Pizza’s na een lange dag

Vandaag was een lange maar goede dag. De sfeer aan boord was al een tijdje niet top en daar hebben we als groep over gesproken. Een gesprek dat om 15:00 uur in de middag begon en eindigde rond 21:30 ’s avonds. We praatten over het respect naar elkaar en naar het schip toe en ook over de verantwoordelijkheden die daarbij moeten worden genomen en dat we eerlijk moeten zijn. We hebben als groep een aantal uur op het middendek gezeten en hebben besproken wat er mis was en iedereen mocht zeggen wat hij of zij wilde zeggen. Daarna hebben we in tweetallen hetzelfde gedaan.

Als afsluiting van de dag waren er pizza’s voor ons gehaald! Een paar enthousiaste SaS’ers heeft ze allemaal voor de groep opgewarmd en we hebben er met zijn allen heerlijk van zitten smullen.

Thomas B.

Ups en SaS

De dag begon zoals gewoonlijk om 07:30 uur en om 08:30 uur zaten we aan school. Uiteindelijk gebeurde er iets wonderbaarlijks. Ik mocht voor het eerst boodschappen doen met Sam. We gingen fruit halen met de bijboot. Terwijl wij fruit aan het halen waren, kregen wij een heerlijk drankje. Nadat wij het fruit ingeladen hadden, waren wij teruggegaan naar de boot. Daar moesten wij het fruit en de groente een plek geven. We zijn daarna weer teruggegaan naar de kant. Wat ik heel erg leuk vond, was dat ik de boot naar de kant mocht varen. Op de kant hebben wij boodschappen gedaan en geluncht bij een burgerrestaurant. We kregen ook te horen dat wij Sander van het vliegveld moesten gaan ophalen.

Na de boodschappen zijn wij teruggegaan naar de boot om mensen te gaan halen, zodat de was opgehaald kon worden. Om 16:30 uur kwamen wij terug en toen begon de dag eigenlijk pas echt. De hele dag was een up, maar uiteindelijk eindigde de dag niet leuk. Er bleek iemand te zijn die van het persoonlijke eten van een ander had gegeten. Wij hebben vier uur op het middendek gezeten totdat iemand zou bekennen. Uiteindelijk weten we nog steeds niet wie het was. SaS werd vanaf dat moment pas echt een leerproces.

Thomas A.

Een tragische dag voor de gemeenschap op de Thalassa

Om 08:00 uur `s ochtends liep de keukendienst tussen alle matjes en hangmatten door die verspreid lagen over het dek, ondertussen iedereen wakker makend en proberend niet op ledematen te stappen. Iedereen trok geeuwend nog even zijn slaapzak strak om zich heen om de ochtendkou buiten te sluiten, ook al wisten we dat we vroeg of laat toch moesten opstaan. De meesten hadden slecht geslapen, omdat het niet droog was gebleven die nacht. Ook werden we deze keer niet wakker met een blauwe hemel met een paar schapenwolkjes. Het was voor de verandering compleet anders; er lagen mistflarden op het water en er trokken grijze regenwolken over de toch al grijze hemel. Zelfs het ontbijt met cornflakes (dit is vrij bijzonder als je meestal alleen havermout of hartige rijst als ontbijt hebt) kon de meeste leerlingen niet opvrolijken.

Vandaag zou Pascal namelijk afscheid nemen en terugkeren naar Nederland. Na drie maanden met hem op het schip gezeten te hebben en zich te hebben aangepast aan zijn soms nogal rare trekjes, waren de meesten toch wel gehecht aan hem geraakt. Een aantal mede-SaS’ers had een afscheidscadeau gemaakt om één van zijn rare trekjes beter tot uiting te laten komen, namelijk een net iets te strakke broek met felle kleuren en wijd uitlopende pijpen. Na met deze broek een nummer te hebben gedanst en individuele knuffels en een groepsknuffel te hebben ontvangen, stapte hij in de bijboot en wij zullen hem niet meer zien tot op de aankomstdag.

🙁

Teun

“Hey pap en mam”

Gisteren zagen we iedereen weer na een week eigen reis en aan boord werd druk bij gekletst, maar onze vakantie was voorbij, want vandaag moest iedereen gewoon weer aan school.

Maar SaS zou SaS niet zijn als er elke dag niet iets anders zou gebeuren. Vandaag hadden twee SaS’ers bedacht een filmpje te maken voor de ‘halverwegedag’, waarin iedereen ergens op het schip stond en je iets leuks tegen je ouders kon zeggen. Sommigen hadden hun originele idee helemaal uitgedacht en kwamen zelfs verkleed en anderen wisten eigenlijk niet zo goed wat ze moesten zeggen. Het was een beetje lastig voor sommigen om stil te blijven tijdens het maken van het filmpje, terwijl ze ergens anders aan boord aan het filmen waren, maar gelukkig is het allemaal in één keer gelukt.

Het eindresultaat was diezelfde avond nog af en er werden van iedere SaS’er twee foto’s bij geplakt. Morgen gaat Pascal naar huis en hij zal het filmpje binnenkort aan de ouders laten zien. Het was een gewone dag aan boord van de Thalassa, waar altijd wel iets ongewoons gebeurt.

Sterre

Terugkomen is toch wel k*t!

Dag 100 is aangebroken en daarmee ook de laatste dag van de eigen reis. Voor het eerst tijdens de eigen reis heb ik echt lekker kunnen uitslapen. Dit was erg kostbaar voor mij aangezien dat iets onmogelijks is aan boord. Ik ben rond 10:30 uur uit bed gestapt en ben toen naar de keuken van het hostel gelopen waar ik twee dames van mijn groepje aantrof die heerlijk pannenkoekjes aan het bakken waren voor het groepje. Dit is ook iets waar ik veel waarde aan hecht aangezien ik tijdens deze drie maanden maar één of twee pannenkoeken gegeten heb. We moesten uitchecken om 11:00 uur dus ik ging snel mijn tas inpakken en daarna nam ik het van die dames over zodat zij ook hun tassen konden inpakken. Rond een uur of 12:00 waren we klaar met alles: tassen ingepakt, alles gegeten en afgewassen. We zouden in groepjes van drie Bocas Town ingaan om de laatste dingen te kopen en te zien wat je wilde zien. Er moesten altijd twee mensen bij het hostel (Selina) zijn om bij een ander groeplid te blijven dat zich echt niet lekker genoeg voelde om mee te gaan. We gingen dus om beurten het stadje in. Ik moet wel zeggen dat het toch wel even fijn voelde om gewoon echt even niets te doen toen ik in het hostel was: even voor de laatste keer bellen met je ouders, nog even wat Netflix kijken en gewoon even bijkomen van de week. Rond een uur of 17:00 gingen we naar een pizzeria om avond te eten. We aten zo vroeg omdat we ook nog naar de wasserette moesten om mogelijke bedwantsen uit je kleding te wassen. Ook gaf dit meer ruimte aan boord zodat de bemanning hard hun best kon doen om gif (onschadelijk voor ons maar niet voor die bedwantsjes) te spuiten en deze rotbeestjes te bestrijden (dit is ook redelijk goed gelukt). Toen we net allemaal onze pizza besteld hadden, renden we terug naar de wasserette om al onze was op te halen die we daar eerder die dag hadden afgeleverd. We deden dit alles zo vroeg omdat we om 19:30 uur allemaal op een bepaald punt moesten zijn, zodat we terug naar het schip konden. Om 19:45 uur kwamen we aan nadat we nog even een cocktail sin alcohol gedronken hadden. Aangekomen op het schip voelde ik al meteen dat de vrijheid die ik zo for granted had genomen tijdens de eigen reis, steeds minder werd. Maar dat is ook wel logisch: als je op het hoogtepunt bent, kan het alleen maar minder worden :). Ik heb wel weer redelijk geslapen in mijn hangmat die nacht.

Roemer

Een na laatste dag eigen reis

Vandaag ontwaakten mijn groepje en ik op de voorlaatste dag van de eigen reis. We ontbeten met pannenkoeken zoals al vaker deze week, en we bedachten wat we die dag zouden gaan doen. We besloten om fietsen te gaan huren en langs de oostkust van het eiland te fietsen. Daar gingen we dan. Allemaal hadden we minstens drie maanden niet gefietst… We konden het gelukkig allemaal nog.

Na een tijdje fietsen hield de weg op en kwamen we op een zandpad terecht waar we af en toe met de fiets aan de hand moesten lopen. Op een gegeven moment hield de weg op bij een strandbar, waar we bij twee professioneel uitziende bartenders wat te drinken bestelden. We gingen nog even chillen op het strand en daarna gingen we er weer vandoor. We hielden nog een vermoeiend wedstrijdje wie het snelst terug in Bocas Town was en daarna gingen we lekker sushi eten in een restaurant. Volgestouwd met rijst en vis keerden we terug naar het hotel. Het was weer een geslaagd dagje tijdens de eigen reis.

Sem

‘If you like piña colada…’

Gisteravond hebben we met ons reisgroepje een filmavond gehouden. Ons vette piratenhostel, ‘The Flying Pirates’, had namelijk op het balkon een beamer met Netflix. Nadat de eerste film was afgelopen, ging iedereen al slapen en kon ik, voor het eerst tijdens SaS, genieten van een film op een groot scherm, lekker in m’n eentje en dat mét de golven op de achtergrond en over de film… daarover hoefde voor het eerst niet gestemd te worden!

Vandaag was het echt even vakantie vieren en genieten. In ons hostel lagen we lekker op een enorm bedje tussen het zwembad en de zee in en naast ons was een gezellig barretje. We dronken met de meiden onze eerste piña colada op Bocas, maar zonder alcohol natuurlijk! Rond 16:00 uur gingen we het dorpje in om een beetje rond te lopen en te neuzen in de winkeltjes. In de avond aten we een pizza of pasta in een tentje vlak aan het water. Toen iedereen klaar was met eten, kregen we binnen het groepje een discussie over wat we verder die avond zouden doen. Een jongen uit het groepje wilde graag terug naar het hostel om te gaan slapen, maar de meiden wilden uitgaan in het stadje. Uiteindelijk hadden we een compromis gesloten dat we er in ieder geval even op uit zouden gaan en liepen we de straat door om een taxi te zoeken. Vervolgens liepen we langs wat bemanningsleden, die op een terrasje zaten, en gingen we even langs om ‘hoi’ te zeggen. Uiteindelijk zaten we hier wat langer en kregen we nog een piña colada.

Daarna gingen we nog kort naar een feestje in een ander hostel, waar het echt supergezellig was. Er waren ook twee andere groepjes en we stonden lekker te dansen en te kletsen én we dronken meer non-alcoholische piña colada’s.

Toen het was afgelopen, konden we alleen niet zo snel een taxi vinden. We vroegen dus aan een politieagent of hij ons naar huis wilde brengen. Met negen man in een politieauto gepropt zijn we toch nog veilig thuisgekomen.

Rebecca

Liften

Vandaag was het de vierde dag van de eigen reis in Panama. Om 07:00 uur hadden we een wekker gezet, zodat we om 08:00 uur weg kunnen uit ons hostel om naar Boquete te liften. Dat was het idee tenminste…

Niet om 07:00 uur, maar om 07:30 ging de wekker. Nadat we tassen in hadden gepakt en hadden ontbeten, was het al bijna 08:30 uur. Gelukkig konden we een lift van de eigenaar van het hostel naar de supermarkt krijgen. In de supermarkt kochten we water en lunch, en toen probeerden we te liften. We stonden om de beurt met zijn tweeën langs de weg met een bordje, maar in de drie auto’s die stoppen, pasten geen zeven mensen. Nadat we twee uur tevergeefs geprobeerd hadden om te liften, ging de eerste bus. Ook kwam er toen een ander groepje aan, dat wel gewoon lekker lang heeft geslapen en sowieso al had gepland deze bus te nemen. Wij besloten om ook maar de bus te nemen.

Toen we op de eindstop van de bus aankwamen, probeerden we nog een keer te liften. Deze liftpoging had nog minder succes dan de vorige, want we mochten niet aan de weg langs het busstation liften, omdat de auto’s te snel gingen. Nadat we een halfuur op het station gewacht hadden, ging er gelukkig alweer een bus. In totaal moeten we met vier bussen en hebben we elke keer geprobeerd te liften, maar zonder succes.

Pien

Surf vibes

We waren aangekomen in een typisch surfdorpje: sneeuwwit zand, strandbarretjes, smoothies, noem zo maar op. Om de sfeer helemaal compleet te maken, besloten mijn groepje en ik om te gaan surfen. We huurden longboards bij een cafeetje naast ons hostel en gingen op pad. Voordat we bij de zee aankwamen, moesten we nog een riviertje oversteken, maar toen we eindelijk in het water lagen, konden we onze ogen niet geloven. De golven waren reusachtig! Stiekem was ik een klein beetje bang toen ik mijn eerste golf zag aankomen, maar dat vergat ik zoals sneeuw voor de zon verdwijnt, omdat ik met een immense vaart de golf bedwong.

Het was heerlijk en de middag vlóóóóg voorbij. Uiteindelijk sloten we, als echte en uitgeputte surfers, de dag af met een ijsje.

Pia

Bus, bus en … bus?

Op de tweede nacht heb ik met mijn groepje overnacht in El Valle. Toen we die ochtend opstonden, was het tijd voor het maken van een heerlijk ontbijt. We hadden een pannenkoekenmix gekocht en eitjes voor het maken van een omelet die we ’s middags zouden eten. In de buitenkeuken van ons hostel gingen we aan de slag. Twee jongens bakten pannenkoeken en ik zorgde voor de omelet. Iemand anders was ananas aan het snijden en de rest dekte de tafel. Iets later dan voorzien stond er een heerlijk ontbijt op tafel: bordjes met american pancakes, stukjes ananas, siroop en fruitsap. Daar hebben we van genoten!

Nadat we de afwas hadden gedaan en onze tandjes hadden gepoetst, gingen we op weg naar Santa Catalina, één van de hoogtepunten van onze eigen reis. Maar euh… Hoe gingen we daar geraken? Het probleem was wegraken uit El Valle. Daar reed namelijk maar één bus langs, en niet eens regelmatig. Onze pogingen tot liften hadden ook niet zo veel succes. Uiteindelijk, na een half uur aan de kant van de weg te staan, hebben we een bus de andere richting uit kunnen laten rijden. Toen gingen we eindelijk de juiste richting uit: naar het westen. We hopten van bus tot bus en na negen uur reizen kwamen we aan in ons hostel. We stapten uit, namen onze backpacks van het dak en weg was de bus.

Daar stonden we dan, in the middle of nowhere. Nu bleek dat ons hostel tien km buiten het stadscentrum lag en dat we van de weg tot aan het hostel nog één kilometer op een heuvelige zandweg moesten lopen. Dat was een zeer onaangename verrassing, want die rugzakken wogen als lood en iedereen was reeds moe.

Aangekomen bij het hotel was het echter alles wel waard. We hadden twee ruime kamers met airco en we lagen in een verborgen baai. Het was een prachtige zee, met een zwart strand waar zwermen vogels om de zoveel tijd opvlogen. We dropten alle zware bagage in de kamers, want de zon ging onder. Met vier anderen wandelde ik over het strand. Iedereen was compleet stil. We hadden slow beats muziek opgezet. De lucht was pastelroze, -blauw en -paars. Er hing een magische sfeer. Dat was echt een speciaal moment. We stonden stil bij waar we eigenlijk waren, hoeveel geluk we hebben gehad en wat ons nog allemaal te wachten stond. De vibe was echt onbeschrijflijk. Ik zou zo even terug naar dat moment willen gaan.

Noor

Koken en zwemmen in de bergen

Vandaag was de tweede dag van de eigen reis en samen met mijn groepje waren wij in een hostel in Panama City verbleven. Na heerlijke pannenkoeken als ontbijt te hebben gegeten, pakten we de bus richting El Valle. Na drie uur in de bus kwamen aan in een klein dorpje. We liepen naar het hostel waar we wilden verblijven en omdat het net iets teveel kostte voor ons budget gingen we afdingen. Na even doorzetten, kregen we korting en installeerden wij ons in ons nieuwe hostel.

Bij het hostel zat een zwembad en een buitenkeuken. Het leek ons een leuk idee om hier te gaan koken, dus we gingen naar de supermarkt en daarna nog naar een klein marktje waar je vers fruit en verse groente kon kopen. Terug in het hostel gingen we allemaal in onze zwemkleding koken en na het eten namen we een duik in het zwembad. Dat was alleen heel koud, want we zaten in de bergen en het zwembad was niet verwarmd. Na een korte duik maakten we het plan voor de volgende dag.

Op naar Santa Catalina!

Nienke

Eindelijk eigen reis!

Vandaag was het dan eindelijk zo ver, we gingen op eigen reis. In de ochtend hebben we allemaal het schip opgeruimd en de laatste dingen in onze backpacks gedaan. Ik zat in groep één dus wij vertrokken als eerste met de bijboot van het schip. Toen we aan land kwamen, hebben we eerst internetkaartjes gekocht en zijn we meteen in de bus richting Panama=Stad gestapt.

Na drie uur in de bus en een keer overstappen kwamen we aan in de hoofdstad. We hadden in de bus al een hotel geboekt dus een slaapplek voor de eerste avond was al geregeld. We namen de bus richting het hotel om daar onze spullen te droppen. Eenmaal in het hotel hebben we eerst even uitgerust. We hebben ook even gezwommen: er zat namelijk een zwembad bij ons hotel. In de namiddag zijn we de stad ingelopen om ergens iets te eten. Tijdens het eten hebben we plannen gemaakt voor de rest van de week en besproken wat we allemaal wilden doen. Na het eten zijn we nog even langs een supermarktje gegaan en daarna hebben we zelfs weer even gezwommen.

Het was een goed begin van de eigen reis.

Maura

Start van de eigen reis(?)

Vandaag was het dan zo ver. De start van de eigen reis. Na het ontbijt verzamelden we op het middendek. Iedereen was helemaal klaar om te gaan, dachten we. Helaas vertelde Sam ons dat de eigen reis een dag zou worden uitgesteld. Niemand kon het geloven. Er werd zelfs gedacht dat het een grap was, maar na een kor-te uitleg van Sam was het duidelijk waarom de eigen reis zou worden uit gesteld. Een van de redenen was dat een van de begeleiders die mee zou gaan, ziek was en aangezien het erg lastig is om snel beter te wor-den tijdens de eigen reis, kreeg zij nog een dag om wat aan te sterken. Ook zouden we sowieso pas later kunnen vertrekken aangezien het schip nog niet opgeruimd genoeg was.

Vandaag moesten we dus gewoon aan school en het schip nog wat meer opruimen. Een dag later heeft uit-eindelijk niet veel uitgemaakt. De eigen reis duurde nog steeds zeven nachten en zelf heb ik een geweldige tijd gehad. Ik kijk supererg uit naar de volgende eigen reis!

Mattie

Bijna eigen reis

Het is bijna zo ver, morgen gaan we op eigen reis! Na de lunch zouden de groepjes bekend worden ge-maakt. Tot die tijd moesten we uiteraard… aan school. Na een paar uur strijden was het dan zover. Ieder-een naar de salon! Tellen ging volgens mij nog nooit zo snel. Yes, de eigen-reisgroepjes. Oh nee, toch niet. We hebben namelijk ook een aantal nieuwe gezichten aan boord. De crew voor de komende drie maanden, die moest eerst voorgesteld worden. Dan nu? Oh nee, eerst nog wat algemene informatie.

Nadat de groepjes dan eindelijk waren voorgelezen door Sam, werd het een drukte van jewelste in de sa-lon. Iedereen stond op om de Lonely Planet te vragen aan de begeleider. Pascal legde aan zijn groepje uit dat hun boekje (dat gloednieuw was) toch wel heel erg goed verzorgd moest worden.

Al gauw zat ik met mijn groepje op het achterdek om de voorbereiding te bespreken. De rest van de middag was iedereen bezig met tassen inpakken en het schip schoonmaken. Als afsluiting van de dag hadden we nog een filmavond.

Panama, here we come!

Maaike

Goodbye survival

De laatste dag van de survival was aangebroken. Voor sommigen was de redding nabij en anderen wilden nog langer op het eiland blijven. We verzamelden de takken van onze hutten en verbrandden ze op een groot kampvuur. We pakten onze tassen en om de indianen op het eiland gelukkig te maken verzamelden we nog wat zakken plastic afval want het eiland lag vol met aangespoelde troep.

Nadat we dit hadden gedaan en met de dinghy teruggebracht waren, werd het schip vaarklaar gemaakt. Omdat de meesten uitgeput waren, hadden de docenten voor ons een heerlijke lunch gekookt. We vertrokken rond de middag terug richting Portobelo. Het hobbelde minder dan tijdens de heenweg, maar er stond wel wat deining. We kwamen rond 23:00 uur ’s avonds aan en gingen moe maar voldaan slapen.

Lucas

Drinken uit een kokosnoot

De tweede dag op het tropische Grandfather Island hebben we lekker de hele dag vakantie gevierd. We hebben gezonnebaad op het strand, lazen een boekje in onze hangmat, en snorkelden. Als je trek had, was het tijd om deeg te maken en broodjes te bakken boven het vuur, een vis te vangen of een kokosnoot open te breken. Vóórdat je de kokosnoot openbrak, moest je er wel een gat in boren zodat je eerst het sap kon drinken. Het sap was natuurlijk superlekker en zoet. Daarna kon je de kokosnoot opensplijten, en dan had je dus heel veel verse kokos. Als je die had opgegeten, had je als bonus twee mooie halve kokosnoten om bij het avondeten als bakje te gebruiken. Tijdens het snorkelen hebben we nog wat koraal en gekleurde vissen gespot en het kampvuur plus gitaarmuziek ’s avonds maakten het perfecte plaatje helemaal af.

Alles was als in een film!

Lisabeth

Welkom in het paradijs

Vandaag was het eindelijk zover: de survival! Met volgepropte backpacks werden we met de bijboot weggebracht naar het eiland. Het eiland was een paradijs: wit zand, blauw water, palmbomen en heel veel kokosnoten! Nadat iedereen een plekje had gevonden voor zijn hangmat, begonnen de meesten met het maken van een overkapping om spullen droog te houden. Er werd vuur gemaakt waardoor we broodjes konden bakken. Het eiland was niet helemaal onbewoond; er woonden ook een paar indianen. Bij hen hebben we een traditioneel armbandje met verschillende kleuren kraaltjes gemaakt.

De rest van de middag werd er veel gezwommen en gesnorkeld. Het water was echt heel mooi! Ook hadden we een sup en visnetten waarmee gevist werd. De eerste dag is er geen vis gevangen dus aten we rijst met bonen en maïs. Na een topdag ging iedereen lekker onder de palmbomen in zijn hangmat slapen.

Lianne

Beetje moe

De dag begon voor de meesten van ons al heel erg vroeg. Dit kwam door de hoge golven waar we doorheen moesten varen om op San Blas aan te komen. Sommige SaS’ers, waaronder ik, werden al na korte tijd zeeziek en eigenlijk heeft iedereen heel weinig of zelfs niet geslapen. Eerst zou ik wacht moeten lopen, maar omdat het zo tekeer ging lieten ze iedereen slapen en nam de nautische bemanning het over. Toen we eindelijk aan waren gekomen was iedereen supermoe en zag niemand het meer zitten. We moesten eerst naar een eiland om een vergunning te halen. Bij dat eiland kwamen ook hele kleine indianen bij ons aan boord om superleuke spulletjes, zoals armbandjes, kettinkjes, portemonnees, stukjes stof en nog veel meer aan ons te verkopen. Bijna iedereen heeft daar wel iets gekocht.

Toen moesten we nog vier uur varen om naar het eiland te varen waar we zouden gaan survivallen. Dat verliep gelukkig een stuk rustiger. Toen we daar aankwamen gingen we ons voorbereiden op de survival die de volgende dag plaats zou gaan vinden. Er werden lijstjes op het krijtbord gemaakt voor alle spullen die je mee zou nemen en het hele schip werd schoongemaakt. Toen dat was gebeurd en iedereen zijn tas zo goed als klaar was, ging iedereen al heel erg vroeg slapen, omdat iedereen heel moe was en we klaar wilden zijn voor de survival die de volgende dag van start zou gaan…

Lara

Hoe leuk vuilnis kan zijn

Vandaag zouden we vertrekken naar San Blas. Daar zouden we een paar dagen gaan survivallen, zonder contact met de buitenwereld. Maar voordat dit kon gebeuren, moesten we eerst het vuilnis wegbrengen, want op een schip met vijftig mensen gaat er nogal wat doorheen. Eerst moesten we alle prullenbakken legen, ook die uit de hutten. Aangezien iedereen altijd wel eten inkoopt (zeker op Curaçao, want daar kon je drop en ander Nederlands eten krijgen) hadden een mede-SaS’er en ik één volle vuilniszak weten op te halen. Toen we alles opgehaald hadden, stonden er drie volle zakken, klaar om weggebracht te worden naar de kant. We moesten wel nog even wachten voordat we het weggebracht hadden, want eerst was er nog een afscheid. Onze stuurman, die vanaf Tenerife was meegevaren, en Monique, gingen namelijk naar huis. Dat vond iedereen erg jammer, want we hadden allemaal een goede band opgebouwd, vooral met de stuurman. Daarna mochten een mede-SaS’er en ik dan eindelijk onze eerste voet in Panama zetten. Wij waren, samen met een andere SaS’er, de enigen die, voordat we naar San Blas gingen, echt in Panama waren geweest.

Panama leek eerst nogal een teleurstelling, want er lag veel afval, maar als je dan om je heen keek en lette op de mooie dingen, bleek het een geweldig land. Er was veel afwisseling in huizen: sommige waren modern en andere wat minder, maar dat gaf wel een leuk sfeertje. Wel waren alle huizen mooi versierd met muurtekeningen. Ik kreeg een goede eerste indruk van Panama. Wel gek eigenlijk, dat je zo blij kan zijn met afval verzamelen en wegbrengen.

Kris

School en scheepsraad

Ik werd rond 07:45 wakker gemaakt door de keukendienst. We aten hartige rijst en het was erg goed gelukt.
Het inklaren in Panama moest nog gebeuren dus lagen we een dagje voor anker en hadden we een gewone schooldag. De schooldag was een normale schooldag waarop ik vooral veel aan wiskunde heb gewerkt. In de middag werd de schooldag wel onderbroken door de scheepsraad.

De scheepsraad is een onderdeel van School at Sea. Je kunt elkaar bijvoorbeeld voor de scheepsraad dagen, omdat iemand iets doet wat jij niet oké vindt. Het moet dan wel een herhaalde fout zijn en je moet diegene daar wel eerst ook op aanspre-ken dat je dat niet oké vindt. Wij hadden vandaag op het schip drie verschillende scheepsraden, dus er was veel te bespre-ken. De scheepsraad kan je ook een straf geven. Deze straf wordt natuurlijk wel gecontroleerd door de kapitein. De leer-lingen kiezen met de kapitein een straf. De drie scheepsraden hebben we in een groepsgesprek ook nog eens besproken. Uiteindelijk zijn alle zaken opgelost en gaan we samen weer door.

Isabella