31 oktober 2003

Toen werd ik geboren en nu, zestien jaar later, vier ik mijn verjaardag op een schip!!! Hoe gaaf is dat! De dag begon voor mij heel vroeg, want om 04:00 uur ’s nachts werd ik wakker gezongen. Ook op je verjaardag loop je wacht. Dit jaar was ik aan boord de eerste die jarig was, dus niemand wist hoe de dag zou gaan verlopen voor mij. Het was de vraag wanneer ik mijn cadeautjes zou krijgen en of ik een aantal privileges had.

Bij de lunch kreeg ik tenslotte mijn cadeautjes. De cadeautjes zaten in een mooi versierde schoenendoos. Ik kreeg snoep, twee sets speelkaarten met een foto erop, verjaardagskaarten van familie en tijdschriften, maar het beste cadeau was toch wel een USB-stick. Daarop stond een filmpje met felicitaties van vrienden en familie. Als vieruurtje had de keukendienst een heerlijke peperkoektaart gebakken, die ik mocht aansnijden.

In de avond kwamen we ook nog aan in A Coruña en hebben we heerlijk, zonder geschommel, kunnen slapen. Het was dus een geslaagde verjaardag.

Kris

Een dagje in de keuken

Vandaag werd ik wakker gemaakt om 06:45 door een mede-SaS’er omdat ik keukendienst had.

Wat we als eerst gingen doen was een plan maken voor wat we wilden maken in de ochtend, middag en avond. Nadat we hadden opgeschreven wat we nodig hadden, ben ik samen met een andere SaS’er in mijn zeilpak naar buiten gegaan om de bonen te halen, die buiten in bakken liggen. Toen we na vijf minuten weer binnen waren met onze bonen, waren we natuurlijk kletsnat door de golven die het schip hadden overspoeld. Uiteindelijk hadden we als ontbijt roerei gemaakt en voor in de middag wraps met bonen en worst, heerlijk was het!

Wat helaas wel minder was, was dat er heel veel golven waren, veel meer dan normaal. Daardoor moest een mede-SaS’er de hele tijd naar buiten rennen vanuit de keuken omdat hij zo zeeziek was. Maar ja, dat hoort er ook bij. Voor de rest hadden we nog als vieruurtje een lekkere cracker met zelfgemaakte hummus. Dus ondanks dat er zulke hoge golven waren en het schip heel erg bewoog, hebben we toch nog een heerlijke maaltijd kunnen maken voor het hele schip. Het was weer een topdagje op de Thalassa waarop ik veel heb geleerd.

Bella

Dagje op, dagje af, enkel en alleen op zee

Er is eigenlijk weinig gebeurd. We hebben vandaag veel zee gezien. Er is ook veel gekotst. Bijna iedereen had een zeeziektepilletje of zeeziektepleister gekregen. We hebben nog een klein stukje van de Engelse kliffen gezien. De wachten zijn al in volle gang en er zijn zelfs al mensen die klagen over de wachttijden (inclusief ikzelf). Tijdens het wachtlopen is er weinig tot niks gebeurd. We zijn onderweg naar A Coruña. De keukendienst liet weer van alles vallen uit de koelkast. De Thalassa beukt langzaam vooruitkomend tegen de golven in. Het weer valt tegen, maar de wacht van 01:00 tot 04:00 houdt de moed er in met mooie en spannende horrorverhalen om de wacht door te komen. Het is dagje op en dagje af, sommige mensen kijken uit naar het goedkope broodje shoarma in A Coruña of koekjes. Naar iets lekkers, wat hopelijk binnen blijft.

Het worden nog lange dagen voordat we gaan aanleggen, maar iedereen kijkt er al naar uit.

Hidde

Wat wil ik nog meer?

Gisteren lag iedereen nog te kotsen over de reling, maar vandaag zie ik de beroerdste mensen weer vrolijk rondlopen. Het water is dan ook een stuk rustiger en we hebben vandaag zelfs de energie om aan school te gaan. Met zijn allen in de salon zitten waar de ramen beslaan, totdat we een natuurlijke verwarming heb-ben gecreëerd. Wat wil ik nog meer?

Vandaag werd ook weer wachtgelopen, van vier tot zeven naar boven, de stuurhut in. Om uren naar buiten te staren, naar hoe het schip zachtjes heen en weer wiegt op de golven. Hoe het 360 graden om me heen tot de horizon gevuld is met zee, oneindig veel zee, en de af en toe vervelende vissersboten die denken dat ze overal mogen vissen. Ik zie hoe de zon langzaam verdwijnt en alles donker wordt, zodat ik alleen nog lichtjes zie en moet gokken of het land of boot is. Op dat moment kijk ik naar boven en denk ik: wat wil ik nog meer, op een zeilschip, midden op zee, met een sterrenhemel boven me nog nooit zo helder?

Elsa

Bloed, zweet en kotsen

Vandaag zouden we koers zetten naar het zonnige Tenerife, onze eerste echte SaS-bestemming! We zouden ook voor het eerst op de “echte” zee varen. We hadden al een klein voorproefje gehad toen we van IJmuiden naar Den Helder voeren. Maar dit was toch net iets anders.

Waar alle oud-SaS’ers ons voor hadden gewaarschuwd werd werkelijkheid. Binnen een paar minuten hing iedereen over de reling. Maar weinigen konden hun ontbijt en lunch binnenhouden. Degenen die dat wel konden liepen gewapend over het dek met glaasjes water, zeeziektepleisters en zeeziektepillen. Als iemand over de reling hing, gaf je hem/haar een klopje op de rug en ging je samen door, want de dag erna zou alles vast beter worden…

De wachten waren begonnen, toch een officieel SaS-besefmomentje! Onder de sterrenhemel kotsen, slapen of sturen was net iets specialer. En na de wacht snel gaan slapen in je eigen bed, want vroeg in de morgen zou alle kots weer moeten worden opgeruimd.

Elly

Zaterdagavond, filmavond

De wind was te ongunstig om koers te kunnen zetten naar Tenerife, dus bleven we nog een dagje in Den Helder liggen. ’s Ochtends konden we voor de verandering een beetje uitslapen en mochten we een uurtje langer blijven liggen voordat we gingen ontbijten.

Na het ontbijt moesten we in de salon verzamelen, waar Sam ons wat uitleg gaf over de zeilen, lijnen en masten. Omdat we goed opgelet hebben en netjes aantekeningen hebben gemaakt, kunnen we nu iets beter onze weg vinden op het schip.

Daarna konden we allemaal rustig voor school gaan werken en later op de middag hebben we, met onze SaS’er uit Den Helder zelf voorop, een wandeling gemaakt door de stad. Dat deed ons goed; even lekker uitwaaien op de dijk. ’s Avonds was het na het eten – pasta met spinazie en kip (lekker!) – tijd voor een film, want: zaterdagavond = filmavond! In de salon keken we op de beamer Moana (Vaiana) en dat betekende natuurlijk met z’n allen keihard meezingen met alle liedjes! Toen was het bedtijd, want de volgende ochtend gaan we verder zeilen.

Elisa

Emotieschommel

Nadat we afscheid hadden genomen van al onze familie, vrienden, mama’s en papa’s, was het eindelijk zover! School at Sea 19/20 is eindelijk begonnen. Toen we net de sluis uitkwamen en op open zee voeren, zaten we allemaal vol energie te genieten van het zeilen. Eigenlijk best grappig hè? Eerst liepen we te huilen omdat we ze allemaal zo gaan missen en wat later waren de meesten zo van: ‘Hier leef ik voor!’

Na een uur was dat gevoel toch net even anders: ongeveer de helft van de SaS’ers zat op het middendek, dicht tegen elkaar, te proberen om warm te blijven en zich minder misselijk te voelen. Gelukkig konden we die nacht nog lekker rustig slapen in de haven, want in plaats van dat we naar het zuiden toe gingen zijn we naar de wereldstad Den Helder gevaren! Tenminste, dat is de mening van kapitein Sam en Dide…

Elena

Van stores tot babysitters

Drukte en stress, want de stores stonden vanmorgen voor de deur. Niet alleen een vrachtwagen vol eten, maar ook nog eens 800 kilo bloem moest aan boord worden gesjouwd. Nadat het meeste eten was ingeruimd, vond een van de bemanningsleden dat het even andersom moest en zo konden we alles uit de banken van de eetzaal weer ‘even’ verplaatsen. Lunch hebben we toen maar op het middendek gedaan, binnen zitten was nu even geen optie.

Later op de dag, toen ongeveer al het eten een plekje had gekregen, kwamen er wat oud-SaS’ers (leerlingen uit voorgaande jaren) aan boord. De bemanning en docenten gingen een avondje weg, voor ons kwam dus de oppas. De avond verliep zoals normaal; na het eten gingen de meesten naar de salon, om daar spelletjes of muziek te spelen. Het was een lange, drukke dag. Morgen weer vroeg op, om het schip vertrek-klaar te maken. Bovendien staan om 10:30 familie of vrienden voor de deur om mee te mogen varen naar IJmuiden. Het afscheid komt steeds dichterbij, School at Sea 2019-2020 gaat nu echt beginnen! Morgen vertrekken we richting Tenerife, of toch niet?!

Dide

Een dagje ertussenuit

Vandaag waren we weer lekker vroeg op en al snel aan het werk, maar niet voor een heerlijk ontbijt. Het harde werk begon, alle zeilen moesten de mast in. Iedereen zat vol enthousiasme om als eerste de mast in te klimmen. Ook de mensen die vandaag weer een lekker studiedagje hadden, gingen tijdens de pauzes naar buiten om te kijken.

We zaten ook in volle spanning te wachten tot 16:00 uur. We kregen dan niet alleen onze telefoon terug, maar ook mochten we vijf uurtjes in Amsterdam rondlopen. Alle leerlingen gingen gezellig op stap en sommigen hebben zelfs heerlijk in de stad gegeten, nog even lekker bij de McDonalds eten voor de laatste keer in zes maanden… Het allerlekkerste eten was wel op de boot. We hebben pasta carbonara, couscous met groentjes, pitabroodjes en falafels op, en nog een beetje vlees dat over was van het zomerseizoen.
Om 21:00 uur waren we allemaal weer gezellig thuis (aan boord) en zijn we net als elke andere avond lekker spelletjes gaan spelen.

Chiara

Mijn eerste schooldag aan boord

Vandaag was het mijn beurt om voor het eerst op het schip aan school te beginnen. Eerst een planning voor de dag maken en dan gelijk aan de slag. Ik was met de voor mij moeilijkste vakken begonnen, om dat maar vast gedaan te hebben. Slim, dacht ik. Het maken van opgaven verliep moeizaam en ik was er veel langer mee bezig dan gepland. Doordat alles moeilijk was, duurde de dag erg lang. Ik had beter een Nederlands boek kunnen lezen om het brein even te laten rusten, maar dat is dan iets voor de volgende keer. Na de hele dag concentreren was ik er dan ook aardig klaar mee en was het hoog tijd voor avondeten.

Gelukkig waren er toch wat rustmomentjes: het elfuurtje, de lunch en daartussen een heel spektakel. Ons schip moest namelijk plaatsmaken voor de iets grotere Rainbow Warrior van Greenpeace waar wij dan vervolgens weer naast gingen liggen. Dit was voor ons allen de eerste ervaring met het varen van het schip. Al met al een eerste schooldag om nooit te vergeten!

Bart

De eerste hele dag aan boord

De eerste ochtend begon voor sommigen al lekker vroeg: de eerste pap, waar we er nog genoeg van gaan krijgen, moest worden voorbereid. Langzaam ontwaakte het hele schip en veranderde het in een chaotische bijenkorf. De humeuren liepen uiteen, want voor sommigen was het toch moeilijk geweest om hun eigen bed te verlaten.

Na het ontbijt van zoete pap, met als geheim ingrediënt een vleugje ‘verbrand’, kregen we in groepjes een rondleiding over het schip. We passeerden de veiligheidsspullen, de wasmachines, de keuken, enz.

Ook de eerste wacht en de eerste schooldag begon. Buiten moest er veel gepuzzeld worden met touwen en we moesten veel sjouwen met zeilen, met als eindresultaat dat we een mooi zeilerskunstwerk hebben opgezet. Binnen was de rust gevallen. Iedereen had zijn of haar mentor aangewezen gekregen voor de hele verdere reis. De schoolplanning voor deze dag moest ingevuld en ingeleverd worden en iedereen ging braafjes aan het werk.

Tussendoor kregen we nog een rust- en boterhammenpauze en hoppa, weer aan het werk. Er waren ook al wat stiekeme flirtmoves te vinden. Na het eten, heerlijke andijviestamppot, kwamen twee leerlingen van vorig jaar even langs om wat tips te geven voor onze reis. Na een gezellige avond vol met spelletjes en gitaarmuziek gingen de bezige bijtjes slapen. Slaap wel!

Antoine

De eerste dag op de Thalassa

Na bloed, zweet en tranen is het eindelijk zo ver; alle fondsenwerftrainingen, gesprekjes met bedrijven en leraren, sponsoracties en stress voor het inpakken van je tassen zijn allemaal voorbij. Nu kan het avontuur écht beginnen.

Maar eerst afscheid: je familie en vrienden voor een half jaar niet meer zien. Ik stond op het voordek, alleen, en ik zag mijn ouders en broers, die wegliepen, steeds kleiner worden. Opeens voelde ik mij heel alleen en leeg, maar toch had ik een soort van opwindend gevoel van binnen en plotseling kreeg ik heel veel zin in het gave avontuur dat mij te wachten staat.

Maar dit avontuur begon voor mij met orde op zaken stellen. Elke leerling had ongeveer vier tassen bij zich, wat betekent dat er 37 x 4 = 148 tassen zijn en dan tel ik die van de bemanning niet eens mee. Al die spullen moesten een plekje krijgen op het schip van 47 meter lang en dat wordt een combinatie van proppen en efficiënt inrichten. Dat is dus precies waar iedereen de hele middag en avond mee bezig is geweest: de paklijst controleren, je schoolspullen inruimen en al je kleding en alle andere spullen in een heel, heel klein hutje proppen.

Dan hoor je opeens de bel, wat betekent dat het eindelijk tijd is om te gaan eten. Iedereen zat voldaan van een mooie, maar zware dag te genieten van heerlijke lasagne.

’s Avonds was er een gezellige spelletjesavond zodat iedereen elkaar beter leerde kennen. Vanaf dat moment begonnen de vriendschappen voor het leven te ontstaan…

Wordt vervolgd.

Albertine