Toeristen in Afrika

Na ons bezoek aan het strand gisteren, stonden er vandaag 37 SaS’ers te springen om het land op te gaan. De groep werd opgesplitst in twee groepen: groep 1 ging in de ochtend op excursie en kreeg in de middag vrije tijd en groep 2 net andersom.

Precies op tijd zat groep 1 in de busjes van onze chauffeur Angelo. De motor startte en daar gingen we. Met Afrikaanse muziek op en een fris briesje door de raampjes scheurden we naar bijzondere plekken op het eiland, zoals een schildpaddenverzorgingstehuis en prachtige stranden. Wonderbaarlijk genoeg hielden de krakkemikkige busjes het vol en bereikten we zelfs het hoogste punt van het eiland, met een prachtig uitzicht en zicht op de Thalassa als resultaat.

Nadat groep 1 weer veilig was aangekomen bij het startpunt, kon groep 2 beginnen aan de rondrit en kreeg groep 1 vrije tijd. Vrije tijd betekent voor de SaS’ers vooral bellen en eten en dus vonden we, na even zoeken, een cafeetje met zowel heerlijke taartjes als goede WiFi.

Dat we in Afrika waren was nu wel te merken… We bezochten een markt, kochten écht Afrikaanse tasjes en blousejes en speelden tafelvoetbal tegen de locals. Eén van de SaS’ers was niet tevreden met zijn aankopen en besloot een ruilactie te starten, wat hem, boven onze verwachtingen, zelfs lukte. Nadat we zelfs van een lokale rapper yoghurt en fruitsap hadden gekregen, gingen we nog eens terug naar hetzelfde cafeetje en belden we nog heel even naar huis, voordat we onze telefoons weer moesten inleveren. Met de bijboot bracht Sam ons terug naar huis waar we traditiegetrouw de zaterdag afsloten met de geliefde filmavond.

Dide

De kapitein is jarig!

We kunnen niet anders dan beginnen met: “Gelukkige verjaardag Sam! Wow! Wat ben jij een oude vent geworden zeg… Grapje hè!”

Vandaag was een topdag: we hebben allemaal lekker aan school gewerkt, maar niet voor lang, want al meteen kregen we te horen dat we ’s middags naar het strand gingen. Het was heerlijk om gezellig met z’n allen samen in het water te spelen, te volleyballen, beach ball te spelen en sommigen hebben zelfs rugby gespeeld.

De tijd vloog voorbij dus het was alweer snel tijd om naar huis, het schip, te gaan. De stranddag was over, maar nu was iedereen enthousiast omdat we buiten mochten slapen! Iedereen pakte meteen z’n hangmat erbij en rende naar buiten om een perfect plekje te zoeken. Iedereen lag lekker in z’n hangmatje te slapen tot de nacht viel en er een ijskoude wind over het schip heenvloog. De helft van de kinderen lag in de ochtend weer binnen.

Och jongens, het was me weer een geweldig dagje op (en weg van) de Thalassa.

Chiara

Kaapverdië in zicht

We begonnen vandaag om 08:30 uur gelijk weer aan school, vol goede moed, omdat de navigatie aangaf dat we vandaag nog aan zouden komen op onze plaats van bestemming: Kaapverdië. Ondanks dat de zon lekker op het dek scheen, zat mijn ploeg aan school, strijdend voor een glimlach op het gezicht van onze docenten. We waren ook vol goede moed omdat elk uur school een uur dichter bij het wachtlopen betekende. Tijdens het wachtlopen ben ik bijvoorbeeld bezig geweest om met de kapitein het log op de juiste manier achter het schip te hangen en de miswijzing van het kompas aan te tonen.

Vroeg in de middag hoorden we al kreten: land in zicht! Vanaf dat moment werd bijvoorbeeld de pauze bij het vieruurtje flink uitgerekt, om zo lang mogelijk te kijken naar het mooie uitzicht over de langzaam groter wordende Kaapverdische eilanden. Ondertussen werd er studieontwijkend gedrag vertoond, want de bijboot moest in elkaar gezet worden, waar ik natuurlijk graag bij hielp. Inmiddels hadden we onze kluiverboom al rechtstreeks naar de baai gericht waar we voor anker zouden gaan en na nog een aantal manoeuvres ging het anker uit. Daar lagen we dan, omringd door een eiland dat er om smeekte om ontdekt te worden.

Bart

Amai amai

De pap, tsja, wat moeten wij daarvan zeggen? Nieuw recept? Uhmmm, ja, prima idee, dan wordt de pap misschien wel ons lievelingsmaaltje. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben erg benieuwd of het magische recept gaat lukken… Buiten dat meesterplan van deze morgen, verliep de ochtend verder niet anders dan gewoonlijk.

Voor mij was het een lekker rustig schooldagje, totdat het zeeleven tot leven kwam. Geroep. Twee vreemde vissen in het water, is het tonijn? De vissen helpen je niet om aan school te blijven, zo bijzonder zijn ze. Ik sprintte meteen naar de reling. De twee vissen waren wel zeven decimeter (effe rekenen) lang. Beide hadden ze een glimmende, groene romp en felblauwe vinnen. De aanwezigheid van de twee vissen deed de vliegende visjes schrikken. Als een plaag van SaS’ers die net vrije tijd hadden gekregen, vlogen zij er zo snel mogelijk op af. De kok vertelde dat het maimai’s* waren. ‘Hoe noem je een maimai die in België woont? Antwoord: een amaimai”, aldus onze arts-matroos. Wat de kok nog meer vertelde was dat de prachtige kleur in één keer verdwijnt als je een mes in een maimai steekt. Mijn excuses aan de vegetariërs, maar ik ga zeker zo een vis proberen te vangen, want ik ben erg nieuwsgierig naar wat de kok mij heeft verteld. Dat is dan twee-in-één, want het is ook meteen een lekker hapje.

Deze middag was de biologiedocent ook helemaal gelukkig. Er was namelijk een vliegend visje aangespoeld op het dek. Ze begon meteen het visje te inspecteren om het dan als een soort museumstuk rond te leiden door het schip.

Deze avond sloten we af met een potje verstoppertje. Rennende kinderen terroriseerden de hele boot. De gekste verstopplekken werden gevonden. Soms denk ik: “wat is dit voor gekke, leuke boot?”

Slaap lekker.

Antoine

*Noot der redactie: de correcte naam van deze vissensoort is mahi mahi, of goudmakreel, maar daarmee valt de woordgrap in het water.

Een nieuw record

Het was weer tijd voor de avondwacht en deze keer was ik de wachtleider. De vorige avond was er een wedstrijdje in de wacht. Dat hield in dat er getimed werd hoe lang de wacht erover deed om alle bramzeilen, het zijn er vier, te hijsen. De parallelwacht deed er ongeveer vijftien minuten over en natuurlijk waren wij vastbesloten om met onze wacht dat record te verbreken. Om de zeilen zo snel mogelijk te hijsen liepen wij eerst een rondje over het dek, zodat we precies wisten welke lijnen wij moesten vieren en aan welke wij moesten trekken.

En toen was het tijd om te beginnen en werd de stopwatch gestart…

Zo snel als de wind snelwandelden (want je mag aan boord niet rennen) wij allemaal naar de lijnen en we begonnen uit alle macht te trekken, maar door alle stress en spanning hesen wij het verkeerde zeil. Uiteraard herstelden wij snel onze fout en in een razend tempo hesen wij alle vier de (goede) bramzeilen. Toen we klaar waren snelwandelden wij, benieuwd naar onze tijd, terug naar de stuurhut. En wat bleek? Onze tijd was 7 minuten en 45 seconden! We waren allemaal heel erg tevreden over onze tijd en de rest van de avond kon niet meer stuk.

Albertine

Een lege horizon

Vandaag had ik weer een leuke, normale wachtdag. Met een lekker weertje, muziekje op en sailtraining achter de rug was de dag weer geslaagd. Maar wat maakt een dag pas echt leuk? Als we de mast in mogen! We hebben het allemaal al zo vaak gedaan, maar het blijft echt geweldig! Lekker op het tweede plateau chillen met het mooiste uitzicht dat je ooit kan bedenken. We hoopten aan de horizon de Kaapverdische eilanden te kunnen zien; we hebben heel goed gekeken maar ze zijn toch echt nog iets te ver…

Door het heldere water zagen we wel iets anders: vliegende vissen! Met zijn allen vliegen ze uit het water en plonzen ze soms wel tien meter ver weg weer in het water. Heel bijzonder om te zien!
Zo’n normale dag kan dan toch opeens weer heel bijzonder worden.

Vera

Nachtwacht

We zijn alweer bijna een maand onderweg en elke dag is nog steeds een geweldig feest. We hadden vandaag weer wacht, van 01:00 tot 05:00 uur ‘s nachts. Het was prachtig zo in het donker, lekker op het achterdek zitten, kijkend naar de sterrenhemel, en nergens geluid te horen. Zo stil zal je het nooit krijgen in de stad, met de heerlijk zoute geur van de zee, zo heerlijk als het hier is. Maar niet alleen de sterrenhemel is wat de nachtwacht zo mooi en bijzonder maakt. Overal waar je kijkt zie je de donkere zee en het hele schip is gehuld in een prachtig licht, dat afkomstig is van de lichtgevende algen die in het water drijven. Het is als sterren die in de zee rondzweven. Een prachtig plaatje, dat is het zeker. Kortom, het is een heerlijke reis en ik kan niet wachten op de rest van de prachtige, wonderbaarlijke dingen die we nog mee gaan maken.

Tycho

Bijna beet

In de haven van Tenerife zijn we begonnen met vissen. De eerste vis was in de haven van Tenerife gevangen door onze scheepsarts/matroos. De vis die toen was gevangen, hebben we gebruikt als eten. Hij was echter niet groot genoeg voor ons allen dus was hij alleen maar voor de scheepsarts en de crew.

Wij wilden ook graag vis eten als avondeten, dus we hadden het initiatief genomen om te gaan vissen. Drie mede-SaS’ers en ik hebben eerst in de haven van Tenerife gevist. Daar hadden we het geluk dat we er één vingen en dat we de vis mochten gebruiken voor een salade. We wilden wel meer vangen dan die ene vis in de haven, dus nu zijn we ook op zee aan het vissen. Omdat de vissen hier op zee groter zijn dan die in de haven hebben we ook andere hengels en aas nodig. We mochten de zeevishengel van Sam gebruiken en als aas gebruikten we nep-aas. We hadden bijna onze eerste vangst op zee, maar jammer genoeg was de vis die aan de lijn hing te groot en knapte het haakje waar het nep-aas aan zat. Natuurlijk blijven we proberen om nog een vis te vangen op zee!

Tobias Z.

Brandalarm!

Het was een middag zo normaal als dat kon zijn tijdens School at Sea. Maar toen ging het brandalarm af! Als je nog niet op het middendek van het mooie weer aan het genieten was, haastte je je zo snel mogelijk naar buiten. Er werd geteld en we waren compleet. Het bleek geen brandoefening te zijn en we waren ook niet verzameld om echt te gaan evacueren… We gingen zwemmen!

Toen iedereen zijn zwemkleding aan had, doken we het water in. Vanaf verschillende hoogtes werd er vanaf het schip gesprongen: het kluivernet, de boeg en mastladders. En als je dan in het water dreef, had je een uitzicht op een oneindige, blauwe zee. Ook voor de docenten en bemanning was het warm, dus iedereen zwom gezellig mee. Wat een leven! Van de wiskundeboeken naar zwemmen in de oceaan.

Daarna gingen we wel terug naar de wiskundeboeken, helaas. Gelukkig was er zon, lekker eten en muziek. Op deze manier is zelfs school leuk.

Tobias E.

Weer onderweg

Toen was het echt weer tijd om Tenerife te verlaten. Na negen dagen in de haven te hebben gelegen gaan we nu weer de zee op, op weg naar Kaapverdië. Het schip werd volgetankt met water en iedereen werd geteld. Een van onze stuurmannen ging van boord en de loopplank werd binnengehaald. Toen hoorde je het geronk van de motor en één voor één werden de trossen los gegooid. Toeterend en zwaaiend naar onze stuurman, de Wylde Swan (van Masterskip) en alle andere tall ships in de haven voeren we weg.

Hoewel iedereen er aan toe was weer de zee op te gaan, was er ook een soort spanning over wie er dit keer weer zeeziek zouden worden. We voeren uit en de zee bleek heel rustig te zijn. Met z’n allen haalden we de fenders binnen (de stootkussens die in de haven langs het schip hangen om schade te voorkomen) en genoten we volop van het mooie uitzicht op Tenerife en het topje van de Teide dat boven de wolken uitstak.
De rest van de dag was iedereen bezig op het dek of zaten we binnen aan school.

’s Avonds kleurde de horizon roze en oranje en rond 18:30 uur verschenen de eerste sterren al aan de hemel. De sterrenhemel was zo helder dat we zelfs de Melkweg konden zien!

We zijn weer onderweg!

Tinke

Afscheid op/van Tenerife

Woensdag was het zover: de laatste volle dag op Tenerife. We hebben schoongemaakt, het schip vaarklaar gemaakt en… afscheid genomen van onze Duitse buren. Wij hadden namelijk naast de Thalassa nog een Duits schip, de Thor Heyerdahl, van het programma ‘Classroom Under Sail’. Ook dit is een soortgelijk project als SaS. De eerste keer dat wij ze hadden ontmoet was tijdens onze eerste vrije tijd. Twee mede-SaS’ers en ik waren door Santa Cruz aan het lopen, net terug van het schip waar we al onze zeer nuttige inkopen (veel eten en drie shirts) hadden opgeborgen, toen we een groep Duitse jongeren tegenkwamen. We liepen naar ze toe om te vragen of zij van het schip naast ons kwamen en raad eens: onze vermoedens klopten! We raakten in gesprek en blijkbaar gingen zij naar een burgertent. Wij werden uitgenodigd om mee te gaan en konden geen nee zeggen. Sinds die avond hebben we bijna elke dag op de kade gepraat, dus afscheid nemen was wel lastig, ook al kenden we ze minder dan een week.

Toch is er nog een beetje hoop dat we ze in de Cariben ook een keer tegenkomen!

Tijl

Activiteiten met de Spanjaarden

Nadat wij een ochtend voor een uitwisseling bij een school op Tenerife waren geweest, kwamen de leerlingen van die school naar ons schip. We hadden nog net op tijd de voorbereidingen getroffen. Er stonden boterhammen met hagelslag en pindakaas voor ze klaar en we hadden verschillende activiteiten gepland: in de mast klimmen, voetballen, bordspelletjes en ze mochten het kluivernet in. Een paar SaS’ers en ik stonden bij het voetballen. We deden een potje vier tegen vier tegen de Spanjaarden. We hadden hoge verwachtingen van ze, maar ze werden helemaal van het kastje naar de muur gespeeld en na tien minuten waren ze al bekaf. Het was wel erg gezellig en leuk. Later hebben we nog met z’n allen gegeten.

Om een uur of acht gingen ze weer weg. Toen ze weg waren hoorden we van iemand van de leiding dat de kinderen van de Wylde Swan (een ander Nederlands schip met een vergelijkbaar project als School at Sea) nog even een uurtje zouden komen. Die lagen namelijk in dezelfde haven als wij. Dat ging helaas niet door omdat zij de hele dag een excursie hadden gehad en uitgeput waren. Toch was het al met al het een superdag!

Ties

Sinterklaasinkopen

Vanochtend stond ik op, samen met mijn mede-SaS’ers, om aan de heerlijke havermoutpap te beginnen die onze keukendienst had bereid. Tijdens het ontbijt, met hier een daar nog wat slaperige hoofden, vertelde Sam dat we ’s middags voor de tweede keer vrije tijd zouden krijgen! Dit keer wel zonder telefoon, maar dat was juist leuk. Hij vertelde dat we sinterklaascadeautjes voor onze “parallelwacht” moesten kopen. Om 16:00 uur mochten we eindelijk de stad in. Eerst moesten we met onze eigen wacht cadeautjes kopen voor onze parallelwacht. Wel moesten we lekker ouderwets afspreken hoe laat we waar zouden afspreken om te gaan eten in Santa Cruz. Na een beetje gedoe over hoe laat iedereen waar bij elkaar zou komen, waren we eruit. Het was 18:00 uur bij de fontein geworden. Uiteindelijk hebben een paar mede-SaS’ers en ik heerlijk gegeten in een kebabzaak tegenover een cruiseschip. Het was superlekker om weer eens kebab te eten! Dat was toch weer een tijdje geleden…

Thomas B.

SaS-PO na een laat feestje…

Vandaag hoefden we pas op om 09:45 uur, zodat wij rond 10:00 uur konden gaan ontbijten. Ik stond niet op alsof ik de Teide kon gaan beklimmen. Dat kwam doordat wij de vorige dag tot 04:30 hadden doorgefeest. Achteraf gezien had ik toch maar wat eerder naar bed moeten gaan. Maar ja, het is wat het is.

Zoals gewoonlijk gingen wij weer aan school, maar we mochten wel rond 16:00 uur aan de tweede SaS-PO (praktische opdracht) werken! Deze SaS-PO ging over onze slopende klim van twee dagen geleden. De Teide was wel het mooiste landschap dat ik ooit had gezien. We moesten voor de SaS-PO een brief schrijven aan de overheid van Spanje. Daarin schreven we bijvoorbeeld hoe Spanje de Teide kon behouden, ondanks al het toerisme. Het was heel erg leuk om te doen, omdat je weer beseft hoe gaaf het landschap eigenlijk wel niet was! Toen ik op de top stond én ik de brief aan het schrijven was, besefte ik pas echt hoe gelukkig je bent hier en hoe mooi SaS eigenlijk is.

Thomas A.

Feestje op de Thalassa

Om te vieren dat we op Tenerife, de eerste officiële stop, zijn aangekomen, had de feestcommissie een feestje georganiseerd. De dansvloer was in de salon en op de bar stond al het eten en drinken. Dit bestond vooral uit snoep en frisdrank. Juist hetgeen we al een tijdje niet tot ons beschikking hadden gehad en daarom was al het eten en drinken ook binnen no-time op…

Er werden veel meezingers en nummers met een harde beat gedraaid. Ook is in deze drukte het eerste stelletje gevormd! Daarnaast had het feestje een positief effect gehad op de groep, want iedereen was met elkaar aan het dansen. Dit schept natuurlijk groepsgevoel en een gedeelde ervaring. Maar het zorgt er ook voor dat alle kleine irritaties, die uiteraard genoeg voorkomen op een schip waar veel mensen dicht op elkaar leven, naar de achtergrond verdwijnen. Wanneer dat gebeurt kijk je veel minder hard naar anderen en dan kan je zomaar tot de conclusie komen dat iemand aardiger is dan je in de eerste instantie dacht.

Teun

El Teide

“Op vrijdag staan we om half zes op!” werd er gezegd. Het zat er al aan te komen. We zouden de Teide beklimmen; de hoogste berg van Tenerife en Spanje.

Met de bus reden we die ochtend al vroeg richting de krater van Las Cañadas, waar de Teide in ligt. Bij sommigen zat de sfeer er beter in dan bij anderen. Toen we werden afgezet zaten we al boven de wolken en had je goed uitzicht over de krater waar we in stonden. Daar stonden we dan. Dit was het begin van een zes uur lange klim en een drie uur lange daling. Het eerste stuk, dat we toen al redelijk steil vonden, was nog relatief vlak. Regelmatig kwamen we vulkanische resten tegen en af en toe grote ronde rotsblokken. Na de eerste pauze werd het al meteen een stuk steiler. Terwijl sommigen stug doorliepen namen anderen vaker een rustpauze. Nadat we langs de herberg waren gekomen begon het klimmen pas écht. Langzaam bewogen we ons voort over en tussen de rotsen. Wat veertig minuten had moeten duren tot boven bleek veel langer. Een voorbijganger had ons gezegd dat het nog twintig minuten was. De volgende voorbijganger een kwartier later zei wéér dat het nog twintig minuten zou duren. Uiteindelijk, toen we nog een paar meter moesten, kwam de rest van de groep die de top had bereikt terug. Het was 15:00 uur en we moesten op tijd terug zijn voor het donker. Hoewel het uitzicht vanaf waar wij stonden net zo prachtig was als op de top begonnen we toch lichtelijk teleurgesteld, omdat we de top nét niet hadden bereikt, aan de afdaling, die, ondanks dat sommigen vaker vielen, makkelijker verliep dan de klim. Toen we eindelijk weer in de bus zaten was iedereen uitgeput en moe. Terwijl anderen nog aan het kletsen waren vielen sommigen al in slaap.

Het was een vermoeiende, maar bijzondere dag met een prachtig uitzicht waar we van hebben kunnen genieten.

Sterre

Bijzondere schooldag

Vandaag leek op het eerste gezicht een gewone schooldag te worden. Zoals gewoonlijk ontbijt om 08:00 en om 08:30 het begin van de schooldag. Het uitzicht is (zoals gewoonlijk) weer prachtig buiten. Bij de lunch kregen we te horen dat de bemanning en de docenten iets gingen eten op de wal in de avond. Onze wonderkokkin blijft op de kinderen passen en om 16:00 vertrok de bemanning en het docententeam. Toen ze weg waren, ging bijna iedereen de kade op om de saaie schooldag te ontvluchten. Sommigen gingen een balletje trappen, anderen gingen socializen met onze Duitse buren. Voor en achter ons ligt namelijk een schip met kinderen uit Duitsland die een vergelijkbaar project als wij doen. In de avond ging iedereen lekker op het achterdek eten, wat natuurlijk een grote bende veroorzaakte. Morgen gaan we el Teide beklimmen en moeten we voor 06:00 opstaan. Het is nu later dan middernacht, en ik heb mijn tas nog niet ingepakt. Oei!

Sem

Vrije tijd op Tenerife

Vandaag was de eerste dag nadat we waren aangekomen op Tenerife. We mochten een uurtje uitslapen, tot 09:00 uur. Tijdens het ontbijt werd al aangegeven dat we vrije tijd zouden hebben na de lunch, maar ’s ochtends moest dan wel aan school worden gewerkt. Daar is bij velen niets van gekomen omdat iedereen erg veel zin had om zijn ouders te bellen voor het eerst in twee weken.

Toen de tijd eindelijk was aangebroken, ging IEDEREEN bellen. Nadat iedereen uitgebeld was, ben ik met een groepje van acht Santa Cruz in gegaan. Omdat ik erg veel zin had in eten dat niet aan boord te krijgen is, zoals pizza en friet kapsalon, heb ik meteen erg veel gegeten.

We moesten om 22:00 uur weer terug bij de boot zijn, dus om 21:30 waren we onderweg terug. Toen we om 21:45 aankwamen, ging iedereen even zijn of haar geliefden nog voor de laatste keer bellen. Toen ik in de salon was aangekomen, was het één grote chaos: leerlingen die nog even snel de laatste muziek probeerden te downloaden, Pascal die de telefoons probeerde te verzamelen en overal eten omdat iedereen wel wat bij de supermarkt had gekocht. Die nacht heb ik heerlijk geslapen omdat ik mijn ouders die dag gesproken had.

Roemer

Plotseling land in zicht

Vanochtend werd ik op een normale tijd wakker gemaakt voor een schooldag. Mijn concentratie was prima tot na de lunch. Het was lekker weer buiten, dus toen we eigenlijk weer aan school moesten, zaten een andere SaS’er en ik nog even buiten op het bovendek te chillen. We werden achtervolgd door onze mentor, die beweerde dat we ’studieontwijkend gedrag’ vertoonden. We werden weer aan het werk gezet, maar gelukkig, na twee lange schooldagen begon eindelijk mijn wacht weer om 21:00 uur. Het was nog steeds superlekker weer, dus het eerste uurtje kon ik nog lekker in m’n korte mouwen sturen.

Tijdens de wacht waren we druk bezig met zeiltjes strijken, aangezien we bijna bij land waren. Toen een andere SaS‘er en ik op het voordek even een lijntje opschoten, schrokken we ons dood; we keken op en in het donker zagen we opeens heel dichtbij de hoge bergen van het eiland. Om het hoekje van deze bergen zagen we de mooie lichtjes van het prachtige stadje. Het was inmiddels al 02:00 uur en veel mensen stonden op om te kijken naar de aankomst van onze eerste officiële bestemming: Tenerife! De aankomst was goed verlopen en nadat iedereen even de kade had gekust, gingen we allemaal lekker slapen.

Rebecca

Sint Maarten en douchen

Vandaag is het 11 november. Thuis gaat vanavond dus iedereen Sint Maarten lopen. Op het schip kan je moeilijk bij de buren aanbellen (vooral omdat we nog steeds op de oceaan zitten) dus gaat het ‘normale‘ leven aan boord gewoon door. Als je uit het raam kijkt, zie je de oceaan, golven en af en toe in de verte een andere boot. Ik heb vandaag een schooldag midden op de oceaan. Omdat we op de oceaan zijn en er golven zijn, moet alles zeevast staan. Maar dan ook echt ALLES. Je kan niet een boek voor je op tafel leggen om te lezen, want dan ligt hij bijna meteen aan de andere kant van de salon.

Op een bepaalde manier is het vandaag toch nog min of meer een feest, want ik mag vandaag douchen. Dat is nog best lastig omdat het douchehokje dus ook heen en weer gaat. ’Gelukkig’ zijn de douchehokjes niet zo groot en kun je jezelf met allebei je armen tegen een andere muur vastklemmen. Haren wassen kan op Tenerife wel!

Pien