Goodbye survival

De laatste dag van de survival was aangebroken. Voor sommigen was de redding nabij en anderen wilden nog langer op het eiland blijven. We verzamelden de takken van onze hutten en verbrandden ze op een groot kampvuur. We pakten onze tassen en om de indianen op het eiland gelukkig te maken verzamelden we nog wat zakken plastic afval want het eiland lag vol met aangespoelde troep.

Nadat we dit hadden gedaan en met de dinghy teruggebracht waren, werd het schip vaarklaar gemaakt. Omdat de meesten uitgeput waren, hadden de docenten voor ons een heerlijke lunch gekookt. We vertrokken rond de middag terug richting Portobelo. Het hobbelde minder dan tijdens de heenweg, maar er stond wel wat deining. We kwamen rond 23:00 uur ’s avonds aan en gingen moe maar voldaan slapen.

Lucas

Drinken uit een kokosnoot

De tweede dag op het tropische Grandfather Island hebben we lekker de hele dag vakantie gevierd. We hebben gezonnebaad op het strand, lazen een boekje in onze hangmat, en snorkelden. Als je trek had, was het tijd om deeg te maken en broodjes te bakken boven het vuur, een vis te vangen of een kokosnoot open te breken. Vóórdat je de kokosnoot openbrak, moest je er wel een gat in boren zodat je eerst het sap kon drinken. Het sap was natuurlijk superlekker en zoet. Daarna kon je de kokosnoot opensplijten, en dan had je dus heel veel verse kokos. Als je die had opgegeten, had je als bonus twee mooie halve kokosnoten om bij het avondeten als bakje te gebruiken. Tijdens het snorkelen hebben we nog wat koraal en gekleurde vissen gespot en het kampvuur plus gitaarmuziek ’s avonds maakten het perfecte plaatje helemaal af.

Alles was als in een film!

Lisabeth

Welkom in het paradijs

Vandaag was het eindelijk zover: de survival! Met volgepropte backpacks werden we met de bijboot weggebracht naar het eiland. Het eiland was een paradijs: wit zand, blauw water, palmbomen en heel veel kokosnoten! Nadat iedereen een plekje had gevonden voor zijn hangmat, begonnen de meesten met het maken van een overkapping om spullen droog te houden. Er werd vuur gemaakt waardoor we broodjes konden bakken. Het eiland was niet helemaal onbewoond; er woonden ook een paar indianen. Bij hen hebben we een traditioneel armbandje met verschillende kleuren kraaltjes gemaakt.

De rest van de middag werd er veel gezwommen en gesnorkeld. Het water was echt heel mooi! Ook hadden we een sup en visnetten waarmee gevist werd. De eerste dag is er geen vis gevangen dus aten we rijst met bonen en maïs. Na een topdag ging iedereen lekker onder de palmbomen in zijn hangmat slapen.

Lianne

Beetje moe

De dag begon voor de meesten van ons al heel erg vroeg. Dit kwam door de hoge golven waar we doorheen moesten varen om op San Blas aan te komen. Sommige SaS’ers, waaronder ik, werden al na korte tijd zeeziek en eigenlijk heeft iedereen heel weinig of zelfs niet geslapen. Eerst zou ik wacht moeten lopen, maar omdat het zo tekeer ging lieten ze iedereen slapen en nam de nautische bemanning het over. Toen we eindelijk aan waren gekomen was iedereen supermoe en zag niemand het meer zitten. We moesten eerst naar een eiland om een vergunning te halen. Bij dat eiland kwamen ook hele kleine indianen bij ons aan boord om superleuke spulletjes, zoals armbandjes, kettinkjes, portemonnees, stukjes stof en nog veel meer aan ons te verkopen. Bijna iedereen heeft daar wel iets gekocht.

Toen moesten we nog vier uur varen om naar het eiland te varen waar we zouden gaan survivallen. Dat verliep gelukkig een stuk rustiger. Toen we daar aankwamen gingen we ons voorbereiden op de survival die de volgende dag plaats zou gaan vinden. Er werden lijstjes op het krijtbord gemaakt voor alle spullen die je mee zou nemen en het hele schip werd schoongemaakt. Toen dat was gebeurd en iedereen zijn tas zo goed als klaar was, ging iedereen al heel erg vroeg slapen, omdat iedereen heel moe was en we klaar wilden zijn voor de survival die de volgende dag van start zou gaan…

Lara

Hoe leuk vuilnis kan zijn

Vandaag zouden we vertrekken naar San Blas. Daar zouden we een paar dagen gaan survivallen, zonder contact met de buitenwereld. Maar voordat dit kon gebeuren, moesten we eerst het vuilnis wegbrengen, want op een schip met vijftig mensen gaat er nogal wat doorheen. Eerst moesten we alle prullenbakken legen, ook die uit de hutten. Aangezien iedereen altijd wel eten inkoopt (zeker op Curaçao, want daar kon je drop en ander Nederlands eten krijgen) hadden een mede-SaS’er en ik één volle vuilniszak weten op te halen. Toen we alles opgehaald hadden, stonden er drie volle zakken, klaar om weggebracht te worden naar de kant. We moesten wel nog even wachten voordat we het weggebracht hadden, want eerst was er nog een afscheid. Onze stuurman, die vanaf Tenerife was meegevaren, en Monique, gingen namelijk naar huis. Dat vond iedereen erg jammer, want we hadden allemaal een goede band opgebouwd, vooral met de stuurman. Daarna mochten een mede-SaS’er en ik dan eindelijk onze eerste voet in Panama zetten. Wij waren, samen met een andere SaS’er, de enigen die, voordat we naar San Blas gingen, echt in Panama waren geweest.

Panama leek eerst nogal een teleurstelling, want er lag veel afval, maar als je dan om je heen keek en lette op de mooie dingen, bleek het een geweldig land. Er was veel afwisseling in huizen: sommige waren modern en andere wat minder, maar dat gaf wel een leuk sfeertje. Wel waren alle huizen mooi versierd met muurtekeningen. Ik kreeg een goede eerste indruk van Panama. Wel gek eigenlijk, dat je zo blij kan zijn met afval verzamelen en wegbrengen.

Kris

School en scheepsraad

Ik werd rond 07:45 wakker gemaakt door de keukendienst. We aten hartige rijst en het was erg goed gelukt.
Het inklaren in Panama moest nog gebeuren dus lagen we een dagje voor anker en hadden we een gewone schooldag. De schooldag was een normale schooldag waarop ik vooral veel aan wiskunde heb gewerkt. In de middag werd de schooldag wel onderbroken door de scheepsraad.

De scheepsraad is een onderdeel van School at Sea. Je kunt elkaar bijvoorbeeld voor de scheepsraad dagen, omdat iemand iets doet wat jij niet oké vindt. Het moet dan wel een herhaalde fout zijn en je moet diegene daar wel eerst ook op aanspre-ken dat je dat niet oké vindt. Wij hadden vandaag op het schip drie verschillende scheepsraden, dus er was veel te bespre-ken. De scheepsraad kan je ook een straf geven. Deze straf wordt natuurlijk wel gecontroleerd door de kapitein. De leer-lingen kiezen met de kapitein een straf. De drie scheepsraden hebben we in een groepsgesprek ook nog eens besproken. Uiteindelijk zijn alle zaken opgelost en gaan we samen weer door.

Isabella

Aankomst Panama

We zijn vanochtend vroeg aangekomen in Panama. Na een mooi stuk gezeild te hebben langs allemaal eilandjes kwamen we aan in de baai van Portobelo. Het werd nog mooier toen we de golven opeens zagen breken. Dit bleek uiteindelijk een rif te zijn. Een PRACHTIG gezicht.

Eenmaal voor anker moest iedereen weer aan school. Sommigen lukte dit iets beter dan anderen. Na een tijdje hebben we een middendekje gekregen met wat er allemaal gaat gebeuren en wanneer de komende tijd. Zo gaan we binnenkort op eigen reis in Panama. Sommige mensen hebben ook een stuurhutje gekregen over hun schoolwerk. Niet iedereen is altijd even geconcentreerd aan het werk en loopt goed bij met school.

Er was ook verdrietig nieuws: onze favoriete Duitser en één-tot-vijf wachtleider vertrekt. Vanwege zijn vertrek heeft hij sommige mensen zijn oude kleren gegeven. Iedereen aan boord kijkt verder erg uit naar de eigen reis, en sommige mensen treffen al voorbereidingen. We gaan ook nog survivallen op één van de San Blas eilanden. Zin in!!

Hidde

Golfje

Er zijn veel verwachtingen die ik voor School at Sea had. Alleen de verwachtingen als ‘ik ga zes maanden zeilen’ zijn ook daadwerkelijk uitgekomen. Voor de rest overkomen me allerlei dingen die niet op mijn lijstje stonden. Zo zat ik vandaag rustig op het achterdek mijn schoolwerk te maken. Ik zat helemaal in mijn Nederlandse momentje en luisterde nieuwe hits uit Nederland op de telefoon van een mede-SaS’er. Mijn slippers staan nog naast mijn voeten. Het is één van de wat woestere dagen op zee, met golven van vijf meter ongeveer; dat het hele schip schommelie-bommelie doet.

Dus, ik lekker in gedachten op een strand met palmbomen mijn Nederlands aan het maken, komt er, zoals gewoonlijk, een golf het gangpad in. Ik denk, ja gewoon zo’n golf. Maar die gewone golf verandert in een enorme golf en spoelt van het gangpad het achterdek op. Dat ik van de bank word opgetild en een metertje verder weer word neergezet. Ik zie mijn slippers wegdrijven en voor ik het weet zijn ze, samen met de telefoon van de mede-SaS’er, via het klepje in het gangpad de oceaan in verdwenen.

Als de golf weer langzaam wegspoelt, ben ik veranderd in een nat hondje, doorweekt, letterlijk. En laat dat niet de eerste keer zijn dat ik slachtoffer ben van een golf die over het achterdek slaat. En laat dat niet de eerste keer zijn dat er iets mee overboord gaat. De vorige keer waren mijn mp3-speler en etui het slachtoffer.

Dus, zo overkomt je nog eens wat. Weet ik ook weer dat je niet droog zit aan bakboordzijde.

Elsa

Wilde zeeën en wc’s

Nadat ik een nachtje buiten op het achterdek had doorgebracht, brak de morgen aan. Fris en fruitig begon ik aan mijn wacht, de negen tot één wacht. Er was flink wat wind en de golven waren erg hoog. Het was dus constant opletten geblazen en goed op koers blijven varen.

Daarnaast moesten we ook nog de klusjes van de wacht doen. Voor onze wacht betekende dit wc’s schoonmaken. Niet de favoriete klus aan boord en al helemaal niet met het weerbericht van vandaag. We slingerden namelijk alle kanten op.

Het wc-sopje was gemaakt en voordat we ook maar aan de wc’s konden beginnen, vloog het sopje door de gang. Vervolgens moesten de wc-rolletjes overboord worden weggegooid. Zonder na te denken gooiden we ze tegen de wind in overboord en konden we het hele middendek ontdoen van wc-rolletjes. Oeps. Eind goed al goed, de wc’s waren gedaan en ik sloot de wacht goed af met nog even sturen.

Elly

Alles weer z’n gangetje

We varen weer, dus de wachten en schooldagen zijn weer ingegaan en alles gaat weer gewoon z‘n gangetje. Als één-tot-vijfwacht draaien we alweer de op-één-na laatste wacht met onze stuurman Wessel. In Panama gaat hij namelijk helaas van boord, net zoals Nienke en Pascal, onze stuurvrouw en onderwijscoördinator. Ook van Monique, onze projectleider, en van Nick, de fotograaf die van Curaçao tot aan Panama meevaart met ons, moeten wij in Panama alweer afscheid nemen. We krijgen twee nieuwe stuurmannen aan boord, die we nog niet kennen, dus daar zijn we allemaal weer benieuwd naar. Pascals plek wordt ingenomen door Sander, die post voor ons meeneemt, en Alex komt als matroos terug aan boord.

Ondertussen bereidden wij ons voor op de wind die eraan zat te komen: 40 knopen! Wessel gaf nog een extra sailtraining zodat we alles weer goed op een rijtje zouden hebben, waar Nick heel gave foto’s van maakte. Toen wij eigenlijk allang klaar waren met de sailtraining, moest Wessel nog eventjes doen alsof hij heel druk bezig was met iets uitleggen, zodat Nick nog wat extra foto’s kon maken.

De foto’s van Nick werden ’s avonds in de salon in een diavoorstelling getoond en we waren allemaal onder de indruk.

Elisa

Goodbye Curaçao!

Na gisteren een heerlijke dag te hebben beleefd, die voor mij bestond uit boodschappen doen bij de groothandel én vrije tijd, begon het serieuze werk weer. Adios Curaçao en Panama ‘here we come!’

Voordat we vertrokken, moesten we afscheid nemen van onze dierbare scheepskok Alet. Er werd hevig geapplaudisseerd en gejoeld toen ze met haar tassen de haven uit paradeerde. De rest van de reis zullen we het op culinair gebied zelf maar moeten uitzoeken. Toen dat gebeurd was en de Thalassa eindelijk zeilklaar was, ging de pondjesbrug open en werden we uitgezwaaid door vele voorbijgangers op de brug en kade. Eindelijk waren we weer op zee! Frisse lucht, deining, geen geluid meer van auto’s en in de verte Curaçao dat langzaam aan het vervagen was. We vielen al weer snel in het dagelijkse ritme dat we bij de oversteek ook hadden: de wacht liep wacht en school zat aan school tot 18:00 uur. Toch is het altijd weer wennen en gingen de meesten al wat vermoeider dan normaal op tijd naar bed. Morgen breekt voor mij een grote dag mij aan: zestien worden gebeurt namelijk maar één keer!

Elena

Een Hollandse dag op Curaçao

Nadat we twee dagen aan school hadden gewerkt, was dit de dag waar we naar uit hadden gekeken. We kregen vandaag namelijk vrije tijd! Maar voordat het zover was, moesten we in de ochtend nog even aan school, moesten de PO’s over omgaan met het slavernijverleden worden afgemaakt en moesten de laatste hutten worden schoongemaakt.

Toen het eenmaal 12:00 uur was kregen we onze telefoons, een uur lang mochten we met onze telefoons de stad in om naar huis te kunnen bellen. Het was een regenachtige dag (echt Nederlands), dus het was vooral zoeken naar WiFi en een afdakje. Nu we toch op Curaçao waren, genoten we ook nog even van een echt Hollands broodje kroket!

Om 13:00 uur, toen iedereen zijn telefoon weer had ingeleverd, kregen we vrije tijd tot 19:00 uur. Voor mij zag deze vrije tijd er net iets anders uit dan voor de rest van de groep. Ik heb namelijk, net als een paar mede-SaS’ers, familie op het eiland en mocht hen bezoeken. Het was superleuk om weer eens familie te kunnen zien, maar hoe later op de dag het werd, hoe gekker het idee was dat we weer afscheid moesten nemen. Gelukkig heb ik een heel leuke dag gehad, die bestond uit chillen, snorkelen, eten en uiteraard de Albert Heijn bezoeken.

Eenmaal terug aan boord was iedereen benieuwd naar elkaars verhalen en een aantal SaS’ers liet met trots hun nieuwe kleding zien. Voor de laatste keer kletsen we die avond op de kade van Curaçao. Morgen vertrekken we namelijk weer over zee richting Panama. Voorlopig geniet ik nog even na van deze dag, die ik voor geen goud had willen missen!

Dide

SaS’ers op een ander schip

Na het heerlijk ontbijt kregen we een rondleiding op het schip van de US Coast Guard, dat toevallig voor ons lag. Iedereen vond het een heel erg leuke ervaring. We mochten in de stuurhut (waar ze trouwens airconditioning hadden), de eetzaal en in de keuken. We waren heel erg onder de indruk van al de enorme apparaten die ze daar gebruiken. In de stuurhut hebben ze vier enorm grote schermen waar ze alles op checken, programmeren en sturen. In de keuken hing er een blaadje met daarop het menu, ze hadden heel erg lekkere toetjes, zoals wafels en brownies. Na de superinteressante rondleiding moest iedereen weer aan school.

Aan het einde van de dag, na de heerlijke lasagne, zijn we met de hele groep een ijsje gaan eten. We liepen over de pondjesbrug Willemstad in en zijn dan op een pleintje lekker beginnen smullen. Na het ijsje gingen we stilletjes aan teruglopen totdat we onderweg allemaal dansende mensen zagen. Er was maar één ding mogelijk, MEEDANSEN!! Het was echt leuk en velen van ons gingen lekker dansen.

Eens op het schip begon iedereen z’n slaapplek klaar te maken, sommigen op het middendek, sommigen op het achterdek en na een rustige avond is iedereen lekker gaan slapen.

Chiara

Goed voornemen: school!

Na alle activiteiten deze week, zoals het snorkelen en het bezoeken van het slavernijmuseum, was het wel weer tijd dat we ons bezig hielden met school. De één was blijer met school dan de ander, omdat sommigen het toch wel fijn vonden om weer wat toetsen te kunnen maken, onder wie ik. Naast school moesten er toch nog wat andere dingen gedaan worden. Een aantal hutten moest namelijk vandaag grondig worden schoongemaakt. Onder deze hutten viel helaas ook de mijne. Gelukkig hadden mijn hutgenoten al een groot deel van onze hut schoongemaakt, waardoor ik eerst nog even kon leren voor een toets zodat ik die in de middag kon maken. Na de toets gemaakt te hebben, zorgde ik er nog even voor dat de hut klaar was om gecontroleerd te worden, en met succes, gelijk goedgekeurd. De schooldag was al aan zijn einde gekomen. Dit gaf mij nog tijd om de PO over omgaan met het slavernijverleden af te maken. Dit verliep gelukkig ook voorspoedig. Ondanks dat er een hoop moest gebeuren, was het een rustige maar efficiënte dag aan boord van de Thalassa.

Bart

Lopend naar West-Afrika

’s Ochtends kregen we van Pascal de laatste informatie over de volgende ‘SaS-PO’ (praktische opdracht). De opdracht ging over slavenhandel en het slavernijverleden. Deze informatie hadden we nodig om de PO te maken en om al wat kennis te hebben voordat we het museum bezochten.

Na de wat heftige briefing liepen we met een volgestampt hoofd naar Kura Hulanda, het grootste en bekendste museum van Curaçao. Het was maar vijf minuten lopen vanaf het schip. Daar werden we opgesplitst in twee groepen. Ik zat bij Iflien, een vrolijk vrouwtje dat ons goed wist rond te leiden. Het museum was verdeeld in drie segmenten: de persoonlijke collectie uit West-Afrika van de oprichter van het museum, een stuk over de (trans-Atlantische) slavenhandel en een stuk over het abolitionisme, de stroming tegen slavernij en discriminatie. Met een sterk Antilliaans-Nederlands accent vertelde Iflien ons veel over het verleden van Curaçao. Het ging er erg heftig aan toe.

“Hebben jullie vragen? Vraag gerust…” Dat was haar leuke stopzinnetje. Het museum(pje) bestond uit heel veel interessante spulletjes en nagebouwde ruimtes, zoals bijvoorbeeld het ruim van een slavenschip. Bij de oversteek van Afrika naar Amerika hadden de slaven te lijden. Eén derde van de “vracht” overleefde de reis niet. “Jullie zijn top, jullie mogen ieder moment weer terugkomen”, zei Iflien toen we afscheid namen. Echt een heel lief vrouwtje.

Meteen toen we terug waren op ons eigen schip, kregen we tijd om aan de PO Slavernijverleden te werken en kregen het zoveelste middendekje. Het ging over respect voor het schip en respect naar anderen. Dit hebben we met zijn allen goed uitgepraat en als het goed is -je weet het maar nooit met pubers- blijft het schip voor de rest van de reis goed opgeruimd…

Tot 18:00 uur hadden we school en we sloten de dag natuurlijk af met een heftig potje poker. Dankje Monopoliegeld!

Antoine

Snorkelen, relaxen en verbranden

Vamos a la playa! Vandaag hadden we een dagje vrij van het reguliere programma. We mochten namelijk naar het strand. Om 10:00 uur in de ochtend zaten we in een volgepropt, warm buurtbusje op weg naar St. Michielsbaai. Toen we arriveerden bij de bushalte, liepen we eerst naar de verkeerde plek toe, maar na een tijdje lopen over de langwerpige stenen van dood koraal kwamen we aan op de goede plek.

Het ’strand’ bestond vooral uit stenen en er was ook een voelbalveldje. Dat weerhield echter niemand ervan om lekker te gaan zwemmen, of, in mijn geval, te gaan suppen (stand up paddle-boarding). Ik had mijn duikbril en snorkel meegenomen en het moment dat ik het water insprong was ik direct verbaasd over het prachtige koraal. Er waren heel veel verschillende soorten vissen in de prachtigste kleuren; van blauw met gele stippen, tot felroze. Het koraal bestond ook uit eindeloos veel verschillende plantjes in elke grootte en vorm en het was echt supermooi!

Na het adembenemende snorkelen was het tijd om te relaxen en na een heerlijke siësta was het alweer tijd om terug te gaan met de bus. Iedereen zat, de een wat meer verbrand dan de ander, tevreden en voldaan in de bus terug naar ons huis, de Thalassa.

Albertine

Nederland met een vleugje Caraïben

De eerste dag van 2020 begon zoals gewoonlijk met havermoutpap. Iedereen was nog moe van oud en nieuw deze nacht, maar helaas moesten we toch ook aan school. Een gewone, saaie schooldag… Tijdens school droomde ik van de leuke dag die we gisteren hadden…

We hadden toen namelijk vrije tijd! We hadden een half dagje om Willemstad te verkennen. Onze eerste stop was bij de McDonald’s, waar we een heerlijke McFlurry kochten en lekker met onze ouders konden bellen. Daarna zijn we bij een Nederlands restaurantje gaan eten. Dit was heel raar en nogal wennen, want na twee maanden gebrekkig Spaans of Engels moeten praten, was het opeens heel gemakkelijk om gewoon een broodje kroket of een oliebol te bestellen. Het leukste aan deze dag vond ik de sfeer: een Nederlands sfeertje met een vleugje Caraïben. We zagen namelijk van die echt Nederlandse huisjes met een Caribisch kleurtje, we hoorden veel vuurwerk knallen en in de warme tropische zon zaten we een oliebol te eten. Dat was echt genieten!

Nu moet ik van de docenten weer stoppen met dagdromen en verder aan school. 🙁

Vera