Quarantaine

20-1-2019

Ik was één van de zieken en dus was ik een van de gelukkigen die op het achterdek in quarantaine werden gehouden. ’s Ochtends hadden we een feestje. Een medesasser, die gisteren al was ontslagen uit de ziekenboeg, en Wouter, die helemaal niet ziek was geweest, waren jarig! De medesasser had bij ons op het achterdek geslapen, dus hebben we voor haar gezongen. Verder hebben we eigenlijk de hele dag gelegen en gezeten. We hebben we niet zo veel gedaan. Wel hebben we alle tijdschriften gelezen die ze in haar verjaardagsdoos had gekregen en alle Donald Duckjes die zich aan boord bevinden, zijn inmiddels ook al verplaatst naar het achterdek. Er werd veel gepraat over de consistentie van onze poep: was het nog steeds water of was het inmiddels slush puppie geworden? Soms kregen we bezoek van Sam of Jet die onze temperatuur kwam meten. Toen ze dat na de lunch ook deden was er goed nieuws, niemand van ons had namelijk nog koorts! Vanochtend waren er al drie mensen vrijgelaten, ze waren beter genoeg. Door dit goede nieuws hopen wij natuurlijk dat we morgen wél op eigen reis mogen…

Liselotte

Ziekte aan boord

19-1-2019

Er waren al een paar dagen twee meisjes ziek, maar vanochtend was het dan voor mij ook raak. Ik werd wakker en moest mij naar de wc haasten, omdat ik me niet zo goed voelde. Ik meldde dit dan ook meteen aan Jet toen ik haar zag en wat bleek nou? Meer mensen hadden hetzelfde probleem. Uiteindelijk is er een lijstje gemaakt en waren het dertien mensen die ziek waren. Zo konden we natuurlijk niet op eigen reis gaan, dus heeft Sam deze in eerste instantie één dag uitgesteld. We (de zieken) hebben de hele dag ‘in quarantaine’ geleefd en mochten het achterdek niet verlaten. De rest van de groep heeft het schip van boven tot onder grondig schoongemaakt. Het was eigenlijk best gezellig op het achterdek en de mensen die er niet lagen zeiden zelfs dat het er gezelliger was dan binnen in de salon. Natuurlijk is er ook veel geslapen en uitgerust en op die momenten was het gewoon lekker stil. Ikzelf was aan het einde van de dag eigenlijk wel beter en kon weer uit quarantaine, maar dit gold helaas niet voor iedereen. We hopen dat wanneer we morgen op eigen reis gaan, de mensen die zich nog niet helemaal top voelden, zich ook beter voelen en iedereen mee op eigen reis kan.

Laura

 

Voorbereiding voor de eigen reis

18-1-2019

Het was vandaag een drukke dag. Wij zijn vanochtend aangekomen in Portobelo. Net zoals de San Blas eilanden ziet Portobelo er uit als een paradijs. We hadden niet veel tijd om het uitzicht te bewonderen. Velen van ons waren die ochtend vroeg opgestaan om onze SaS-story af te tikken, aangezien die vanavond af moeten zijn en we er niet in de middag aan mogen werken. We gebruiken onze tijd zoveel mogelijk voor de schoolvakken, dus opdrachten voor SaS moeten buiten schooltijd: in je vrije tijd of na 16:00 uur. Naast SaS-story stress was er ook nog eigen reis-stress. Iedereen zat te speculeren met wie ze wel en niet in het groepje zouden komen en wat allemaal handig is om mee te nemen. Niet veel later waren de groepjes bekend gemaakt. Velen waren erg tevreden. Ik moet nu even mijn tas gaan inpakken en ik heb heel veel zin in de eigen reis!

Kristof

Het einde en begin van een avontuur

17-1-2019

Vandaag kwam er helaas al weer een einde aan deze prachtige en relaxte survival. Nadat ik werd gewekt en bijna uit mijn veel te kleine hangmat viel, liep ik met mijn verbrande lichaam uit onze half ingestorte hut om maar eens naar het ontbijt te gaan. Helaas was dit weer de havermout van eergisteravond, waarvan we allemaal een klein traumaatje hadden opgelopen. Nadat we onze hutten hadden opgebroken en alles opgeruimd was, hadden de indianen nog een groot vuur gemaakt van onze gebruikte palmboombladeren. Daarna hebben we toch nog even kunnen genieten van de zon voordat we werden opgehaald en terug gingen naar de boot.  Zoals verwacht stond er bij aankomst een lange rij voor de wc’s, want je behoefte zo midden op een eiland doen is niemands favoriete bezigheid. Toen alle tassen waren gecheckt op kakkerlakken en zandvrij gemaakt waren, was het zover om het schip klaar te maken voor vertrek. Daar voeren we dan, weg van een van de mooiste plekjes ter wereld, op naar Panama waar ons nog een groot avontuur staat te wachten met de eigen reis.

Kiri

Snorkelen!

16-1-2019

Ik had lekker in mijn hangmatje geslapen en er was een goed ontbijt klaargemaakt. Verder voer je op zo’n eilandje erg weinig uit. In de middag gingen we met de bijboot naar de andere kant van het eiland om te gaan snorkelen. Bijna iedereen wilde mee en er gingen ook nog twee Kuna indianen mee om te vissen. We moesten met de overvolle bijboot tegen de golven in naar de andere kant. Er stond aardig wat stroming dus het was best zwaar flipperen, maar dat was het zeker waard. Je kon heel goed het koraal, de grote krabben en alle vissen zien. De indianen hadden met harpoenen een aantal vissen en een soort kreeften gevangen en die hebben we later opgegeten. De zon scheen volop en aan het einde van de dag was iedereen verbrand. Kortom: een superontspannen dagje.

Julie v N

Een zwemflipper als bord???

15-1-2019

Op 15 januari gingen we het dan echt doen: survivallen op een onbewoond eiland. In de middag vertrokken we in de bijboot met al onze spullen naar het eiland. We bouwden allemaal ons kamp op. Samen met zes andere meiden bouwden wij ‘Kamp Zuid’, het beste kamp natuurlijk. Het was 12:00 uur en iedereen kreeg steeds meer trek, dus besloot ik samen met een ander meisje te beginnen aan het eten. We gaven de jongens de taak om een goed kampvuur te maken terwijl wij alvast wat uien begonnen te snijden voor de lunch. Toen kwamen we erachter dat we helemaal geen bordjes en bestek hadden, dus gaven we ook een ander groepje de taak om zich daarover te bekommeren. De gekste ideeën voor een bord kwamen eruit: je flipper of een frisbee? Uiteindelijk hebben we met de stengels van de palmbladeren bakjes gemaakt. Het was echt een superleuke dag. We hadden geen regen en waren de hele tijd aan het chillen op het strand. Iedereen was aan het zwemmen, suppen, kanoën, vissen, koken, voetballen of lekker rustig aan het lezen. Ons avondeten was grandioos mislukt: de havermout was aangebrand en smaakte alleen maar naar rook. Natuurlijk kan dit gebeuren, dus zochten we naar een oplossing en dat was zonder eten naar bed. Gelukkig hadden we voor het avondeten nog broodjes gegeten dus was het niet heel erg. Na nog een lange tijd bij het kampvuur zitten en kletsen ben ik ook uiteindelijk naar bed gegaan.

Julie H.

De hoofdstad van San Blas

14-1-2019

Daar liggen we dan voor de hoofdstad van San Blas. Bij een hoofdstad denk je vast aan wolkenkrabbers en een mooie oude binnenstad. Het was een eilandje vol met kleine rieten huisjes. We gingen met de bijboot naar het eiland. De wegen waren van zand en de zon scheen zo fel dat je met je ogen moest knijpen. We kwamen al snel bij een voetbalveldje waar wat jongetjes een fanatiek wedstrijdje speelden. We stonden er een beetje ongemakkelijk naar te kijken en we betrapten onszelf er op dat we niet durfden te vragen of we mee mochten doen. Toen namen zij het initiatief en vroegen ze of we mee wilden spelen. We deden gemengde teams. Daarna hebben we de economie van San Blas gestimuleerd en zijn er weer allemaal armbandjes, lapjes en andere frutsels gekocht. We hebben nog een rondje over het eiland gelopen. Het was wel een struggle om niet per ongeluk in iemands tuin te lopen. Overal waar we keken waren kinderen aan het spelen en aan het lachen. En wij? Wij gingen lachend weer terug naar ons eigen huis, de Thalassa.

Jonna

Expeditie Robinson 2.0

13-1-2019

Inmiddels zijn we al een tijdje onderweg en hebben door het hele Caribische gebied gevaren. Nu we op de San Blas zijn en Panama hebben bereikt, komt de halverwege-dag steeds dichterbij. De dag dat we op de helft zijn, de dag dat we nog maar drie maanden weg zijn van huis en de dag dat al onze ouders samen komen om te vieren dat we op de helft zijn van ons mooie avontuur. Op die dag willen we onze ouders natuurlijk wel laten zien hoe erg wij het naar onze zin hebben op de boot met wat grappige filmpjes. Na we met het hele schip een lipdub hadden gedaan die wel zes keer opnieuw moest, wilde ik met wat andere meiden ook een ander filmpje maken om onze ouders goed te laten lachen. Al snel kwamen we op het idee om Expeditie Robinson na te doen aangezien we toch bij onbewoonde eilandjes zijn gestrand. Uiteindelijk zijn we met de dinghy zo ver mogelijk van het schip gevaren om daar wat close-ups en het presentatorstuk te filmen en om uit te boot te springen met kleren en al om helemaal terug te zwemmen naar het schip. Ik was gelukkig tweede en ga dus niet naar verliezerseiland!

Jill

San Blas!

12-1-2019

Vandaag begon al als een goede dag. In de ochtend werd ik vroeg wakker, dus stond ik maar vast op. Toen ik naar buiten liep zag ik dat we al langs allemaal prachtige eilandjes voeren. Niet lang daarna begonnen we, vlak voor een groepje eilandjes, heel langzaam te varen en toen we het geratel van het anker hoorden waren we officieel aan gekomen op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien! We kunnen vanaf waar we liggen Panama al zien en op nog geen 100 meter afstand liggen een paar eilandjes met prachtige zandstrandjes en enkele huisjes erop. Door de donkerblauwe zee en de lichtblauwe lucht leek alles nog mooier en realiseerde ik me weer even hoe speciaal deze reis is. Na een half uur te hebben genoten van al het mooie van San Blas begon het ontbijt en daarna was het gewoon weer tijd voor school. Rond 16:00 uur kwam een aantal lokale bewoners in twee kleine, houten kano’s naar ons toe geroeid met daarin een paar manden met zelfgemaakte doeken, bandjes, portemonnees, enzovoorts. Deze mensen hebben toen voor ons een klein marktje op het schip opgebouwd waar we ongeveer een uur allemaal spulletjes van hen konden kopen. Nadat het marktje weer was vertrokken en iedereen al hun gekochte spulletjes had opgeborgen gingen we weer verder met school en in no-time was de dag alweer voorbij. Die avond heb ik nog samen met een paar mensen spelletjes gespeeld en buiten gekletst. Toen ik in mijn bed lag, bedacht ik weer even hoe bijzonder het is om dit alles mee te maken en viel ik na een tijdje in slaap.

Jesse

Na een zware schooldag…

11-1-2019

Vandaag had ik de hele dag school en na een zware school dag (ik had namelijk heel hard gewerkt) vond ik het tijd om weer eens een spelletje te doen. Blijkbaar was ik niet de enige die daar zin in had, want er waren al mensen bezig met een potje Hanabi. Dat is een spel waarbij je samenwerkt en alleen de kaarten van de anderen ziet, maar niet die van jezelf. Zelf ging ik met twee anderen rummikubben, wat ik voor mijn gevoel eeuwen lang geleden voor het laatst had gespeeld. Het eerste potje had ik meteen gewonnen en ik vond het fijn om weer spelletjes te doen. Toen we klaar waren met de spelletjes begon een docent gitaar te spelen en ging iedereen (vals) mee zingen. Een heleboel liedjes later was het tijd om naar bed te gaan, want morgenochtend vroeg zouden we aankomen op de San Blas eilanden en daar wil ik graag bij zijn! Voor mij was het lang geleden dat ik zo’n gezellige avond heb gehad en daardoor kon ik moe, maar voldaan de laatste mijltjes naar San Blas doorbrengen in mijn bedje.

Jeroen

Oh oh oh nee, toch niet…

10-1-2019

De dag begon heel rustig. Iets te rustig misschien, want school ging niet echt lekker. Het was zo’n dag waarop je van pauze tot pauze aan het werk was en als je met een goede reden school kon ontduiken je dat met alle liefde deed. Ook naar de lunch om 13:00 uur keek ik heel erg uit. Ik werd dus ook behoorlijk chagrijnig toen de lunch pas om 14:00 uur klaar was… ‘Nou ja goed, kan gebeuren en weer door’ dacht ik bij mezelf. Om 18:00 uur was de schooldag voorbij, maar ik wilde samen met iemand anders nog wat langer doorwerken, omdat ik eindelijk de motivatie gevonden had om hard door te werken. Ik weet het, heel slim als je de motivatie pas aan het einde van de schooldag vindt… Helaas kwam toen even een ‘oh nee, toch niet’ momentje. Dat is toch wel de uitspraak van SaS 18/19. We werden namelijk allemaal bij elkaar verzameld voor een ‘achterdekje’. Oh oh, wat zou er aan de hand zijn? Het kwam er op neer dat Sam en Pascal vonden dat er een beetje een soort gemakzuchtigheid in de groep was geslopen die zij op alle vlakken (school, keuken, nautisch) terugzagen. Die wilden zij eruit krijgen en ze gaven ons de opdracht om met oplossingen te komen. Eerst had ik eigenlijk niet zo door dat dit gaande was, maar toen ze voorbeelden gaven herkende ik zeker wat ze bedoelden. Ik heb er namelijk zelf ook last van als je iemand drie keer iets moet vragen en diegene doet het nog niet. Na zo’n drie uur op het achterdek gepraat te hebben, met en zonder volwassenen, hebben we een plan van aanpak gemaakt. De volgende dag had ik keukendienst en ik merkte zelf heel sterk dat ik en mijn team gedreven waren om al het eten op tijd af te krijgen. Dit lukte ook heel goed, waardoor we op het einde van de dag wel twee uur pauze hadden en de hele keuken schoon achter hadden gelaten. Als we dat de komende maanden volhouden, moet het lukken!

Jasmijn

Lekker walvisjes kieken

9-1-2019

We zijn goed op weg naar de San Blas. De wind laat zich helaas niet zo zien en we varen zelfs op de motor. Het is mooi weer en het zonnetje schijnt. Helaas heb ik daar weinig van gezien aangezien ik het grootste deel van de dag beneden aan het leren ben geweest. Ondanks dat ik een ‘drietje’ ben, ben ik veel met school bezig. Dit systeem houdt kort gezegd in dat als je één bent, je niet goed loopt met school en meer gecontroleerd wordt door de docenten. Als je drie bent, loop je wel goed bij met school en krijg je meer vrijheid. Het hoogtepunt van de dag was toch wel de walvis die ik had gespot. Het is mooi om de eerste te zijn die een walvis ziet. Het was een groepje van ongeveer drie walvissen die aan de oppervlakte walvisdingen lagen te doen, zwemmen ofzo. Ik zag de walvissen omdat ze steeds veel water omhoog spoten. Deze beesten waren groter dan de andere walvissen zoals de Minke whale die we eerder hadden gezien. Het was wel jammer dat ze ver weg bleven en niet heel dichtbij kwamen. We weten dus ook niet goed welke soort we hadden gezien. Met andere woorden: het was een mooie en relaxte dag aan boord van de Thalassa!

Jaïr

Rust in huis

8-1-2019

We waren lekker op weg naar San Blas en ik had de eerste vaardag gelijk weer wacht. Dit was de eerste keer in onze nieuwe wachten na de hut- en wachtwissel op Curaçao. Het was heel rustig weer en het zonnetje scheen natuurlijk ook. We hadden een hele chille wacht en ik was lekker aan het sturen. In de ochtendwacht was ik een dekrondje aan het doen en toen opeens: dolfijnen! Het was nog vroeg in de ochtend, rond 07:00 uur. Daardoor was het heerlijk rustig aan boord en konden wij lekker genieten van de springende dolfijnen bij de opkomende zon. We zagen ook een baby met zijn mama. In de avond lag ik samen met iemand op ons lievelingsplekje aan boord: achter de stuurhut. Daar kunnen we de sterren goed zien die hier altijd zo mooi zijn. we hebben vele pogingen gedaan om de sterrenbeelden te kunnen zien en onthouden, maar we komen niet veel verder dan de Grote en Kleine Beer. Dit vonden we een beetje jammer en daardoor kijken we altijd maar naar onze zelfbedachte M van McDonald’s, P van pannenkoeken en naar het teddybeertje: een paar sterren waar we een teddybeer in zien. De teddybeer kunnen wij wel altijd vinden, of het nu in de avond is, middernacht of ‘s ochtends vroeg. Misschien is onze teddybeer stiekem een heel ander sterrenbeeld, maar misschien ook niet. Eigenlijk willen we dat helemaal niet weten. Zo vind ik het veel leuker.

Inge

Bye bye dushi Curaçao

7-1-2019

Bye bye Curaçao, hello San Blas! Vandaag was een bijzondere dag. We gingen weer varen naar onze volgende bestemming. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat we nu al over de helft van de bestemmingen zaten. #besefmomentje. Zelf had ik wachtdag. Alle wachten werden in de ochtend aan dek gevraagd om het schip klaar te maken voor het vertrek. Toen eenmaal de allerlaatste dingetjes voor het schip waren geregeld en iedereen met zijn paspoort was uitgecheckt door de douane, die aan boord was gekomen, gingen we in de namiddag eindelijk weg. Toevallig was het al bijna meteen de beurt aan onze ploeg om wacht te lopen. Het was zalig om weer op zee te zitten. Uiteindelijk heb ik vanaf negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds wacht gelopen. Het was een volle dag, die ik met een groot gevoel van voldoening heb afgesloten, omdat ik weet dat ik elke minuut van de dag nuttig heb besteed.

Finn

Het houdt niet op, niet vanzelf

6-1-2019

Vandaag was het dan zover: de tweede huttenwissel vond plaats. Het was vrij vermoeiend en meer zal ik er maar niet over zeggen. Toen ik na een hele dag schoonmaken en in- en uitpakken eindelijk even tijd voor mezelf had, liep ik mijn nieuwe hut in om wat te drinken te halen. Toen ik mijn bidon gevuld had, wilde ik de kraan dichtdoen en had ik ineens het handvat van de kraan in mijn handen! Ik schrok me rot en die kraan bleef maar stromen… gelukkig lukte het me om het handvat er weer op te zetten en de kraan uit te krijgen, maar ik was vergeten aan een van mijn nieuwe hutgenootjes te vertellen dat de kraan kapot was. Toen ik later moe maar voldaan in mijn nieuwe bed in slaap was gevallen, maakte zij hetzelfde mee. De volgende ochtend vertelde ze mij dat ze heel hard had gestrest, omdat zij de kraan gewoon echt niet meer uitkreeg! Ik lag al te slapen en ze wilde niet dat ik wakker van haar zou worden, dus dit hielp ook niet mee. Gelukkig is het haar uiteindelijk ook gelukt en is er niet al te veel water verspild. De kraan gebruiken we niet meer tot hij gemaakt is en tandenpoetsen doen we voorlopig in de keuken!

Elzelien

Weeshuis

5-1-2019

‘Kunt u ons naar deze hypermarket brengen?’ Jet laat op haar telefoon een locatie aan de taxichauffeur zien. Het is heel raar om aan de andere kant van de wereld opeens weer in het Nederlands te kunnen communiceren, maar hier kan het, want we zijn op Curaçao! Waar we afgelopen maand alleen maar in supermarktjes zijn geweest die niet veel groter zijn dan tien bij tien meter, kwamen we nu in een gevalletje ik-kan-je-hier-alleen-maar-kwijtraken-zo-groot-is-het-hier supermarkt/groothandel terecht. Toen we na een tijdje shoppen in de rij aansloten, trok de kassajuffrouw enigszins wit weg. Wij hadden namelijk zoveel ingekocht, dat we een heel weeshuis konden voeden. Toevallig zijn we ook met 46 man – waarvan 36 pubers, oftewel etensbehoefte keer tien – dus heel raar was het eigenlijk niet. Nadat onze zes boodschappenkarretjes aan de andere kant van de kassa terecht waren gekomen, stond onze taxichauffeur klaar om te helpen met alles inladen. Terwijl drie van ons nog snel de zogenoemde ‘groentjes’ (tja… Belgen) gingen chosselen (vertaling: regelen), mochten wij de taxi in gaan laden. ‘Past makkelijk’ had onze vriendelijke taxichauffeur vóór het doen van de boodschappen nog tegen ons gezegd, maar dat viel vies tegen. Met de ‘groentjes’ erbij waren het acht winkelwagentjes geworden… Uiteindelijk paste het allemaal toch en zaten we zo ongeveer met onze ‘groentjes’ op schoot. De motor van de auto had wel een beetje moeite met de iets te zware lading. Het heuveltje op rijden werd bijna een ‘Oh nee… toch niet’-je, want het busje wilde haast weer naar beneden rollen. Gelukkig haalden we net het topje #eindgoedalgoed. Nou ja, ook dat #eindgoedalgoed werd nog in gevaar gebracht. Het schip lag namelijk aan de kade van een of ander feest midden in de stad (we hadden wel VIP-spots), waardoor we met moeite in de buurt konden komen. Uiteindelijk zijn we gewoon over het evenemententerrein heen gescheurd en stond het busje netjes voor de gangway. #eindgoedalgoed!

Cécile

Mango, kokosnoten en Curaçao

4-1-2019

Na een paar korte dagen op zee was Curaçao alweer in zicht. Terwijl ik lekker in de volle zon kokosnoten zat uit te lepelen en een andere leerling van het keukenteam mango aan het snijden was, kwamen we aan op Curaçao. Overal waar je keek zag je huisjes in alle kleuren van de regenboog. Het Caraïbische gevoel was er echt! Toen we gingen aanleggen bleken we naast een terrein te liggen waar de volgende dag een concert gegeven zou worden. De band, Kassav, kenden wij niet, maar ze lijken hier erg bekend te zijn. Dat betekende dus ook dat we morgen tot ver na middernacht uit ons bed zouden worden geschud door de harde muziek. In Nederland is het nu natuurlijk kerstvakantie, dus voor nogal wat SaS’ers waren er bekenden op het eiland. Toen we er een halfuurtje lagen kwam de eerste bekende al langs die om een rondleiding vroeg. Later die dag kwamen er nog meer bekenden, dan wel familieleden van de SaS’ers, die natuurlijk ook allemaal een rondleiding kregen. In de middag waren er zelfs ook nog oud-SaS’ers op bezoek gekomen die een leuk praatje hadden gemaakt met de crew. Zo word je aan de andere kant van de wereld toch weer even aan thuis herinnerd.

Cai

Cravings

3-1-2019

Wat ga jij kopen? Een Milka-chocoladereep? Een pakje hagelslag of ga je toch voor de Nutella? Waarom niet gewoon alle drie? Je raadt het misschien al, we zijn bijna in Curaçao! En nog leuker: ze hebben daar een Appie! Iedereen is druk bezig met het maken van lijstjes met wat we ‘nodig’ hebben. De bovenstaande vragen worden dan ook regelmatig gesteld. Natuurlijk haalt een fles shampoo of extra tandpasta het lijstje ook nog wel eens, maar ga er maar van uit dat de meeste lijstjes bestaan uit veel – en vooral ongezond – eten. Ik heb zelf ook nog met vier anderen een ‘cravings-lijstje’ gemaakt. Hierop hebben we precies geschreven wat we wilden eten, wanneer we eten gingen halen, wat we nog wilden shoppen (oorbellen, shirts, souvenirtjes etc.) en wat we nog meer van het eiland wilden zien. Met mooie kleuren hebben we het lijstje helemaal leuk gemaakt. Dus, Curaçao: HERE WE COME! Of gewoon ‘we komen eraan!’, want we kunnen daar eindelijk weer Nederlands praten!

Annerijn

PO’s inleveren

2-1-2019

We zaten vandaag op zee, op weg van Saint Vincent naar Curaçao en vandaag had ik een gewone schooldag. Ik wilde mijn opdracht voor CKV, culturele kunstzinnige vorming, af maken. Ik moest namelijk een soapscène maken en uitbeelden, maar aangezien ik hier de enige was die deze opdracht moest maken en ik dus geen klasgenoten had waarmee ik de opdracht kon maken, heb ik de hele scène met papieren poppetjes gemaakt. Dus eerst heb ik allemaal poppetjes getekend en allemaal etensdingen gemaakt die ik op de tafel heb gezet, aangezien de scène zich afspeelde tijdens het eten. Daarna heb ik van elk ander camerastandpunt een foto gemaakt. Op het laatst heb ik alle foto’s in een PowerPointpresentatie gezet met de tekst eronder die bij elke foto paste. Ik had gehoopt dat ik met dit alles tot aan de lunchpauze om 13:00 uur bezig zou zijn, maar uiteindelijk ben ik er tot 16:00 uur mee bezig geweest, maar toen was hij helemaal af! Toen heeft Pascal de spelling nog even gecontroleerd en is het naar mijn school gestuurd. Als ik nu goed doorwerk, kan ik hopelijk de laatste weken van School at Sea niks aan school doen en iets meer op het schip of me al beter voorbereiden op de thuiskomst. Immers: alles wat ik nu afmaak, hoef ik later niet meer te doen, dus dat scheelt ook weer. Op naar de volgende!

Andrea

Spetterend het nieuwe jaar in

1-1-2019

3…2…1…plons, spetter! Gelukkig nieuwjaar! Zo ging het bij ons deze jaarwisseling. Wij gingen 2019 in met een lekker warme Nieuwjaarsduik. Knallend vuurwerk was er niet echt, maar als je met 47 gezellige mensen nieuwjaar viert op Saint Vincent mag je natuurlijk niet zeuren. Nadat we uit het water waren gekomen, werden de Nieuwjaarsknuffels uitgedeeld en werden er zelfgemaakte mocktails gedronken. 2018 is nu afgesloten en wat heb ik dit jaar veel beleefd voor en tijdens School at Sea. Gelukkig is het nog niet voorbij en zit de rest van de reis in 2019 nog vol met nieuwe kansen en lessen. Door sommigen werd nog tot laat in de avond (of vroeg in de ochtend) gefeest. De volgende ochtend moesten we helaas wel weer gewoon vroeg uit bed, want we gingen vertrekken naar Curaçao. De ene helft van de groep moest dus het schip zeeklaar gaan maken en de andere helft moest aan school. Het normale boordleventje gaat ook in 2019 gewoon weer door.

Willemijn