SaSociale acties

Deze dag leek een normale schooldag voor mij. Het was de eerste volledige dag op zee nadat we Bermuda hadden verlaten. Tot 15:00 uur was alles aan boord rustig en was er niks aan de hand, maar toen was daar het moment dat je geschreeuw hoorde aan dek en door de gangen: “Iedereen naar de salonnn!” Het was weer zover. De, voor ons, bekende middendekjes in de Carib waren nu vervangen voor de salonnetjes midden op de oceaan.

Toen iedereen geteld was, kwam Sam binnen. Niet veel mensen wisten waar het over zou gaan, maar het bleek dat stelletjes binnen de groep bij elkaar in dezelfde hut hadden geslapen. Hij was niet boos, maar hij wilde wel duidelijk maken dat je hut het enige stukje privacy is dat je hebt aan boord en dat er daarom afspraken zijn over dat je niet in andermans hut komt.

Na een uurtje was alles weer uitgesproken en iedereen, onder wie ik, dook weer in de boeken. De goede sfeer duurde echter niet lang, want om 19:30 uur was het voor de tweede keer vandaag raak. Opnieuw verzamelden we allemaal in de salon, maar dit keer zaten de docenten er ook bij. Het was nu ook weer een raadsel waar het over zou gaan, maar Sam vertelde dat drie mede-SaS’ers de regels hadden overtreden tijdens de eigen reis Cuba. Het leek een tijdje alsof het zo goed ging met de groep en iedereen rekening hield met elkaar, maar in één klap was de sfeer weer naar. Er werd niet duidelijk wat er zou gebeuren, maar het was wel zeker dat dit vervolgd zou worden. Misschien moesten ze wel naar huis…

Gelukkig werd de dag nog wel afgesloten met een opzet van een nieuwe competitie: de bram-race. Het gaat erom welke wacht het snelste alle bramzeilen weg kan trekken en weer kan zetten. Het record staat nu op 4:11 minuten en is gezet door Sam en drie bemanningsleden. Op de tweede plek staat voorlopig de één-tot-vijfwacht van ploeg 1 met 9:57 minuten. De komende dagen zullen wel in het teken staan van het verbreken van het record, want de wacht die deze competitie wint, verkrijgt uiteraard eeuwige roem.

Tinke

Bye bye Bermuda

Vandaag was het weer zover, de dag van vertrek. We lieten Bermuda achter ons en gingen op weg naar onze laatste officiële bestemming voordat we terug naar Nederland gaan. Rond 11:00 uur ’s ochtends vertrokken we. Daarvoor moesten de wachten alles klaarmaken, de keukendienst zich voorbereiden en moest alles, maar dan ook alles, zeevast gezet worden. We zijn dan wel niet meer in de Bermudadriehoek, er gaan waarschijnlijk golven komen die gelijk zijn aan de golven in dat gebied.

Nu zijn we op weg naar de Azoren. Veel mensen hebben er zin in: we gaan een kadeschildering maken én we kunnen weer gebruik maken van een Europese telefoonbundel! Dat betekent dat we geen WiFi-hotspots meer op hoeven te zoeken. De oversteek duurt rond de twaalf dagen, de zeilfanaten hebben zin om weer fanatiek het schip te besturen, de scholieren gaan hard aan de slag om toetsen te maken en de zeezieken? Die bereiden zich mentaal alvast voor!

Tijl

Sweet sixteen!

Vandaag was voor mij een dag waarnaar ik tijdens SaS veel heb uitgekeken. Het was namelijk mijn verjaardag. ’s Ochtends kreeg ik al veel felicitaties en knuffels van mensen. Helaas moesten we tot het vieruurtje gewoon met z’n allen aan school. Er waren wel wat onderbrekingen, want een tijdje terug heb ik in de post een envelop gekregen van een vriendin, die ik pas op mijn verjaardag open mocht maken. Met een aantal meiden hadden we deze tijdens school in een hut geopend. Het was een apart cadeautje, maar we moesten er behoorlijk hard om lachen.

Het vieruurtje was een lekkere cake en hierbij kreeg ik ook mijn verjaardagsdoos, die ik toen eindelijk heb mogen uitpakken. Vandaag kregen we ook nog vrije tijd met onze telefoon. Ik heb dus ook nog met m’n familie kunnen bellen. Met een groepje liepen we een restaurantje in, waar ik werd getrakteerd op een lekker chocoladetaartje. Hierna zijn we een ijswinkel in gelopen, waar je zoveel ijs kon scheppen als je wilde. Bermuda is de laatste bestemming waar je met dollars kunt betalen en aangezien ik nog wat dollars overhad, kon ik die hier wel nuttig uitgeven. Mijn ijsje was echt superlekker, maar kostte alleen wel 16 dollar… Oeps, even vergeten dat Bermuda zo duur is.

Terug aan boord aten we pizza’s, die een vrouw aan wie we een rondleiding aan boord hadden gegeven, voor ons had laten komen. Met een lekker theetje aten een paar mede-SaS’ers en ik nog wat opgewarmde brownies die we in dezelfde ijswinkel gekocht hadden. Om 21:00 uur hielden we een quiz Spaans met de groepjes van de eigen reis. Hadden al die Spaans lessen een beetje geholpen of toch niet?

Ik heb een heel fijne verjaardag gehad. Morgen heb ik keukendienst en vertrekken we richting de Azoren.

Rebecca

Levend Stratego met een middeleeuws tintje

Ik stond vanochtend op met de intentie dat ik (weer) een normale schooldag zou hebben, maar dat was niet zo. Drie mede-SaS’ers hadden het idee om Levend Stratego te gaan spelen met de hele groep. Echt een top idee! Tot 16:00 uur moest iedereen aan school en daarna gingen we op weg naar de ruïne/het overwoekerde fort waar we het spel gingen spelen. De teams waren verdeeld op nummer: even tegen oneven. De strijd begon mentaal al tijdens het lopen naar het strijdveld. Daar aangekomen was er muziek en een grote piratenvlag. De locatie was echt te gek; er waren overal gangen, muren en tunnels waar je over, onder en tussendoor kon.

Nadat het spel was uitgelegd door de leerlingen die alles hadden bedacht, mochten de teams ieder naar hun eigen helft en hun vlag verstoppen. Die vlag moest het andere team dan vinden. Na het verstoppen van de vlag en de tactiekbespreking werd het spel gespeeld. Iedereen deed heel fanatiek mee en dat maakte het heel erg leuk. Het eerste en tweede potje werden gewonnen door team even. Mijn team! Als beloning kreeg iedereen van ons team een extra stukje cake. We waren na het spel precies op tijd terug voor het eten en zo was iedereen happy.

Thomas B.

Telefoon kwijt… (wie niet weg is, is gezien)

Ja dan is soms vrije tijd toch wat minder dan gedacht. Ik had met mijn groepje een favoriet restaurantje. Het heette Mr. Chicken. Laten we zeggen dat het onze favoriet was, omdat het goedkoop was. Ik ben tijdens mijn vrije tijd ook nog een winkelcentrum in geweest en ja jongens, dat is uiteindelijk toch heel erg belangrijk voor dit verhaal.

Ik liep op mijn dooie gemakje en met een volle maag het restaurantje uit. Ik dacht “Ah mooi een WIFI plek.” Ik pakte mijn telefoon en toen…. en toen… ehmm.. MIJN TELEFOON!!!!!! Hij is weg. Ik rende naar Mr. Chicken, checkte alle prullenbakken, terwijl ik uitgelachen werd door de mensen van de winkel en ja jongens, hij is weg… Dit wordt een hele lange avond dacht ik.

Ik moest uiteindelijk wel om 22:00 uur terug zijn, dus wij stapten de bus in en reden terug naar St. George. Uiteindelijk heb ik mijn telefoon toch teruggekregen van Sam. Hij had hem de dag erna gehaald in Hamilton. Dan mag u nu drie keer raden waar hij lag. Ja, u hebt gelijk: in het winkelcentrum.

Nou, eind goed, al goed. Hij zit nu veilig en zonder simkaart in mijn rechterzak.

Thomas A.

Tip: niet in slaap vallen in de salon

Om 08:30 uur aan school tot 18:00 uur met in totaal anderhalf uur pauze. Dat is hoe een schooldag eruit ziet op School at Sea. Dit zijn heel veel schooluren op een dag: acht om precies te zijn. Dat was voor een mede-SaS’er toch iets te lang en school was toch iets te slaapverwekkend. Dus om wat schooltijd van die acht uur af te sprokkelen, dacht deze SaS’er dat het een goed idee was om in de salon in slaap te vallen, ook al zijn hier natuurlijk wel wat risico’s aan verbonden. Het lange stilzitten met de ogen gesloten was niet onopgemerkt gebleven door de SaS’ers en de leraren die in de salon zaten. Voordat een leraar de kans had gekregen om de betreffende SaS’er te wekken, had iemand al een flesje nagellak tevoorschijn getoverd en naar de SaS’er gegooid die naast de slapende SaS’er zat. Die draaide de dop van het flesje en trok zijn neus op van de chemische damp die uit het flesje kwam. Eerst tekende hij een *** (mannelijk geslachtsorgaan, red.) op het voorhoofd van de slapende SaS’er, maar daar liet hij het niet bij, want ook de gesloten oogleden kregen een mooi rood kleurtje en de slapende SaS’er had ineens een prachtige snor.

Een leraar vond dat het hoofd van de slapende SaS’er nu wel genoeg was opgefleurd en maakte hem wakker. De net wakker geworden SaS’er wist aan de grinnikende SaS’ers om hem heen dat er iets goed mis was en rende snel naar de wc. Tot in de salon hoorde je hem heel hard “F*CK” schreeuwen en wist je dat de prank geslaagd was.

(Hij heeft het er vrij makkelijk weer af gekregen, hoor)

Teun

Gewoon een dagje Bermuda

Nou, daar waren we dan. Dwars door de Bermudadriehoek en aangekomen op Bermuda kregen we een paar dagen later vrije tijd. Samen met een paar andere SaS‘ers stond ik bij een „busstation“ (het was enkel een roze paaltje) te wachten op de bus naar Hamilton. En ja hoor, het was een échte bus, waar we in konden zitten.

In Hamilton aangekomen gingen we een winkelcentrum in om daar gebruik te maken van de wifi. Al die SaS’ers die daar op de grond op hun telefoon zaten, wekten wat vreemde blikken op bij omstanders. Zo riep een voorbijganger: „What the hell is going on? What the **** are you doing here all on your phones like that?“ Tja, ik probeerde het project nog uit te leggen… maar dat werkte niet.

Nadat we weer met iedereen bijgekletst waren, gingen we op zoek naar goedkope lunch. Alles is hier namelijk superduur! Bij een bakker hebben we wat broodjes gekocht die we in een parkje opaten.
Natuurlijk zijn we ook nog op zoek gegaan naar de erg gewilde Bermuda truien. Deze SaS-traditie moest immers in stand worden gehouden. Ook hebben we weer een veel te dure voorraad aan eten ingeslagen in een echte supermarkt! Niet eentje waar je dus twintig minuten moest wachten totdat je er in kon en de helft van de schappen leeg stonden.

’s Avonds zijn we aan het water gaan zitten en hebben we genoten van het prachtige landschap en het blauwe water van Bermuda. Na gegeten te hebben in weer een veel te duur restaurant was het tijd om naar huis, de Thalassa dus, te gaan.

Sterre

Wat schrijf je over een normale schooldag?

Aangezien ik vandaag helemaal niets meegemaakt heb, zal ik wat schrijven over hoe het er hier op een doorsnee schooldag aan toe gaat. Dan zien jullie ook een beetje het verschil tussen een schooldag op de Thalassa en op een school in Nederland.

Om 07:00 uur wordt de keukendienst wakker gemaakt. Om 07:40 uur wordt iedereen wakker gemaakt die school heeft. Om 08:00 uur hebben de scholieren dan gezamenlijk ontbijt en om 08:30 uur moet iedereen aan school zitten. Dat lukt niet altijd omdat het ontbijt niet altijd op tijd is of omdat iemand nog ligt te tukken in zijn of haar bed (we ontbijten pas als iedereen die school heeft er is). Dan gaat onze onderwijscoördinator ons eraan herinneren dat iedereen om 08:30 aan school moet zitten.

Nadat iedereen na het ontbijt aan school gezeten heeft, eten we iets kleins om 11:00 uur, dat kan fruit zijn of een plakje cake of zoiets. Om 13:00 uur hebben we lunch, en na de lunchpauze beginnen we om 14:00 uur weer aan school. Om 16:00 uur eten we weer wat kleins en om 18:00 uur is onze schooldag voorbij. Dan hebben we tenslotte om 19:00 uur avondeten. Normaal hebben we als we varen twee schooldagen, dan twee wachtdagen en dan weer twee schooldagen enzovoorts. We zijn nu in Bermuda in de haven, dat betekent dat veel mensen na school en in de pauzes tijdens de schooldag op de kade rond gaan hangen. Een balletje trappen of gewoon chillen.

Sem

Aankomst Bermuda

De dag van aankomst voelde enigszins als een heel vanzelfsprekende en normale dag. Tijdens mijn wacht kwamen elke tien minuten wel wat leerlingen op de monitor kijken op welk tijdstip we aan gingen komen. Verder was mijn wacht een (relatief) normale wacht, behalve toen er veel marifoonoproepen kwamen vanuit Bermuda over de aankomst. ‚

Na mijn wacht ben ik met de keukendienst gaan chillen. Op een gegeven kwamen we op het idee om een gehaktbal te maken voor matroos Alex. Hij was 50 geworden op Cuba en is een echte ’meatlover’, maar de keukendienst van die dag had hem een fruitsmoothie gegeven, die overigens erg lekker was. Wij wilden hem een kado geven dat hij wel….. tja hoe zeg je dat? Dus we hadden hem een heerlijke gehaktbal gegeven en zijn bord gedecoreerd met zijn lievelings-maggiesaus en een shagje erbij. Hij was dolblij! Ondertussen was Bermuda al heel duidelijk te zien en ging ik met een mede-SaS’er de mast in. De deining was niet te harden en de mede-SaS’er werd misselijk dus we gingen maar naar beneden. We waren echt al heel dichtbij dus we besloten de wacht te helpen. Samen met een andere SaS’er pakte ik de binnenkluiver in, maar eigenlijk hebben we toen vooral gechild en genoten van het prachtige uitzicht.

Het werd nog indrukwekkender toen er een loods aan boord kwam, terwijl we aan het varen waren. Hij sprong van zijn eigen boot bij ons aan boord terwijl we acht knopen voeren. Hij zou ons „helpen“ om aan te meren in St. George. Veilig aangekomen moesten de mede-SaS’er en ik alsnog de binnenkluiver inpakken.

Daarna hebben we lekker rondgelopen op de kade en mochten we twee films kijken in de avond. Veel mensen waren al in slaap gevallen tijdens de eerste film. Ik heb heerlijk geslapen die nacht in een bed waar ik niet uitrolde.

Roemer

Wat maakt SaS speciaal?

Deze keer eens iets anders dan een overzichtje van de dag. Velen van jullie denken vast het antwoord al te weten. Het is een project waarmee jongeren de wereld rondreizen! Duh! En natuurlijk is dat niet niks; elk van ons heeft er hard voor gewerkt en het is het 100% waard.
Maar dat is niet het enige; School at Sea is niet alleen een vakantie van een half jaar. Het is een ontdekkingstocht. Je leert nieuwe dingen over de wereld, maar ook over jezelf.
Persoonlijk heb ik ook wat dingen geleerd op SaS en die ik met jullie wil delen. Mijn top drie is:

3: Zelfkennis
Ik heb veel over mijzelf geleerd in de afgelopen viereneenhalve maand. Natuurlijk was het al geen geheim dat ik niet perfect ben, maar dat ben ik ook zelf wat meer gaan inzien. Ik kan soms erg druk zijn en mensen storen zich daar weleens aan. Op dit moment ben ik druk bezig om dat te veranderen.

2: Bewust zijn van geld
Tijdens School at Sea krijgen we vrije tijd en hebben we twee eigen reizen. Bij beide dingen speelt geld een belangrijke rol. In Nederland heb ik wel eens de neiging om al mijn geld in een keer op te maken in plaats van te sparen voor iets waar ik meer aan heb. Gedurende deze reis heb ik geleerd om met meer beleid met mijn geld om te gaan en eerst na te denken of ik dingen wel echt wil kopen.

1: Privileges
Op SaS hebben wij het helemaal niet slecht; we hebben fijne bedden, constant schoon drinkwater en laptops zonder dat wij die hebben hoeven aanschaffen. Toch als je zo terugkijkt naar Nederland, zijn er een paar dingen die we hier niet hebben. Zodra je daarnaar kijkt, realiseer je je hoe goed ons leven eigenlijk is. We kunnen thuis langer dan drie minuten en vaker dan eens in de twee dagen douchen, we hebben constant een koelkast waar we uit kunnen pakken wat we willen en er is altijd wel ergens een plek om even alleen na te kunnen denken. Dat geldt niet voor het leven aan boord.

Dat gezegd hebbende zou ik mijn keuze om mee te gaan voor geen goud veranderen.

Tijl

Golven zo hoog!!!

De beruchte Bermudadriehoek, de plek waar schepen verdwijnen en waar kompassen de weg niet meer weten. In het echt is het hier niet veel erger dan andere zeeën. Wat wel erger wordt, zijn de golven. Deze golven zijn niet de golven die we hadden op de heenweg, dit zijn golven die soms tot over het bovendek komen, golven die het schip meer dan 40 graden kunnen laten rollen over stuurboord en bakboord.

Als ik een inschatting zou moeten maken dan zijn deze golven ongeveer drie meter of meer hoog. Ook hebben deze golven soms de neiging om het schip 5, 10 of heel soms 15 graden van koers te drukken. De scholieren in de salon proberen hun schoolboeken bij elkaar te houden terwijl het schip zo erg aan het rollen is. De keukendienst probeert het eten en alle bakjes, potten en pannen op het aanrecht en het fornuis te houden. Soms hoor je zelfs als wacht op het bovendek het gekletter van de bakplaten en de kommetjes die op de grond van de keuken vallen.

Het grootste deel van de tijd was de Bermudadriehoek gewoon een stuk oceaan waarop we lekker hebben kunnen zeilen. Nu het weer niet meer meezit, wordt het wel wat ruiger…

Tobias Z.