De zonnige zondag

10-3-2019

Vandaag hebben de meesten de PO Plaatsbepaling zonder GPS in de zon op de kade gemaakt. Het ging als volgt: je moest van 12:00 tot 14:00 uur op de kant zitten en elke tien minuten een stipje zetten op de schaduw van het potlood dat je recht op een A4’tje had geplakt. Dit was best wel nice, want het was warm en we zaten in de zon. Ondertussen kon je gezellig kletsen en een beetje aan je schoolwerk werken. Het enige wat best jammer was (of ook wel fijn), was dat we heel laat wakker waren gemaakt. Het was namelijk zondag en dan mogen we altijd een uurtje uitslapen. Bovendien was de klok ’s nachts een uur vooruit gegaan door de zomertijd. Hier hadden wij geen rekening mee gehouden. Iedereen was dus niet één, maar twee uurtjes later, een aparte situatie. Veel mensen waren niet heel geconcentreerd bezig met hun schoolwerk, omdat het mooi weer was en er echt zo’n lentegevoel heerste. Het was vandaag warm en op zee hebben we vooral regen en kou gehad. Op de kant had je een mooi uitzicht over het enorm groene gras, de mooie kleur van het water en de leuke gezellige huizen. Dit zorgde voor de enorm relaxte lentesfeer aan boord. Kortom, het was een relaxte en gezellige dag, maar het kan volgens de docenten niet altijd zo, want er moet ook nog een hoop gebeuren. Morgen moeten we dus weer hard aan de bak…

Suzanna

Postzegelpenarie

9-3-2019

Vandaag hadden we een vrije dag op Bermuda. Sam had gisteravond gezegd dat ze buskaartjes voor ons gingen proberen te regelen zodat we naar Hamilton, een stad in de buurt konden. Dit lukte helaas niet voor het studententarief en dus kostte het ons iets meer om naar de stad te komen. Nadat we de standaarddingen hadden gedaan (WiFi zoeken om te bellen, lunch eten en voedsel voor aan boord zoeken), hebben we een beetje rondgekeken in de winkels. Sommigen van ons wilden de overpriced Bermudatrui kopen en anderen hadden nog wat nodig voor hun koelkastmagneetverzameling. Ik had zelf de hoop gevestigd op een paar postzegels, zodat ik de kaarten die ik gekocht had in Cuba kon versturen. Deze bleken moeilijker te vinden dan ik dacht. In de souvenirwinkels en bij de winkel voor buskaartjes hadden ze geen postzegels. Ik dacht dat ik ze nog wel kon kopen bij het postkantoor in het dorp waar we lagen, alleen was het postkantoor dicht toen we daar aankwamen. Goed, Cubaanse kaarten, geschreven op Bermuda, verstuurd op de Azoren is wel heel speciaal toch?

Sjors

Survived

8-3-2019

Vandaag zijn we aangekomen op Bermuda met heel goed weer. We mochten niet in het donker aankomen, dus hebben we het laatste stuk gemotord. Vanmiddag hebben we met zijn allen de razeilen weggetrokken en zijn we gaan motoren. Toen kwam iemand van de wacht de salon in rennen en riep dat er land in zicht was. Eindelijk, na een best wel lange tijd op zee, zagen we weer land. We waren allemaal wat afgeleid van school toen we dicht bij land voeren en hebben op het middendek gekeken naar hoe we aankwamen. Er is echt blauwer water hier dan op de plekken waar we al zijn geweest. Veel te koud om te zwemmen, maar als we naar een strandje gaan, ga ik zeker wel te water. We moeten nu nog even genieten van al bijna de laatste bestemming en dus zal ik de kou wel overleven.

Silke

Van de Cariben naar de kou

7-3-2019

Vanochtend werd ik wakker met de gedachte: het wordt maar eens tijd om mijn dekbed te gaan gebruiken. Vanwege de kou had ik namelijk niet heel erg fijn geslapen. Bij het ontbijt zag ik dat ik niet de enige was die al last had van de kou. Iedereen liep namelijk weer rond in truien en thermokleding. Het weer was gewoon in twee dagen van tropisch naar koud gegaan. Ondanks de kou en het nogal wiebelende schip lukte het mij en anderen wel om goed aan school te werken. In het gebied waar we nu zitten en er is geen WIFI, dus ook geen sailmail L! Misschien komt dat wel doordat we in de Bermudadriehoek zitten… Die avond na school was ik erg moe, dus besloot ik vroeg naar bed te gaan, mét mijn lekkere warme dekbed.

Selma

Storm op zee

6-3-2019

Ik ben deze nacht wel tien keer wakker geworden doordat we zo hard op en neer gingen. Ik word van de ene kant van mijn kamer naar de andere kant geslingerd. Ik lig gelukkig aan de stuurboordkant. De mensen die aan de bakboordkant liggen, moeten iets onder hun matras leggen, zodat ze niet uit bed vallen. De golven zijn gewoon gigantisch. Ze lijken wel tsunami’s. Toen ik tijdens mijn wacht zeilen aan het zetten was, kwam er een golf over mij en werd ik drijfnat. Ik was natuurlijk niet de enige. Iedereen was op het einde van de wacht verzopen. Gelukkig hadden we elkaar nog om ons warm te houden. Nu is het telkens vechten om wie de klusjes mag doen, terwijl het normaal een hele discussie is om wie de klusjes (binnen) doet. Klusjes doen is de enige manier om warm te blijven en geen koude te lijden. Raar, wat het weer met mensen doet.

Roxanne

Vliegend naar Bermuda

5-3-2019

Deze dagen is het weer eens raak. We zijn nu de Bermudadriehoek gepasseerd en het heftige weer is begonnen. Zoals altijd vallen er bekertjes en andere dingen om, maar dit keer was het echt heftig. De keukendienst kon eigenlijk niet koken, omdat het zo’n heftig weer was. Iedereen vloog door de salon en het was moeilijk om aan school te werken. Toch waren er gewoon ‘strijders’ die aan school bezig waren. De keukendienst heeft goed zijn best gedaan om toch nog iets lekkers te maken. Het werd kaasrijst voor de lunch. Het was goed gelukt en iedereen was blij. Ikzelf had wacht en het was niet normaal koud. Iedereen had er moeite mee om op de bankjes te blijven zitten, want we schoven van bakboord naar stuurboord. We moesten van Sam altijd één hand aan het schip vast houden, want anders was er het gevaar dat we overboord zouden kunnen vallen. Tijdens de wacht zijn er een paar blauwe plekken ontstaan, maar al met al was het een leuke wacht. Ook zijn we lekker door het schip heen gevlogen. Op naar Bermuda!

Nieck

De ruige ochtend!

4-3-2019

Vanochtend werd ik wakker, meteen merkte ik al dat er iets anders was. Natuurlijk dacht ik dat dat gewoon aan mezelf lag, maar toen ik uit bed stapte, viel ik direct om en stootte mijn hoofd. Dat was wel een keer eerder gebeurd, maar alweer een lange tijd geleden. Toch deed ik gewoon mijn korte broek en T-shirt aan. Ik liep naar boven en tijdens de tocht er naartoe, werd ik opnieuw tien keer heen en weer gebeukt. Ik kwam boven en het weer was helemaal omgeslagen. De golven waren opeens heel hoog en het was superkoud. Meteen rende ik weer naar beneden en pakte snel mijn jas, die heel diep weggestoken was onder al mijn zomerkleding. Ik rende weer naar boven om snel te kijken wat er eigenlijk aan de hand was. Het bleek dat we de Bermudadriehoek in gevaren waren en het weer voor de rest van de tijd heftiger zou worden. Het was een harde reminder dat SaS  bijna voorbij is. Natuurlijk hebben we nog ruim veertig geweldige dagen over.

Myrthe

Middendekje in zwemkleding!

3-3-2019

Toen ik rond half 09:30 uur mijn bed uit klomerkte ik dat iemand was vergeten mij wakker te maken, wat ik natuurlijk helemaal niet erg vond. Ik had de avond ervoor wacht gehad tot 01:00, dus dat extra uurtje kon ik wel gebruiken. Ik liep naar het bovendek en in de verte zag ik nog vaag de skyline van Miami. Het zonnetje scheen en de zee was heel erg rustig. Het bleek dat er al een walvis gedag was komen zeggen die dag, toen ik in nog dromenland was. Ik ging maar eens snel aan mijn schoolwerk, want er stond vandaag een natuurkundetoets op de planning. Tijdens de lunch werd er opeens “middendekje in zwemkleding!” geroepen. Iedereen vloog naar zijn hut om zijn zwemkleding aan te trekken. Onderweg was er nog iemand uit enthousiasme van de trap gedonderd. Nog geen vijf minuten later stond iedereen in zwembroek of bikini op het middendek. We mochten zwemmen midden op zee! Ik sprong vanaf het puntje van de kluiverboom naar beneden en sommigen maakten een salto achteruit vanaf de reling. Het was echt heel leuk en verkoelend. Na een tijdje moesten we helaas het water alweer uit en was de waterpret over. We moesten weer aan school. Ik was de hele dag al aan het strijden voor natuurkunde. Om 16:00 zou ik hem eindelijk gaan maken. Tijdens het bespreken van mijn laatste oefentoets waren er opeens dolfijnen. Ik sprong de salon uit en rende naar het bovendek. In de verte zag ik ze uit het water springen. Al de hele dag had ik het er met een andere SaS’er over dat het echt dolfijnenweer was! Dit dolfijnenweer bevalt mij wel en als het aan mij ligt dan neem ik dat weertje gewoon mee de Bermudadriehoek in!

Minke

De salonnetjes zijn herbegonnen

2-3-2019

Ik weet nog hoe ze in het begin van SaS zeiden dat we niet in de salon mochten liggen en altijd een actieve werkhouding moesten hebben. Dit omdat we de salon anders zouden associëren met hangen en niet met school.  Nu zit ik nooit in de salon maar buiten aan school. Dus waarmee kan ik de salon dan wel associëren? Ik weet het al… de zogenaamde ‘’salonnetjes’’. Bij een zo’n salonnetje wordt iedereen, net zoals bij een middendekje, verzameld voor een mededeling of een preek. Het enige verschil is dat een middendekje (zoals de naam al zegt) buiten op het middendek plaatsvindt en een salonnetje binnen in de salon. Ik heb altijd het gevoel dat een salonnetje zwaardere onderwerpen heeft dan een middendekje. Nu hadden we vandaag weer prijs: een salonnetje over het asociale gedrag hier aan boord. Dit zat er eigenlijk al langer aan te komen, maar men had nog een reden nodig om dit onderwerp op tafel te kunnen gooien. Dit was vandaag het geval: een uit de hand gelopen ruzie met een salonnetje tot gevolg. Van het ene op het andere moment stond Sam in de salon uit te leggen dat het zo niet langer kon, iedereen die eerder aan zichzelf dacht dan aan de groep. Dit heeft zo lang geduurd dat het al bijna 22:00 uur was toen we klaar waren en toen werd er nog besloten om er overmorgen een ‘’achterdekje’’ aan te breien. Dit zijn de zogenaamde besprekingen waarbij wij als leerlingen samen een oplossing voor een bepaald probleem moeten vinden. Overmorgen gaan we dus proberen een oplossing te voor het asociale gedrag. Ik ben benieuwd hoe dat zal aflopen.

Matisse

Stuurhutchillings

1-3-2019

Toen ik vanochtend om 05:00 uur het bovendek op liep, waren er langs de hele horizon aan stuurboord lichtjes van Havana te zien, een erg mooi gezicht. Ik had wacht, samen met maar twee anderen omdat we op de motor voeren. Eerst heb ik ruim een uur gestuurd, terwijl een ander brood ging bakken. Na een tijdje veranderden we de koers van dicht langs de kust van Cuba naar schuin omhoog richting Bermuda. We brasten met z’n drieën de ra’s over bakboord en zetten met twee man het grootzeil. Ik stuurde het schip in de wind, zodat het zeil makkelijker te zetten zou zijn. Even later zetten we de stagfok erbij. We deden ook nog een poging om de ondermars erbij te trekken, maar daarvoor voeren we te hoog aan de wind. De motor moest helaas dus nog even aan blijven. De rest van de wacht ‘gooiden we stuurhutchillings’: we maakten sudoku’s en kruiswoordpuzzels, hangend op de bank met een bakje macaroni met kaas op schoot en een leuk muziekje op de achtergrond. Er moest wel nog een beetje gewerkt worden: we stuurden om de beurt en ieder uur controleerden we de watermaker en vulden we het logboek en onze positie op de kaart in. Ik vond het één van de leukste wachten van de afgelopen maanden. We hebben ons meteen weer aangemeld voor de komende avond- en ochtendwacht. Zodat de rest aan school kan, uiteraard.

Marit

Grote wasjes, kleine wasjes, stop ze in de (af)wasmachine

28-2-2019

Na drie dagen lang het schip voor onszelf te hebben gehad, moesten we het vanmiddag toch echt weer afstaan aan de crew. De koks werden ook overgenomen door de keukendienst van die dag, onder wie ik! Jeej, wat een geluk. De koks hadden de afgelopen dagen superdruk gehad, misschien waren ze daardoor een beetje vergeetachtig geworden, want ze hadden niet alleen de middagafwas voor ons overgelaten, maar óók de afwas van het ontbijt. Wat fijn! Mijn eerste keukendienst sinds de nieuwe wachtindeling begon dus ook leuk met 2,5 uur in de keuken afwassen en schoonmaken. Maar weet je, dit geeft helemaal niks, want ik had het voor ze over. Ze hebben hard gewerkt en het eten was overheerlijk. Verder had het animatieteam van de scheepsovername nog een aftermovie gemaakt die we in de avond gingen kijken, de winnaar van de karikatuurwedstrijd werd bekend gemaakt en het beste koppeltje van de “prins op het witte paard”-enquête kreeg een hele mooie date. Misschien leidt deze date wel weer tot gossipsss  #spillthetea  Xoxo gossip girl

Mare

Tijd voor een PO-party!

27-2-2019

Al drie dagen lang wordt de Thalassa bestuurd door de leerlingen van School at Sea. We hebben bakkers die zorgen voor heerlijke vieruurtjes, matrozen die gewoon hun wacht lopen, het animatieteam dat voor activiteiten en lekkere drankjes zorgt en de stuurmannen die verwoed overleggen met de kapitein. Na al dat harde werk om het schip draaiende te houden, vond de kapitein dat het wel weer tijd was voor een extra filmavond. Groot gelijk had ze! Er zat wel een keerpuntje aan: alleen de mensen die hun PO’s [praktische opdrachten] af hadden mochten meekijken. We hebben niet voor niets een animatieteam, die ons zelfs willen vermaken als we hard moeten werken. Dus wat doe je om werken aan een PO leuk te maken? Juist ja, je maakt er een feestje van. Er hingen slingers in de salon, er waren ballonen opgeblazen, muziek klonk door verschillende boxen en er werden zelfs mensen uit de wacht gehaald om hun PO te maken. Als er nu nog mensen zijn die hun PO niet afhebben…

Lynn

 

Flessen stress

26-2-2019

Vandaag begon de tweede dag van de scheepsovername. Ik ben een matroos en zit bij de één tot vijf wacht. De middagwacht was erg druk. Eerst deden we onze klusjes, mijn bootsman en ik telden de stores van een van de banken op het middendek. We moesten dit doen, omdat de telling (natuurlijk) weer niet goed bijgehouden was. We kregen wel wat stress tijdens het tellen, want we moesten veel glazen flessen met azijn uit de banken halen om te tellen. We waren bang dat we een domino-effect zouden veroorzaken als er één om zou vallen, maar gelukkig is alles goed gekomen. Nadat we de stores hadden geteld en we naar boven kwamen, moesten er meteen een paar zeiltjes gezet worden. Er leek namelijk wat meer wind te komen. We moesten alle kluivers, de grootzeilen en de bezaanzeilen zetten. Toen we alles gezet hadden, bleek de wind toch niet zo sterk te zijn en moest alles er weer af. Wat waren we moe geworden na deze klus, maar het was wel heel leuk om te doen. De klusjes bleken nog lang niet klaar, want we zagen een stroompje Dreft lopen uit de bank die we net hadden geteld. Kennelijk was er een fles met Dreft opengegaan in de bank. We keken onze mede-SaS’sers op het dek heel lief aan en zij hebben het voor ons opgeruimd. We waren ze echt heel dankbaar, want we konden echt niet meer. Na deze drukke wacht heb ik heel lekker geslapen, waarna ik weer bijna avondwacht had.

Luka

 

Scheepsovername 2.0

25-2-2019

Dit was de eerste hele dag van de scheepsovername. Nadat we weer allemaal aan wal moesten om uit te klaren, ging ik met mijn medebakker hard aan de slag. Wij moesten vandaag namelijk twaalf broden bakken en twee vieruurtjes maken. Het broden bakken ging over het algemeen goed. Als eerste vieruurtje hadden we mueslirepen gemaakt. keer dat we de repen eerder hadden gemaakt vielen ze uit elkaar waren wij vastbesloten om dat te veranderen. Onze oplossing: meer honing, suiker en een beetje bloem. Dit werkte echt top! Ze vielen niet uit elkaar en dit keer had iedereen gewoon een reep in plaats van een hoopje muesli. We begonnen alvast met het vieruurtje van morgen. We wilden namelijk gelatinepudding maken en we dachten dat dat lang moest opstijven. We hadden nog een beetje rondgevraagd of iemand wist hoe dit moet, niemand wist het dus hebben we, maar een beetje geïmproviseerd. We wisten niet hoeveel water er bij de gelatine moest, dus wij hebben superveel gelatine gebruikt. Het staat nu in de ijskast. Het is nog maar de vraag of het lukt… (en of het lekker wordt natuurlijk)

Liselotte

Stresssssssss

24-2-2019

Gisteren kreeg ik te horen dat ik kapitein zou zijn bij de komende scheepsovername. Aangezien deze morgen begint, begon ik meteen met voorbereidingen en het maken van de wachtindeling. Vandaag had ik besprekingen met mijn stuurmannen, animatieteam, bakkers en het keukenteam. Alles moest al geregeld worden en alle afspraken moesten gemaakt worden. Ieder groepje kwam even langs de stuurhut en daar bespraken we dan de plannen voor de komende drie à vier dagen. Ook heb ik een ‘voyage planning’ gemaakt. Daarin staat alle informatie over de reis naar Bermuda, welke boeken we moeten gebruiken en welke kaarten we nodig hebben. Die avond kregen we te horen dat de scheepsovername in ging. Ik zette meteen mensen aan het werk en zorgde er voor dat het schip schoon was, zodat we dat niet de volgende dag moesten doen, want dan moeten we ook uitklaren en het schip klaarmaken voor vertrek.

Laura

Kwaadaardige kwallen

23-2-2019

De eigen reis is verleden tijd en de scheepsovername komt er aan, maar helaas is het vandaag  afwachten. Vermoedelijk zijn de sollicitaties morgen en iedereen probeert zich voor te bereiden op zijn of haar gesprek en zo niet dan is men bezig met school. Een andere optie is dat “SOG” (School Ontwijkend Gedrag) wordt vertoond en de laatste mogelijkheid is dat je in de keuken staat. Ik had keukendienst met mijn twee mede-SaS’ers. Ik weet niet of je het pech of geluk kan noemen. Aan de ene kant ben je de hele dag bezig en hoef je niet aan school. Aan de andere kant ben je de hele dag bezig in een snikhete keuken in een land dat al veel te warm is. Gelukkig mag iedereen zwemmen in de pauzes, maar natuurlijk zou dat veel te gemakkelijk zijn. In het water zitten erg veel kwallen en dat maakt zwemmen een uitdaging. Het is een kat-en-muisspel tussen jou en de kwallen, met als doel niet gestoken te worden. Ik had daar lak aan en ik heb de prijs betaald. Ik heb de gewoonte als ik het water in duik dat ik nog eventjes één meter of twee meter verder naar beneden zwem. Als ik naar beneden zwem heb ik mijn ogen dicht, omdat het water ontzettend zout is. Hierdoor zag ik niet dat ik volop met mijn gezicht tegen een kwal aan zwom. De pijn voelt alsof iemand je in je ehm… mannelijke delen trapt, maar dat dan de pijn verspreid is over je gezicht. Volgens mij ben ik tegen een kleine kwal aan gezwommen, want de pijn was al na een uurtje verdwenen. Rotkwallen,

Kristof

Monopoly-avondjes vol gezelligheid

22-2-2019

Iets na het vieruurtje, waarvan ik er twee kreeg doordat de SaS’sers op dieet nu hun vieruurtjes afstaan aan anderen, kwam een mede-SaS’ser naar mij toe met de vraag: “Zullen we weer eens een Monopoly-avondje doen?’’ Eens in de zoveel tijd heb ik samen met een paar anderen Monopoly-avondjes, ofwel -nachten. Dat zijn altijd de leukste avonden, waarbij we er altijd in slagen om ergens wat te eten te fixen. Die avond hadden we weer een gezellig avondje vol gesprekken over de meest random dingen. Uiteindelijk hadden we allemaal moeite om onze ogen nog open te houden en besloten we om maar te stoppen met ons potje en naar het kluivernet te gaan om te slapen. Ten slotte ben ik toch maar in mijn vertrouwde bedje gaan liggen, aangezien de vermoeidheid had gewonnen van de moeite om mijn slaapzak nog te pakken. Afgezien van de warmte heb ik heerlijk geslapen na een gezellige avond.

Kiri

Uitwisseling!

21-2-2019

Toen we gisteren terug kwamen van de eigen reis werden we met de bijboot van een ander schip naar ons schip gebracht, omdat de motor van onze bijboot stuk was. Op het andere schip waren dertig Duitse scholieren, van onze leeftijdscategorie, mee met een project genaamd Ocean College. Vandaag vroegen ze of de helft van onze groep wilde komen lunchen en of de helft van hun groep bij ons kon lunchen. Ik mocht mee naar het andere schip, The Pelican of London, en kreeg daar een rondleiding en lunch. Tijdens de lunch heb ik gepraat met de scholieren en hebben ze verteld over hoe hun programma in elkaar zit. Het was leuk om te vergelijken en de lunch was lekker. Ze hadden verteld dat het verboden was om koppeltjes te vormen aan boord. Ook al heb ik nog geen geluk gehad in de liefde aan boord, is het wel fijn dat we hier wel koppeltjes mogen vormen. Na twee uurtjes werden we weer teruggebracht naar de Thalassa. The Pelican of London was een mooi schip, maar ik ben wel blij dat ik op de Thalassa zit!

Julie v N

Geen douchedag meer?!

20-2-2019

Vandaag, 20 februari, was het de laatste dag van de eigen reis op Cuba. In de ochtend heb ik samen met mijn groepje nog een tijdje op de Wifi gezeten, om nog even met het thuisfront te kletsen. Overdag hebben we voor de laatste keer een virgin Piña Colada gedronken, hebben we de laatste bak ijs gegeten en hebben we nog over de Cubaanse marktjes rondgestruind. Ook hadden we het laatste eigenreis ‘Oh-nee-toch-niet’je’. Tijdens de eigen reis hebben we namelijk meerdere keren meegemaakt dat je de helft van het menu niet kunt bestellen. Vooral Pascal, onze begeleider, vond het moeilijk als er geen koffie bleek te zijn.  Om precies 17:00 uur moesten alle groepjes weer bij de steiger zijn. Natuurlijk besloten drie van de vijf groepjes om lekker pas om 17:15 of 17:30 uur te arriveren. We werden opgehaald door de dinghy van The Pelican of London. De motor van onze dinghy is namelijk stuk (we moeten het nu doen met eentje van 6pk). Op The Pelican of London zit een groep Duitse leerlingen die meedoet aan het Duitse project Ocean College. Dit project lijkt ontzettend op School At Sea, dus we vonden het allemaal leuk om kennis te maken. Niet lang hierna werd ons verteld dat we drie dagen niet kunnen douchen en wassen. Getsieeeee! De volgende dag stonden er ook meteen twee meiden voor mijn slaapkamer om te vragen of ik nog een schoon shirt had. Ik had er nog maar één, so sad…

Julie H

The Sound of…

19-2-2019

De stille ochtend werd verdreven door een oude Amerikaanse auto. BALLANDOOOO, BALLANDOOOO! Hier en daar een valse noot, maar we hebben ook niet de stembanden van een Cubaan. De chauffeur danste in zijn stoel. Ik was oprecht verbaasd door de bewegingen die je kan maken in een autostoel. Het volgende nummer werd opgezet. DESS-PA-CITOOOOO. We begonnen een beetje onzeker, maar dat werd niet geaccepteerd. Hij begon weer van voor af aan. Iets luider, maar nog steeds niet zuiver zongen we weer verder. Na drie nummers accepteerde hij ons zangtalent. De rest van de autorit was erg gezellig en met een prachtig uitzicht. Er was nog een lange rit voor de boeg voordat we weer in Cienfuegos waren, waar ook de Thalassa lag. Aangekomen moesten we op zoek naar een casa. Op Cuba is het heel normaal dat je vorige casa, je nieuwe casa regelt. Helaas was er maar plek voor vier personen, dus we moesten verder zoeken. Iets buiten het centrum vonden we een superleuk plekje. En langzaam veranderde de dag in een stille avond.

Jonna