maris, Thalassa!’ ‘Thalassa, Regina Maris!’ En al snel zaten we weer op kanaal 77. De Regina en wij zijn op dezelfde dag uit Bermuda vertrokken richting de Azoren. En ja, dat betekent een wedstrijdje natuurlijk. Om elkaar ’s nachts tijdens de wachten een beetje bezig te houden, hebben we via de marifoon raadsels naar elkaar toegestuurd. Het was lachen geblazen. De bemanning van de Regina was zelfs zo fanatiek, dat ze een Nederlander wakker maakten om het raadsel te vertalen.
Stel, je staat in een kamer met drie schakelaars. Naast je bevinden zich nog drie kamers met daar een gloeilamp in. Hoe weet je welke schakelaar bij welke lamp hoort? Jaja, denk daar maar even over na.
Femke