Plotseling land in zicht

Vanochtend werd ik op een normale tijd wakker gemaakt voor een schooldag. Mijn concentratie was prima tot na de lunch. Het was lekker weer buiten, dus toen we eigenlijk weer aan school moesten, zaten een andere SaS’er en ik nog even buiten op het bovendek te chillen. We werden achtervolgd door onze mentor, die beweerde dat we ’studieontwijkend gedrag’ vertoonden. We werden weer aan het werk gezet, maar gelukkig, na twee lange schooldagen begon eindelijk mijn wacht weer om 21:00 uur. Het was nog steeds superlekker weer, dus het eerste uurtje kon ik nog lekker in m’n korte mouwen sturen.

Tijdens de wacht waren we druk bezig met zeiltjes strijken, aangezien we bijna bij land waren. Toen een andere SaS‘er en ik op het voordek even een lijntje opschoten, schrokken we ons dood; we keken op en in het donker zagen we opeens heel dichtbij de hoge bergen van het eiland. Om het hoekje van deze bergen zagen we de mooie lichtjes van het prachtige stadje. Het was inmiddels al 02:00 uur en veel mensen stonden op om te kijken naar de aankomst van onze eerste officiële bestemming: Tenerife! De aankomst was goed verlopen en nadat iedereen even de kade had gekust, gingen we allemaal lekker slapen.

Rebecca

Sint Maarten en douchen

Vandaag is het 11 november. Thuis gaat vanavond dus iedereen Sint Maarten lopen. Op het schip kan je moeilijk bij de buren aanbellen (vooral omdat we nog steeds op de oceaan zitten) dus gaat het ‘normale‘ leven aan boord gewoon door. Als je uit het raam kijkt, zie je de oceaan, golven en af en toe in de verte een andere boot. Ik heb vandaag een schooldag midden op de oceaan. Omdat we op de oceaan zijn en er golven zijn, moet alles zeevast staan. Maar dan ook echt ALLES. Je kan niet een boek voor je op tafel leggen om te lezen, want dan ligt hij bijna meteen aan de andere kant van de salon.

Op een bepaalde manier is het vandaag toch nog min of meer een feest, want ik mag vandaag douchen. Dat is nog best lastig omdat het douchehokje dus ook heen en weer gaat. ’Gelukkig’ zijn de douchehokjes niet zo groot en kun je jezelf met allebei je armen tegen een andere muur vastklemmen. Haren wassen kan op Tenerife wel!

Pien

Stuiterende SaS’ers?

Vanochtend werd ik wakker en kreeg als ontbijt havermout en als uitzicht een heerlijk zonnetje. Ik had zin in lekker weer en frisse lucht, dus ik kon niet wachten om naar buiten te rennen voor mijn 09:00-13:00 wacht. Er waren ook mensen die minder zin hadden in klusjes, dus een paar mede-SaS’ers en ik besloten om koffie te zetten. Na al het koffiepoeder per ongeluk omgegooid te hebben, liepen we met een dampende kan naar buiten. Toen bedachten we de geweldige combinatie: mariakoekjes gedoopt in koffie. En dat was me toch eens een partij lekker!

Iedereen dronk minstens drie koppen. En je verwacht al wat de gevolgen waren: stuiterende SaS’ers! We hadden onwijs veel energie en met die bewegingsdrang bedachten we het zogenoemde ‘buikspierkwartier’. Dus wij met z’n allen planken, fietsen, en sit-ups doen. En dat trok aandacht. Steeds meer mensen gingen meedoen en de muziek werd harder gezet. En toen beseften we hoe grappig dit beeld eigenlijk was, een paar tieners die een beetje aan het planken waren op een schommelende boot op de oceaan: fantastisch!

Pia

Een geluk bij een ongeluk

Na twee dagen heerlijke wacht, was de plotselinge omschakeling naar de schooldagen best pijnlijk. Gedaan met mooie zonsopkomsten en -ondergangen zien, liefde steken in het maken van vers brood en zomaar kunnen gaan slapen, gewoon wanneer we dat zelf wilden.

Voor ik het wist zat ik aan een tafel, met mijn wiskundeboek voor mij, klaar (?) om te beginnen aan een acht uur durende schooldag. Bij het opkijken van mijn boeken kreeg ik blikken vol medeleven van andere SaS’ers die hetzelfde lot deelden. Het vooruitzicht zag er niet goed uit. Toch begon ik, vol goede moed, te studeren. Na een aantal productieve uren, was mijn concentratie echter al snel ver te zoeken. Mijn mentor spoorde me aan en hielp me met het verwerken van de leerstof, maar tevergeefs. Ik had geen motivatie meer om te studeren. Een keuze had ik echter niet. Ik zou nog tot 18:00 uur achter mijn boeken moeten blijven zitten.

Maar na de lunch kwam slecht nieuws. Er waren luizen aan boord! Iedereen moest asap (zo snel mogelijk) gecontroleerd worden, het haar van de meisjes diende niet meer los te hangen en één van de docenten besloot zelfs een broske te doen (voor de Nederlanders: hij scheerde zijn hoofd kaal). Van lichtelijke chaos gesproken: aan de andere kant vond ik de situatie helemaal niet zo erg. Ik had de kans mijn boeken even aan de kant te schuiven terwijl op het middendek de luizenmoeders druk bezig waren. Profiteren van de situatie, noemen ze dat.

Noor

Bakkerij Thalassa

Nadat we eerder deze week hadden geleerd hoe we brood moeten bakken, mochten een mede-SaS’er en ik om 05:00 uur ’s ochtends voor iedereen brood bakken. Dat is namelijk een van de taken van onze wacht.

Eerst moesten we het deeg maken met de machine en daarna deden we het deeg in een bak om het goed te laten rijzen. We hadden er best een troep van gemaakt dus tussendoor moesten we alles ook nog een keer schoonmaken. Uiteindelijk toen het deeg goed gerezen was, gingen we het kneden en daarna inrollen. De broden konden daarna in de bakblikken om het nog een keer te laten rijzen.

Na een tijdje waren ze goed en konden ze eindelijk in de oven. Wij gingen naar boven om verder te gaan met onze wacht en terwijl er een hele mooie zonsopkomst was, kwam er een heerlijke geur van vers brood naar boven. Iedereen was erg tevreden over het brood dat we hadden gebakken, dus het was meteen een zeer geslaagde dag!

Nienke

Wachtdag

Vandaag werd ik om 04:45 uur wakker gemaakt. Mijn wacht begon al om 05:00. Gelukkig merkte ik niks meer van de zeeziekte. Het was de eerste officiële wacht die vier uur lang zou duren. Ik zit in een gezellig wachtgroepje, dus die vier uur gingen zo voorbij. We hebben tijdens de wacht verschillende zeilen gezet en de zonsopkomst gezien.

Toen ik om 09:00 uur klaar was met mijn wacht, was ik nog wel moe dus heb ik geprobeerd te slapen tot 13:00. Helaas lukte dat niet door het constant bewegende schip. In de middag heb ik even aan school gezeten tot ik om 17:00 uur weer naar mijn wacht moest. Het was een leuke wacht, er is niet veel bijzonders gebeurd maar het was wel gezellig.

Tijdens de wacht hadden we een mooie zonsondergang. Terwijl ik naar de ondergaande zon stond te kijken, besefte ik dat School at Sea nu echt was begonnen.

Maura

Vertrek uit A Coruña

Deze ochtend zijn we weggevaren uit A Coruña. Daar hebben we echt een geweldige tijd gehad. We zijn in groepen uit eten geweest rond de boulevard en zijn naar de grote kathedraal geweest in Santiago de Compostela.

Toen we vanochtend vertrokken moest het schip eerst vaarklaar gemaakt worden. Dat houdt in dat de zeilen uitgepakt moesten worden, het afval moest worden weggegooid en dat we nog moesten lunchen. Nadat alles klaar was voor vertrek, gingen uiteindelijk de trossen los en zijn we weggevaren uit A Coruña. Jammer genoeg waren na een paar uur zeilen de eerste mensen al(weer) zeeziek.

Nu zijn we dus op weg naar Tenerife. Dat zou eigenlijk onze eerste bestemming zijn, maar doordat er zwaar weer op komst was, hadden we een tussenstop in Noord-Spanje. Het varen naar Tenerife duurt waarschijnlijk ongeveer zes dagen. Dat klinkt lang wanneer je bezig bent met wacht lopen, maar als je schoolwerk doet gaat het allemaal heel snel voorbij. Ons vertrek uit Amsterdam voelt ook nog alsof het gisteren was.

Deze zes maanden vliegen voorbij, dus ik geniet van elke seconde die ik hier heb. Ik kijk heel erg uit naar Tenerife en de andere bestemmingen die nog gaan komen!

Mattie

Volvo Ocean Race

’s Ochtends vlak na het ontbijt vertelde Sam dat er in de middag een man zou komen die de Volvo Ocean Race had gevaren, en oh ja, hij was ook surfkampioen in Spanje of zo. Dus ik was zo van “Oké…”, en ik vergat het vrij snel toen ik aan de slag ging met mijn huiswerk.

Tegen een uur of 17:00 ’s middags begon ineens een aantal SaS’ers te roepen dat “die man van de Volvo Ocean Race” er was en dat we onmiddellijk moesten opruimen. Dus ging ik, met lichte tegenzin want ik was BIJNA klaar met mijn huiswerk en dat kon ik nu dus niet afmaken, opruimen. Een paar mede-SaS’ers gingen nog even helpen met het klaarzetten van de beamer en ondertussen kwam Roberto met zijn hele familie binnen. Tegen die tijd had ik ook door hoe bijzonder het eigenlijk is dat DE zeilheld van Spanje, die iets van vijfentwintig keer de Volvo Ocean Race had gevaren, bij ons aan boord stond. We hadden nog nooit zo snel geteld en de hele presentatie werd er aandachtig geluisterd. Op de vraag: “Is er wel eens iets ergs gebeurd?”, was het antwoord: “Nee, we zijn alleen een keer bijna gezonken en er is een keer iemand doodgegaan, maar nee, er is nog nooit iets ergs gebeurd.” Dus daar moesten we allemaal om lachen.

Terwijl Roberto en zijn familie werden rondgeleid, kon ik dan toch nog mijn huiswerk afmaken.

Maaike

De eerste keer brood bakken

Vandaag was weeral een dag zoals geen ander, want we hebben vandaag de bakkerij van de Thalassa geopend. Samen met mijn mede-SaS’ers heb ik de eerste verse broden gemaakt.

Deze morgen hebben we onder leiding van de kapitein de eerste broodbakcursus gekregen. We maakten kennis met de machine die we voor het mengen gebruiken en vulden de bakken meel en bloem aan. Daarna kon het broodbakken echt beginnen. Ten eerste moesten we de bloem afwegen en het zout, de gist en het water toevoegen tot een mooi beslag. Daarna moesten we even wachten op het rijzingsproces, dus we begonnen al met het schoonmaken van de tafel. We leerden verder hoe we moesten kneden en bakken. Iedereen vond het brood lekker ruiken én lekker om te eten. We vonden het een leuke en zeer leerrijke eerste ervaring. Na deze leuke kennismaking gingen we weer aan ons schoolwerk…

Lucas

Santiago de Compostela

Vandaag zijn we met de groep naar de kathedraal in Santiago de Compostela getreind. Ik vond de kerk vooral aan de buitenkant heel indrukwekkend; er waren allerlei versieringen te zien waaronder vooral Jacobsschelpen en Santiagokruizen.

We hadden een blad met vragen gekregen, die alleen beantwoord konden worden door mensen vragen te stellen (in het Spaans!). Op het plein van de kerk stonden heel erg veel toeristen, maar ook hebben we een paar mensen gesproken die één van de routes (caminos) van honderden kilometers hebben gelopen.

Aan de binnenkant was de kerk helaas minder indrukwekkend, omdat hij helemaal werd gerenoveerd. Alle ramen waren bedekt met stof en een groot deel van de kerk was onbereikbaar. Er was dus helaas niet zo veel te zien… Daarom zijn we ook nog even de stad in gegaan waar we churros hebben gegeten. Op die manier konden we ook ons Spaans een beetje oefenen. Dat ging niet heel goed, want we kregen zoveel churros dat we ze maar nèt op kregen… gelukkig waren ze wel heel lekker!

Lisabeth

Een sportieve ochtend

Vandaag hebben we iets avontuurlijks gedaan, namelijk hardgelopen door Spanje! Een paar mede-
SaS’ers en ik hadden wel zin om lekker te rennen door A Coruña, dus we hadden ons opgegeven voor deze sportieve activiteit.

We werden om 06:55 wakker gemaakt door een docent die met ons de stad wilde verkennen. Binnen vijf minuten stond iedereen op de steiger, want we hadden er zin in. We hebben gelopen langs de boulevard en het strand. Ook de historische binnenstad was niet te missen. Door de stoplichten en verschillende looptempo’s was het soms lastig om bij elkaar te blijven, maar ondanks dat is het wel gelukt. Toen we terug naar de Thalassa renden, konden we genieten van een prachtige zonsopkomst. De lucht kleurde roze en oranje en met het schip op de achtergrond was het plaatje compleet.

Aan boord stond het ontbijt klaar en hebben we onze magen gevuld met lekkere yoghurt en zelfgemaakte muesli en fruit. Het was een sportieve en actieve ochtend, waarvan ik hoop nog vele mee te maken deze reis!

Lianne

Aankomst in A Coruña

Na vijf dagen op zee te hebben gezeten kregen we het bericht van Sam, de kapitein, dat we die nacht nog aan zouden komen op onze eerste bestemming: A Coruña (Spanje). Omdat het mistig was, konden we het silhouet van het land nog niet zien, buiten het vage licht dat door de mist heen scheen. Ook al leek het alsof we dicht bij land waren, duurde het nog enkele uren voordat we daadwerkelijk de kust hadden bereikt. In de verte was het rondom schijnende licht van de vuurtoren al te zien.

Het vasteland naderend zagen we uiteindelijk meerdere lichtjes zichtbaar worden. Het was indrukwekkend om opeens zo’n levendige stad te zien in het midden van de nacht, na vijf dagen op zee te hebben gezeten, met niks anders om ons heen dan water en het geluid van de golven… Uiteindelijk kwamen er enkele SaS’ers die geen wacht hadden naar boven om de aankomst mee te kunnen maken. Al snel stond iedereen voor op de boeg te kijken en na een tijdje lagen we dan eindelijk aan de steiger in de haven van La Coruña.

Lara