Scenario’s en verstopte eigen-reisgroepjes

9-2-2019

De nieuwe scenario’s werden vandaag bekend gemaakt. Dan kon je zien of je een ééntje, tweetje of een drietje was geworden. Er werd een lijstje op de mast geplakt door Pascal en gelijk rende iedereen er naartoe. Iedereen stond te dringen om zijn nummer te zien. Ik heb het gepresteerd om in één keer van een drietje naar een ééntje te degraderen (oeps). Op een gegeven moment had iedereen het wel gezien en ging iedereen weer aan school. Een tijdje later stonden er een paar mensen bij de mast te kloten en opeens gristen ze dat papiertje van de mast en renden naar buiten. Het briefje werd een tijdje later weer op de mast gehangen en of course liep ik naar de mast toe, waar ik vervolgens drie minuten dom naar dat briefje stond te staren. Ik snapte niet wat er nou zo bijzonder was. Ik vroeg aan de mensen die met het papiertje waren weggerend wat er aan de hand was. Met een beetje moeite wist ik te achterhalen dat de eigen-reisgroepjes op de achterkant van het blaadje stonden. WTF! We zeurden al de hele week bij Pascal en Sam over wanneer de eigen-reisgroepjes eindelijk bekend zouden worden. We zijn toen met een paar mensen naar Pascal gegaan, maar die bleef glashard ontkennen dat hij niet wist wat het was. Toen zijn we naar Sam gerend en hij griste gelijk het papiertje uit onze handen en rende ermee weg. Hij wilde het briefje overboord gooien, maar wij hadden er, slim als wij zijn, al een foto van gemaakt. Uiteindelijk bleek dat Pascal prima wist wat er op de achterkant stond en dat ze dat juist expres hadden gedaan. Een paar seconden later kregen we te horen dat er een middendekje was en toen kreeg iedereen de eigen-reisgroepjes te horen.

Cai

 

Pijn is een emotie!!!

8-2-2019

Gister had een jongen bedacht dat het wel leuk zou zijn om weer een keertje te gaan hardlopen. Want wat mot je anders in Cuba? Iedereen schreef zich in en vanochtend om 07:00 uur zijn we gaan hardlopen met een groepje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik GEEN zin had, maar omdat mijn work-out-maatje ging, moest ik wel mijn bed uit rollen. Het begin was prima te doen, maar na een tijdje (en een berg) kreeg ik overal blaren en spierpijn. Zodra iemand iets zei over pijn of moe zijn, riep er wel iemand: ‘Pijn is een emotie, kan je uitschakelen’. Nou geloof me, ik ben het eens met die uitspraak, maar om je emoties uit te schakelen heb je energie nodig en die had ik al verspild aan het strijden. Helemaal dood en oververhit kwamen we weer aan boord. We hebben het overleefd! Achteraf was het wel heel erg leuk om het ochtendleven van de Cubanen te zien en ik heb daarnaast nog meer zin gekregen in de eigen reis. Hopelijk is de spierpijn dan wel verdwenen, maar je weet wat ze zeggen: ‘Pijn is een emotie en die kan je uitschakelen!’

Annerijn

Inklaren op Cuba

7-2-2019

Vandaag moesten wij inklaren op Cuba. Dat betekent dat je je paspoort moet laten checken en dat ze er een stempel in zetten bij wijze van goedkeuring. Voordat we weggingen, was ik in de keuken aan het helpen met broden bakken. We dachten dat het ons wel zou lukken om binnen een uur terug te zijn. De broden moeten namelijk twee keer rijzen en de eerste keer zou dat een uur duren. Voor het inklaren werden wij naar de kant gebracht met de bijboot. Eerst moest je superlang wachten voordat je aan de beurt was. Toen je uiteindelijk aan de beurt was, moest je achter een computer gaan zitten. Er was recht op jouw gezicht een camera gericht waar je recht voor moest gaan zitten. Volgens mij werd er toen ook een foto van je gemaakt. Daarna ging de beambte allemaal gegevens uit jouw paspoort in de computer invoeren en zei hij helemaal niks. Dan zat je te wachten terwijl je niet wist wat je moest doen… en op een gegeven moment zei hij dat je klaar was en dat ging zo de hele tijd door. Toen moest je ook nog heel lang wachten totdat je terug werd gebracht naar het schip, want ze gaan niet met maar een paar personen heen en weer varen als je ook met de hele bijboot vol kan varen. Toen we terug waren, hadden onze broden twee uur gerezen. Uiteindelijk waren ze daardoor ook een beetje ingestort, maar ze waren wel lekker. Arme broden…

Andrea

Poetsen, poetsen en nog meer poetsen

6-2-2019

Het was zo ver! Het was tijd voor de grote, mega Cuba-schoonmaak. Het hele schip, van boven tot onder schoon, moest helemaal schoon zijn. Van tevoren was er een plan gemaakt met een duidelijke taakverdeling, zodat we het zo efficiënt mogelijk konden doen. In de ochtend werd er nog even wat school gedaan, maar om 11:00 uur werden de doekjes, sponsjes en flessen allesreiniger uit de banken gehaald en kon het schoonmaken beginnen. Samen met twee anderen moest ik de eetsalon doen. We moesten alle banken leeghalen, stofzuigen, de grond dweilen, de muren afnemen en niet te vergeten: de ventilatie schoonmaken. Het was veel werk, maar na de hele dag zwoegen en zweten, waren we eindelijk klaar en hadden we als beloning een extra filmavond. Ik heb helaas niet veel van de film meegekregen, omdat ik het grootste deel van de tijd heb geslapen. Ik was namelijk helemaal kapot van deze grote schoonmaak. Nu maar hopen dat we worden goedgekeurd en Cuba in mogen…

Willemijn

Oh, het is zo’n dag…

5-2-2019

Soms heb je eens een dag dat het leven aan boord gewoon hartstikke normaal is. Er gebeurt gewoon niks geks. Ik had zo’n dag. Ik had schooldag. Ik was lekker bezig met het afmaken van mijn PO’s. Ik had de smaak te pakken, want ik heb deze week drie PO’s afgemaakt, lekker bezig! Er waren ook veel mensen bezig met hun competenties schrijven, want wij wilden natuurlijk onze beloning voor deze taak. We weten eigenlijk allemaal al wat de beloning is, stroopwafels! Dus iedereen is aan het strijden om alle competenties klaar te krijgen. Soms wordt school je gewoon even teveel. Dan moet je even je rust pakken. Ik doe dat meestal door even met een glas water op het werkhok te gaan zitten en even te kijken naar hoe het schip zeilt en even te voelen hoe fijn het schip op en neer gaat. Als je wat meer tijd hebt ga je even in het kluivernet chillen. Het is dan zo fijn om te zien hoe mooi de boeg van het schip de golven doorklieft of om te kijken naar de horizon met de voorbijgaande wolken. Dat zijn de fijne kleine dingen die je bijblijven van School at Sea. Net zoals dat we bijna elke zonsondergang de ‘green flash’ proberen te spotten. Dat is het puntje van de ondergaande zon die je ziet als hij bijna onder gaat. Die wordt dan, zoals de naam al zegt, groen. Je denkt dus eigenlijk dat je een normale dag hebt, omdat er niks geks of speciaals gebeurt, maar toch behoren deze dagen tot de mooiste dagen die je kunt hebben!

Willem

 

Een brief van tien

4-2-2019

Er zijn vijf dingen die ingeleverd moeten worden en er zijn vijf dingen die we kunnen verdienen. De verbeterde competenties voor de derde SaS-story waren allemaal ingeleverd en dat betekende dat het tijd was voor de derde beloning. De eerste beloning was de sailmail van ouders, de tweede een pot schuimbanaantjes en de derde waren brieven van oud-SaS’ers. Na de lunchpauze kreeg iedereen een envelop met een nummer corresponderend met je eigen nummer (om te tellen of iedereen er is). Ik ben nummer tien en dus kreeg ik de envelop met een ‘10’ erop. Toen iedereen zijn of haar envelop gekregen had, mochten we ze open maken. Er werd gezegd dat je ze boven de prullenbak moest openen… Er zat een brief in van de nummer tien van vorig jaar. Het werd stil op het middendek. Iedereen las aandachtig de brieven die door de leerlingen van vorig jaar geschreven waren. De oud-SaS’ers hadden geen idee wie de brieven zouden lezen. Sommige mensen van dit jaar weten wel wie aan hen geschreven hebben, andere niet. Bij mij stond er een naam onder, maar welke persoon daar bij hoort, weet ik niet. Verder zaten er een hoop glitters in en nu zit het hele schip onder de glitters. De brieven waren bedacht om rond de halverwegedag uit te delen en met nog drie maanden voor de boeg. In mijn brief werd benadrukt dat je nóg drie maanden mag genieten op deze unieke plek, maar wel nog maar drie maanden hebt om dat te doen. Nu is het moment om de dingen te doen die je altijd al had willen doen. Dat gaan we doen en alvast voor de volgende nummer tien: houd de eer hoog!

Thomas

Sporten en op dieet!

3-2-2019

Sinds vandaag heeft bijna iedereen aan boord bedacht dat ze wel iets aan hun uiterlijk willen doen, maar natuurlijk niet de volwassenen. Alle jongens hebben opeens bedacht dat ze of veel meer spieren willen of een sixpack willen. We zijn dus nu allemaal op onze eigen manier bezig met het kweken hiervan. De een doet iedere pauze een paar oefeningen, de ander doet met Wouter mee na school en ik doe buikspieroefeningen met een app erbij. Sommige meisjes daarentegen vinden over het algemeen dat ze moeten afvallen. Dus meer dan de helft van de meisjes laat hun vieruurtje staan en probeert niet te snoepen. Hoe lang iedereen dit gaat volhouden is de vraag. Pascal denkt dat iedereen het maar volhoudt tot het volgende vieruurtje (; Je ziet het: mama Pascal heeft weinig vertrouwen in ons.

Teimen

Beestjes, beestjes

2-2-2019

Vannacht was het superwarm dus er waren veel mensen wakker, onder wie onze jarige. Die hebben we maar meteen om middernacht gefeliciteerd. Daarna moesten we mensen wekken voor de wacht. Alleen er lagen mensen op de grond in de kamer voor de deur te slapen, omdat het zo warm was. Er waren heel wat mensen die per ongeluk een deur tegen zich aan hebben gekregen. Later op die dag hadden we een middendekje. Er waren namelijk maden gevonden in de keuken. Niet één, maar superveel, dus de hele keuken moest uitgeruimd worden, net als de banken in de eetzaal. Verder moesten de banken boven in de salon die nacht ook uitgeruimd worden vanwege al die beestjes. De bedwantsen die eerst in de bedden achter in het schip zaten zijn ondertussen wel weg, maar nu had ook nog iemand luizen ontdekt. Dus dat was in één uur het tweede middendekje van vandaag en dat ging dus over de luizen. Iedereen moest gekamd worden, ook de natuurkundeleraar met zijn rastahaar. Gelukkig voor hem had hij ze niet. Er waren uiteindelijk maar twee mensen met luizen.  Ofwel: beestjes, beestjes, overal beestjes.

Suzanna

Terug naar zee!

1-2-2019

Vandaag zouden we na de eigen reis en het stil liggen in Portobelo en Bocas del Toro eindelijk weer vertrekken. Voor mij had dit nu wel lang genoeg geduurd, want als ik de keuze zou hebben zou ik veel liever op zee zijn. Vandaag had wachtgroep 1 weer wacht dus dat betekende dat wij het schip klaar mochten maken om af te varen. Het afval moest van boord, de bijboot moest aan boord en opgeruimd worden, de netten moesten worden opgehangen, de zwemtrap moest weer op het werkhok komen te liggen en de zeilen moesten klaargemaakt worden. Als alles gedaan was zouden we ankerop gaan om tussen de eilanden rond Bocas door te motoren en verderop zeil te zetten richting Cuba. Terwijl we bezig waren kwam Sam naar me toe met de mededeling dat de vlieger (een zeil voorop het schip dat tot helemaal bovenin de mast wordt gehesen) opgeruimd moest worden. Dit zeil is relatief makkelijk op te ruimen, omdat het maar met drie punten aan de stag vast zit. Na een tijdje hadden we het zeiltje netjes opgevouwen in een zak bovenop het werkhok gelegd en waren de anderen klaar met de rest van de voorbereidingen. Omdat ik toch douchedag had bood ik me vrijwillig aan om de ankerketting te stouwen. Hierbij moet je in het hok voorin het schip de ketting zo neerleggen dat hij de volgende keer weer gelijk gebruikt kan worden. Ik dacht dat ik nog best schoon was gebleven en dat het allemaal wel meeviel als je de verhalen hoort over wat een rotklusje het is. Wel, nadat het anker goed en wel boven was en ik weer aan dek kwam, zeiden de mensen om me heen dat ik het vieste was van iedereen die wel eens gestouwd had. Typisch iets voor mij: helemaal onder de modder zitten en het niet eens door hebben. Gelukkig waren we weer onderweg en daar word ik altijd blij van, of ik nou onder de modder zit of niet.

Sjors

Drijven in bed

31-1-2019

Na bijna drie weken in Panama zijn we weer vertrokken en dit keer naar Cuba. Ik had wachtdag en de wacht van één tot vijf. Na het eten ben ik dus meteen mijn bed in gedoken met een muziekje. Na drie weken in een koele kamer of buiten te hebben geslapen, was het nu toch best wel heel erg warm in het schip. Dit was weer even wennen. Iedereen lag enorm te zweten. Nadat ik anderhalf uur lang heb liggen rollen in mijn bed en niet kon slapen door de hitte, ben ik even gezellig naar het middendek gelopen. Met mijn dekentje om heb ik even gekletst met de wacht die boven stond. Toen realiseerde ik me dat ik gewoon om half één alweer wakker gemaakt zou worden voor mijn wacht. Ik ben in de salon wat water gaan drinken in de hoop dat ik nog wat zou afkoelen. Toen besloot ik dat het misschien wel verstandig was om nog even proberen te slapen. Ik ben naar m’n hut gelopen en dacht ‘ik ga wel gewoon op de grond liggen’. Ik slaap in de punt en daar is het best krap. Het was dus knap lastig, maar uiteindelijk heb ik heerlijk nog een half uurtje geslapen onder de schoenenbak.

Silke

Terug op het schip, tijd voor de schoonmaak!

30-1-2019

Voor mij was het wel weer even wennen om te leven op een schip na een week lang op eigen reis te zijn geweest. Vooral met school was het wel weer moeilijk om er in te komen. Het is voor mij wel weer erg fijn om nu weer elke avond een vaste slaapplek te hebben en niet iedere avond te stressen voor het zoeken van een hostel. Toen ik wakker werd besefte ik dat het ook weer tijd was voor school. Ik had me er al op voorbereid dat ik na de eigen reis weer een hele stapel toetsen binnen zou hebben. Maar nee… nog steeds geen nieuwe toetsen, dus voor mijn motivatie is dat niet ideaal. Gisteren hadden we te horen gekregen dat we vandaag misschien wel nog iets speciaals zouden gaan doen in de middag. Helaas zei Pascal vandaag dat het jetskiën niet doorging (grapje, maar sommige mensen dachten blijkbaar dat we zoiets gingen doen 😉 ). We moesten ’s middags wel schoonmaken, dus ik neem aan dat dat het ‘speciale’ was. We hadden sinds we terug waren nog geen grote schoonmaak gedaan, dus dat was eigenlijk wel nodig. We hadden alles voor 19:00 uur schoon moeten hebben, maar we zijn hier helaas niet zo goed met deadlines. Een paar anderen en ik gingen de salon schoonmaken en uiteindelijk waren we wel voor achten klaar. Zelf vind ik het wel weer fijn om te leven op een schoon schip!

Selma

Even iets heel anders

29-1-2019

Na een geweldige eigen reis werd ik wakker door de regen. Eenmaal teruggekomen aan boord was ik namelijk in de punt gaan liggen. Snel rende ik naar de tent en heb ik daar nog even geslapen. Vervolgens begon de dag. Het was even wennen om weer aan boord te zijn, maar wel heel erg leuk om iedereen weer te zien. Verhalen over red zones, verloren telefoons, liften en nog veel meer werden verspreid over het schip. Tot Pascal met de mededeling kwam dat het weer tijd was voor school. Wel typisch dat dat het eerste is dat Pascal heeft gezegd nadat hij terug is gekomen uit Nederland (waar hij was voor de NOT, red.). Een aantal van ons was waarschijnlijk al bijna vergeten wat het woord school betekent, want met school hadden we ons bijna twee weken niet bezig gehouden. Het was weer even heel iets anders dan een beetje survivallen en een eigen reis maken. Met heeeeeeel veel tegenzin begon ik ook aan school. Dat was wel nodig want ik moet nog veel toetsen maken. Langzaamaan kwam ik weer in het ritme en uiteindelijk heb ik zelfs twee toetsen voor Engels gemaakt. Ik mis Panama al wel, want ik vond het echt heel erg leuk. Het enige wat wel leuk was aan terug zijn was het vieruurtje, want dat had ik wel gemist, maar wat betreft al het andere wil ik weer terug aan land!

Rox

Het einde is in zicht!!!

28-1-2019

Het einde van de eigen reis is in zicht. Vandaag was de laatste dag van de eigen reis. Iedereen moest uitchecken en natuurlijk weer met de backpack de laatste dingen doen. Mijn groepje ging nog fietsen. Met de fietsen zijn we naar Bluff Beach gefietst waar hele grote golven (‘killer waves’) waren. Samen met een groepsgenootje ben ik gaan zwemmen bij die zogenaamde killer waves. Het was aan het begin supergaaf om wel drie meter hoge golven voor je te zien omslaan. Na een tijdje wilden we de GoPro gaan halen en zijn we terug in de zee gegaan. Toen we terug gingen zagen we al dat de golven nog hoger waren geworden. We dachten dat het geen kwaad kon, maar dat was een foute gedachte. We gingen weer zwemmen en ik werd meegezogen. De ander kwam achter me aan. Hij kan goed zwemmen en wist wat hij moest doen. Terwijl hij er uit zwom, werd ik steeds verder de golven in gezogen en dus sloegen de drie meter hoge golven op mij om. Ik raakte redelijk in paniek en wist niet meer wat boven en onder was. Gelukkig kon de ander me horen roepen. Toen heeft hij mijn hand gepakt en heeft hij mij verder weg gesleurd. Ik had zijn hand nog vast en toen sloeg er weer een grote golf op mij om, waardoor onze handen uit elkaar werden getrokken. Ik werd gelukkig naar het strand gesleurd en dat was alweer een bijna-doodervaring voor mij. Maar ja, ik leef nog, dus alles is goed gekomen! Toen we terug op de boot kwamen moesten natuurlijk de tassen worden gecontroleerd op beesten en moest daarna alles weer worden gewassen en opgeruimd. Toen kon het gewone leven aan boord weer beginnen…

Nieck

Gered door Google Translate

27-1-2019

Wij hadden vandaag een groot en spannend avontuur. De dag begon voorspoedig: we hadden een planning bedacht die we konden uitvoeren om aan te komen op Bocas del Toro. Het was een strakke planning en alles ging goed, totdat we erachter kwamen dat de bus die we hadden gepland te nemen toch niet ging. We hadden dikke stress over wat we nu zouden doen, maar we hadden alweer snel een nieuw plan. We gingen gewoon de bus pakken rond 03:00 uur ‘s nachts! Gewoon lekker wakker blijven. Natuurlijk moesten we de tijd wel een beetje doden dus besloten we een filmpje te pakken. Het was een geweldige film (The Second Act) en we hebben hard gelachen, maar het was nog geen 03:00 uur, dus wat gingen we nu doen? Nou, we hadden besloten: laten we voor het theater gewoon een beetje slapen en chillen. Dus wij lagen daar heerlijk, totdat er een politiewagen langs kwam. Natuurlijk kende hij geen Engels en wij maar een beetje Spaans, dus we hebben een prachtig Google-Translate-gesprek gehad. Het kwam er op neer dat we in een gevaarlijke buurt lagen en weg moesten gaan, maar de route naar het station was volgens hen ook gevaarlijk. Toen kwamen ze tot de conclusie dat zij ons maar moesten brengen. Met z’n allen bij elkaar op schoot en ja, ook bij de politieagent zelf. Het was een leuk iets om weer van mijn bucketlist af te strepen.

Myrthe

Beaches, burgers, Bocas

26-1-2019

Op deze zonnige zaterdagochtend werden wij langzaam wakker in ons hostel in Bocas Del Toro. Eindelijk hadden we een ochtend niet ontbeten met goedkoop casinobrood, maar met een heerlijk vers broodje. Na het ontbijt gingen we shoppen! Bocas telt een aantal leuke surfshops, die een kijkje waard waren. Ook de plaatselijke souvenirshop had behoorlijk winst gemaakt die dag! We hadden besloten om met de lunch uit eten te gaan, aangezien ons groepje vrij goed met het geld om was gegaan en in drie dagen dus een behoorlijk bedrag uit te geven had. We zaten op een terrasje aan het water. Dit is nou het goede leven, dacht ik bij mezelf: het zonnetje schijnt, smoothie erbij, hamburgertje erbij en als kers op de taart uitzicht op ons huis, de Thalassa! We zijn dan wel in Panama, maar we blijven nog steeds Nederlanders en wilden niet terug aan boord zonder dat we gefietst hadden. Dus we hadden bij een aardige man acht fietsen gehuurd voor een leuke prijs en daar gingen we! Het was wel weer even wennen en in de eerste vijf minuten had ik al bijna drie mensen aangereden. Gelukkig zijn we uiteindelijk veilig aangekomen bij Bluff Beach. De golven daar waren erg hoog, maar dat hield ons niet tegen om te gaan zwemmen! Dit is toch wel de beste plek om te bodysurfen, alhoewel je wel moest opletten dat de golven niet op jou breken, want dan werd je ongeveer dubbelgeklapt. Een groepslid was bijna drie keer achter elkaar in een mui terecht gekomen, maar we zijn allemaal zonder kleerscheuren op het strand gekomen en zijn ook weer een bijna-doodervaring rijker! Na deze ‘verfrissende’ duik gingen we weer terug richting ons hostel. Als echte keukenprinsessen hebben we weer een heerlijk diner klaargemaakt. Deze keer waren het wraps geworden en het was echt heerlijk. Samen met twee anderen gooide ik deze avond weer ‘hangmat-chillings’ tot de late uurtjes. Het was weer een geslaagde dag van onze eigen reis!

Minke

Teide 2.0

25-1-2019

Gisteren kwamen mijn eigen-reisgroepje en ik tijdens het liften een local tegen die onmiddellijk verlof nam om ons rond te leiden in Boquete. Toen we ‘s avonds werden teruggebracht naar onze slaapplek stelde hij voor om Baru, een vulkaan in de buurt van Boquete, te beklimmen. Dus vandaag stonden mijn groepje en ik midden in de nacht om 02:00 uur op om de vulkaan te beklimmen. We werden opgepikt en met zijn auto zijn we naar de vulkaan gereden. Toen we eindelijk op de vulkaan stonden was iedereen half doodgevroren, want niemand had dikke kleren mee (alleen een dunne jas) en het is op die hoogte toch wel koud. Om 06:00 uur begon het eindelijk te schemeren en ik begon een timelapse van de zonsopgang te maken op mijn GSM. Vlak voor dat de zon opkwam viel mijn GSM uit! Mijn ‘O nee toch niet’-momentje van deze reis. Na de zonsopgang gingen we naar beneden en zijn we in de bus gestapt richting Almirante, gevolgd door de watertaxi naar Bocas del Toro. Toen we tenslotte na meer dan zes uur reizen op de kant stonden waren wij dus het eerste groepje dat was aangekomen in Bocas. Alweer enkele puntjes gescoord voor de Crazy 88!*

Matisse

*De Crazy 88 is een afvinklijst met ludieke activiteiten voor tijdens de eigen reis, red.

 

Bijna-doodervaring numero zoveel

24-1-2019

‘Despacito, por favor!’ ‘Hij rijdt gewoon aan de verkeerde kant!’ ‘Au, je zit op mijn been!’ Ik kwam niet meer bij van de slappe lach. We zaten met zijn tienen in een vijfpersoonsauto, we vermoedden dat de bestuurder high was, we reden aan de verkeerde kant van de weg en we wisten niet waar we heen gingen. Met andere woorden: een doorsnee avond tijdens de eigen reis door Panama. Die ochtend waren we met de bus uit Panama City vertrokken. Nu zaten we in een superleuk surfhostel in San Carlos, direct aan het strand. ’s Middags hadden we op het strand gechilld, een poging tot surfen zonder golven gedaan en lekker gegeten in een restaurantje aan het strand. Na het eten – in een gourmetpan klaargemaakte pasta met wat sla – bood de man van het hostel aan om ons naar het dorpje te brengen, dat een halfuur lopen was. Dat wilden we wel! De enige voorwaarde was natuurlijk wel dat we állemaal, in één auto, mee konden. We mochten het proberen, antwoordde hij schaterend. Met een enorme snelheid scheurden we even later over de snelweg, links en rechts andere auto’s inhalend. Op een wat achterafgelegen weggetje bevonden we ons ineens aan de linkerkant van de weg. De bestuurder bleef ondertussen maar onsamenhangende verhalen vertellen, met af en toe een muzikaal intermezzo. Twee anderen keken angstig uit het raam, de rest kwam niet meer bij van het (enigszins hysterisch en gestresst) lachen. Uiteindelijk zijn we ongedeerd, mét een ijsje van het tankstation (onze chauffeur was even vergeten dat alles in het dorpje al dicht was) weer in het hostel terechtgekomen. We waren het voor de verandering allemaal met elkaar eens: de dag had een roze randje, mét gouden stippen.

Marit

SURFFF

23-1-2019

Op de derde dag van de eigen reis zaten we in een heel leuk huis in Santa Catalina, een surfplaatsje aan de zuidkant van Panama. We konden dit dorpje natuurlijk niet verlaten voordat we op de Pacific hadden gesurft. De golven waren niet heel hoog, maar het lukte ons vrijwel allemaal om te staan J. Na het surfen pakten we snel onze tassen in en gingen we nog lunchen. Onze lunch was voor de zoveelste keer wit casinobrood met chocopasta of pindakaas, echt skeer* (voor de volwassenen: armoedig). Kort daarna stapten we in de bus om verder te reizen naar Boquete. We dachten dat dit niet zo lang zou duren maar in totaal moesten we drie bussen nemen wat in totaal acht uur duurde. Eén van de bussen was heel erg luxe. We dachten dat wij ook allemaal in grote, chille stoelen konden zitten, maar oh nee, toch niet! Ik heb de helft van de reis gewoon op de grond gezeten. So sad… Toen we aankwamen in Boquete zagen we ons vet leuke hostel en was het uiteindelijk zeker het reizen waard.

Mare

Het Panamakanaal – of nee, toch niet

22-1-2019

Ik liep een verdieping naar beneden om de deuren van het balkon open te gooien. Nee, ik heb het niet gedroomd gisteren, we zijn werkelijk in Panama op eigen reis. Het plan van die dag was om eerst het Panamakanaal te bezoeken, daarna te gaan shoppen en dan ’s avonds een nachtbus te pakken of nog een nachtje in de hoofdstad te blijven. Na het ontbijt pakten we snel onze spullen en voor ik het wist zat ik in de metro naar het hoofdstation. Vanuit daar pakten we de bus en iets voor 12:00 uur waren we bij het Panamakanaal. Of nee, we waren bij het museum van het Panamakanaal. Om het kanaal werkelijk te zien moest je betalen en, geloof me, als je op ons budget moet leven is dat niet mogelijk. We zouden echter geen SaS’ers zijn als we het niet hadden geprobeerd: Kunnen we geen korting krijgen zoals alle pelgrims? We zijn een grotere groep, kunnen we daarom voor een lagere prijs naar binnen? Mogen we niet heel even het kanaal zien om daarna weer verder te gaan? Je raadt het antwoord al: nee, nee en nog eens nee. Daar zaten we dan, voor het museum, een casinobroodje met jam te eten. Maar verslagen, nee dat waren we niet. We zeiden gewoon ‘jammer’ en toen gingen we weer door.

Lynn

Het begin van de eigen reis!

21-1-2019

Het was die dag algemeen bekend: we zouden eindelijk op eigen reis gaan! De zieken waren gezond en iedereen kon mee op reis. De dag van tevoren had ons groepje een hele planning gemaakt om de eerste nacht te slapen in Panama City. We vertrokken die ochtend en werden gedropt in Portobelo. Daar waren we meteen op zoek naar een bus; wat een stress! Gelukkig vonden we er al snel een. Hier kwamen we een Duits vrouwtje tegen en later een groep Nederlanders waar we ons hele SaS-verhaal aan hadden verteld. We waren overgestapt in Cólon, wat we in het begin helemaal niet van plan waren. We wisten meteen dat we daar weg moesten en zaten binnen drie minuten in een andere bus. Uiteindelijke zijn we veilig aangekomen in Panama City. Toen we daar aankwamen moesten we een hostel gaan fixen. Alles zat al vol, omdat de paus daar zou verblijven. Het was dus erg lastig, vooral omdat we maar 25 dollar per dag per persoon mochten uitgeven. Gelukkig hadden we een goede onderhandelaar in ons groepje die een hostel voor ons had geregeld en ook nog wist af te dingen. Voordat we naar een supermarkt op zoek gingen om te zorgen voor het avondeten, ontbijt en lunch liepen we nog even rond om de buurt te ontdekken en te genieten van onze eerste dag op eigen reis. We sloten de dag mooi af: we hadden namelijk twee stukjes gratis taart kunnen fixen. Een echte overwinning! Het was een mooi begin van een geweldige reis.

Luka