Het vertrek 2.0

31-10-18 was de dag van het echte vertrek. Monique was ook langsgekomen met appeltaart en om ons uit te zwaaien. Nadat de watertank gevuld was, voeren we de haven van IJmuiden uit. Nog voordat we de zee opvoeren was er al flinke deining. Meteen alle zeilen erbij en gaan! Het was heerlijk weer, dus dat was mooi. Iedereen was aan het genieten van de prachtige vertrekdag! De wacht en het echte zeeleven zijn begonnen! Na een tijdje kwam er steeds meer wind en dus ook golven. Dat betekende dat de zeeziekte zijn slag begon te slaan bij sommigen: mensen over de reling en de magen leeg. Zelf had ik het ook flink te pakken. Volgens mij heb ik zo’n twintig keer over de reling gehangen, maar ja, dat hoort erbij. Hopelijk duurt het niet zo lang en kan iedereen weer volop genieten! Maar wat we eigenlijk niet moeten vergeten is dat we beter weer voor het echte vertrek eigenlijk niet konden wensen. Heerlijke wind en een prachtig zonnetje. Wat wil je nog meer?

Jeroen

Het laatste stukje…

Oh nee, na een hele dag werken aan school wilde ik nog een stukje chocolade nemen die mijn ouders me hadden meegegeven. Zat er niks meer in! Alles helemaal op. Noppes, nadas. En ik had nog wel het voornemen om gezond te gaan eten… Maar goed nu die op is kan ik in ieder geval geen chocolade meer eten, dus dat scheelt. Aan boord zijn we trouwens best wel bezig met onze gezondheid. Hoe zorgen we ervoor dat we niet veel zwaarder terugkomen? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we genoeg blijven sporten? Thuis fietsen we naar school, maar die beweging heb je hier niet. Nu we nog aan wal liggen kunnen we nog hardlopen, maar als we op zee zijn willen we workouts gaan doen. Elkaar motiveren om een beetje te bewegen en gezond te eten. Als avondeten hadden we een soort curry met bonen. Gezond dus… Laten we zeggen dat ik weleens lekkerder gegeten heb, maar goed. We hadden ook een toetje, dat krijgen we niet altijd, maar als we het krijgen is het feest. IJs met slagroom stond op het menu, heerlijk! Ietsjes minder gezond, maar na een dag hard ploeteren voor school, moet dat wel kunnen haha!

Jasmijn

Omnomnom koeientong

Aangezien we nog steeds in IJmuiden liggen, is er niet echt heel veel beweging geweest. Het is een beetje teleurstellend, maar dit zijn de onverwachte dingen tijdens School at Sea. Daar moeten we maar aan wennen. Ondanks de anticlimax van vrijdag zit de sfeer er goed in. We zijn alvast begonnen met school en sailtraining. Het valt me op dat school ondanks de grote verantwoordelijkheid ontzettend goed loopt. Het geeft een voldaan gevoel om te zien hoe veel er op een dag gedaan kan worden, beter dan dat je op school maar voor de helft productief bent. Anyway, vandaag kon het schip gemaakt worden. Vanochtend zijn we versleept naar een plek waar de keerkoppeling gerepareerd kan worden. Dat was voor iedereen nogal een onverwacht moment, omdat we tijdens het ontbijt ineens begonnen te bewegen. Helaas duurt het nog even voordat we kunnen vertrekken, omdat er nog materiaal is dat moet uitharden. Verder gaat het allemaal z’n gangetje: we maken schoolwerk, we bakken brood, we krijgen sailtraining en we eten koeientong. Kortom het was vandaag een koude, maar geslaagde dag.

Jaïr

De eerste schooldag

Vandaag was mijn allereerste schooldag van SaS. Wat een verschil met thuis! We mochten een uurtje langer slapen en we hadden ontbijt om 09:00 uur. Dat duurde tot 09:25 uur, waarna school om 09:30 uur begon. Ik hoefde maar een paar meter te lopen en kon op een bank neerploffen om aan school te beginnen. De schooloutfits verschillen ook met die van thuis: ik zit hier de hele dag in mijn joggingbroek met een dekentje op schoot, echt top. Voordat ik aan mijn schoolwerk begon moest ik een planning maken, zodat er een duidelijk overzicht is van welk schoolwerk je wanneer moet doen. Ik begon mijn eerste schooldag met wiskunde, natuurkunde en Nederlands. Vandaag was ook de eerste les Spaans. Ik heb geen Spaans op school, maar het lijkt me een leuke taal. Ik vind het echt leuk dat we dat hier leren. Het is verder superchill om hier aan boord aan school te werken, omdat er altijd docenten om je heen zijn die je elk moment van de dag kunnen helpen. Ik werk hier veel efficiënter, maar ik ben wel benieuwd hoe dat straks gaat als het hele schip gaat bewegen en we allemaal zeeziek worden…

Inge

School at IJmuiden

Na de anticlimax van het ‘vertrek’ vullen we deze dagen met sailtraining, kookles, Spaans en school. Eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat we nog niet weg zijn. Iedereen krijgt ruimschoots de gelegenheid om de basis van de zeilen en lijnen tot zich te nemen vóórdat we daadwerkelijk vertrekken. In de hectische tijd van de week in Amsterdam was dat er nog niet van gekomen, dus het is mooi dat dit alsnog kan. Ook wat betreft het schoolwerk kan iedereen al wennen. Ook voor ons is het anders om overdag onze rol als docent in te vullen. De afgelopen week voelde een beetje als vakantie, maar nu is het werk weer begonnen. Moeiteloos gaan we van het ene naar het andere vak: wiskunde, natuurkunde, scheikunde en Engels, maar ook Duits en Latijn, passeren de revue. Zelf vind ik dat het leukste aspect aan de schooldag: ik ben eens met andere vakken bezig dan alleen scheikunde. Hoewel ik blij ben met de nuttige draai die we aan deze extra tijd geven, zou ik direct opgeven als we dan meteen konden vertrekken. Hopelijk steken er geen verdere problemen de kop op en wordt School at IJmuiden weer School at Sea.

Sander (docent)

En toen vertrokken we! Nou ja, een soort van dan…

We zaten aan het ontbijt en iedereen had zich mentaal voorbereid om ’s middags over de reling te gaan hangen. Veel mensen gooiden wat zeeziektepillen achterover, in de hoop straks iets minder te gaan barfen. Wij waren klaar voor het vertrek! En toen kwam Sam… Motorproblemen. NOOOOOOOOO! We liggen dus nog een paar dagen in IJmuiden. Desalniettemin zat de sfeer er nog goed in. Dit was namelijk de dag dat alles echt zou beginnen! Rond 10:00 uur kwamen de mensen aan die een stukje mochten meevaren. Voor mij was mijn moeder er. Ik heb haar het hele schip nog eens laten zien. In IJmuiden aangekomen stond de hele kade vol met mensen die het verschrikkelijke weer trotseerden. De SaS’ers verspreidden zich over de kade voor een laatste momentje met hun vrienden en familie. Tegen de tijd dat we weer het schip op gingen moesten veel mensen een traantje wegpinken; ook ik hield het niet droog. Toen we na de laatste knuffels eindelijk allemaal weer op dek stonden, vertrokken we richting de sluis: het moment waar we allemaal naar uit hebben gekeken! Eenmaal de sluis door gingen we linksaf de haven in, dat was toch wel jammer. Toch bleef het wel gezellig aan boord, het was namelijk tijd voor de eerste filmavond! Toen we ’s avonds gezellig met zijn allen op de banken in de salon lagen, met een drankje en wat popcorn erbij, genoot ik echt voluit. Deze gezelligheid is een van de geweldige dingen aan boord van de Thalassa. Wij houden het hier wel uit!

Elzelien

Ra, ra, ra, hoe klim je in de ra?

Nadat de stores waren binnengekomen en alles een plekje had gekregen aan boord, had Lucie, één van de stuurmannen, een paar leerlingen gevraagd om haar te helpen. Het was mij toevallig al opgevallen dat er aan de fokkemast nog een ra (dwarsbalk aan de eerste mast) zonder zeil was. Aan ons was de taak om de ondermars op te hangen. We deden het voorbereidende werk en klommen naar boven. Boven op het plateau moesten we nog behoorlijk lang wachten. Alle mogelijke theorieën waardoor het mis zou kunnen gaan, hebben we doorgenomen, maar verder waren we relaxed hoor… hahahaha #not. Onder de ra hing een lijntje waar we op moesten staan. Ik kan het geen erg stabiele ondergrond noemen. Aan het begin trilde die lijn omdat een aantal van ons het nogal eng vond. We waren behoorlijk lang bezig en het ging steeds makkelijker om met twee handen te werken. Het verliep niet helemaal vlekkeloos, dus we moesten sommige dingen nogal vaak opnieuw doen. Ringetjes en gordingen (lijnen) zien er een stuk logischer uit als je beneden staat. Oh, gordingen doen trouwens ook best wel pijn als ze over je hand heen schuren… Geloof me, dat is echt zo. Aan het eind trilde de lijn onder onze voeten opnieuw, maar deze keer omdat we het koud hadden. We gingen naar beneden en hebben het werk de volgende dag afgemaakt. Uiteindelijk heb ik volgens mij meer dan vijf uur in die mast gehangen. Aan het einde sjeesden we langs de ra’s heen en was het bijna comfortabel daarboven. Het duurde even, maar de fok en ondermars hangen prachtig. Wij zijn klaar voor vertrek!

Cécile

Inschattingsfout 100%

‘Er komen een paar boodschappen, wie willen daar een plekje voor vinden?’ Volledig onwetend wat ons te wachten stond staken drie anderen en ik onze hand op. Wij mochten nu goede plekken verzinnen voor alle boodschappen. Oké, dus er kon wat onder de banken in de salon, nog wat op het middendek en er was iets met een groentehok? De volgende dag kwamen ze, en ineens stond er een hele grote volgepropte vrachtwagen voor het schip. Slik. En daar staan wij dan, met een plattegrondje van de mogelijke opslagplekken, maximaal te stressen over waar alles ooit kon staan. Hoe gaat dit ooit passen?! Wat daarnaast nog eens heel handig was van ons, was dat we waren vergeten te vertellen dat alles geteld moest worden, dus kon alles acht keer opnieuw gedaan worden. Daar was iedereen erg blij mee… Gelukkig hielp iedereen supergoed mee en wonder boven wonder stond alles op de goede plekken en dat nog vóór het avondeten. Na deze inschattingsfout weten we wel wat ons in het vervolg te wachten staat mocht iemand nog een keer zeggen dat er ‘een paar’ boodschappen komen.

Annerijn

O nee, we zinken!!

Het was onze tweede dag aan boord en Sam riep ons bij elkaar om uit te leggen wat we moesten doen als de alarmen klonken. Nadat Sam ons alles had uitgelegd zette hij het algemene alarm aan. Dat betekende dat we moesten tellen of iedereen er was en dat we vervolgens reddingsvesten aan moesten doen. Dat ging allemaal redelijk soepel. Toen hij iedereen had gecontroleerd en de mensen had geholpen die hun reddingsvest verkeerd hadden aangetrokken, moesten we alle reddingsvesten weer opbergen. Met name dat was een dingetje. De reddingsvesten kwamen uit een kist op het middendek. Wij legden alles er weer terug in, maar dat bleek minder makkelijk dan gedacht. Bij de eerste poging bleven er meer dan zeven reddingsvesten over… oeps. Alles er weer uit en opnieuw erin… blijft er weer één over. We begonnen ons echt af te vragen hoe die dingen er ooit allemaal uit waren gekomen. Alles er weer uit en opnieuw erin. Het bleek echt een hele lastige puzzel te zijn, maar uiteindelijk is het gelukt. We waren wel een uur verder, maar het past! Nu kunnen we weer veilig zinken.

Cai

Aan tafel!

Stoom in je gezicht, brandende net gewassen borden en vieze putjes in de wasbak schoonmaken met je vingers. Je raadt het wel, tijd voor keukendienst!

Om zeven uur ’s ochtends werd ik wakker gemaakt voor de keukendienst. De ochtend begon met een klein overleg over wat we die dag zouden maken. Eenmaal in de keuken werd ons uitgelegd hoe alles in elkaar zat. Welke snijplanken voor welk eten gebruikt mochten worden, hoe de oven en afwasmachine werkten en hoe we binnen een beperkte tijd alles af konden hebben. Met een gezellig muziekje begonnen we er aan, met als eerst het ontbijt dat bestond uit brood en beleg. Vervolgens hadden we voor de lunch overgare pasta klaargemaakt, omdat het wat lastig is om in te schatten wanneer pasta voor 50 man klaar is. Voor het diner waren we natuurlijk overambitieus, maar hebben we het wel gefikst om twee heerlijke lasagnes voor 19:00 uur te maken, waarvan eentje vegetarisch was. Na het eten kwam natuurlijk het allerleukste deel: afwassen. Voor vijftig man afwassen is wel even iets anders dan thuis afwassen. Gelukkig hebben wij hier aan boord een snelle afwasmachine en veel handen om te helpen. Na twaalf uur lang in de keuken te hebben gestaan ging ik toch met een voldaan gevoel naar bed, vergezeld door de heerlijke geuren en kleuren die de keuken mij vandaag heeft gebracht.

Finn

Eindelijk!

Vandaag was het dan eindelijk zover: de dag dat we gingen inschepen! Toen we aankwamen moesten al onze spullen op het achterdek gezet worden. Daarna mochten we samen met onze ouders het schip bekijken. Al is het niet heel groot allemaal, het schip zag er in het echt toch groter uit dan dat ik dacht. Nadat onze ouders weg waren kregen we een kleine inleiding en daarna gingen we eten. Na het eten werden alle spullen die op het achterdek stonden naar de kamers gebracht. Eerst moesten alle tassen gecontroleerd worden om te kijken of we niet te veel spullen hadden meegenomen. Al vond ik het schip groot, zoveel ruimte is er ook weer niet. Daarna mochten we onze kamer inruimen en met wat pas- en meetwerk paste alles in de kamers. Toen was het eindelijk tijd om ons bed in te duiken!

Andrea