Drijven in bed

Na bijna drie weken in Panama zijn we weer vertrokken en dit keer naar Cuba. Ik had wachtdag en de wacht van één tot vijf. Na het eten ben ik dus meteen mijn bed in gedoken met een muziekje. Na drie weken in een koele kamer of buiten te hebben geslapen, was het nu toch best wel heel erg warm in het schip. Dit was weer even wennen. Iedereen lag enorm te zweten. Nadat ik anderhalf uur lang heb liggen rollen in mijn bed en niet kon slapen door de hitte, ben ik even gezellig naar het middendek gelopen. Met mijn dekentje om heb ik even gekletst met de wacht die boven stond. Toen realiseerde ik me dat ik gewoon om half één alweer wakker gemaakt zou worden voor mijn wacht. Ik ben in de salon wat water gaan drinken in de hoop dat ik nog wat zou afkoelen. Toen besloot ik dat het misschien wel verstandig was om nog even proberen te slapen. Ik ben naar m’n hut gelopen en dacht ‘ik ga wel gewoon op de grond liggen’. Ik slaap in de punt en daar is het best krap. Het was dus knap lastig, maar uiteindelijk heb ik heerlijk nog een half uurtje geslapen onder de schoenenbak.

Silke

Terug op het schip, tijd voor de schoonmaak!

Voor mij was het wel weer even wennen om te leven op een schip na een week lang op eigen reis te zijn geweest. Vooral met school was het wel weer moeilijk om er in te komen. Het is voor mij wel weer erg fijn om nu weer elke avond een vaste slaapplek te hebben en niet iedere avond te stressen voor het zoeken van een hostel. Toen ik wakker werd besefte ik dat het ook weer tijd was voor school. Ik had me er al op voorbereid dat ik na de eigen reis weer een hele stapel toetsen binnen zou hebben. Maar nee… nog steeds geen nieuwe toetsen, dus voor mijn motivatie is dat niet ideaal. Gisteren hadden we te horen gekregen dat we vandaag misschien wel nog iets speciaals zouden gaan doen in de middag. Helaas zei Pascal vandaag dat het jetskiën niet doorging (grapje, maar sommige mensen dachten blijkbaar dat we zoiets gingen doen 😉 ). We moesten ’s middags wel schoonmaken, dus ik neem aan dat dat het ‘speciale’ was. We hadden sinds we terug waren nog geen grote schoonmaak gedaan, dus dat was eigenlijk wel nodig. We hadden alles voor 19:00 uur schoon moeten hebben, maar we zijn hier helaas niet zo goed met deadlines. Een paar anderen en ik gingen de salon schoonmaken en uiteindelijk waren we wel voor achten klaar. Zelf vind ik het wel weer fijn om te leven op een schoon schip!

Selma

Even iets heel anders

Na een geweldige eigen reis werd ik wakker door de regen. Eenmaal teruggekomen aan boord was ik namelijk in de punt gaan liggen. Snel rende ik naar de tent en heb ik daar nog even geslapen. Vervolgens begon de dag. Het was even wennen om weer aan boord te zijn, maar wel heel erg leuk om iedereen weer te zien. Verhalen over red zones, verloren telefoons, liften en nog veel meer werden verspreid over het schip. Tot Pascal met de mededeling kwam dat het weer tijd was voor school. Wel typisch dat dat het eerste is dat Pascal heeft gezegd nadat hij terug is gekomen uit Nederland (waar hij was voor de NOT, red.). Een aantal van ons was waarschijnlijk al bijna vergeten wat het woord school betekent, want met school hadden we ons bijna twee weken niet bezig gehouden. Het was weer even heel iets anders dan een beetje survivallen en een eigen reis maken. Met heeeeeeel veel tegenzin begon ik ook aan school. Dat was wel nodig want ik moet nog veel toetsen maken. Langzaamaan kwam ik weer in het ritme en uiteindelijk heb ik zelfs twee toetsen voor Engels gemaakt. Ik mis Panama al wel, want ik vond het echt heel erg leuk. Het enige wat wel leuk was aan terug zijn was het vieruurtje, want dat had ik wel gemist, maar wat betreft al het andere wil ik weer terug aan land!

Rox

Het einde is in zicht!!!

Het einde van de eigen reis is in zicht. Vandaag was de laatste dag van de eigen reis. Iedereen moest uitchecken en natuurlijk weer met de backpack de laatste dingen doen. Mijn groepje ging nog fietsen. Met de fietsen zijn we naar Bluff Beach gefietst waar hele grote golven (‘killer waves’) waren. Samen met een groepsgenootje ben ik gaan zwemmen bij die zogenaamde killer waves. Het was aan het begin supergaaf om wel drie meter hoge golven voor je te zien omslaan. Na een tijdje wilden we de GoPro gaan halen en zijn we terug in de zee gegaan. Toen we terug gingen zagen we al dat de golven nog hoger waren geworden. We dachten dat het geen kwaad kon, maar dat was een foute gedachte. We gingen weer zwemmen en ik werd meegezogen. De ander kwam achter me aan. Hij kan goed zwemmen en wist wat hij moest doen. Terwijl hij er uit zwom, werd ik steeds verder de golven in gezogen en dus sloegen de drie meter hoge golven op mij om. Ik raakte redelijk in paniek en wist niet meer wat boven en onder was. Gelukkig kon de ander me horen roepen. Toen heeft hij mijn hand gepakt en heeft hij mij verder weg gesleurd. Ik had zijn hand nog vast en toen sloeg er weer een grote golf op mij om, waardoor onze handen uit elkaar werden getrokken. Ik werd gelukkig naar het strand gesleurd en dat was alweer een bijna-doodervaring voor mij. Maar ja, ik leef nog, dus alles is goed gekomen! Toen we terug op de boot kwamen moesten natuurlijk de tassen worden gecontroleerd op beesten en moest daarna alles weer worden gewassen en opgeruimd. Toen kon het gewone leven aan boord weer beginnen…

Nieck

Gered door Google Translate

Wij hadden vandaag een groot en spannend avontuur. De dag begon voorspoedig: we hadden een planning bedacht die we konden uitvoeren om aan te komen op Bocas del Toro. Het was een strakke planning en alles ging goed, totdat we erachter kwamen dat de bus die we hadden gepland te nemen toch niet ging. We hadden dikke stress over wat we nu zouden doen, maar we hadden alweer snel een nieuw plan. We gingen gewoon de bus pakken rond 03:00 uur ‘s nachts! Gewoon lekker wakker blijven. Natuurlijk moesten we de tijd wel een beetje doden dus besloten we een filmpje te pakken. Het was een geweldige film (The Second Act) en we hebben hard gelachen, maar het was nog geen 03:00 uur, dus wat gingen we nu doen? Nou, we hadden besloten: laten we voor het theater gewoon een beetje slapen en chillen. Dus wij lagen daar heerlijk, totdat er een politiewagen langs kwam. Natuurlijk kende hij geen Engels en wij maar een beetje Spaans, dus we hebben een prachtig Google-Translate-gesprek gehad. Het kwam er op neer dat we in een gevaarlijke buurt lagen en weg moesten gaan, maar de route naar het station was volgens hen ook gevaarlijk. Toen kwamen ze tot de conclusie dat zij ons maar moesten brengen. Met z’n allen bij elkaar op schoot en ja, ook bij de politieagent zelf. Het was een leuk iets om weer van mijn bucketlist af te strepen.

Myrthe

Beaches, burgers, Bocas

Op deze zonnige zaterdagochtend werden wij langzaam wakker in ons hostel in Bocas Del Toro. Eindelijk hadden we een ochtend niet ontbeten met goedkoop casinobrood, maar met een heerlijk vers broodje. Na het ontbijt gingen we shoppen! Bocas telt een aantal leuke surfshops, die een kijkje waard waren. Ook de plaatselijke souvenirshop had behoorlijk winst gemaakt die dag! We hadden besloten om met de lunch uit eten te gaan, aangezien ons groepje vrij goed met het geld om was gegaan en in drie dagen dus een behoorlijk bedrag uit te geven had. We zaten op een terrasje aan het water. Dit is nou het goede leven, dacht ik bij mezelf: het zonnetje schijnt, smoothie erbij, hamburgertje erbij en als kers op de taart uitzicht op ons huis, de Thalassa! We zijn dan wel in Panama, maar we blijven nog steeds Nederlanders en wilden niet terug aan boord zonder dat we gefietst hadden. Dus we hadden bij een aardige man acht fietsen gehuurd voor een leuke prijs en daar gingen we! Het was wel weer even wennen en in de eerste vijf minuten had ik al bijna drie mensen aangereden. Gelukkig zijn we uiteindelijk veilig aangekomen bij Bluff Beach. De golven daar waren erg hoog, maar dat hield ons niet tegen om te gaan zwemmen! Dit is toch wel de beste plek om te bodysurfen, alhoewel je wel moest opletten dat de golven niet op jou breken, want dan werd je ongeveer dubbelgeklapt. Een groepslid was bijna drie keer achter elkaar in een mui terecht gekomen, maar we zijn allemaal zonder kleerscheuren op het strand gekomen en zijn ook weer een bijna-doodervaring rijker! Na deze ‘verfrissende’ duik gingen we weer terug richting ons hostel. Als echte keukenprinsessen hebben we weer een heerlijk diner klaargemaakt. Deze keer waren het wraps geworden en het was echt heerlijk. Samen met twee anderen gooide ik deze avond weer ‘hangmat-chillings’ tot de late uurtjes. Het was weer een geslaagde dag van onze eigen reis!

Minke

Teide 2.0

Gisteren kwamen mijn eigen-reisgroepje en ik tijdens het liften een local tegen die onmiddellijk verlof nam om ons rond te leiden in Boquete. Toen we ‘s avonds werden teruggebracht naar onze slaapplek stelde hij voor om Baru, een vulkaan in de buurt van Boquete, te beklimmen. Dus vandaag stonden mijn groepje en ik midden in de nacht om 02:00 uur op om de vulkaan te beklimmen. We werden opgepikt en met zijn auto zijn we naar de vulkaan gereden. Toen we eindelijk op de vulkaan stonden was iedereen half doodgevroren, want niemand had dikke kleren mee (alleen een dunne jas) en het is op die hoogte toch wel koud. Om 06:00 uur begon het eindelijk te schemeren en ik begon een timelapse van de zonsopgang te maken op mijn GSM. Vlak voor dat de zon opkwam viel mijn GSM uit! Mijn ‘O nee toch niet’-momentje van deze reis. Na de zonsopgang gingen we naar beneden en zijn we in de bus gestapt richting Almirante, gevolgd door de watertaxi naar Bocas del Toro. Toen we tenslotte na meer dan zes uur reizen op de kant stonden waren wij dus het eerste groepje dat was aangekomen in Bocas. Alweer enkele puntjes gescoord voor de Crazy 88!*

Matisse

*De Crazy 88 is een afvinklijst met ludieke activiteiten voor tijdens de eigen reis, red.

Bijna-doodervaring numero zoveel

‘Despacito, por favor!’ ‘Hij rijdt gewoon aan de verkeerde kant!’ ‘Au, je zit op mijn been!’ Ik kwam niet meer bij van de slappe lach. We zaten met zijn tienen in een vijfpersoonsauto, we vermoedden dat de bestuurder high was, we reden aan de verkeerde kant van de weg en we wisten niet waar we heen gingen. Met andere woorden: een doorsnee avond tijdens de eigen reis door Panama. Die ochtend waren we met de bus uit Panama City vertrokken. Nu zaten we in een superleuk surfhostel in San Carlos, direct aan het strand. ’s Middags hadden we op het strand gechilld, een poging tot surfen zonder golven gedaan en lekker gegeten in een restaurantje aan het strand. Na het eten – in een gourmetpan klaargemaakte pasta met wat sla – bood de man van het hostel aan om ons naar het dorpje te brengen, dat een halfuur lopen was. Dat wilden we wel! De enige voorwaarde was natuurlijk wel dat we állemaal, in één auto, mee konden. We mochten het proberen, antwoordde hij schaterend. Met een enorme snelheid scheurden we even later over de snelweg, links en rechts andere auto’s inhalend. Op een wat achterafgelegen weggetje bevonden we ons ineens aan de linkerkant van de weg. De bestuurder bleef ondertussen maar onsamenhangende verhalen vertellen, met af en toe een muzikaal intermezzo. Twee anderen keken angstig uit het raam, de rest kwam niet meer bij van het (enigszins hysterisch en gestresst) lachen. Uiteindelijk zijn we ongedeerd, mét een ijsje van het tankstation (onze chauffeur was even vergeten dat alles in het dorpje al dicht was) weer in het hostel terechtgekomen. We waren het voor de verandering allemaal met elkaar eens: de dag had een roze randje, mét gouden stippen.

Marit

SURFFF

Op de derde dag van de eigen reis zaten we in een heel leuk huis in Santa Catalina, een surfplaatsje aan de zuidkant van Panama. We konden dit dorpje natuurlijk niet verlaten voordat we op de Pacific hadden gesurft. De golven waren niet heel hoog, maar het lukte ons vrijwel allemaal om te staan J. Na het surfen pakten we snel onze tassen in en gingen we nog lunchen. Onze lunch was voor de zoveelste keer wit casinobrood met chocopasta of pindakaas, echt skeer* (voor de volwassenen: armoedig). Kort daarna stapten we in de bus om verder te reizen naar Boquete. We dachten dat dit niet zo lang zou duren maar in totaal moesten we drie bussen nemen wat in totaal acht uur duurde. Eén van de bussen was heel erg luxe. We dachten dat wij ook allemaal in grote, chille stoelen konden zitten, maar oh nee, toch niet! Ik heb de helft van de reis gewoon op de grond gezeten. So sad… Toen we aankwamen in Boquete zagen we ons vet leuke hostel en was het uiteindelijk zeker het reizen waard.

Mare

Het Panamakanaal – of nee, toch niet

Ik liep een verdieping naar beneden om de deuren van het balkon open te gooien. Nee, ik heb het niet gedroomd gisteren, we zijn werkelijk in Panama op eigen reis. Het plan van die dag was om eerst het Panamakanaal te bezoeken, daarna te gaan shoppen en dan ’s avonds een nachtbus te pakken of nog een nachtje in de hoofdstad te blijven. Na het ontbijt pakten we snel onze spullen en voor ik het wist zat ik in de metro naar het hoofdstation. Vanuit daar pakten we de bus en iets voor 12:00 uur waren we bij het Panamakanaal. Of nee, we waren bij het museum van het Panamakanaal. Om het kanaal werkelijk te zien moest je betalen en, geloof me, als je op ons budget moet leven is dat niet mogelijk. We zouden echter geen SaS’ers zijn als we het niet hadden geprobeerd: Kunnen we geen korting krijgen zoals alle pelgrims? We zijn een grotere groep, kunnen we daarom voor een lagere prijs naar binnen? Mogen we niet heel even het kanaal zien om daarna weer verder te gaan? Je raadt het antwoord al: nee, nee en nog eens nee. Daar zaten we dan, voor het museum, een casinobroodje met jam te eten. Maar verslagen, nee dat waren we niet. We zeiden gewoon ‘jammer’ en toen gingen we weer door.

Lynn

Het begin van de eigen reis!

Het was die dag algemeen bekend: we zouden eindelijk op eigen reis gaan! De zieken waren gezond en iedereen kon mee op reis. De dag van tevoren had ons groepje een hele planning gemaakt om de eerste nacht te slapen in Panama City. We vertrokken die ochtend en werden gedropt in Portobelo. Daar waren we meteen op zoek naar een bus; wat een stress! Gelukkig vonden we er al snel een. Hier kwamen we een Duits vrouwtje tegen en later een groep Nederlanders waar we ons hele SaS-verhaal aan hadden verteld. We waren overgestapt in Cólon, wat we in het begin helemaal niet van plan waren. We wisten meteen dat we daar weg moesten en zaten binnen drie minuten in een andere bus. Uiteindelijke zijn we veilig aangekomen in Panama City. Toen we daar aankwamen moesten we een hostel gaan fixen. Alles zat al vol, omdat de paus daar zou verblijven. Het was dus erg lastig, vooral omdat we maar 25 dollar per dag per persoon mochten uitgeven. Gelukkig hadden we een goede onderhandelaar in ons groepje die een hostel voor ons had geregeld en ook nog wist af te dingen. Voordat we naar een supermarkt op zoek gingen om te zorgen voor het avondeten, ontbijt en lunch liepen we nog even rond om de buurt te ontdekken en te genieten van onze eerste dag op eigen reis. We sloten de dag mooi af: we hadden namelijk twee stukjes gratis taart kunnen fixen. Een echte overwinning! Het was een mooi begin van een geweldige reis.

Luka

Quarantaine

Ik was één van de zieken en dus was ik een van de gelukkigen die op het achterdek in quarantaine werden gehouden. ’s Ochtends hadden we een feestje. Een medesasser, die gisteren al was ontslagen uit de ziekenboeg, en Wouter, die helemaal niet ziek was geweest, waren jarig! De medesasser had bij ons op het achterdek geslapen, dus hebben we voor haar gezongen. Verder hebben we eigenlijk de hele dag gelegen en gezeten. We hebben we niet zo veel gedaan. Wel hebben we alle tijdschriften gelezen die ze in haar verjaardagsdoos had gekregen en alle Donald Duckjes die zich aan boord bevinden, zijn inmiddels ook al verplaatst naar het achterdek. Er werd veel gepraat over de consistentie van onze poep: was het nog steeds water of was het inmiddels slush puppie geworden? Soms kregen we bezoek van Sam of Jet die onze temperatuur kwam meten. Toen ze dat na de lunch ook deden was er goed nieuws, niemand van ons had namelijk nog koorts! Vanochtend waren er al drie mensen vrijgelaten, ze waren beter genoeg. Door dit goede nieuws hopen wij natuurlijk dat we morgen wél op eigen reis mogen…

Liselotte

Ziekte aan boord

Er waren al een paar dagen twee meisjes ziek, maar vanochtend was het dan voor mij ook raak. Ik werd wakker en moest mij naar de wc haasten, omdat ik me niet zo goed voelde. Ik meldde dit dan ook meteen aan Jet toen ik haar zag en wat bleek nou? Meer mensen hadden hetzelfde probleem. Uiteindelijk is er een lijstje gemaakt en waren het dertien mensen die ziek waren. Zo konden we natuurlijk niet op eigen reis gaan, dus heeft Sam deze in eerste instantie één dag uitgesteld. We (de zieken) hebben de hele dag ‘in quarantaine’ geleefd en mochten het achterdek niet verlaten. De rest van de groep heeft het schip van boven tot onder grondig schoongemaakt. Het was eigenlijk best gezellig op het achterdek en de mensen die er niet lagen zeiden zelfs dat het er gezelliger was dan binnen in de salon. Natuurlijk is er ook veel geslapen en uitgerust en op die momenten was het gewoon lekker stil. Ikzelf was aan het einde van de dag eigenlijk wel beter en kon weer uit quarantaine, maar dit gold helaas niet voor iedereen. We hopen dat wanneer we morgen op eigen reis gaan, de mensen die zich nog niet helemaal top voelden, zich ook beter voelen en iedereen mee op eigen reis kan.

Laura

Voorbereiding voor de eigen reis

Het was vandaag een drukke dag. Wij zijn vanochtend aangekomen in Portobelo. Net zoals de San Blas eilanden ziet Portobelo er uit als een paradijs. We hadden niet veel tijd om het uitzicht te bewonderen. Velen van ons waren die ochtend vroeg opgestaan om onze SaS-story af te tikken, aangezien die vanavond af moeten zijn en we er niet in de middag aan mogen werken. We gebruiken onze tijd zoveel mogelijk voor de schoolvakken, dus opdrachten voor SaS moeten buiten schooltijd: in je vrije tijd of na 16:00 uur. Naast SaS-story stress was er ook nog eigen reis-stress. Iedereen zat te speculeren met wie ze wel en niet in het groepje zouden komen en wat allemaal handig is om mee te nemen. Niet veel later waren de groepjes bekend gemaakt. Velen waren erg tevreden. Ik moet nu even mijn tas gaan inpakken en ik heb heel veel zin in de eigen reis!

Kristof

Het einde en begin van een avontuur

Vandaag kwam er helaas al weer een einde aan deze prachtige en relaxte survival. Nadat ik werd gewekt en bijna uit mijn veel te kleine hangmat viel, liep ik met mijn verbrande lichaam uit onze half ingestorte hut om maar eens naar het ontbijt te gaan. Helaas was dit weer de havermout van eergisteravond, waarvan we allemaal een klein traumaatje hadden opgelopen. Nadat we onze hutten hadden opgebroken en alles opgeruimd was, hadden de indianen nog een groot vuur gemaakt van onze gebruikte palmboombladeren. Daarna hebben we toch nog even kunnen genieten van de zon voordat we werden opgehaald en terug gingen naar de boot. Zoals verwacht stond er bij aankomst een lange rij voor de wc’s, want je behoefte zo midden op een eiland doen is niemands favoriete bezigheid. Toen alle tassen waren gecheckt op kakkerlakken en zandvrij gemaakt waren, was het zover om het schip klaar te maken voor vertrek. Daar voeren we dan, weg van een van de mooiste plekjes ter wereld, op naar Panama waar ons nog een groot avontuur staat te wachten met de eigen reis.

Kiri

Snorkelen!

Ik had lekker in mijn hangmatje geslapen en er was een goed ontbijt klaargemaakt. Verder voer je op zo’n eilandje erg weinig uit. In de middag gingen we met de bijboot naar de andere kant van het eiland om te gaan snorkelen. Bijna iedereen wilde mee en er gingen ook nog twee Kuna indianen mee om te vissen. We moesten met de overvolle bijboot tegen de golven in naar de andere kant. Er stond aardig wat stroming dus het was best zwaar flipperen, maar dat was het zeker waard. Je kon heel goed het koraal, de grote krabben en alle vissen zien. De indianen hadden met harpoenen een aantal vissen en een soort kreeften gevangen en die hebben we later opgegeten. De zon scheen volop en aan het einde van de dag was iedereen verbrand. Kortom: een superontspannen dagje.

Julie v N

Een zwemflipper als bord???

Op 15 januari gingen we het dan echt doen: survivallen op een onbewoond eiland. In de middag vertrokken we in de bijboot met al onze spullen naar het eiland. We bouwden allemaal ons kamp op. Samen met zes andere meiden bouwden wij ‘Kamp Zuid’, het beste kamp natuurlijk. Het was 12:00 uur en iedereen kreeg steeds meer trek, dus besloot ik samen met een ander meisje te beginnen aan het eten. We gaven de jongens de taak om een goed kampvuur te maken terwijl wij alvast wat uien begonnen te snijden voor de lunch. Toen kwamen we erachter dat we helemaal geen bordjes en bestek hadden, dus gaven we ook een ander groepje de taak om zich daarover te bekommeren. De gekste ideeën voor een bord kwamen eruit: je flipper of een frisbee? Uiteindelijk hebben we met de stengels van de palmbladeren bakjes gemaakt. Het was echt een superleuke dag. We hadden geen regen en waren de hele tijd aan het chillen op het strand. Iedereen was aan het zwemmen, suppen, kanoën, vissen, koken, voetballen of lekker rustig aan het lezen. Ons avondeten was grandioos mislukt: de havermout was aangebrand en smaakte alleen maar naar rook. Natuurlijk kan dit gebeuren, dus zochten we naar een oplossing en dat was zonder eten naar bed. Gelukkig hadden we voor het avondeten nog broodjes gegeten dus was het niet heel erg. Na nog een lange tijd bij het kampvuur zitten en kletsen ben ik ook uiteindelijk naar bed gegaan.

Julie H.

De hoofdstad van San Blas

Daar liggen we dan voor de hoofdstad van San Blas. Bij een hoofdstad denk je vast aan wolkenkrabbers en een mooie oude binnenstad. Het was een eilandje vol met kleine rieten huisjes. We gingen met de bijboot naar het eiland. De wegen waren van zand en de zon scheen zo fel dat je met je ogen moest knijpen. We kwamen al snel bij een voetbalveldje waar wat jongetjes een fanatiek wedstrijdje speelden. We stonden er een beetje ongemakkelijk naar te kijken en we betrapten onszelf er op dat we niet durfden te vragen of we mee mochten doen. Toen namen zij het initiatief en vroegen ze of we mee wilden spelen. We deden gemengde teams. Daarna hebben we de economie van San Blas gestimuleerd en zijn er weer allemaal armbandjes, lapjes en andere frutsels gekocht. We hebben nog een rondje over het eiland gelopen. Het was wel een struggle om niet per ongeluk in iemands tuin te lopen. Overal waar we keken waren kinderen aan het spelen en aan het lachen. En wij? Wij gingen lachend weer terug naar ons eigen huis, de Thalassa.

Jonna

Expeditie Robinson 2.0

Inmiddels zijn we al een tijdje onderweg en hebben door het hele Caribische gebied gevaren. Nu we op de San Blas zijn en Panama hebben bereikt, komt de halverwege-dag steeds dichterbij. De dag dat we op de helft zijn, de dag dat we nog maar drie maanden weg zijn van huis en de dag dat al onze ouders samen komen om te vieren dat we op de helft zijn van ons mooie avontuur. Op die dag willen we onze ouders natuurlijk wel laten zien hoe erg wij het naar onze zin hebben op de boot met wat grappige filmpjes. Na we met het hele schip een lipdub hadden gedaan die wel zes keer opnieuw moest, wilde ik met wat andere meiden ook een ander filmpje maken om onze ouders goed te laten lachen. Al snel kwamen we op het idee om Expeditie Robinson na te doen aangezien we toch bij onbewoonde eilandjes zijn gestrand. Uiteindelijk zijn we met de dinghy zo ver mogelijk van het schip gevaren om daar wat close-ups en het presentatorstuk te filmen en om uit te boot te springen met kleren en al om helemaal terug te zwemmen naar het schip. Ik was gelukkig tweede en ga dus niet naar verliezerseiland!

Jill

San Blas!

Vandaag begon al als een goede dag. In de ochtend werd ik vroeg wakker, dus stond ik maar vast op. Toen ik naar buiten liep zag ik dat we al langs allemaal prachtige eilandjes voeren. Niet lang daarna begonnen we, vlak voor een groepje eilandjes, heel langzaam te varen en toen we het geratel van het anker hoorden waren we officieel aan gekomen op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien! We kunnen vanaf waar we liggen Panama al zien en op nog geen 100 meter afstand liggen een paar eilandjes met prachtige zandstrandjes en enkele huisjes erop. Door de donkerblauwe zee en de lichtblauwe lucht leek alles nog mooier en realiseerde ik me weer even hoe speciaal deze reis is. Na een half uur te hebben genoten van al het mooie van San Blas begon het ontbijt en daarna was het gewoon weer tijd voor school. Rond 16:00 uur kwam een aantal lokale bewoners in twee kleine, houten kano’s naar ons toe geroeid met daarin een paar manden met zelfgemaakte doeken, bandjes, portemonnees, enzovoorts. Deze mensen hebben toen voor ons een klein marktje op het schip opgebouwd waar we ongeveer een uur allemaal spulletjes van hen konden kopen. Nadat het marktje weer was vertrokken en iedereen al hun gekochte spulletjes had opgeborgen gingen we weer verder met school en in no-time was de dag alweer voorbij. Die avond heb ik nog samen met een paar mensen spelletjes gespeeld en buiten gekletst. Toen ik in mijn bed lag, bedacht ik weer even hoe bijzonder het is om dit alles mee te maken en viel ik na een tijdje in slaap.

Jesse