Oud(e) en Nieuw(e) plekjes op je huid

Er werd een groot nieuwjaarsfeest georganiseerd. Het programma was als volgt: om 18:00 uur hadden we een uitgebreide quiz over onszelf, gevolgd door het voorgerecht. Daarna hadden wij het tweede deel van de quiz. Toen kwam het hoofdgerecht met een kippenpootje, spareribs en pastasalade. Tot slot hadden wij als toetje chocolate chip cookies en zandkoekjes. De keukendienst had dit weer fantastisch klaargemaakt. Daarna gingen we spelletjes doen door het schip een: thirty seconds, omgekeerd verstoppertje en weerwolven, maar het spelletje dat de kroon spande was Gotcha! Dit is een spel waarbij iedereen een kaartje krijgt met een naam van een mede-SaS’ser. Je moet dan tegen deze persoon ‘Gotcha!’ zeggen zonder dat iemand het hoort. Dan krijg je diegene zijn kaartje en moet je degene die op het kaartje staat ‘Gotcha’en’. De dresscode was netjes met daaronder je zwemkleding, zodat we op de eerste seconde van 2019 in het water konden springen. We zagen al dat er vissen rond het schip zwommen, dus dat zou een grote chaos worden. We sprongen in het water en iedereen was aan het lachen. Toen we eruit kwamen hadden we wel allemaal wat plekjes op onze huid. Sommige mensen waren erg te grazen genomen. Het jeukte nogal. Er waren blijkbaar een paar kwallen, dus de mensen die daardoor waren gestoken hadden nog wat meer jeuk. Uiteindelijk ging iedereen met een lach 2019 in! Wie kan nou zeggen dat ‘ie tijdens de Nieuwjaarsduik in het Caraïbisch gebied door een kwal gestoken is?

Willem

Dichter bij Pirates kun je niet komen!

Terwijl we naar de baai voeren, zagen we het al: ook op St. Vincent zijn scènes voor Pirates of the Caribbean opgenomen. Denk bijvoorbeeld aan de rotsboog met lijken uit de eerste film, maar ook ‘Port Royal’ staat er nog steeds. De doodskisten staan er nog en de filmspoelen ook. Een deel van de huizen is speciaal voor de film gebouwd en dat is te zien: het bestaat uit steigerbuizen met houten planken ertegenaan getimmerd. De stenen zijn net zo nep. Terwijl we stonden te wachten op de dinghy met de rest van de groep, konden we even over de voormalig filmset lopen. Dat vond ik wel bijzonder, want een filmset van buiten zien is één, maar er echt in staan is echt iets totaal anders. We hadden trouwens voet aan land gezet omdat we naar een watervalletje zouden gaan. De waterval was maar twee meter hoog (dus stelde na de Trafalgar Falls niet zo veel voor), maar het was toch zeker de moeite waard. De natuur is nou eenmaal supermooi op al deze eilanden. Ik had nog uren willen rondstruinen in het park rond de waterval. Helaas moesten we alweer terug naar het schip, want er moest nog hoop gebeuren. Tijd weer voor school, zwemmen of nautische zaken.

Thomas

Oud en nieuw op St. Lucia – of nee, toch niet…

Vandaag begonnen wij weer allemaal met school, want wij zouden op St. Lucia vooral aan school gaan zodat we allemaal even een inhaalslag kunnen maken. Rond een uur of tien kwam Sam binnengerend met: ‘Allemaal naar het middendek!’ Toen wij in een recordtempo op het middendek zaten, vertelde hij ons dat het grote blok beton op de zeebodem (de mooring) waar wij via de achterkant mee vast lagen, los was gekomen. Hierdoor hebben ze de landvast (lijn) die daar aan vast zat moeten doorkappen. Dit moment was voor Sam de druppel om weg te gaan. Hij vond het namelijk best wel hinderlijk dat we de hele tijd niet goed vast lagen. Wij zijn dus vandaag, in één dag, naar het eiland St. Vincent gevaren. Helaas hebben we dus toch geen oud en nieuw bij St. Lucia met de Wylde Swan. Gelukkig maakt niemand hier een probleem van, want we vinden dit ook een heel gaaf eiland. We zijn er namelijk achter gekomen dat hier bijna de gehele eerste Pirates-film, Pirates of the Caribbean, The Curse of the Black Pearl, is opgenomen! Ook is het bijzonder dat we aan een palmboom vast liggen.

Elk nadeel heeft z’n voordeel, zullen we maar zeggen…

Teimen

Er zijn er twee jarig, hoera hoera!!!

Vandaag waren er twee jarig: een double-sweet sixteen! Daarom hadden we bij het elfuurtje brownietaart en bij het vieruurtje ook taart. Terwijl we taart zaten te eten, was er een middendekje. Het schip moet natuurlijk schoon als we stil liggen, dus daar ging het over. Specifiek ging het over de schoonmaak van de koelkast. Die was echt supervies! Hij was net schoongemaakt, maar vervolgens niet bijgehouden. Superjammer, want dit kost een hoop tijd. Gelukkig is er nu een schoonmaakteam met uit elke wacht één iemand die als we stil liggen de taakjes verdelen en het altijd controleren. De vraag is of dit gaat werken… dat gaan we zien. We gaan nu weer verder met verjaardagen vieren en dat soort dingen. We hebben met de lunch ook Oud en Nieuw doorgesproken, want dat wilden we met de Wylde Swan gaan doen. Dat is een ander Nederlands schoolschip en zij liggen bij ons in de baai bij Saint Lucia. Het is hier overigens best moeilijk ankeren, dus we lopen geen ankerwacht: dat doet de bemanning. Jullie horen nog wel van onze plannen voor Nieuwjaar…

Suzanna

Pauze – of toch biologie?

Vandaag hadden we school en hier in de Cariben betekent dat lekker zweten in de eetzaal. Gelukkig heb je dan na een paar uur zwoegen lunchpauze: een paar uur geen school zodat je kan zwemmen. Dat is nou het leukste, want wie kan er nou van zijn schoolgebouw afspringen om te gaan snorkelen? We liggen hier vrij dicht bij het strand. Er zijn veel vissen, platvissen, alen, zee-egels en een paar SaS’ers schijnen zelfs een rog gezien te hebben! Ik was goed op dreef: ik had mijn ActionCam in de aanslag en mijn snorkel op. Toen ik in het water lag, zag ik gelijk al een school gele vissen. Toen ik verder zwom kwam ik een rare kreeft tegen die er vandoor ging toen ik hem probeerde vast te leggen op mijn camera. Best jammer, want nu kan ik ook niet meer achterhalen wat voor een beest het was. Verder heb ik twee alen en een platvis (denk ik, het had ook een klein soort rog kunnen zijn) gefilmd. Na nog een paar zee-egels en vissen te hebben gezien ging ik nog een rondje suppen (sup = stand-up-paddling). Dit ging me goed af totdat Sam (iets te dicht) langskwam in de dinghy en ik van het supboard viel. Al met al een heerlijke pauze die ik thuis op school nooit zo zou kunnen ervaren!

Sjors

Ergernissen bij St. Lucia

Ja hoor, vanochtend werd ik vroeg wakker van het geluid van het ankeren. Eerst dacht ik: ‘Ik slaap wel door’, maar ik toen besloot toch naar buiten te gaan. Ik kwam buiten en zag dat we heel dicht bij land lagen en het water heel helder was. We waren aangekomen op St. Lucia! In de middag moesten we op het middendek komen. In de afgelopen twee maanden waren er in de groep wel wat spanningen ontstaan. Ook zaten veel mensen met onderlinge ergernissen die ze niet tegenover elkaar durfden uit te spreken. In de wachtgroepen hebben we met twee volwassenen erbij een heel uitgebreid gesprek gehad over van alles en nog wat. Er zij heel veel ergernissen in de groep gedeeld, die gelukkig ook goed werden opgevangen. Twee uur later waren we ongeveer klaar en kwamen we met zijn allen weer op het middendek bij elkaar. Iedereen heeft gezegd wat hij goed en slecht vond gaan en ook nog met wat voor gevoel we dit afsluiten. De meeste mensen voelden zich opgelucht, goed en waren blij dat ze konden zeggen wat ze wilden. Zo liep de dag toch anders dan verwacht, maar dit was even nodig. We zullen zien of dit gaat werken en het nu nóg gezelliger wordt.

Silke

En toen kwamen we langs… Frankrijk?!

Toen ik vanmorgen wakker werd was blij dat we eindelijk weer naar een nieuwe bestemming zouden gaan, want ik had nu slechte herinneringen aan Dominica vanwege onze (naar mijn mening) zware hike door de jungle 😉 Ik had vandaag een wachtdag. Omdat we vertrokken betekende dat dat alle wachtgroepen ‘s ochtends aan dek aanwezig moesten zijn voor de voorbereidingen van onze vaartocht naar St. Lucia, die waarschijnlijk maar één dag zou duren. Met de bijboot uit het water, de netten opgehangen en de zeilen gehesen was het tijd om te vertrekken naar onze tweede Caribische bestemming! Helaas was er niet zoveel wind, dus leken we eerder achteruit dan vooruit te gaan. Na een tijdje besloten we dus toch maar de motor aan te zetten. Later die dag kwamen we langs een ander eiland: Martinique. Martinique was een kolonie van Frankrijk en is nu nog steeds deel van Frankrijk en dus van de EU. Het stond al een tijdje op het programma om langs Martinique te varen, zodat iedereen zijn telefoon met zijn normale bundel voor binnen de EU kon gebruiken. Iedereen kreeg toen zijn telefoon om even goed te kunnen bellen met familie en vrienden. Zelf heb ik dat dan natuurlijk ook gedaan en dat vond ik heel erg fijn!

Selma

Merry Christmas

Ik ben vandaag om 05:00 uur opgestaan om aan school te werken, omdat ik examens moet afleggen. Dat is eens een andere manier van kerst vieren. Ik ben gelukkig wel klaar geraakt tegen de middag, want in de namiddag hadden we vrije tijd. Toen ik in de namiddag op het achterdek zat te zonnen, besefte ik pas hoe speciaal het is om in de Cariben kerst te vieren. Het is een heel ander gevoel dan thuis in de kou, maar het kerstgevoel had ik zeker wel. Rond 17:00 uur begon iedereen zich klaar te maken voor het kerstdiner. Een aantal jongens kreeg echt meteen een hele glow-up. Ze hadden bijna allemaal een hemdje aan en geloof mij, dat is een heel ander zicht dan die vodden die ze normaal gezien aan hebben. De meisjes zagen er ook allemaal leuk uit: helemaal het haar gedaan en gemaquilleerd (make-up opgedaan, red.). Rond 18:00 uur kwam het aperitiefje. Het was echt heel lekker, maar het enige waar we aan konden denken, was onze kerstdozen openmaken. Goh, ik was zo benieuwd naar wat er allemaal in zat. Na het aperitiefje was het eindelijk zo ver: iedereen mocht zijn doos openmaken. Hier en daar stroomden wat traantjes, maar er waren vooral blije gezichten te zien. Na de kerstdozen kwamen nog het voorgerechtje, hoofdgerecht en dessert. Ondanks het feit dat iedereen na het hoofdmaal al voldoende had, smaakte het dessertje echt hemels. De keukendienst had brownies, kerstkoekjes en bananen met chocolade klaargemaakt. Alsof het nog niet genoeg was kregen we daarna nog chocolademelk. Dat was echt gewoon de kers op de taart. Ook al had iedereen buikpijn na het eten, de keukendienst had het niet beter kunnen doen. Ik wens jullie allemaal een vrolijk kerstfeest!

Roxanne

Ja man!

De laatste dag bij de “niet-Rastafari’s”. We werden zoals de vorige dag weer eens wakker in een supermooie omgeving met veel groen, maar natuurlijk was niet alles droog gebleven omdat we in een REGENwoud sliepen. Iedereen was nog redelijk moe omdat we de vorige dag naar de watervallen waren geweest en het best wel intensief was. In de ochtend hebben we als ontbijt hetzelfde gehad als het avondeten gisteren, het eenpansgerecht. Iedereen was wakker aan het worden en tijdens het wakker worden gingen we onze hangmatten en matjes maar weer eens inpakken. Dit om te zorgen dat als we terugkwamen we geen stress zouden hebben. Op de planning stonden weer de watervallen. Alleen gingen we daar deze keer niet heen met de auto, maar lopend! Toen we bij een restaurantje waren kon je kiezen of je naar de watervallen wilde gaan of dat je in het restaurantje ging blijven zitten en kaartspelletjes met elkaar ging doen. Ik koos voor de spelletjes. Achteraf was dat een prima keuze. Na een tijdje kwam onze man van Dominica om ons te voorzien van eten. Iedereen was superblij, want we hadden allemaal best wel trek na dat eindje lopen. Nadat we daar klaar waren en weer bij ons dorpje waren gekomen gingen we terug naar de boot. Dat vond ik nog het leukste gedeelte van die dag, want we zaten in een bus met superharde Dominicaanse muziek! Fantastisch. Ik ga daar sowieso vaker naar luisteren!! Ik heb heel erg genoten van die dag.

Nieck

Eén groot waterparadijs

Na een hele interessante nacht in een schuurtje in het dorpje Trafalgar werd ik wakker door luid gegil. Ik schrok me helemaal kapot. Het bleek dat hetak niet al te waterdicht was. Iemands hangmat was helemaal nat geworden, wat helemaal niet fijn was, want het regende continu, dus als je ook maar iets droogs had moest je dat koesteren. Dat allemaal opzij gezet voor ontbijt hadden we een typische Dominicaans ontbijt, een eenpansgerecht waar we allemaal niet van wisten wat erin zat.et was prima te eten, maar wat het toppunt voor mij was wel de gebakken banaan. Die was echt helemaal top. Toen kregen we onze heldhaftige tocht naar de Trafalgar Falls. We gingen in ons crossbusje naar het begin van de trail. Daar begonnen we dan, het eerste stuk was eigenlijk gewoon een trap af lopen (waarvan ik me niet realiseerde dat we die ook weer op moesten), we hadden allemaal onze zwemkleding al aan zodat we meteen boven konden zwemmen. Toen kwamen we bij een stuk waar de gids duidelijk aanwees dat het “at your own risk” was. Eigenlijk waren het gewoon rotsen die vrij steil omhoog liepen en die wij moesten trotseren, maar eenmaal aangekomen was het ontzettend cool. Het is bijna onmogelijk om het geweldige uitzicht en hoe de stroom van warm en koud water door elkaar stromen te beschrijven. Het was recht uit een reisboekje, maar helaas moesten we al snel weer naar beneden en terug naar ons kamp.

Myrthe

Lekker bubbelen met de meiden!

Om half zes in de ochtend ontwaakten langzaam de bewoners van de Thalassa. De laatste hangmatten en regenjassen werden in backpacks gestouwd en daar gingen we. Nadat papa Sam ons had uitgezwaaid, vlogen we met gierende banden in busjes over Dominicaanse weggetjes richting de Boiling Lakes. Toen we het busje uitstapten, waanden wij ons midden in de jungle. Na behoorlijk wat glijpartijen in de modder kwamen we aan bij de Boiling Lakes. Ik was (natuurlijk) een van de laatsten en toen ik naar de groep liep, kreeg ik gelijk een kleimasker op mijn gezicht terwijl de gekookte eieren uit de hete rivier werden getrokken! Een berg verder kwamen we in een natuurlijke hottub terecht. Het watervalletje zorgde voor een waar bubbelbad-effect! Blijer kon je mij niet krijgen toen we ook nog ijskoud water uit een bergstroompje konden tappen. De terugtocht begon en die was een stuk makkelijker dan de heenweg. De uitgang van de jungle kwam in zicht en ik ging nog even op onderuit op de gladde stenen. Beneden stond ons nog een laatste verrassing te wachten. Ooit Pirates of the Caribbean 2 gezien? Wij hebben gezwommen waar Johnny Depp een gevecht voerde met een lokale stam! Vanaf een klif sprong ik naar beneden en zijn we naar de waterval gezwommen. Het koude water zorgde voor een lekkere verkoeling na onze klimtocht. Eenmaal aangekomen in Trafalgar hebben we lang gekakeld over wie waar zou gaan slapen. Ik belandde in mijn hangmat in het ‘kippenhok’. De kakelende kippetjes waren toch wel moe van deze leuke avontuurlijke dag en gingen snel op stok. Groetjes uit Dominica,

Minke

Tropenrooster!!!

Toen ik daarnet de opdracht kreeg om over deze dag een blog te schrijven moest ik toch even nadenken: ‘Wat hebben we vandaag gedaan?’ Ten eerste was het een ‘normale’ schooldag, maar we zijn vandaag overgestapt op het tropenrooster. Dat betekent vooral eerder opstaan en tot ‘s avonds laat doorwerken. Maar we hebben wel een pauze van 13:00 tot 15:30 uur, omdat het in de middag te warm wordt om door te werken aan school. In die lange pauze hebben we normaal gezien de tijd om te zwemmen en wat rond te hangen op het schip, maar niet vandaag. Vandaag kregen we ‘vrije tijd’ aan land in de pauze met onze telefoon. Dit hield dus in dat iedereen direct naar de Purple Turtle ging, de dichtstbijzijnde WiFi-spot hier in de buurt en drie keer raden: ik kom aan en de WiFi begeeft het. Niet getreurd: toen veel kinderen uit frustratie vertrokken, omdat ze dan toch moesten bellen zonder WiFi, deed de WiFi het plots weer! Toen was het kwaad al geschied: mijn telefoonrekening was al geplunderd. Die avond moesten we ook al onze tassen pakken, voor het verblijf bij de locals.

Matisse

Het paradijs – of nee, toch niet

Zodra we voet aan land zetten aan de andere kant van de Atlantische Oceaan(!) wilden velen er direct gaan wonen. Het zag er schitterend uit: begroeide hellingen, azuurblauw water, palmbomen en leuke gekleurde huisjes aan het strand. Al snel werden we echter omringd door fanatiek kwispelende en opspringende straathonden. De helft van de groep moest toen al hun zelfbeheersing aanspreken om ze niet juichend te omhelzen, de andere helft om niet gillend weg te rennen. Ik behoorde tot de laatste groep en verschool me krampachtig achter een mede-SaS’er. Toen we even later de geasfalteerde weg eindelijk hadden gevonden, met één van onze trouwe nieuwe ‘vrienden’ op de hielen, werden we bijna van onze sokken gereden door luid toeterende minibusjes die van links en rechts aan kwamen scheuren. We merkten al snel dat de leuke huisjes voor het overgrote deel kapot of zelfs compleet ingestort waren door de orkaan die vorig jaar het eiland heeft getroffen. De mensen die we spraken waren heel aardig en al was de chocolade misschien onbetaalbaar, de Caribische koekjes waren hun geld zeker waard. We liepen, kort gezegd, met gemengde gevoelens rond. Toen de steiger een paar uur later vanuit de bijboot weer kleiner werd en we de zonsondergang tegemoet gingen, zag het er achter ons steeds paradijselijker uit. We maakten al plannen over waar we de dag erna heen zouden gaan als we onze telefoons kregen en keken enorm uit naar de expedities van de komende dagen, als we het eiland verder zouden gaan verkennen. Wel blijven we toch maar met z’n allen op onze vertrouwde Thalassa wonen.

Marit

We survived!

Na zestien dagen op zee te hebben gezeten, waren we er dan eindelijk. Dominica!!!! De laatste 350 mijl hadden we de scheepsovername. Dit verliep niet al te soepel, want door draaiingen van de wind kwamen we een dag later aan. Iedereen was wel klaar met de oceaan dus soms liepen de spanningen wat op. Rond 18:00 uur kwamen we dan eindelijk aan bij onze ankerplek. Tijdens het ankeren werden de laatste zeiltjes ingepakt en de puntjes op de i gezet. Toen we eindelijk lagen kwam er een middendekje en nee, niet een middendekje met een preek deze keer. Het was een hele vrolijke waarin werd verteld dat we het goed hadden gedaan, dat we nog mochten zwemmen en buiten mochten slapen die avond. Dit wilden we allemaal heel graag, want we hadden deze reis nog niet kunnen zwemmen en binnen slapen werd zo langzamerhand toch echt wel heel erg benauwd. Nou, ik denk dat we nog nooit zo snel hadden omgekleed, want binnen vijf minuten lag iedereen in het water. De zon ging tijdens het zwemmen onder en het zag er echt schitterend uit. We hadden de grote oversteek overleefd.

Mare

Eind in zicht

Fotograaf Lynn hier, met het laatste nieuws vanaf de Thalassa, die nu wel opvallend dicht bij land komt. En welk land! Ja, wij varen aan de andere kant van de wereld, naar Dominica. Het was vandaag niet een heel bijzondere dag. Ja, we zitten midden in de scheepsovername, ik ben iedere dag bezig met een het krantje en mijn camera en dat was het dan wel weer. Niet dat dat heel erg is, het is wel een welkome afwisseling na twee weken volop bezig te zijn geweest met school. Helaas is de wind nu een beetje gaan liggen, waardoor het nog even duurt voordat we land kunnen zien. Dat zorgt wel voor wat kopzorgen bij ons professionele keukenteam, want zullen we nu nog wel genoeg groente en fruit hebben voor de rest van de oversteek? Wat het dan weer goed maakt, zijn de ‘aftermovies’ die zijn gemaakt door twee SaS’ers. De een gaat over het deel van de reis van Amsterdam naar Tenerife en de ander over de tocht van Tenerife naar Kaapverdië. Wat is het toch ontzettend gaaf om te zien wat we allemaal voor bijzondere dingen we hebben meegemaakt! En dan zijn we nog niet eens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan geweest. Hoe wordt het nog beter dan dit…

Lynn

De eerste scheepsovername 2018-2019

Het was een geweldige dag vandaag. Geen wonder, want het was de eerste scheepsovername van School at Sea 2018-2019! Ik ben journalist geworden en samen met een klein groepje ga ik elke dag om vier uur een krantje uitbrengen. Het geeft wel wat stress, maar ook motivatie. De dag begon met een bespreking, dat betekent dat we gingen bespreken wie wat ging doen. Ik mocht een grappig stukje over de wacht schrijven, de dag van de wacht van één tot vijf in één zin samenvatten en iets schrijven over wat er allemaal voor leuks is gespot. Het is geweldig hoeveel je te weten komt als je meer op de details let. Ik moest vandaag niet alleen het krantje uitbrengen, maar ook de stores tellen. Het eten dat we aan boord hadden is namelijk niet goed bijgehouden, waardoor we alles opnieuw moesten tellen. Na het tellen van het voedsel in de banken was ik zo opgelucht dat ik klaar was. Na tien minuten werd ik geroepen, omdat ik een bank vergeten was. Dat was teleurstellend. Gelukkig kregen we bij het middendekje een speech over dat het tellen heel goed is gegaan en alles nu goed is opgeschreven. Wat een opluchting! Tijdens het middendekje mochten we ook de krant uitbrengen, de kapitein had een kleine introductie gemaakt waarna wij ze hadden uitgedeeld.

Naderhand was de kapitein nog naar ons toegekomen, waarin ze had gezegd dat ze het krantje heel goed vond en dat iedereen het heel leuk vond. Nou, dat is gewoon een moment van trots. Nu op naar Dominica!!!

Luka

Alarm!

Ik zat heerlijk in het zonnetje op het middendek mijn economie nog door te nemen toen het algemeen alarm afging. Er was meteen paniek; iedereen kwam zo snel mogelijk naar het middendek. Bekertjes water vielen om, over schoolboeken heen natuurlijk… Het alarm ging na een hele korte tijd weer uit. Sam wilde gewoon dat iedereen zich zou verzamelen. Dat was gelukt. Zijn mededeling was dat de tijd weer een uurtje achteruit ging, dit keer niet geleidelijk vanavond tijdens de wachten maar in één keer. Hij vertelde ook dat de scheepsovername nu écht begonnen was! Onze nieuwe kapitein ging meteen een toespraak houden. Ze vertelde dat we vanavond filmavond zouden hebben (yessss) en dat de stores helemaal verpest zijn, dus dat we die gaan tellen in de komende dagen (minder yessss). Mijn taak bij de scheepsovername is journalist, dus ik kwam samen met alle andere journalisten. We hebben een plan gemaakt over hoe we ons krantje vorm gaan geven. Ik heb er zin in en ik denk dat het erg leuk gaat worden!

Liselotte

Het is een WALVIS!

Het was een rustige, warme en zonnige dag op de Thalassa, die vredig dobberde op de Atlantische Oceaan. Opeens ging het regenen en niet een klein beetje, maar het kwam met bakken uit de hemel vallen. Er moesten opeens allemaal zeilen af, de ramen moesten dicht en alle was moest naar binnen. Het was een welkome afwisseling en verfrissing van het warme, benauwde weer. Nadat de bui over was keerde de rust terug op de Thalassa. Niet lang daarna was er weer onrust aan boord. Ik kwam net van de WC en het was zo stil, dat ik me afvroeg waar iedereen was. Ik vroeg dit dan ook aan de enige mede-SaS’er die nog binnen zat. ‘Ja, die zijn walvissen kijken’, zei ze. Ik had al eerder deze reis een walvis gemist en wilde dit niet nog een keer laten gebeuren. Ik rende naar boven en ging naast de rest over de reling hangen. Jajaja, daar was hij dan. Het was een Minke whale. Hij (of zij) zwom de hele tijd rond en onder de boot, dus het was heen en weer rennen van bakboord naar stuurboord en weer terug. We hebben in ieder geval een goede lichaamsbeweging gehad. Ik denk dat de walvis wel een uur naast de boot heeft gezwommen. Hij is meerdere keren boven het water gekomen en maakte er echt een showtje van!

Laura

De sollicitaties

Vandaag waren de sollicitatiegesprekken voor de scheepsovername. Straks bij de lunch krijgen wij de uitslagen, spannend! Zoals vermoedelijk velen van jullie weten vinden er aan boord scheepsovernames plaats. Dat houdt in dat de leerlingen alles overnemen en de bemanning niks hoeft te doen. Wie heeft bedacht dat dit een goed idee was? Om een functie te krijgen voor de scheepsovername moesten we gisteren onze sollicitatiebrief om twee uur uitgeprint bij Pascal inleveren. Geloof me, de rij bij de printer rond zo’n vijf voor twee was nog groter dan de rij voor de appeltaart die de keukendienst voor de jarige SaS’er had gemaakt. Voor de scheepsovername kon je solliciteren voor de functie van kapitein, stuurman, bootsman, kok, scheepsarts of machinist. Je kon ook zelf een eigen functie bedenken. Kok en machinist leken mij leuke functies. Na mijn vele keukendiensten kwam ik er achter dat ik het koken wel leuk vond en goed kon, maar het schoonmaken en de afwas van de keukendienst is laten we zeggen minder prettig en dat het 10.000 graden in de keuken is helpt ook niet. Het zou voor mij machinist worden! Ik vind techniek leuk en interessant, je mag elke dag douchen en je krijgt cola, wat wil je nog meer? Toen kwam ik erachter hoe ontzettend klein het is in de machinekamer, dus met mijn 1,92 meter moet ik bijna gaan kruipen. Dat is natuurlijk ook niet echt leuk. Toen kreeg ik de geniale realisatie dat ICT-specialist mijn roeping is. Sinds ik een paar computerproblemen had opgelost en mensen hielp met foto’s overzetten, word ik nu gevraagd voor elk computerprobleem aan boord. Toen dacht ik: ‘Weet je wat, het is toch al soort van mijn taak aan boord, dus waarom maak ik er niet een functie van voor de scheepsovername?’ Wens me succes!

Kristof

De rollen omgedraaid

Ewa fakka, dat is de zin die in alle docenten hun hoofd is geprent. Affoe, fatoe, brokko gaan, lit en zo kan ik wel even door gaan. De straattaal van tegenwoordig is echt niet zo makkelijk. Daarom hadden twee leerlingen bedacht om eens de rollen om te draaien en de leraren een straattaal-SO te geven. Gisteravond begonnen alle volwassenen en Pascal in het bijzonder ijverig de woorden op het uitgedeelde blaadje te leren. Al snel liep dit uit tot een hilarische en gezellige boel. Vandaag waren niet alleen wij aan het leren, maar zagen we ook de leraren hier en daar een blik werpen op hun leerblad. Na het zeilcollege van Sam was de tijd dan toch eindelijk aangebroken. Alle leraren, de kok, de scheepsdokter, Pascal en de stuurvrouw verzameldeich om stipt zes uur in de salon om te beginnen. Zoals verwacht was het hilarisch om te lezen wat ze toch allemaal opschreven. Na het avondeten waren alle toetsen nagekeken en tot grote verbazing was er maar één onvoldoende gevallen. Hier en daar hoor je ze nu toch wel eens een straattaalwoordje gebruiken, maar als het aan mij ligt praten ze snel weer in hun eigen kenmerkende lerarentaaltje.

Kiri