Quarantaine

“Niemand komt meer buiten!“

Dat waren de woorden van onze stuurman toen hij de eetzaal binnenliep. We mochten nergens meer komen, vertelde hij. Niet op het achterdek, niet op het middendek, niet op het bovendek en al helemaal niet nabij de stuurhut. De mensen die wacht hadden en de crew waren de enige mensen die naar buiten mochten.

Al deze maatregelen werden genomen, omdat het weer zó heftig was. De golven waren reusachtig, er kwamen veel buien langs en de wind vloog ons rond de oren. Deze weersomstandigheden merkten we niet alleen buiten, maar ook binnen verliep alles niet zo vlotjes. Avondeten als je continu ook tien meter stijgt en daalt, is een hele klus. Omdat ik mijn broodjes snel op had, liep ik naar boven. Daar verbaasde ik me! Alles was dicht! De ramen, de deuren en zelfs de waterdichte deur zaten dicht. Dat hadden we in onze hele SaS-geschiedenis nog nooit meegemaakt. Hierdoor merkte je dat er bij een paar mensen toch wel lichte paniek ontstond. En ik kan je zeggen, ik voelde zelf ook wel lichte spanning, want ik bedoel, een storm in de Bermudadriehoek is niet niks, toch?

Pia

Eerste nachtwacht met een vleugje school

De nachtwacht hebben voor de eerste keer, dat is best een beleving. Wetende dat de wacht vóór jou dus nog wakker was toen jij ging slapen en sindsdien geen slaap heeft gehad is best bijzonder, zeker omdat ik vorige periode die wacht was. Omdat de motor aan stond en we dus niet aan het zeilen waren, besloten enkelen om die nacht aan school te gaan. Dat kan namelijk sinds kort. De mensen die een beetje achter staan met hun schoolwerk zitten nu in de één tot vijf wacht en krijgen zo de kans om ’s nachts aan school te gaan. Daardoor zaten we met een klein groepje van drie personen in de stuurhut, waarvan er één iemand was die stuurde.

Nadat ik een uur had gestuurd en de salon helemaal had schoongemaakt, besloot ik om ook aan school te gaan. Die dag ervoor had ik aan Sander gevraagd om een toets aardrijkskunde klaar te leggen, zodat ik deze ’s nachts kon maken. Eerst ging ik natuurlijk nog even leren en voorbereiden, maar mijn concentratie om 04:00 uur in de ochtend viel vies tegen. Mijn ogen vielen best vaak dicht en het was heel aanlokkelijk om op de bank in de eetzaal te gaan slapen. Dat kon ik natuurlijk niet maken, want ook al zat ik aan school, ik had nog steeds wacht. Na mezelf alle moed in te spreken die ik in mijn wezen kon vinden, begon ik met het maken van de toets. Die ging gelukkig nog best goed. Snel afronden en weer naar boven. Daar was niet zoveel opwindends gebeurd. We gingen nog steeds op de motor en er stonden nog steeds geen zeilen. Jammer genoeg…

Maar, goed nieuws! De wacht was al bijna over en ik kon zo weer in mijn warm bedje. Als dat geen mooi vooruitzicht is…

Noor

Niet meer in het Caribisch gebied :(

Vannacht zijn we de Strait van Florida uitgevaren en de Atlantische Oceaan weer op en dat was gelijk te merken. Het werd weer koud en alle zeilpakken en dekbedden werden weer tevoorschijn gehaald. Ook gingen we weer lekker heen en weer en moest alles weer goed zeevast gezet worden. Je kon wel merken dat dit even geleden was, want alles viel om en ook in de keuken hoorde je elke tien minuten iets op de grond vallen. Snel werd alles goed zeevast gezet en de kabels die door het schip gespannen waren, hadden we nu echt nodig om ons aan vast te houden. Uiteindelijk ging iedereen toch maar weer aan school.

De tijd van zwemmen, buiten eten, korte broeken en verbranden is nu helaas voorbij, maar de tijd voor theetjes, warme truien en thermokleding is weer aangebroken. Nu het weer koud wordt, merk je wel dat je steeds dichter bij huis komt en dat SaS steeds sneller voorbij gaat 🙁 #nogmaar7weken #besefmomentje.

Dus we gaan nog genieten van alles dat er nog gaat komen!

Nienke

Terug naar de kou

Vandaag had ik een gewone schooldag. Ik werd om 07:40 uur wakker gemaakt en begon om 08:30 uur aan school. Ik heb de hele dag gewoon aan school gewerkt, niet veel bijzonders.

In de namiddag was in de verte Amerika te zien. Vandaag was waarschijnlijk de laatste dag dat het echt warm was buiten. Komende nacht varen we door de Straat van Florida de Atlantische Oceaan op. Dit betekent dat het weer koud wordt. De zeilpakken moeten weer aan en er zullen weer golven over het dek heen spoelen. We zijn nu dan ook echt op de terugweg…

Na het avondeten ben ik nog even op het bovendek gaan kijken naar de lichtjes van Miami die in de verte te zien waren. Vanaf morgen zitten we echt weer op de Atlantische Oceaan, op weg naar Bermuda! Het was inderdaad erg koud! Toen we door de Strait voeren sloeg het weer binnen een minuut om! Het ging van korte broeken en mouwen naar zeilpakken en lange broeken in no time.

Maura

De dag na de overname

Vandaag gebeurde er niet veel speciaals, of toch wel? We hadden net de scheepsovername achter de rug en iedereen was best wel moe. Toch gaat het leven op het schip altijd door. Er werd dus gewoon wacht gelopen en de andere ploeg moest gewoon weer aan school. Dus na het ontbijt om 08:00 uur ’s ochtends ging ik vol goede moed aan mijn schoolwerk. Ik moest vandaag ook mijn SaS-story af maken aangezien ik op de deadline, die morgen is, in de keuken sta. Ook moest ik vandaag dit blogje schrijven. Ik moest dus flink aan de bak terwijl ik best moe was de scheepsovername. Toch, omdat ik wist dat er deze twee maanden geen tijd is voor schoolontwijkend gedrag, heb ik alles gemaakt wat ik moest doen en heb ik een boekverslag geschreven.

Aan het einde van de schooldag stond er echter wel een beloning te wachten voor het harde werken. We mochten namelijk allemaal anderhalve minuut douchen en we mochten allemaal een paar van onze kleren wassen. Dit was speciaal aangezien we weinig water aan boord hadden en we daarom zuinig moesten doen met het water. In Cuba kon door het vieze water in de baai de watermaker niet aangezet worden en bovendien konden we ook geen water tanken. Gelukkig kon ik vandaag dus even lekker douchen en dan wat eerder naar bed, om zo goed uit gerust te zijn voor de keukendienst van morgen.

Vroeg naar bed kon uiteindelijk wel, maar of ik nou zo goed uitgerust was, weet ik niet zo goed. Ik lag die avond namelijk te slapen in mijn bed, toen opeens het alarm afging. Dus ik maar in alle haast in mijn pyjama naar boven. We verzamelden op het middendek en telden hardop, om zeker te weten dat iedereen buiten was. Nadat iedereen een tijdje zwijgend op het middendek had staan wachten, kregen we uiteindelijk te horen dat het (gelukkig) vals alarm was.

In korte tijd lag ik al weer te slapen, maar niet voor lang, want om 05:00 uur `s ochtends werd ik weer per ongeluk wakker gemaakt. Ze dachten namelijk dat ik wacht had, maar ik mocht eigenlijk doorslapen omdat ik in de keuken zou staan. Uiteindelijk werd ik op de juiste tijd wakker, klaar voor de keukendienst…

Mattie

Veel gebeurd

Vanochtend werd ik gewekt voor mijn derde dag keukendienst van de scheepsovername. Na twee dagen strijden hadden we afgesproken om het vandaag wat rustiger aan te doen. Wij zijn met zijn vieren in de keuken, dus we hadden afgesproken dat twee het ontbijt zouden maken en ik met nog iemand even mocht uitslapen. De andere uitslaper en ik zouden dan de afwas doen, zodat de twee die het ontbijt hadden gemaakt even konden uitrusten. De rest van de dag hadden we ook nog een aantal lange pauzes.

Terwijl we op het achterdek groentjes aan het snijden waren, werd er iets geroepen over een losgeslagen lijn op het voordek. Ineens komt ook de nautische bemanning naar beneden sprinten en even later komen er twee huilende leerlingen voorbij. Niemand snapt wat er aan de hand is.

Als de schrik er een beetje vanaf is, ontstaan er allerlei heftige verhalen. We worden allemaal naar het achterdek geroepen door Sam, iedereen moet zelfs uit zijn bed komen. Daar vertelt Sam wat er was gebeurd. Bij het aantrekken van de schoot van een van de kluivers was de lijn losgeschoten en gaan rondvliegen. Twee leerlingen waren geraakt en hadden nu een paar blauwe plekken/schaafwonden. Sam zei dat dat kan nou eenmaal gebeuren op een zeilschip en dat er eigenlijk niet zo veel aan de hand was. Iedereen is er met de schrik en (en wat schaafwonden) vanaf gekomen. Daarna werden we op ons hart gedrukt dat we echt niet sterker zijn dan een zeil en de wind die een schip van een paar honderd ton vooruit trekken, dus dat we voorzichtig moeten blijven.

Een paar uur later zijn we druk bezig in de keuken, als ineens een mede-SaS’er de (relatieve) rust komt verstoren met een gigantische dooie barracuda (van ongeveer een halve meter), gevangen door matroos Alex. Het beest is al schoongemaakt en nu willen ze dat beest in de koelkast leggen. We staan op dat moment al met vier mensen in de keuken en het is er dus goed vol. Eerst wil de proberen we de vis in een pan doen, maar dat past niet. Dan maar op een schaal. Past ook niet. Uiteindelijk stel ik voor om de vis gewoon in te pakken met vershoudfolie en dan op een schaal in de koelkast te leggen. Zo gezegd zo gedaan.

Eindelijk kunnen we weer rustig verder met de keukendienst…

Maaike

Dag twee scheepsovername

Vandaag was het de tweede dag van de scheepsovername. Samen met mijn mede-SaS’ers liep ik de vijf-tot-negenwacht. We hebben in die wacht enkele zeilen gezet. Daarna werden we verrast door de bijna volledige vegetarische keukendienst. Zij hadden namelijk pannenkoeken voor ons gemaakt en het was heerlijk. De lunch die ze klaar hadden gemaakt was ook heel lekker; het was een soort lasagne.

In de namiddag ging ik aan school en begon aan mijn SaS-story, want er kwamen een heleboel deadlines aan. Om 16:00 uur kregen we van het banketbakkersteam koekjes en die werden rond 17:30 uur vervolgd met merengue vooraf gegaan door het luidkeelse ’Lang zal hij leven’, want er was iemand jarig. Daarna gingen we weer naar de wacht en deden we een mannenkwartiertje in de stuurhut. We voeren rustig verder naar het westelijke puntje van Cuba. De dag werd afgesloten met een mooie zonsondergang. Het is tot zo ver een vrij soepele scheepsovername.

Lucas

Start van de scheepsovername: drie dagen in de keuken

Vandaag vertrokken we uit Cuba en dus startte de tweede scheepsovername. Iedereen had voor een functie gesolliciteerd om die voor de komende drie dagen uit te voeren. Zelf stond ik in de keuken met drie medeleerlingen. Het thema van de dag was ’tropical‘ dus aten we de hele dag tropisch fruit: guave, papaja, ananas, watermeloen… Als avondeten hadden we panini’s gebakken, waar iedereen superblij mee was. Toen aan het eind van de dag de keuken helemaal opgeruimd en schoon was, was het tijd voor het journaal. Aan boord krijgen we namelijk bijna niks mee van wat er in de buitenwereld gebeurt, behalve via het contact met onze ouders. Daarom hadden twee leerlingen voor de scheepsovername bedacht om iedere dag een journaal op te nemen en ’s avonds om 20:00 uur uit te zenden. Via Sam kregen ze het nieuws binnen en dit vatten ze samen in het achtuurjournaal. Aan het eind van het journaal waren er zelfs nog bloopers (dat was het leukste stukje) en daarna hadden we zelfs nog filmavond. De eerste dag van de scheepsovername is soepel en leuk verlopen.

Lisabeth

Laatste dag in de Caraïben

Vandaag was onze laatste dag in de Caraïben. Deze werd besteed aan het voorbereiden van de scheepsovername en aan school. Ik sta tijdens de scheepsovername in de keuken. Samen met de keukendienst heb ik het menu voor de hele scheepsovername samengesteld en aan elke dag een thema gehangen.

Aan de hand van ons menu moesten er nog een paar laatste boodschappen gedaan worden. Met de bijboot gingen we naar de kant en naar de supermarkt. We hebben veel groente en fruit gehaald. Na een geslaagd bezoekje aan de supermarkt hebben we nog een drankje gedronken om het af te sluiten. Aan boord hebben we het groentehok helemaal schoongemaakt en opgeruimd zodat we gelijk zouden kunnen beginnen als we op zee zouden zijn. De scheepsovername begint morgen, ik heb er superveel zin in!

Lianne

Voorbereiden voor de tweede scheepsovername

Vandaag was weer een ‘normale‘ dag net zoals elke andere dag hier aan boord voor de SaS’ers. We zouden morgen of overmorgen vertrekken, dus iedereen ging zich voorbereiden op de tweede scheepsovername die bijna ging plaatsvinden. De “kapitein” moest al dingen gaan regelen en had al vele gesprekjes met iedereen over hun functie en hoe dat zou verlopen. Deze scheepsovername was er ook een team met patissiers. Ook waren er mensen die het journaal met nieuws van buiten de boot zouden doen. Mensen kwamen alweer met leuke en originele functie. Toen iedereen een beetje voorbereid was, kreeg iedereen steeds meer zin in de aankomende drie dagen waarin wij het schip zouden overnemen bij het vertrek vanuit Cuba.

De rest van de dag waren de meeste mensen nog bezig met school. Om die avond nog een beetje spannender te maken zijn er uiteindelijk drie leerlingen kaal gegaan! Het was weer een interessante en vooral bijzondere dag op de Thalassa.

Lara

Laatste dagje strand

Tja, dan zijn we alweer voor het laatst op het vasteland in de Caraïben en is het de laatste dag van de laatste eigen reis. De tijd gaat zo snel, niet gezond. Wij hebben dus lekker uitgepakt.

Vroeg in de ochtend hebben we fietsen gehuurd en ja, op de laatste dag op het vasteland in de Caraïben moet je natuurlijk wel nog even naar het strand. Wij hebben in totaal bijna 40 kilometer gefietst. Het was zwaar, want we moesten berg op en af, maar dat was wel lekker. We konden namelijk eindelijk weer een beetje sporten. De fietstocht was de moeite waard, want oh, wat was het strand mooi: palmbomen, helder blauw water en witte stranden. Eerst hebben we lekker gezwommen, maar jammer genoeg waren er wel zee-egels. Je zag dan opeens iemand creperen van de pijn. Met zijn allen hebben we natuurlijk hard gelachen.

Daarna heb ik nog even geslapen en zijn we weer naar de stad gegaan om daar ons laatste budget te besteden aan een heerlijke maaltijd.

Kris

De terugreis naar Cienfuegos

We werden in de ochtend wakker om 05:30 uur. Een mede-SaS’er en ik sliepen op de grond op onze matjes in de casa. We waren nog in Viñales, een heel leuk stadje in Cuba. We moesten zo vroeg opstaan, omdat we de bus moesten nemen naar Cienfuegos, waar we de eigen reis ook begonnen waren. Toen we helemaal gepakt waren, hebben we om 07:00 uur de bus genomen. Dit was ook de enige bus die we die dag konden nemen.

Toen we na acht uur (!) in de bus eindelijk aankwamen in Cienfuegos, hebben we eerst een nieuwe casa gezocht. We hebben in totaal denk ik wel vier casa’s bekeken en de laatste was het allerbeste. Het was een heel ruime en schone casa, waar we allemaal in een bed konden slapen en waar we zeker wel de laatste nacht wilden doorbrengen. Toen we allemaal onze tassen hadden neergezet en even hadden rondgekeken, zijn we naar het marktje gegaan vlakbij het centrale park en hebben we heerlijk pizza gegeten. Later zijn we nog een drankje gaan doen in een rooftopbar en hebben we lekker een malta, cola met honing, gedronken. Het was dus zeker een geslaagde (laatste) avond van de eigen reis!

Isabella

Let’s f***ing do this boyz

Vandaag was de dag dat we na een paar dagen uitzieken weer een activiteit gingen doen. We zijn gaan ziplinen. Laat me je vertellen hoe het is gegaan:

Het is vandaag de derde dag in Viñales. We zijn iets later opgestaan en hebben toen cruesli gegeten. We hebben na het eten wat te drinken gehaald en zijn toen op zoek gegaan naar een manier om naar het ziplinen te gaan. Uiteindelijk kwamen we om 12:30 uur bij een bus terecht die er een half uur over zou doen.

Eenmaal in de bus zijn we eerst naar een prachtig uitkijkpunt gegaan om hier wat foto’s te maken. Na de foto’s zijn we in een keer doorgegaan naar de plaats van bestemming. Onderweg zijn we ook nog een ander groepje tegengekomen dat aan het fietsen was. Eenmaal aangekomen kwamen we erachter dat vier van de zeven mensen hoogtevrees hebben (onder wie ik). Na wat gelach hebben we het als nog gedaan. We hesen ons in de tuigjes en vertrokken naar de lines om te zippen. Bij de eerste lijn hadden we een afgrond van 35 meter en een lengte van 125 meter. Ik mocht als eerste. Na wat gegil kwam ik erachter dat het helemaal niet eng was en heb ik van de laatste minuut genoten. Eenmaal aan de overkant hebben we onze ervaring kort gedeeld en toen zijn we naar de volgende zipline gegaan. Deze ging iets harder en was iets langer. We moesten zelf remmen. Dit deed je door je hand achter de katrollen op de lijn te leggen en dan naar beneden te trekken. Het was prachtig. Het laatste stuk was door de bosjes. Bij de derde lijn was iedereen supertevreden over het hele ziplinen. Ik mocht weer als eerste en zodra ik me afzette om te gaan, schreeuwde ik heel hard: “Let’s f***ing do this boyz”. De laatste line was 400 meter en ging hard naar beneden, maar als je ook maar iets te vroeg remde, haalde je het platform niet. Dit gebeurde ook bij één van de groepsleden. Na afloop werden we zelfs nog getrakteerd op een drankje door onze begeleider.

Hidde

Fietsen in Cuba

In Viñales hebben we vandaag fietsen gehuurd om naar een grot te fietsen en daarna nog te gaan zwemmen. De man zegt ons dat we even moet wachten. Even vijf minuten. Maar in Cuba zijn vijf minuten al gauw een half uur. Dus een half uur later komen er zeven kinderen aangefietst. Wat blijkt dus, dat wij op hun fietsen gaan. Dus ik zit uiteindelijk op een fiets met het zadel hoger dan het stuur. Dat terzijde, want ik heb het enorm naar mijn zin gehad op die rotfiets. Het was sowieso al even wennen om na vier maanden weer op een fiets te zitten, maar gek genoeg, verleer je zoiets nooit. Of bijna nooit.

Net als we het dorpje uit zijn gefietst komen we in een prachtige vallei, alsof ik beland ben in de film Moana. We racen de heuvels af, voor ons gevoel met wel 50 km per uur. Enorm veel adrenaline gaat er door me heen en we roepen van plezier.

Dat is geluk, geloof ik.

Elsa

Je favo yuma’s

Na twee prachtige dagen Trinidad was het tijd voor onze volgende bestemming: Havana! Na een lange dag waarin we opgelicht werden door Cubanen, onnodig veel gewandeld en in bussen gehangen hebben, kwamen we rond 22:00 uur ’s avonds aan. Aangezien we struikelden over de casa’s, dachten wij dat we er wel één gemakkelijk zouden vinden. Helaas niet, alles zat vol.

Uiteindelijk werden we door een aardige local meegenomen naar een hotel, maar wel een Cubaans hotel. Dat houdt in dat het een klein gevecht om de prijs was met als uitkomst een vierpersoonskamer voor acht mensen. “Wij zijn geen yuma’s!“, was het motto tijdens de onderhandeling. Yuma’s zijn toeristen die zich overal laten oplichten. Later bleek dat het eigenlijk een tweepersoonskamer was; we kregen namelijk maar twee handdoeken, twee kussens en ga zo maar door. Ach ja, zo gaat dat in Cuba. Helaas waren we toch iets meer yuma dan gehoopt.

Na de roomservice werden de matjes neergelegd en na wat passen en meten kon iedereen lekker gaan slapen. Morgen zouden we Havana onveilig gaan maken.

Elly

Traditionele taxi’s en Valentijnsfeestjes

We werden wakker in ons appartement tegenover el Capitolio in Havana. We ontbeten cornflakes met aanmaakmelk, die we de vorige dag in een kleine supermarkt hadden gekocht. Ik vraag me echt af wat Cubanen de hele dag lang eten, want in de supermarkten is niet veel meer dan pasta, cornflakes, aanmaakmelk en jam te vinden. In een wijkje iets verder uit het centrum hadden we de dag van tevoren een kleine bakkerswinkel gevonden, waar we heel goedkoop broodjes hadden gehaald en bij een heel klein kraampje hadden we koolsla en wat tomaten gekocht, waarmee we onze lunch voor vandaag maakten.

Na het ontbijt en het maken van de lunch liepen we de stad in, op zoek naar leuke souvenirtjes voor onze vrienden en familie. Nadat we zowat alle winkeltjes af waren gegaan en we hetzelfde marktje veertig keer waren afgelopen omdat ze er zo veel leuke spulletjes hadden, aten we onze lunch.

Hierna zijn we naar een Wifi-spot gegaan. In Cuba zijn er weinig plekken met internet (het is er vooral op sommige openbare pleinen en in sommige hotels en restaurants), maar bij dat soort plekken kun je kraskaartjes kopen met een code en dan kun je één uur FaceTimen en internetten. Wat was het fijn om weer even iedereen thuis te spreken!

Om 16:00 uur stond er een traditionele taxi voor ons klaar voor ons appartement. De dag ervoor hadden we flink onderhandeld om een taxi te regelen die ons vandaag naar Viñales zou brengen. We zaten best krap, maar wel comfortabel. Een aantal verloren hoeden (de deur was opeens open gevlogen, dus toen waren de cowboyhoeden die drie SaS’ers uit mijn groepje die dag hadden gekocht opeens weg) en een lange, hobbelige rit later kwamen we aan in Viñales, waar we eerst een casa particular zochten om te slapen. We hebben nog lekker gegeten in een restaurantje en zijn daarna naar een straatfeest gegaan. Het was namelijk Valentijnsdag: alle reden voor een feestje dus!

Elisa

Een Havana-avontuur

We zijn nog maar één dag onderweg en ik merk nu al dat Cuba een prachtig eiland is. We rijden van Mantanzas naar Havana met aan de rechterkant de oceaan en aan de linkerkant een landschap vol palmbomen, weides en bergen. Mijn groepje en ik zijn er helemaal klaar voor om Cuba te ontdekken! Nog even en we zijn in Havana, de hoofdstad. Als we aankomen, worden we omringd door Cubanen die ons hun casas particulares willen aanbieden. Uitleggend met “No gracias“ en “Solo estoy miranda“ proberen we in ons karige Spaans uit te leggen dat we zelf al een accommodatie op het oog hebben. Met het slotwoord “Adios“ lukt het ons uiteindelijk om de locals af te schudden en het Plaza Vieja op te stappen, waar we voor 10 CUC per nacht per persoon mogen overnachten. Niet slecht als je bedenkt dat we hiervan het hele appartement voor ons alleen hebben en dat we naast het oude plein zitten.

De tijd drijft voorbij en voor we het weten wordt het langzamerhand donker. Het groepje SaS’ers plus een docent dwaalt door de stad, waar zouden we gaan eten? Duur of juist heel goedkoop? We zijn al meer dan een half uur op zoek. Onze zoektocht begint steeds meer op een stadswandeling in het donker te lijken, wat op zich niet verkeerd is. We lopen langs verlichte straten, el Capitolio, stadsparkjes en gezellige (dak)terrasjes. Als we eenmaal besluiten bij welk restaurant we gaan eten, is het alweer 20:30 uur! We beseffen denk ik iets te laat dat alle prijzen ongeveer hetzelfde zijn en dat het restaurant naast ons appartement een prima keuze was geweest…

Wat een dag, wat een reis en wat heerlijk om zo meteen te gaan slapen. Er is niks mis met de bedden aan boord, maar door het gebrek aan airco daar heb ik al een lange tijd niet meer zo koel (cool?) geslapen.

Elena

Let’s wake up!

De wekker bestond deze nacht (voor het eerst sinds tijden) niet uit een enthousiaste keukendienst, maar gewoon uit een simpele wekker. Niet veel later stonden een aantal anderen en ik om 02:00 uur al zingend en kokend in de keuken. Een nachtmenu dat bestond uit pudding, pannenkoeken, popcorn en ananaslimonade werd bereid. Terwijl wij rustig aan het eten waren, op een iets wat apart tijdstip, werden we nogal raar aangekeken door een aantal SaS’ers die niet konden slapen. Alsof er niets was gebeurd lagen we een uur later weer terug in onze bedden.

Gelukkig stond in de ochtend de welgeliefde keukendienst weer klaar om iedereen vrolijk wakker te maken. Die ochtend was namelijk niet zomaar een ochtend, het was tijd voor de tweede, ook meteen de laatste, eigen reis. Cuba was anders, zo ondervonden ook mijn groepje en ik tijdens een bezoekje aan de supermarkt, waar een normale lunch kopen toch iets lastiger bleek dan gedacht. Mijn groepje wilde graag naar Mantanzas en zo zaten we even later in de taxi onderweg naar het oude stadje. In Mantanzas hebben we uiteindelijk brood met suiker geluncht, gezien beleg vinden onmogelijk leek. We regelden een prachtige “casa particular” en aten die avond heerlijk in een (ook zeer goedkoop) restaurantje. Nog snel aten we een ijsje en wandelden we rustig terug door de prachtige straten van Mantanzas. Eenmaal terug in de casa vielen we, met de gedachtes van alles wat nog tijdens deze eigen reis komen zou, al snel in slaap…

Dide

Yay! Opruimen, wat fijn!

Ja hoor jongens, het is tijd voor de tweede en laatste (?) hutwissel van School at Sea 2019-2020! Dat betekent dat iedereen zijn hut moet leegruimen en schoon moet maken.

Eerst maar eens een kijkje in je nieuwe hut om zo je nieuwe hut helemaal aan te kleden in je hoofd. Waar zou ik mijn kerstdoos laten? Of, waar moet ik mijn handdoek ophangen? Sommigen gingen van een kleinere hut naar een gigantische hut en de reacties waren dan ook: “WOW, ik heb zo veel plek!„ Anderen hadden ineens een iets kleinere hut en dan was het meer van: “Oh nee, ik heb echt geen plek meer!“

Lekker gezellig met z’n allen op het midden- en achterdek, kleren aan het uitkloppen en weer opvouwen om terug in de bak te leggen. Alle schoolspullen moesten opnieuw in de bak gelegd worden. Na een hele dag in- en uitruimen (dit keer een stuk meer ontspannen dan bij de vorige hutwissel) was er een heerlijk avondmaal en gingen de meesten nog even lekker kletsen.

Chiara

Laatste schooldag voor de eigen reis Cuba!

De dag begon simpelweg als elke andere schooldag: 08:00 uur ontbijt en direct aan school. Aan het begin van de dag is het altijd lastig om op te starten, maar ik had een belangrijke toets voor te bereiden waar ik dan ook bijna de hele dag aan heb besteed.

Naast het studeren hielden we ons ook bezig met de scheepsovername. Iedereen moest nog bedenken welke functie hij of zij wilde vervullen tijdens de scheepsovername na de eigen reis. Tot laat in de avond was ik er nog niet over uit, tot ik uiteindelijk met overtuiging werd overgehaald om een sollicitatiebrief te schrijven voor de functie als kapitein, erg spannend!
Een ander spannend vooruitzicht was de bekendmaking van de nieuwe hut- en wachtindeling, waar iedereen nogal zenuwachtig voor was. De eerste bekendmaking bleek een groot misverstand te zijn, waarna alles weer werd omgegooid. Voor sommigen pakte het voordeliger uit dan voor anderen, en toch was iedereen tevreden, je kon ook niet anders.

Zenuwachtig voor de sollicitatiegesprekken van de dag erna sloot ik de dag samen met een mede-SaS’er af met een bak drilpudding, die we aan het begin van de dag speciaal voor dat moment hadden bereid.

Bart