Let’s f***ing do this boyz

Vandaag was de dag dat we na een paar dagen uitzieken weer een activiteit gingen doen. We zijn gaan ziplinen. Laat me je vertellen hoe het is gegaan:

Het is vandaag de derde dag in Viñales. We zijn iets later opgestaan en hebben toen cruesli gegeten. We hebben na het eten wat te drinken gehaald en zijn toen op zoek gegaan naar een manier om naar het ziplinen te gaan. Uiteindelijk kwamen we om 12:30 uur bij een bus terecht die er een half uur over zou doen.

Eenmaal in de bus zijn we eerst naar een prachtig uitkijkpunt gegaan om hier wat foto’s te maken. Na de foto’s zijn we in een keer doorgegaan naar de plaats van bestemming. Onderweg zijn we ook nog een ander groepje tegengekomen dat aan het fietsen was. Eenmaal aangekomen kwamen we erachter dat vier van de zeven mensen hoogtevrees hebben (onder wie ik). Na wat gelach hebben we het als nog gedaan. We hesen ons in de tuigjes en vertrokken naar de lines om te zippen. Bij de eerste lijn hadden we een afgrond van 35 meter en een lengte van 125 meter. Ik mocht als eerste. Na wat gegil kwam ik erachter dat het helemaal niet eng was en heb ik van de laatste minuut genoten. Eenmaal aan de overkant hebben we onze ervaring kort gedeeld en toen zijn we naar de volgende zipline gegaan. Deze ging iets harder en was iets langer. We moesten zelf remmen. Dit deed je door je hand achter de katrollen op de lijn te leggen en dan naar beneden te trekken. Het was prachtig. Het laatste stuk was door de bosjes. Bij de derde lijn was iedereen supertevreden over het hele ziplinen. Ik mocht weer als eerste en zodra ik me afzette om te gaan, schreeuwde ik heel hard: “Let’s f***ing do this boyz”. De laatste line was 400 meter en ging hard naar beneden, maar als je ook maar iets te vroeg remde, haalde je het platform niet. Dit gebeurde ook bij één van de groepsleden. Na afloop werden we zelfs nog getrakteerd op een drankje door onze begeleider.

Hidde

Fietsen in Cuba

In Viñales hebben we vandaag fietsen gehuurd om naar een grot te fietsen en daarna nog te gaan zwemmen. De man zegt ons dat we even moet wachten. Even vijf minuten. Maar in Cuba zijn vijf minuten al gauw een half uur. Dus een half uur later komen er zeven kinderen aangefietst. Wat blijkt dus, dat wij op hun fietsen gaan. Dus ik zit uiteindelijk op een fiets met het zadel hoger dan het stuur. Dat terzijde, want ik heb het enorm naar mijn zin gehad op die rotfiets. Het was sowieso al even wennen om na vier maanden weer op een fiets te zitten, maar gek genoeg, verleer je zoiets nooit. Of bijna nooit.

Net als we het dorpje uit zijn gefietst komen we in een prachtige vallei, alsof ik beland ben in de film Moana. We racen de heuvels af, voor ons gevoel met wel 50 km per uur. Enorm veel adrenaline gaat er door me heen en we roepen van plezier.

Dat is geluk, geloof ik.

Elsa

Je favo yuma’s

Na twee prachtige dagen Trinidad was het tijd voor onze volgende bestemming: Havana! Na een lange dag waarin we opgelicht werden door Cubanen, onnodig veel gewandeld en in bussen gehangen hebben, kwamen we rond 22:00 uur ’s avonds aan. Aangezien we struikelden over de casa’s, dachten wij dat we er wel één gemakkelijk zouden vinden. Helaas niet, alles zat vol.

Uiteindelijk werden we door een aardige local meegenomen naar een hotel, maar wel een Cubaans hotel. Dat houdt in dat het een klein gevecht om de prijs was met als uitkomst een vierpersoonskamer voor acht mensen. “Wij zijn geen yuma’s!“, was het motto tijdens de onderhandeling. Yuma’s zijn toeristen die zich overal laten oplichten. Later bleek dat het eigenlijk een tweepersoonskamer was; we kregen namelijk maar twee handdoeken, twee kussens en ga zo maar door. Ach ja, zo gaat dat in Cuba. Helaas waren we toch iets meer yuma dan gehoopt.

Na de roomservice werden de matjes neergelegd en na wat passen en meten kon iedereen lekker gaan slapen. Morgen zouden we Havana onveilig gaan maken.

Elly

Traditionele taxi’s en Valentijnsfeestjes

We werden wakker in ons appartement tegenover el Capitolio in Havana. We ontbeten cornflakes met aanmaakmelk, die we de vorige dag in een kleine supermarkt hadden gekocht. Ik vraag me echt af wat Cubanen de hele dag lang eten, want in de supermarkten is niet veel meer dan pasta, cornflakes, aanmaakmelk en jam te vinden. In een wijkje iets verder uit het centrum hadden we de dag van tevoren een kleine bakkerswinkel gevonden, waar we heel goedkoop broodjes hadden gehaald en bij een heel klein kraampje hadden we koolsla en wat tomaten gekocht, waarmee we onze lunch voor vandaag maakten.

Na het ontbijt en het maken van de lunch liepen we de stad in, op zoek naar leuke souvenirtjes voor onze vrienden en familie. Nadat we zowat alle winkeltjes af waren gegaan en we hetzelfde marktje veertig keer waren afgelopen omdat ze er zo veel leuke spulletjes hadden, aten we onze lunch.

Hierna zijn we naar een Wifi-spot gegaan. In Cuba zijn er weinig plekken met internet (het is er vooral op sommige openbare pleinen en in sommige hotels en restaurants), maar bij dat soort plekken kun je kraskaartjes kopen met een code en dan kun je één uur FaceTimen en internetten. Wat was het fijn om weer even iedereen thuis te spreken!

Om 16:00 uur stond er een traditionele taxi voor ons klaar voor ons appartement. De dag ervoor hadden we flink onderhandeld om een taxi te regelen die ons vandaag naar Viñales zou brengen. We zaten best krap, maar wel comfortabel. Een aantal verloren hoeden (de deur was opeens open gevlogen, dus toen waren de cowboyhoeden die drie SaS’ers uit mijn groepje die dag hadden gekocht opeens weg) en een lange, hobbelige rit later kwamen we aan in Viñales, waar we eerst een casa particular zochten om te slapen. We hebben nog lekker gegeten in een restaurantje en zijn daarna naar een straatfeest gegaan. Het was namelijk Valentijnsdag: alle reden voor een feestje dus!

Elisa

Een Havana-avontuur

We zijn nog maar één dag onderweg en ik merk nu al dat Cuba een prachtig eiland is. We rijden van Mantanzas naar Havana met aan de rechterkant de oceaan en aan de linkerkant een landschap vol palmbomen, weides en bergen. Mijn groepje en ik zijn er helemaal klaar voor om Cuba te ontdekken! Nog even en we zijn in Havana, de hoofdstad. Als we aankomen, worden we omringd door Cubanen die ons hun casas particulares willen aanbieden. Uitleggend met “No gracias“ en “Solo estoy miranda“ proberen we in ons karige Spaans uit te leggen dat we zelf al een accommodatie op het oog hebben. Met het slotwoord “Adios“ lukt het ons uiteindelijk om de locals af te schudden en het Plaza Vieja op te stappen, waar we voor 10 CUC per nacht per persoon mogen overnachten. Niet slecht als je bedenkt dat we hiervan het hele appartement voor ons alleen hebben en dat we naast het oude plein zitten.

De tijd drijft voorbij en voor we het weten wordt het langzamerhand donker. Het groepje SaS’ers plus een docent dwaalt door de stad, waar zouden we gaan eten? Duur of juist heel goedkoop? We zijn al meer dan een half uur op zoek. Onze zoektocht begint steeds meer op een stadswandeling in het donker te lijken, wat op zich niet verkeerd is. We lopen langs verlichte straten, el Capitolio, stadsparkjes en gezellige (dak)terrasjes. Als we eenmaal besluiten bij welk restaurant we gaan eten, is het alweer 20:30 uur! We beseffen denk ik iets te laat dat alle prijzen ongeveer hetzelfde zijn en dat het restaurant naast ons appartement een prima keuze was geweest…

Wat een dag, wat een reis en wat heerlijk om zo meteen te gaan slapen. Er is niks mis met de bedden aan boord, maar door het gebrek aan airco daar heb ik al een lange tijd niet meer zo koel (cool?) geslapen.

Elena

Let’s wake up!

De wekker bestond deze nacht (voor het eerst sinds tijden) niet uit een enthousiaste keukendienst, maar gewoon uit een simpele wekker. Niet veel later stonden een aantal anderen en ik om 02:00 uur al zingend en kokend in de keuken. Een nachtmenu dat bestond uit pudding, pannenkoeken, popcorn en ananaslimonade werd bereid. Terwijl wij rustig aan het eten waren, op een iets wat apart tijdstip, werden we nogal raar aangekeken door een aantal SaS’ers die niet konden slapen. Alsof er niets was gebeurd lagen we een uur later weer terug in onze bedden.

Gelukkig stond in de ochtend de welgeliefde keukendienst weer klaar om iedereen vrolijk wakker te maken. Die ochtend was namelijk niet zomaar een ochtend, het was tijd voor de tweede, ook meteen de laatste, eigen reis. Cuba was anders, zo ondervonden ook mijn groepje en ik tijdens een bezoekje aan de supermarkt, waar een normale lunch kopen toch iets lastiger bleek dan gedacht. Mijn groepje wilde graag naar Mantanzas en zo zaten we even later in de taxi onderweg naar het oude stadje. In Mantanzas hebben we uiteindelijk brood met suiker geluncht, gezien beleg vinden onmogelijk leek. We regelden een prachtige “casa particular” en aten die avond heerlijk in een (ook zeer goedkoop) restaurantje. Nog snel aten we een ijsje en wandelden we rustig terug door de prachtige straten van Mantanzas. Eenmaal terug in de casa vielen we, met de gedachtes van alles wat nog tijdens deze eigen reis komen zou, al snel in slaap…

Dide

Yay! Opruimen, wat fijn!

Ja hoor jongens, het is tijd voor de tweede en laatste (?) hutwissel van School at Sea 2019-2020! Dat betekent dat iedereen zijn hut moet leegruimen en schoon moet maken.

Eerst maar eens een kijkje in je nieuwe hut om zo je nieuwe hut helemaal aan te kleden in je hoofd. Waar zou ik mijn kerstdoos laten? Of, waar moet ik mijn handdoek ophangen? Sommigen gingen van een kleinere hut naar een gigantische hut en de reacties waren dan ook: “WOW, ik heb zo veel plek!„ Anderen hadden ineens een iets kleinere hut en dan was het meer van: “Oh nee, ik heb echt geen plek meer!“

Lekker gezellig met z’n allen op het midden- en achterdek, kleren aan het uitkloppen en weer opvouwen om terug in de bak te leggen. Alle schoolspullen moesten opnieuw in de bak gelegd worden. Na een hele dag in- en uitruimen (dit keer een stuk meer ontspannen dan bij de vorige hutwissel) was er een heerlijk avondmaal en gingen de meesten nog even lekker kletsen.

Chiara

Laatste schooldag voor de eigen reis Cuba!

De dag begon simpelweg als elke andere schooldag: 08:00 uur ontbijt en direct aan school. Aan het begin van de dag is het altijd lastig om op te starten, maar ik had een belangrijke toets voor te bereiden waar ik dan ook bijna de hele dag aan heb besteed.

Naast het studeren hielden we ons ook bezig met de scheepsovername. Iedereen moest nog bedenken welke functie hij of zij wilde vervullen tijdens de scheepsovername na de eigen reis. Tot laat in de avond was ik er nog niet over uit, tot ik uiteindelijk met overtuiging werd overgehaald om een sollicitatiebrief te schrijven voor de functie als kapitein, erg spannend!
Een ander spannend vooruitzicht was de bekendmaking van de nieuwe hut- en wachtindeling, waar iedereen nogal zenuwachtig voor was. De eerste bekendmaking bleek een groot misverstand te zijn, waarna alles weer werd omgegooid. Voor sommigen pakte het voordeliger uit dan voor anderen, en toch was iedereen tevreden, je kon ook niet anders.

Zenuwachtig voor de sollicitatiegesprekken van de dag erna sloot ik de dag samen met een mede-SaS’er af met een bak drilpudding, die we aan het begin van de dag speciaal voor dat moment hadden bereid.

Bart

Waarom moeten wij nu al opstaan…?

Huh, moeten we nu al opstaan? Maar het is zondag… dan mogen we toch uitslapen? Ik ben nog uitgeput van de vorige dag, hoor!

We zijn op Cuba! En inderdaad, als je uit je bedje kroop en om je heen keek, zag je dat we de baai van Cienfuegos invoeren. Het vlaggetje van Cuba wapperde al hoog in de wind en onze trotse Nederlandse vlag werd met vaart gehesen.

Ik vond ons uitzicht vanaf het schip maar gek. Ik had verwacht dat Cuba zou lijken op Panama maar het decor van de baai was anders. Het was plat, groen en in eerste instantie leek het op Terschelling. De stadskust was bezaaid met witte huisjes met rode daken. Maar ook met koepelkathedralen, lelijke flats en industrie.
Bijna meteen moesten we naar de kant om in te klaren. Het was jammer dat we de overheerlijke pannenkoeken van het ontbijt snel naar binnen moesten proppen.

Hierna gingen we meteen weer aan school om zoveel mogelijke kostbare tijd goed te benutten. En opeens stonden er twee honden en zes mannen in uniform op het dek. Oei, de drugshonden! Dit bezoekje werd heel speciaal. Je zou denken dat een leerling stiekem een kilo cocaïne op zijn kamer had en dat de honden het zouden ruiken en heel hard zouden gaan blaffen, waarna we in grote problemen zouden komen, maar nee, dat was het niet. Het speciale was dat de Cubanen in uniform van alles aan ons vroegen, omdat sommige spullen op Cuba moeilijk te krijgen zijn: scheermesjes, scheerschuim, cola, mayo, oordopjes, een oude mobiel en vast nog meer. Wat blijkt, is dat Trump de handel met Cuba heeft dichtgegooid. Ohja, en Cuba is nogal communistisch (maar officieel niet, natuurlijk)… Dat verklaart deze speciale situatie wel.

Nou, weer wat geks meegemaakt, en door!

Antoine

De grote Cubaschoonmaak

Om 08:30 uur werd iedereen uit zijn bed getrommeld en naar het middendek geroepen, want het was namelijk de grote schoonmaak voor Cuba. Deze schoonmaak was op zee en het hele schip moest grondig schoongemaakt worden. De taken werden verdeeld door mij en een mede-sas’er. De eetzaal, de salon, het groentehok, het dek: echt ALLES moest brandschoon zijn.

We gingen vol goede moed aan de slag met deze enorme klus. Na een paar uur alles opruimen, stofzuigen en schrobben was het eindelijk tijd voor de lunch, een heerlijke ovenschotel. Na de vullende maaltijd gingen we weer door en alles werd echt supergoed schoongemaakt; het koper werd opgepoetst, de wanden werden met bleek weer wit gemaakt en de voegen werden zelfs schoongemaakt met tandenborstels! Na bloed, zweet en tranen was het ons eindelijk gelukt om net voor het avondeten klaar te zijn met het schip schoonmaken. En als kers op de taart werd de dag afgesloten met een filmavond!

Albertine

Pineapple!

Sinds we in Panama op eigen reis zijn geweest, heb ik in een korte tijd toch wel heel veel ananas gezien. Pfoee…

In Panama groeien er heel veel ananassen en daarom zijn ze ook heel goedkoop! Tijdens de eigen reis hadden we elke dag wel een ananas en toen we weer op de Thalassa waren, kwam de boodschappengroep terug met enorm veel fruit en groente. En zoals je wel kunt raden, waren dat dus ook weer lekker veel ananassen!

Ik had keukendienst en mijn groepje en ik konden maar geen genoeg krijgen van al die ananas. Dus we bedachten om als vieruurtje dan een lekkere piña colada te maken. Ook al had iedereen al heel veel piña colada op tijdens eigen reis, had iedereen er alsnog heel veel zin in! We hadden melk, ananas (of course), kokossap en vanille-ijs. Het smaakte heel lekker, in het begin…! Maar toen het eenmaal vier uur was, was de piña colada helemaal bitter en zuur geworden. Het was heel jammer maar we weten nu wel hoe het de volgende keer beter kan.

In ieder geval krijgen we door al die ananas geen scheurbuik aan boord…

Vera

Slapeloze nachten

Tijdens de wacht van negen tot één hebben wij besloten om met zijn allen een cover te maken op het liedje “Slapeloze nachten”. We hebben het met zijn allen erg naar onze zin gehad hiermee en hebben er erg om gelachen. Na een paar regels gedaan te hebben, die we vervolgens allemaal alweer vergeten waren, hadden we echter besloten dat het superveel moeite was en we hebben verder lekker genoten van de wacht en leuke muziek. We hebben lekker verhalen verteld en naar bootjes gekeken. Naarmate de wacht verliep begonnen we allemaal moe te worden en te verlangen naar ons bed. In het laatste uur moesten we echter ineens alle razeilen weghalen. Onze wachtleider gaf razendsnel iedereen taken en daar gingen alle zeilen in minder dan een kwartier omhoog. En toen moesten we nog een half uur, terwijl iedereen doodmoe was.

We hebben verse koffie gezet voor de nachtwacht na ons, maar voordat zij de koffie konden krijgen, hadden we hem met zijn allen alweer bijna opgedronken omdat we zo vermoeid waren. Daar gingen de laatste minuten: we hebben de volgende wacht wakker gemaakt en na de wacht overgedragen te hebben, gingen we met zijn allen richting bed na een heerlijke wacht gelopen te hebben.

Tycho

Rustige wachten: wat heerlijk of toch niet!

We zitten weer op zee. De rust is teruggekeerd aan boord en het ritme van schoolwerk maken en wachtlopen zit er weer goed in…

Nou, zo ging het dus niet helemaal. Iedereen had gehoopt dat het zo soepel ging, maar er heerst nog steeds iets wat niet zo fijn is. Zeeziekte is sommigen van ons nog steeds de baas. Dan zit je net lekker aan school of heb je net het lekkere middageten gegeten en dan voel je het; je maag legt zich in een paar knopen en voor dat je het weet hang je weer over de reling van het schip. De meesten van ons hadden gehoopt dat ze er nu wel tegen zouden kunnen, maar het blijkt dus dat zeeziekte er altijd zal zijn als je net weer van een vaste ondergrond naar een schip op zee gaat…

Tobias Z.

Weer een eerste volle dag op zee

Vandaag was weer de eerste hele dag op zee. Omdat we lang op het vaste land van Panama geweest zijn, waren we niet meer gewend aan de deining en golven van de zee. Hoewel we gistermiddag al vertrokken waren, had iedereen het nog steeds zwaar. Op een paar mensen na kon niemand zijn ontbijt binnenhouden.

Toen eindelijk de bel vanuit de eetzaal, die de lunch aankondigde, luidde, bloeide iedereen weer op. Degenen die alles nog binnenhielden, namen eten mee voor anderen die het zwaarder hadden. Na de lunch was het weer terug aan school of naar de wacht.

Dit soort eerste dagen op zee zijn altijd zwaar, maar je denkt altijd aan morgen, want morgen gaat het altijd beter. Iedereen dook na het avondeten ook vroeg zijn bed in, om het eerder morgen te maken en omdat slapen tegen zeeziekte helpt.

Tobias E.

P.S. Ik heb mijn ontbijt ook niet binnen kunnen houden tijdens het schrijven van dit blogje.

Keukendienst en barfjes

Het was weer eens tijd om de zee op te gaan. De wacht had tot na de lunch om het schip vaarklaar te maken en ik had keukendienst. We hadden het niet heel zwaar, want de restjes van de afgelopen dagen moesten worden opgemaakt, maar er was wel genoeg afwas te doen.
Toen het anker werd opgehaald en de motor aan ging, duurde het niet heel lang voordat de helft van de mensen lag te slapen op het achterdek. De zee was niet heel rustig en na een tijdje hingen de eersten al over de reling.

Na het avondeten was er nog een hele berg met afwas die gedaan moest worden, maar gelukkig waren er twee mede-SaS’ers die niet zeeziek waren en ons wilden helpen. Met elkaar begonnen we zo snel mogelijk aan de afwas, want hoe eerder deze klaar was, hoe eerder we naar bed konden. Het einde van de afwas was in zicht en er moesten alleen nog wat bakjes en een pan gedaan worden. Kotsmisselijk maakte ik een sopje in de pan waarna ik een sprintje trok naar de wc, die gelukkig vlak naast de keuken zit. Het was wel te merken; we zaten weer op zee.

Op naar Cuba!

Tinke

School? Geen tijd voor!

Het begon als een gewone dag. Ik had lekker geslapen en werd vol energie wakker. Tijd voor school! Toch? Nouuu niet helemaal. Want wat begon als een normale schooldag werd steeds weer onderbroken. Het originele plan was om in de middag naar een strandje te gaan. Helaas zag het er niet naar uit dat dat een goed idee was. Het was namelijk aan het stortregenen. Maar ha! Wij lieten onze zwemdag daar niet door verpesten! In de pauze om 11:00 uur besloten een aantal andere SaS’ers en ik het water in te springen. Tot onze verbazing was het water ondanks de koude regen heerlijk warm! Het leek wel een warm bad! Tja, toen weer verder aan scho- nope! Eén van de leraren was namelijk jarig en onze pauze van normaal gesproken een kwartier duurde nu bijna een uur… nou ja, nog even een uurtje school knallen dan voordat het weer lunchpauze was. Gelukkig ging dat wel weer door.

Het anti-schoolschema leek voorbij te zijn toen we opeens naar het middendek geroepen werden. Nadat we de afgelopen dagen erg lange middendekjes hebben gehad, gingen we erg nerveus naar het middendek toe. We zaten als geslagen honden te wachten toen we het slechte nieuws te horen kregen… maar we kregen vrije tijd!! We zouden vanaf 15:00 tot 19:00 uur onze telefoon krijgen en aan land gezet worden! We hebben lekker gebeld, gegeten en het belangrijkst: eten ingekocht voor de reis naar Cuba!

Oh en wanneer we nu aan school gaan werken? Tja, dat blijft een raadsel…

Tijl

Zwemmen na een lange dag…

Na een lange dag te hebben gehad waarin iedereen de hele dag aan school moest en sommigen het schip moesten schoonmaken, was het heerlijk om van de kapitein te horen te krijgen dat we even mogen zwemmen. Er hing een minder goede sfeer dan voor de eigen reis door al het gedoe over het nuttigen van andermans eten en alles wat verder nog was uitgekomen, maar die werd door die mededeling al een stuk beter. We renden gelijk naar onze hutten om onze zwembroek aan te doen. We zijn met zijn vijven aan het kluivernet gaan hangen, we hebben gesupt en we zijn van de kluiverboom gesprongen. Er kwamen veel toeristenbootjes langs die de hele tijd foto’s maakten. Het water was zowat lauw en er was een mooie zonsondergang. Ik zat toen naar die zonsondergang te kijken op een sup en besefte me wel weer hoe ziek deze reis eigenlijk wel niet is en wat ik allemaal meemaak op mijn vijftiende!

Ties