Het is een WALVIS!

Het was een rustige, warme en zonnige dag op de Thalassa, die vredig dobberde op de Atlantische Oceaan. Opeens ging het regenen en niet een klein beetje, maar het kwam met bakken uit de hemel vallen. Er moesten opeens allemaal zeilen af, de ramen moesten dicht en alle was moest naar binnen. Het was een welkome afwisseling en verfrissing van het warme, benauwde weer. Nadat de bui over was keerde de rust terug op de Thalassa. Niet lang daarna was er weer onrust aan boord. Ik kwam net van de WC en het was zo stil, dat ik me afvroeg waar iedereen was. Ik vroeg dit dan ook aan de enige mede-SaS’er die nog binnen zat. ‘Ja, die zijn walvissen kijken’, zei ze. Ik had al eerder deze reis een walvis gemist en wilde dit niet nog een keer laten gebeuren. Ik rende naar boven en ging naast de rest over de reling hangen. Jajaja, daar was hij dan. Het was een Minke whale. Hij (of zij) zwom de hele tijd rond en onder de boot, dus het was heen en weer rennen van bakboord naar stuurboord en weer terug. We hebben in ieder geval een goede lichaamsbeweging gehad. Ik denk dat de walvis wel een uur naast de boot heeft gezwommen. Hij is meerdere keren boven het water gekomen en maakte er echt een showtje van!

Laura

De sollicitaties

Vandaag waren de sollicitatiegesprekken voor de scheepsovername. Straks bij de lunch krijgen wij de uitslagen, spannend! Zoals vermoedelijk velen van jullie weten vinden er aan boord scheepsovernames plaats. Dat houdt in dat de leerlingen alles overnemen en de bemanning niks hoeft te doen. Wie heeft bedacht dat dit een goed idee was? Om een functie te krijgen voor de scheepsovername moesten we gisteren onze sollicitatiebrief om twee uur uitgeprint bij Pascal inleveren. Geloof me, de rij bij de printer rond zo’n vijf voor twee was nog groter dan de rij voor de appeltaart die de keukendienst voor de jarige SaS’er had gemaakt. Voor de scheepsovername kon je solliciteren voor de functie van kapitein, stuurman, bootsman, kok, scheepsarts of machinist. Je kon ook zelf een eigen functie bedenken. Kok en machinist leken mij leuke functies. Na mijn vele keukendiensten kwam ik er achter dat ik het koken wel leuk vond en goed kon, maar het schoonmaken en de afwas van de keukendienst is laten we zeggen minder prettig en dat het 10.000 graden in de keuken is helpt ook niet. Het zou voor mij machinist worden! Ik vind techniek leuk en interessant, je mag elke dag douchen en je krijgt cola, wat wil je nog meer? Toen kwam ik erachter hoe ontzettend klein het is in de machinekamer, dus met mijn 1,92 meter moet ik bijna gaan kruipen. Dat is natuurlijk ook niet echt leuk. Toen kreeg ik de geniale realisatie dat ICT-specialist mijn roeping is. Sinds ik een paar computerproblemen had opgelost en mensen hielp met foto’s overzetten, word ik nu gevraagd voor elk computerprobleem aan boord. Toen dacht ik: ‘Weet je wat, het is toch al soort van mijn taak aan boord, dus waarom maak ik er niet een functie van voor de scheepsovername?’ Wens me succes!

Kristof

De rollen omgedraaid

Ewa fakka, dat is de zin die in alle docenten hun hoofd is geprent. Affoe, fatoe, brokko gaan, lit en zo kan ik wel even door gaan. De straattaal van tegenwoordig is echt niet zo makkelijk. Daarom hadden twee leerlingen bedacht om eens de rollen om te draaien en de leraren een straattaal-SO te geven. Gisteravond begonnen alle volwassenen en Pascal in het bijzonder ijverig de woorden op het uitgedeelde blaadje te leren. Al snel liep dit uit tot een hilarische en gezellige boel. Vandaag waren niet alleen wij aan het leren, maar zagen we ook de leraren hier en daar een blik werpen op hun leerblad. Na het zeilcollege van Sam was de tijd dan toch eindelijk aangebroken. Alle leraren, de kok, de scheepsdokter, Pascal en de stuurvrouw verzameldeich om stipt zes uur in de salon om te beginnen. Zoals verwacht was het hilarisch om te lezen wat ze toch allemaal opschreven. Na het avondeten waren alle toetsen nagekeken en tot grote verbazing was er maar één onvoldoende gevallen. Hier en daar hoor je ze nu toch wel eens een straattaalwoordje gebruiken, maar als het aan mij ligt praten ze snel weer in hun eigen kenmerkende lerarentaaltje.

Kiri

Toets Spaans

Vandaag was weer een normale schooldag voor mij. Na het ontbijt hadden we onze eerste echte toets Spaans. Iedereen werd apart gezet en de docenten hadden goed opgelet of er niemand aan het spieken was. De toets bestond uit een reeks meerkeuzevragen, getallen uitschrijven en een deel vertalen. Velen vonden de toets goed te doen en hadden ook gewoon hoge cijfers. Een enkeling, onder wie ik, is niet de beste in Spaans en vond de toets ook een beetje moeizaam gaan. Voor de toets moesten we de regelmatige werkwoorden, een paar onregelmatige werkwoorden, de getallen en nog wat andere dingetjes leren. Ik had mijn best gedaan en had uiteindelijk eerst een 5,1 voor de toets. Gelukkig werden daarna mijn spelfouten niet meegeteld in het cijfer, want ik heb dyslexie. Toen had ik ineens een 5,7 voor de toets, wat op zich een voldoende is, maar ik denk wel dat ik misschien toch maar iets meer Spaans moet gaan doen. Verder was er nog iemand die de toets niet zo goed had gemaakt, maar wel een voldoende had gehaald door haar dyslexie. Er was maar één persoon die uiteindelijk toch echt een onvoldoende had gekregen. De bedoeling is dat we ons straks op eigen reis in het Spaans kunnen redden. Volgens mij komt dat uiteindelijk wel goed. Ik zal straks prima tijdens de eigen reizen een drankje in het Spaans kunnen bestellen.

Julie van N,

120 rollen Mariakoekjes…

Voor Sinterklaas hadden wij per wacht lootjes getrokken. Mijn wacht had de wacht van vijf tot negen en wat hadden wij een topidee! Wij kochten namelijk dertig pakken Mariakoekjes. Dat betekent vier rollen per pak, dus 120 rollen en om precies te zijn 4.200 koekjes. De vijf tot negen wacht wist van tevoren al dat ze dit zouden krijgen. Zij hadden in hun gedicht voor ons heel veel leuke grappen gemaakt:

‘Jullie denken misschien: leuk Sinterklaas een leuk gedicht, nou verwacht er maar geen!’

‘Geniet van het cadeau dat Sint je gaat geven,

Haha grapje je zult toch zelf met Mariakoekjes moeten leven.’

Hoewel ze eerst niet blij waren met 4.200 droge koekjes, zijn ze nu al bijna op en zie ik iedereen ze volop eten (en niet alleen de wacht!). Jammer genoeg kwamen we er recentelijk achter dat er in één Mariakoekje wel 25 kilocalorieën zitten. Het vult namelijk echt totaal niet, dus je denkt de hele tijd dat je toch niet echt iets binnen krijgt. Nou, dat is dus niet zo! Zo’n rol is zo op, maar dat is dan toch al snel 900 calorieën. Erg confronterend. Gelukkig zijn ze al weer bijna op, zodat we snel weer een beetje gezond kunnen doen.

Julie H.

Privézwembad

Als je dacht dat het leven op zee je gaat vervelen, dan heb je het mis. Vandaag was, laat ik maar zeggen, een enerverende dag. Wat een normale dag leek te worden eindigde in een zielige poolparty. Laat ik bij het begin beginnen. De wacht ging rustig naar aan het werk en de schoolgroep ging gemotiveerd aan de slag tot de lunch, want daarna hadden we grote schoonmaak. Het was binnen een varkensstal dus we moesten binnen schoonmaken. Alles ging erg moeizaam en na drie middendekjes was alles min of meer schoon. Helaas kwam daar al snel verandering in. Een bewoner van de privéhut ging de hut binnen en kwam tot de vreselijke ontdekking dat de hele vloer nat was. Dat werd gemeld aan Sam en hij trok de vloer open. Daar lag 40 centimeter water. Er werd een pomp bij gehaald en de hele hut werd leeggepompt. De vloer werd buiten gelegd om te drogen. Daardoor werd de hele gang weer nat, dus kon die opnieuw schoongemaakt worden. De hut had die nacht geen vloer en de bewoners moesten in de salon bivakkeren. Hun hut was onbewoonbaar, ook al was er een privézwembad. De volgende ochtend was de vloer droog en moest hij er weer in gelegd worden. We zullen de plattegrond naar expeditie Robinson sturen, want de puzzel was bijzonder moeilijk. Toen alles helemaal schoon en mooi in de privéhut lag, gebeurde er iets ongelofelijks. Er viel een emmer met water om, dus het circus begon weer van voor af aan.

Jonna

Kappertje pakken

Vandaag was weer een nieuwe dag midden op de Atlantische Oceaan. Het leek een gewone dag op zee te zijn. Ik begon namelijk zoals elke schooldag weer om half negen met school, maar deze ochtend hoorde ik wat geroddel. Ik hoorde zacht iets over haartjes knippen, maar ik wist er het fijne niet van. Al snel daarna zag ik een scheerapparaat voorbijflitsen. Ik dacht bij mezelf: ‘gaat er alweer iemand kaal?’ Nee deze keer werden de haartjes van de kapitein wat korter. Als je al anderhalve maand onderweg bent, heb je natuurlijk geen tijd om naar de kapper te gaan. Dan moeten de haartjes dus maar aan boord geknipt worden. Een opscheer met bakkebaarden is wat het werd, want alle lange haren aan de zijkant gingen weg. De kapitein leek ineens tien jaar jonger. Het was alsof de jonge John Travolta uit Grease over het dek liep. Nu al zin om zondag op de filmavond Grease in het voorstelrijtje te zetten… Dat sluit dan mooi aan bij alle andere musicals die we tot nu toe tijdens de filmavond hebben gekeken.

Jill

Een grote beestenboel

Vandaag, of eigenlijk afgelopen nacht, begon het al met alle beesten. Om half één ‘s nachts liep ik over het dek, omdat we net een van de zeilen hadden weggehaald, toen er ineens iets tegen mij aan stootte. Ik schrok me dood, omdat het helemaal donker was. Ik keek om mij heen en zag een vliegende vis op het dek liggen. Er was een vliegende vis tegen mij aan gevlogen! Nadat ik had gezien dat het om een vliegende vis ging, ben ik snel naar beneden gerend om Pascal en een emmer water te halen. Toen ik terug was bleek de vis het helaas niet overleefd te hebben en ben ik weer verder gegaan met de wacht. In de middag moest ik bezig met de praktische opdracht over vissen, waar we mooi de vliegende vis voor konden gebruiken die tegen mij aan was gevlogen. Toen ik bezig was met de vliegende vis hoorde ik Sam ineens ‘schildpad!’ roepen, dus ik rende naar de reling en zag een supergrote schildpad, die vast zat in een net, langs drijven. Helaas was de schildpad niet te redden, maar het was wel bijzonder om te zien dat zeedieren dus echt zo’n last hebben van ons plastic. Helaas hebben we vandaag nog geen dolfijnen of walvissen gezien, maar die komen vast nog wel zien deze oversteek!

Jesse

De hopelijk laatste luizencontrole…

Vandaag was de derde en hopelijk laatste luizencontrole aangebroken. Vorige keer werden er al geen luizen meer gevonden, maar als er in de tussentijd nog neten zijn uitgekomen, moeten we die er natuurlijk wel uit kammen! Ik had me aangeboden als ‘luizenkammer’. Voordat ik begon, kreeg ik natuurlijk meteen kriebels op mijn hoofd, maar dat heb ik altijd als ik aan luizen denk. Het was zeer te hopen dat niemand meer luizen had, want dan kon iedereen de haren los en hoefde niemand meer op te letten dat je niet te dicht bij sommige personen komt. Het luizenkammen begon goed en natuurlijk moesten alle volwassenen ook. Het was leuk om te doen, maar er zaten ook nadelen aan. Want je wilt niet weten wat er op sommige hoofden te vinden is… Nadat ik lang, schoon, vies, vet, krullend, stijl, dun en dik haar gehad had, kwam de uitslag: niemand had meer luizen! Dus de Thalassa is nu officieel luizenvrij verklaard! Wat ik heb gemerkt van het luizenkammen is, dat dit voor mij de laatste keer is dat ik het doe, want het is niet altijd fijn om te weten wat er allemaal op hoofden ligt. Hopelijk is het ook gewoon nooit meer nodig…

Jeroen

Sint zat eens te denken…

5 december is de dag,
dat iedereen Sinterklaas verwelkomen mag!

Natuurlijk doen ook wij dat op de boot,
alleen dan tijdens het aantrekken van de schoot.

De SaS’ers hebben iets bedacht,
dus iedereen wacht af met smacht.

We hebben per wacht lootjes getrokken,
nog voordat we van Tenerife vertrokken.

Daar hadden we de cadeautjes al ingeslagen,
nu hopen dat we de gedichten kunnen verdragen.

Het zingen van sinterklaasliedjes begon
en ineens zagen we dat Sint van het bovendek klom!

Via de touwen roetsj naar beneden,
oh oh gelukkig is hij niet uitgegleden.

Piet strooit nog met wat pepernoten,
och wat hebben we genoten!

Er was zelfgebakken speculaas,
het voelt echt als Sinterklaas.

De gedichten waren verder niet heel lief dit jaar,
iedereen werd afgemaakt, wat naar. 🙂

Gelukkig konden we er allemaal om grinniken
en intussen konden we Amerigo horen hinniken.

Ook al vieren we het dit jaar niet in de kou bij de open haard,
maar wel met Sam verkleed als Sinterklaas met baard.

Het 5 december-gevoel ontbreekt zeker niet,
met Pascal verkleed als roze Piet.

Iedereen is volop aan het genieten,
“tot volgend jaar!”, zeggen Sint en zijn pieten!

Jasmijn

Te warm!

De tweede dag tijdens de grote oversteek. Eindelijk op weg naar Dominica. Mijn dag begint met een wacht van negen tot één. Het lijkt een leuke wacht te worden met veel leuke klusjes en bovendien ben ik deze wacht wachtleider. De wachtleider heeft de verantwoordelijkheid dat alles in de wacht goed verloopt. Hij stuurt iedereen in de wacht aan en zorgt dat alle klusjes gedaan worden. Wij gingen deze wacht oefenen met de zeilen, een paar blokken (katrollen) lakken en reparaties in de mast doen. Het hield helaas allemaal snel op, want na een uurtje werd de hele wacht naar beneden geroepen door Sam. Het is nooit een goed teken om op een onverwacht moment door Sam geroepen te worden. Ik ga meteen denken: wat is er het afgelopen uur verkeerd gegaan? Gelukkig hadden wij niks fout gedaan, maar dit betekende niet dat we geen probleem hadden. Wat we te horen kregen, was misschien wel erger dan een preek krijgen. Al op de tweede dag van de oversteek was iets heel cruciaals gesneuveld. De koelingen van het groentehok en barkoelkast hadden het begeven en konden niet tijdens het varen gerepareerd worden. Voor ons hield dit in dat we alles uit het groentehok, de barkoelkast en de kelder moesten verplaatsen zodat alles wat gekoeld moet worden op een koele plek staat. Het was een hele onderneming, maar als het goed is, gaat het nu alsnog goed komen met de groente en het fruit en hoeven we de komende tijd niet alleen maar bonen te eten. Laten we het hopen!

Jaïr

Caraïben, we komen eraan!

Vanochtend werd ik een beetje verward wakker in mijn nieuwe bedje na de enorm chaotische huttenwissel van gisteren. Vandaag is de grote dag: we verlaten Kaapverdië en we beginnen aan onze eerste grote oversteek. Ik had gelijk wacht van 13:00 tot 17:00 uur. Het was supermooi weer en lekker warm, perfect om de mast in te gaan. Ik was nooit hoger dan platform één gekomen tijdens het varen, dus dit werd de eerste keer voor mij. Klimmend naar boven was het uitzicht al heel mooi. Nu ben ik tot het tweede platform gekomen en heb ik daar zelfs de stagzeilen uitgepakt en de razeilen rechtgetrokken. Na de klusjes die we moesten doen in de mast konden we pas echt even genieten van het uitzicht helemaal bovenin de mast. En wauw, dat was echt heel vet! Het zonnetje scheen op de oceaan en er was een zachte warme wind. Achter ons werd het mooie Afrika steeds kleiner terwijl we voor ons alleen maar water zagen: ons uitzicht voor de komende weken. Na te hebben genoten in de mast en mijn boekje voor Engels te hebben gelezen bij de ondergaande zon, kwam het gevoel: ik ben thuis.

Inge

Eerste hutwissel

Vandaag begon de dag anders dan gewoon. Na het ontbijt gingen we namelijk ons eerste eigen plekje op het schip omruilen voor een ander. Gisteren kregen we te horen met wie. Iedereen raapte zijn spullen bij elkaar, zodat het in een tas zou passen die dan op een aangewezen plek in de eetzaal geplaatst kon worden. De eetzaal was natuurlijk eerst schoongemaakt, zodat de spullen schoon zouden blijven voor het intrekken in de nieuwe kamers, nadat deze een grondige poetsbeurt hadden ondergaan. Dat betekent ook onder het matras en tot in de kleinste hoekjes van de kamer. Wanneer je door de gang liep, zag je iedereen in zijn kamer aan het schoonmaken of aan het intrekken, een leuk beeld. Toen mijn toekomstige hut, hut nummer één, schoon was kon ik intrekken met mijn nieuwe kamergenoot. We hadden de kamer zo verdeeld dat ik twee bakken onder het bed had en drie plankjes. Onder het bed had ik alles opgeborgen dat ik voorlopig niet nodig zal hebben en op de plankjes wat ik wel elke dag zou gebruiken. Stap voor stap was onze hut helemaal opgeruimd en langzamerhand was die bij iedereen ook klaar en konden we beginnen met de grote schoonmaak!

Finn

Zeg maar dag tegen Europa!

Wat doe je als je op een eiland in Afrika bent? Dan stap je met zijn allen in een klein busje, doe je de raampjes open, zet je een bijzonder muziekje aan en ga je genieten van hoe mooi het allemaal is! Vandaag werden we rondgereden door Angelo. Eerst reden we naar de Green Mountain (Monte Verde). Onderweg stopten we nog even, want eerst moest het andere busje tanken en vervolgens wilde Angelo nog even naar de supermarkt. Toen konden we echt gaan! We reden Mindelo, de grootste stad op het eiland, uit en gingen we de berg op. Terwijl we naar boven reden zagen we op de berg allemaal kleine maïsplantages, waar af en toe iemand op aan het werken was. Bovenop hadden we een supermooi uitzicht: we konden het hele eiland en zelfs de eilanden naast ons eiland zien. Bovendien waren er boven een aantal theeplantjes waar we aan konden ruiken. Ook hingen er een soort doeken met daaronder buizen: dit was hun manier van irrigatie. Regen en het water uit de wolken komt in die doeken en komt via de buizen eronder bij de planten terecht. Ik vond het supergaaf om te zien, want dit hebben we niet in Nederland. Vervolgens kwamen we nog langs een hele hoop mooie strandjes en een plek met een reuzenschildpad

Elzelien