Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Inmiddels zijn we virtueel vertrokken van Dominica en onderweg naar Curaçao. Op kerstavond lagen we nog voor anker, ideaal voor een mooi diner en klein feestje erna. We hebben de schoenendozen vol kerstcadeaus, tijdens het inschepen in oktober aan boord gebracht, tevoorschijn gehaald. Een doos vol liefde van thuis. Echt kippenvel voor velen. Een traantje wegpinken en daarna heerlijk lachen om de mooie cadeaus.

Weg zijn van thuis is tijdens deze dagen toch net iets zwaarder dan de andere dagen. En wat een doorzettingsvermogen laten de School at Sea-deelnemers dan zien! Samen kerst vieren, je nieuwe ‘familie’ omarmen en er samen een geweldige feestavond van maken.

Roxanne uit School at Sea jaar 2018/2019 beschreef het zo:

Ik ben vandaag om 05:00 uur opgestaan om aan school te werken, omdat ik examens moet afleggen. Dat is eens een andere manier van kerst vieren. Ik ben gelukkig wel klaar geraakt tegen de middag, want in de namiddag hadden we vrije tijd. Toen ik in de namiddag op het achterdek zat te zonnen, besefte ik pas hoe speciaal het is om in de Cariben kerst te vieren. Het is een heel ander gevoel dan thuis in de kou, maar het kerstgevoel had ik zeker wel. Rond 17:00 uur begon iedereen zich klaar te maken voor het kerstdiner. Een aantal jongens kreeg echt meteen een hele glow-up. Ze hadden bijna allemaal een hemdje aan en geloof mij, dat is een heel ander zicht dan die vodden die ze normaal gezien aan hebben. De meisjes zagen er ook allemaal leuk uit: helemaal het haar gedaan en gemaquilleerd (make-up opgedaan, red.). Rond 18:00 uur kwam het aperitiefje. Het was echt heel lekker, maar het enige waar we aan konden denken, was onze kerstdozen openmaken. Goh, ik was zo benieuwd naar wat er allemaal in zat. Na het aperitiefje was het eindelijk zo ver: iedereen mocht zijn doos openmaken. Hier en daar stroomden wat traantjes, maar er waren vooral blije gezichten te zien. Na de kerstdozen kwamen nog het voorgerechtje, hoofdgerecht en dessert. Ondanks het feit dat iedereen na het hoofdmaal al voldoende had, smaakte het dessertje echt hemels. De keukendienst had brownies, kerstkoekjes en bananen met chocolade klaargemaakt. Alsof het nog niet genoeg was kregen we daarna nog chocolademelk. Dat was echt gewoon de kers op de taart. Ook al had iedereen buikpijn na het eten, de keukendienst had het niet beter kunnen doen. Ik wens jullie allemaal een vrolijk kerstfeest!

 

Roxanne

Maar er moet ook gelachen worden:

Het was heel cool en onverwacht en heerlijk en geweldig. We hebben ook nog een gefermenteerde vis achter de gangway vandaan gehaald, er kwamen witte maden uitkruipen. Heb je ooit wel eens maden uit een vis zien kruipen? Nou geloof ons dat wil je niet. Voor de rest was het een geweldig erg mooi heerlijk en gezellig kerstdiner. – Veerle

 

Het begon met dat ik een beetje set zat te spelen. Ik had me helemaal mooi aangekleed. Opvallend veel mensen hadden geen schoenen aan. Maar we waren wel allemaal heel mooi aangekleed, ook al hadden sommigen geen schoenen aan. We gingen in koppeltjes naar binnen, Wouter filmde het. De kaiserschmarrn was superlekker, je kon hem helemaal customizen hoe je wilde met alle epische dingen die op tafel stonden. We hadden ook nog frisdrank wat best wel prettig was, er stond dushi op, wat “schat” in de taal van Curaçao betekent. – Ken

 

Het kerstdiner was geweldig en heerlijk. De kaiserschmarrn waren formidabel, en iedereen was mooi gekleed. Het eten was veel beter dan de rotte vis achter de gangway. – Madelon

 

Deze quotes zijn verzameld door: Sophie

 

PS: Zelf vond ik dit echt een heel leuk kerstdiner, veel beter dan op de 25e. Op het strand was het heel gezellig, maar in representatieve kleding aan een mooi gedekte tafel had iedereen toch meer een gezellig kerstdiner. Het eten was heel lekker en het was heel mooi aangekleed, bedankt keukendienst!

 

Hoi allemaal,

Als eerste: ik hoop dat iedereen een leuk kerstfeest heeft gehad! Hier aan boord hebben we natuurlijk ook kerst gevierd, ook al was dat natuurlijk heel anders dan thuis. Voor de verandering mochten we een keertje uitslapen hier! Toen werden we wakker gemaakt en stond er een heerlijk ontbijtje voor ons klaar met verse yoghurt en tortilla’s met bonen en scrambled eggs (Mexicaans ontbijt), klaargemaakt door het Top-Kerst-Kook-Team (TKKT). Na het ontbijt was er tijd om even te zwemmen en je eigen ding te doen en daarna luidde de bel. Goed nieuws dit keer: we mochten onze kerstdozen openen. Iedereen werd ontzettend blij van de brieven en cadeautjes van thuis! Het is toch best gek om kerst hier te vieren in plaats van thuis. Na de kerstdozen gingen we met de bijboot (en sommigen zwemmend) naar het strandje en daar hebben we heerlijk gesnorkeld en gezwommen. Na een tijdje kwam de bijboot met het TKKT en heerlijk eten. Ons kerstdiner had zich van de boot naar het strand verplaatst en we hebben daar heerlijk met z’n allen gegeten. We hadden onder andere nacho’s met kaas, ui en pesto, foccacia met zalm of kipkerrie, rib eye, vitello tonnato, barracuda, vlees op de BBQ en als toetje vanilleijs met karamelsaus en ananas! Echt super lekker, thanks TKKT! Later op de avond kwam er nog een kampvuur en gitaarmuziek, daarna gingen we terug naar het schip en lekker slapen. Ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg dat het een kerst was om nooit te vergeten!

Nikki

 

In 2019/2020 was tweede kerstdag ook op zee, Ties beschrijft het zo:

Na een heel leuke eerste bestemming na de grote oversteek, vertrokken we op Tweede Kerstdag naar Curaçao. Net voor vertrek had ik mijn eerste wacht sinds de hut- en wachtwissel is geweest. We hebben met onze wacht heel het schip klaar gemaakt voor vertrek: het dek geschrobd, de netten opgehangen, alles opgeruimd etc.

 

Toen onze wacht klaar was en we de wachtoverdracht hadden gedaan, vertrokken we gelijk. Die dag was het lekker weer en ik heb ’s middags aan school gewerkt tot mijn volgende wacht. Tijdens die avondwacht hebben we veel zeilen gezet. Het was weer even wennen maar alles ging vlot. Ik was erg moe omdat ik weer een heel ander ritme had, maar ik heb er wel plezier in gehad. Het was al met al, na een week voor anker te hebben gelegen, weer een normale dag op de Thalassa.

 

De verwachting is dat we op 30 december aankomen in Willemstad. Daar vieren we dan Oud en Nieuw!

 

Ties

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs is te vinden bij de Rastafari van Dominica.

Eigenlijk hebben wij niks meer toe te voegen aan de blogjes van Nikki, Bibi en Fleur van School at Sea jaar 2014/2015 en dat van Moor uit 2015/2016:

In de ochtend werden we opgehaald door Seacat net zoals bij de Boiling Lakes de dag ervoor. Eerst kregen we een hele tour door Rouseau, de hoofdstad. We stopten op verschillende punten om het lokale voedsel te proeven, onder andere grapefruit, passievrucht, brood, gebakken bananen, avocado en nog veel meer. De leraren mochten ook moonshine proeven in een afgelegen bar.

 

Eenmaal aangekomen bij de Rastafaris werden we in groepjes verdeeld en moesten we de bewoners helpen met het plukken van sinaasappels en het kappen van suikerriet. Hiervan zouden we later sap maken voor bij de lunch. Tijdens dat de bewoners het middageten gingen koken zijn wij met Seacat en de 2 andere chauffeurs naar de Victoria Falls gelopen. Toen we terug waren van de waterval stond er een lunch klaar die bestond uit rijst met saus en yam, dat is een soort zoete aardappel. Dit werd geserveerd in kommen van kalebas. Ook kregen we de sap van suikerriet met geperste sinaasappels. Het was heel lekker!

 

Daarna gaf Moses, het stamhoofd, een speech over de geschiedenis van de Rastafaris en hun levensstijl. Hij vertelde onder andere over de vlag van Ethiopië en dat zij daaruit de kleuren rood, geel en groen hebben overgenomen. Rood staat voor het bloed van de mens, geel voor de zon en groen voor het land. Hij had zelf ook een muts op en een tasje om met deze kleuren. Ook vertelde hij over dreadlocks, en de geschiedenis ervan. In 1974 werden dreadlocks verboden, alle mensen die hun haar niet wilden doorkammen of afscheren werden neergeschoten of in de gevangenis gezet. In 1976 kwam de eerste vrouwelijke leidster aan de macht en zij zorgde ervoor dat dreadlocks weer toegestaan werden. Sindsdien komen dreadlocks veel voor en worden ze bij kleine kindjes al aangebracht. Het is een teken van de rasta’s.

 

Na zijn speech kregen we de tijd om de Rastafaris te interviewen. We hadden op de boot groepjes gevormd van 6 à 7 personen en in dat groepje een interview voorbereid. Ook hebben we nog gepraat en gespeeld met de kindjes die daar wonen. Op de terugweg zijn we ook nog een paar keer gestopt onder andere voor olie. Al met al was het een hele leuke, gezellige en leerzame dag.

 

De dag dat we naar de Rastafaris gingen zijn we ook met onze gidsen naar de Victoria Falls geweest. Iedereen had zwemkleding en sandalen aan, omdat we voor een groot deel door het water moesten. In het begin liepen we door het regenwoud, maar al snel kwamen we in een moeilijker stukje. We moesten over rotsen klimmen en door het water banjeren. Dat is de rest van onze tocht zo gebleven. Op het einde waren er twee plekken waar het nog moeilijker werd, er waren hoge rotsen met wat kleine rotsjes ernaast en daar hielpen de gidsen ons ook omhoog.

 

Het water was best wel koud en je moest goed uitkijken dat je niet uitgleed. Op sommige plekken was de stroming ook heel erg sterk. Toen we eenmaal de waterval in zicht hadden viel onze mond open van verbazing! De waterval was supermooi. Eerst moesten we nog een glad stukje voorbij en daarna kwamen we in het gedeelte waar we mochten zwemmen. Er was best een harde stroming van de waterval en er waren veel druppels die van de waterval kwamen en in ons gezicht waaide.

 

Linthe had haar waterdichte camera en daarmee hebben we hele leuke groepsfoto’s gemaakt. Toen we teruggingen zijn we als een van de laatsten vertrokken, maar we zijn achter de gidsen aan gelopen. Zij liepen door het regenwoud en daardoor hebben we een heel stuk afgesneden. We kwamen uiteindelijk als een van de eersten aan.

 

Nikki, Bibi en Fleur

Op het Caribische eiland Dominica zijn we drie dagen bij Rastafari’s geweest. Ze luisteren reggae en roken wiet, maar ook zijn ze heel veel bezig met voedsel. Volgens hun geloof leven ze zo dicht mogelijk bij de natuur. Ze leven in open huizen met grote tuinen eromheen waar ze het grootste deel van hun voedsel zelf verbouwen. In de dagen dat we er waren hebben we dus heerlijk vers en bijzonder gegeten. Vooral het ontbijt was echt perfect. Nadat je was opgestaan tussen al het groen van het regenwoud kon je een uitgeholde kalebas (dat gebruiken ze als bord) vullen met bakes en zoveel vers fruit uit de tuin als je wilde. Bakes zijn een soort gefrituurde broodjes die veel gegeten worden in de Cariben en ik heb de eerste dagen geholpen met het maken. De kokkin deed eigenlijk alles op gevoel, maar hierbij ongeveer het recept:

 

Het deeg maak je de avond van tevoren. Voor 10 personen mix je 500 g meel, 1 theelepel zout, 1 theelepel suiker en 1 theelepel bakpoeder. Hier kan je voor de smaak ingrediënten toevoegen naar keuze. Wij hadden ze met pompoen gemaakt, maar het kan ook met bijvoorbeeld banaan. Hierna voeg je water toe terwijl je blijft kneden totdat het deeg kleverig genoeg is om er bolletjes van te kunnen maken. Na een nacht rijzen doe je bloem op je handen en maak je bolletjes ter grootte van golfballen die je daarna zo plat mogelijk maakt. Dit frituur je tot ze mooi goudbruin zijn en dan heb je heerlijke bakes! Wij aten ze met zelfgemaakte sterrenvruchtenjam, maar eigenlijk kan je er elk beleg op doen wat je lekker vindt.

 

Het was heerlijk om eens wat anders te eten dan het eten aan boord, dat na twee maanden toch wel een beetje eentonig wordt.

 

MOOR

Dominica

Dominica

Aankomen op Dominica is iets magisch.

Hoge rotspartijen komen uit het water zetten. Deze rotspartijen zijn op sommige plekken begroeid met oerwoud en op andere plekken kaal en donker. Aan de waterkant zie je vooral golven die tegen rotsen op slaan en op een enkele plek een klein verlaten strand. Wanneer de Thalassa de hoek van het eiland om zeilt, komt er eerst nog één dikke windvlaag, die om het eiland meedraait. Dit betekent voor de wacht van de scheepsovername dat er toch nog even werk aan de winkel is. Snel wordt er wat zeil weggehaald om het scheef liggen tegen te gaan.

Nog geen drie mijl verderop valt de wind weg. Een enthousiaste scheepsovername-bemanning geeft het commando om zeil te zetten en onder vol tuig, met een knoop of vier gaan de laatste minuten van de scheepsovername in. De scheepsovername-kapitein kijkt de echte kapitein aan: wanneer zou die scheepsovername nou eens over zijn? “Pas als het anker de bodem raakt” is de afspraak.

Voor de laatste 100 meter wordt de motor gestart. Er gebeurt van alles tegelijk. Zeilen worden opgedoekt, er hangen wel tien SaS’ers in de mast en nog eens vier in het kluivernet om de zeilen netjes neer te leggen. Er staan vier mensen op het voordek: stuurmannen en bootsmannen door elkaar die van de echte bemanning uitleg krijgen over het laten vallen van het anker. Op de brug staat het team: docenten en bemanning die geen wacht hebben kijken mee bij de ankermanoeuvre en naar het eiland natuurlijk. Eindelijk land in zicht.

Inmiddels is het traditie dat de eerste dag na de scheepsovername een vrije dag is, om even bij te komen. Een soort zondag, op welke dag van de week dan ook. Als de scheepsovername goed is gegaan, is het schip namelijk al helemaal schoon en zijn alle storeslijsten bijgewerkt!

Pien uit School at Sea jaar 2019/2020 beschreef het in haar blogje zo:

Gisteravond zijn we aangekomen op Dominica en vandaag is de scheepsovername officieel voorbij.
We hadden vandaag voor het eerst in bijna twee maanden ook een dag waarop we helemaal niets hoefden.

Tussen 10:00 en 11:00 uur was er ontbijt met havermout, dat om de een of andere manier beter smaakte dan normaal, je zou het bijna lekker noemen. Alleen de laatste dingen van de SaS-story hoefden vandaag verbeterd te worden, iets wat bij de meeste SaS’ers maar ongeveer een uur duurde, dus de rest van de dag hoefden we vrij.

Voor het ontbijt waren de meeste SaS’ers al in het water gesprongen en na het ontbijt ging iedereen daar vrolijk mee door. Verder werden er boeken gelezen, spelletjes gespeeld en werd er nog meer gezwommen. ’s Avonds was er een feestje op het middendek met muziek en chips om de aankomst in Dominica en het oversteken van de ATLANTISCHE OCEAAN te vieren, en na het feestje mocht iedereen lekker in zijn of haar hangmatje of op een matje buiten onder de sterren slapen.

Pien

Een jaar eerder, in 2018-2019, ervoer Mare het zo:

Na zestien dagen op zee te hebben gezeten, waren we er dan eindelijk. Dominica!!!! De laatste 350 mijl hadden we de scheepsovername. Dit verliep niet al te soepel, want door draaiingen van de wind kwamen we een dag later aan. Iedereen was wel klaar met de oceaan dus soms liepen de spanningen wat op. Rond 18:00 uur kwamen we dan eindelijk aan bij onze ankerplek. Tijdens het ankeren werden de laatste zeiltjes ingepakt en de puntjes op de i gezet. Toen we eindelijk lagen kwam er een middendekje en nee, niet een middendekje met een preek deze keer. Het was een hele vrolijke waarin werd verteld dat we het goed hadden gedaan, dat we nog mochten zwemmen en buiten mochten slapen die avond. Dit wilden we allemaal heel graag, want we hadden deze reis nog niet kunnen zwemmen en binnen slapen werd zo langzamerhand toch echt wel heel erg benauwd. Nou, ik denk dat we nog nooit zo snel hadden omgekleed, want binnen vijf minuten lag iedereen in het water. De zon ging tijdens het zwemmen onder en het zag er echt schitterend uit. We hadden de grote oversteek overleefd.

Mare

Over een paar dagen zal het schip verder varen naar volgende bestemmingen, maar eerst gaat de groep op bezoek bij de Rastafari!

Op zoek naar het paradijs

Op zoek naar het paradijs

De eerste oversteek van twee weken zit er alweer bijna op. Tijdens de avondwacht zitten er standaard vier personen in de mast te genieten van de zonsondergang. Zij houden een oog op de horizon: op de uitkijk naar land. Zullen zij de eersten zijn die Dominica zien liggen?

De afgelopen dagen is het weer wisselvallig, zoals vaak bij het benaderen van de Caribische eilanden. Mooie zonnige dagen leiden tot buien in de de namiddag en nacht en dit maakt vooral de zonsondergangen spectaculair.

De scheepsovername gaat goed, de wachten zijn actief. Vooral omdat er ’s nachts veel zeilwissels zijn. Bovenbram eraf, bezaan eraf, bui afwachten… Als de bui heftig is, ook nog de bramstagzeilen weg. Op het dek ziet dat er als volgt uit: twee teams verdelen zich over de masten onder leiding van de (leerling)stuurman en (leerling)bootsman van de wacht. Het gaat al gestroomlijnd, dit is duidelijk niet de eerste keer dat zij klaar staan om zeilen weg te halen. De stuurman blijft op het bovendek en geeft opdrachten, terwijl de bootsman op het dek bij de groot mast de lijnen verdeelt.

Tegen de reling aan staat de echte stuurman van de vaste bemanning. Trots kijkt ze naar de wacht die precies doet wat nodig is. Nog geen twee maanden onderweg en dit doen ze gewoon al zelf. De vallen worden losgegooid en de neerhaler-groep trekt het zeil zo snel mogelijk naar beneden, terwijl het schoot-team ervoor zorgt dat de zeilen niet te hard klapperen bij het laten zakken. Voor de stagzeilen hebben ze maar een paar minuten nodig voor de zeilen gestreken zijn. Als het straks rustig is, worden ze weer gezet. Dat duurt iets langer…

Gijs beschrijft het mooi in zijn blogje uit 2017-2018

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind. Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Lynn vertelt over haar scheepsovernamedagen vlak voor Dominica in 2018-2019

Fotograaf Lynn hier, met het laatste nieuws vanaf de Thalassa, die nu wel opvallend dicht bij land komt. En welk land! Ja, wij varen aan de andere kant van de wereld, naar Dominica. Het was vandaag niet een heel bijzondere dag. Ja, we zitten midden in de scheepsovername, ik ben iedere dag bezig met een het krantje en mijn camera en dat was het dan wel weer. Niet dat dat heel erg is, het is wel een welkome afwisseling na twee weken volop bezig te zijn geweest met school. Helaas is de wind nu een beetje gaan liggen, waardoor het nog even duurt voordat we land kunnen zien. Dat zorgt wel voor wat kopzorgen bij ons professionele keukenteam, want zullen we nu nog wel genoeg groente en fruit hebben voor de rest van de oversteek? Wat het dan weer goed maakt, zijn de ‘aftermovies’ die zijn gemaakt door twee SaS’ers. De een gaat over het deel van de reis van Amsterdam naar Tenerife en de ander over de tocht van Tenerife naar Kaapverdië. Wat is het toch ontzettend gaaf om te zien wat we allemaal voor bijzondere dingen we hebben meegemaakt! En dan zijn we nog niet eens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan geweest. Hoe wordt het nog beter dan dit…

Lynn

De eerste virtuele scheepsovername

De eerste virtuele scheepsovername

Nog maar 300 NM varen naar Dominica… dus dat betekent SCHEEPSOVERNAME. Het is een onderdeel van School at Sea waar we erg trots op zijn en waar iedereen naar uitkijkt.

De scheepsovername is een periode die 300 nautische mijlen voor de aankomsthaven begint. Hoe lang zo’n scheepsovername duurt? Simpel: tot we er zijn! Dit kan anderhalve dag duren, of soms zelfs vier dagen als de wind wat tegen zit. De huidige windkracht is 3 beaufort en zal morgen wat toenemen. Aangezien we voor de wind varen, gaan we niet al te snel, dus deze scheepsovername kan nog wel eens een paar dagen gaan duren.

Tijdens de scheepsovernames wordt er aan alle studenten gevraagd een sollicitatiebrief te schrijven voor een functie aan boord. Een aantal functies moeten gevuld worden om het schip te kunnen varen. Er zijn ook functies die door de groep zelf bedacht kunnen worden. De invulling van de scheepsovername is geheel aan de groep.

De nautische bemanning doet een stapje achteruit en is alleen aanwezig voor vragen en voor de veiligheid. De docenten zijn vrij, zij kunnen mee gaan lopen met de wacht of op andere gebieden helpen als dit gevraagd wordt. De kok doet ook een stapje achteruit en is alleen nog vraagbaak. Dus pak een goed boek, zoek een lekker plekje op het achterdek, want de komende dagen is het relaxen voor het School at Sea-team!

Mattie uit School at Sea 2019/2020 beschrijft zijn eerste sollicitatiegesprek:

Vandaag was het zover, de dag van de sollicitatie voor de scheepsovername. Iedereen had de dag ervoor een sollicitatiebrief geschreven voor de functie die hij of zij tijdens de scheepsovername zou willen vervullen. Zelf heb ik gesolliciteerd voor kapitein. Dat vind ik echt een geweldige functie, aangezien ik er zoveel van zou kunnen leren.

In de ochtend hadden de kapitein en de onderwijscoördinator alle brieven doorgelezen en in de middag was het dan tijd om op gesprek te komen in de stuurhut om te zien of je het in je had om de functie op je te nemen. Eerst waren de zelfbedachte functies aan de beurt. Zo te horen ging dat allemaal heel makkelijk, maar toch begonnen bij mij de zenuwen op te komen. Na een uurtje waren dan nu de stuurmannen aan de beurt. Hierna was ik aan de beurt. Ik kreeg te horen van de mensen die voor stuurman hadden gesolliciteerd dat het heel wat serieuzer was.

Toen ik aan de beurt was, merkte ik hoe lastig ik het gesprek eigenlijk vond. Het was erg officieel en ik vond het lastig om uit mijn woorden te komen. Uit eindelijk ben ik het niet geworden. Toch heb ik er erg veel van geleerd en ik probeer het de volgende keer gewoon nog een keer.

Mattie

Nienke (ook uit 2019/2020) werd kapitein voor de eerste scheepsovername. Haar eerste dag als kapitein beschreef zij zo:

Vandaag was het eindelijk zo ver. De scheepsovername, waar iedereen al een hele tijd naar uitkeek, zou eindelijk beginnen. Maar Sam zou Sam niet zijn als hij dat niet op een leuke (vervelende) manier zou doen. Om 09:00 uur ging namelijk het ’schip verlaten’-alarm. Iedereen liep naar het middendek en begon een zwemvest aan te doen. Er werd nog snel een foto gemaakt en daarna werd het schip overgedragen aan de nieuwe kapitein. Ik hield mijn speech, want ik ben de nieuwe kapitein. De scheepsovername kon beginnen!

 

Iedereen ging enthousiast aan het werk, ook met zelfbedacht taken zoals het krantenteam en de documentairemakers. In de middag kregen we al de eerste dagkrant waarin de laatste roddels en nieuwtjes werden besproken. Overal op het schip was een relaxte sfeer, want niemand hoefde aan school en iedereen kon gewoon doen waar hij zin in had. Er ontstonden ook kleine feestjes, zoals in de keuken waar het licht uit ging en de discobol aan.

Ondanks dat het heel gezellig en relaxt was, merkte je dat iedereen heel serieus bezig was met zijn of haar functie, zoals de hotelmanager, die ervoor zorgt dat alles wordt schoongemaakt en nog een keer samen met een paar matrozen alle stores ging tellen.

Aan het einde van de dag was iedereen moe, maar zeer tevreden over de eerste dag van de scheepsovername.

Kapitein Nienke

Luka uit School at Sea lichting 2018/2019 beschreef haar eerste taak tijdens de eerste scheepsovername van haar jaar:

Het was een geweldige dag vandaag. Geen wonder, want het was de eerste scheepsovername van School at Sea 2018-2019! Ik ben journalist geworden en samen met een klein groepje ga ik elke dag om vier uur een krantje uitbrengen. Het geeft wel wat stress, maar ook motivatie. De dag begon met een bespreking, dat betekent dat we gingen bespreken wie wat ging doen. Ik mocht een grappig stukje over de wacht schrijven, de dag van de wacht van één tot vijf in één zin samenvatten en iets schrijven over wat er allemaal voor leuks is gespot. Het is geweldig hoeveel je te weten komt als je meer op de details let.

 

Ik moest vandaag niet alleen het krantje uitbrengen, maar ook de stores tellen. Het eten dat we aan boord hadden is namelijk niet goed bijgehouden, waardoor we alles opnieuw moesten tellen. Na het tellen van het voedsel in de banken was ik zo opgelucht dat ik klaar was. Na tien minuten werd ik geroepen, omdat ik een bank vergeten was. Dat was teleurstellend. Gelukkig kregen we bij het middendekje een speech over dat het tellen heel goed is gegaan en alles nu goed is opgeschreven. Wat een opluchting! Tijdens het middendekje mochten we ook de krant uitbrengen, de kapitein had een kleine introductie gemaakt waarna wij ze hadden uitgedeeld.

 

Naderhand was de kapitein nog naar ons toegekomen, waarin ze had gezegd dat ze het krantje heel goed vond en dat iedereen het heel leuk vond. Nou, dat is gewoon een moment van trots. Nu op naar Dominica!!!

Luka

 Ken heeft een hele lijst weten op te stellen over zijn eerste scheepsovername in 2016/2017

Dit was de eerste volle dag van de scheepsovername. Waarschijnlijk vraagt iedereen thuis zich af wat voor functies er allemaal waren (stuurhutpurser en master-ninja!? Moet ik mij zorgen maken?). Geen paniek! Je hoeft je hoofd er niet langer over te breken, want hier is de epische:
COMPLEET GEHEEL VOLLEDIG NIKS MISSENDE LIJST VAN ALLE FUNCTIES BIJ DE SCHEEPSOVERNAME
– Gymleraar (Mark, Marit) De Gymleraar heeft sportlessen georganiseerd tijdens de scheepsovername. Een parcours met allerlei oefeningen zoals ramentillen en sit-ups.
– Kapitein (Pim) De kapitein is verantwoordelijk voor alles wat er aan boord gebeurt. Hij moet er voor zorgen dat alles goed gaat. Ook maakt hij de wachtschema’s en bepaalt hij de koers.
– Stuurmannen (Sophie, Jeroen, Thibault) De stuurmannen zijn verantwoordelijk voor de wachten. Ze beslissen of er zeilen omhoog/omlaag moeten en wat de precieze koers is.
– Bootsmannen (Isa, India, Ken) Holyshit, dat ben ik. De bootsmannen moeten het hijsen van de zeilen aansturen door te zeggen waar iedereen moet staan en welke lijnen ze moeten aantrekken. Ook zorgen ze tijdens de wacht dat iedereen z’n taakjes doet zoals de machinekamer checken op de druk van de watermaker en wc’s schoonmaken.
– Hotelmanager (Olivia) De Hotelmanager moet er voor zorgen dat alles schoon is. Zij was ook verantwoordelijk voor de grote schoonmaak toen we aangekomen waren.
– Machinisten (Lika, Lennard) De machinisten doen alles in de machinekamer zoals het vuile water afpompen, de watermaker aan/uit zetten en de generator uitzetten en de accu weer aan. Ook hebben ze de machinekamer weer eens schoon gemaakt, want die was heel goor.
– Bakker (Wouter) De bakker bakt broodjes. Hieronder vielen ook hotdogbroodjes en puddingbroodjes!
– Banketbakker (Simone) De banketbakker zorgde voor lekkere toetjes en 4 uurtjes, waaronder puddingbroodjes en een soort kersenchocoladebonbon, mmmmmh.
– Chef-kok (Carolina) De chef-kok moet de keuken aan sturen en er voor zorgen dat er lekker eten op tafel komt.
– Koks (Veerle, Meike) De koks fixen de keukendienst voor een aantal dagen.
– Master-Ninja (Koen) De master-ninja doet gewoon de keukendienst, maar hij heeft zijn snijdiploma al gehaald, waardoor hij met de scherpere messen kan choppen.
– Voedingsdeskundige (Emília) De voedingsdeskundige kan je advies geven over je voeding en ze overlegt met de koks over een goed gebalanceerd ontbijt. Ook heeft ze de Healthy-Planners (dat klinkt als een groep kalenders, wel heel gezonde kalenders) met een paar anderen opgericht. Zij eten geen lekkere dingen.
– Stuurhut-purser (Iris) De Stuurhut-stewardess is de persoonlijke bediende van de crew die nu niks hoeft te doen. Ze heeft een walkietalkie waarmee ze opgeroepen wordt.
– Scheepsdoktors (Amelia, Nikki) De scheepdoktors hebben van alles geleerd van Erik de dokter. Ook konden ze je natuurlijk helpen als er iets was.
– Scheepsartiest (Kika) De scheepsartiest maakt tekeningen van mensen aan boord in hun natuurlijke habitat.
– Matrozen (de rest) Matrozen lopen wacht en helpen het schip varende te houden.

Ken

P.S. Er is ook bijna een zwaardvis gevangen (je weet wel, zo’n mislukte narwal die héél lekker smaakt zeggen ze).

De oceaan – een machtig mooie leerplek

De oceaan – een machtig mooie leerplek

Tijdens de eerste oceaanoversteek naar Dominica is er veel tijd. Tijd om over de oceaan uit te staren, maar ook tijd om meer te leren. Meer te leren over jezelf en meer te leren over het schip en natuurlijk gewone schooldagen vol te maken.

Het leren over het schip gaat door middel van zogenaamde sailtraining lessen. Deze zijn soms “klassikaal” en soms tijdens de wacht. Het zeil zetten leer je door te doen, maar waarom moet een zeil op een bepaalde manier gezet worden? Welke koers varen wij en hoe zet ik die in een zeekaart? Wat is een Mercator-projectie eigenlijk? Waarom varen we via de Kaapverdische Eilanden naar het Caraïbisch gebied? Welke winden heersen op dit halfrond en waarom? Welke boeken heb ik nodig om dit te leren?

Al deze vragen en meer worden beantwoord tijdens deze lessen. In een volgend blog meer over de inhoud – nu eerst de ervaringen aan boord.

Gijs uit School at Sea jaar 2017-2018 schrijft hierover.

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind.

Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Iris uit School at Sea jaar 2016-2017 schreef

Ik was lekker mijn sailmail aan het lezen en aan het nadenken wat ik in godsnaam moet gaan solliciteren voor de scheepsovername. Ik heb werkelijk waar nog geen idee, maar toen zag ik dat ik aan de beurt was om een blogje te schrijven dus vandaar. Vandaag had ik wachtdag en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zeilen best leuk begin te vinden. Als je het een beetje snapt en je een gezellige wacht hebt, kan het echt heel leuk zijn. We hebben ook eindelijk de passaatwind te pakken dus we gaan met een goede snelheid richting Dominica.

Na mijn wacht om 13.00 had Jelle (onze kok, die overheerlijk kan koken) meegeholpen in de keukendienst wat betekende dat er een heerlijke Mexicaanse maaltijd op ons stond te wachten. Hierna kregen we EHBO les van de dokter en de docenten. Vorige week hebben we een uitgebreide presentatie gehad over alle theorie van het reanimeren, beademen, iemand in de stabiele dwarsligging neerleggen en ga zo maar door. Er waren nu vier situaties nagespeeld die je langsliep met een groepje van drie. Het was leuk om te doen en we hebben veel geleerd.

Iris

De nachtwacht

De nachtwacht

‘En jij, Robin?’

Verschrikt keek ik op van het kompas, weggehaald uit mijn gedachten. Iris keek me vragend aan. ‘Sorry, wat zei je?’ Ik had niet op het gesprek gelet, al was het eigenlijk mijn taak om overal een oogje in het zeil te houden.

Het was nacht. De wind was gunstig en de hemel helder. Ik stond aan het roer terwijl mijn wacht de uitkijk deed. Eigenlijk was ik wachtleider, maar we kenden elkaar goed genoeg om te weten wie welke taken wilde doen, dus was er niet zoveel om te leiden. In totaal waren we met vijf man op het dek, de rest van het schip lag al te slapen, en al hadden we niet zoveel uitkijk nodig, het was gezelliger met de hele wacht erbij.

‘Als je nu een ding uit de supermarkt kon toveren, wat zou het zijn?’ Ik moest lachen, omdat het de vraag was die het meeste werd gesteld aan boord. Ik had kunnen verwachten dat het gesprek over eten zou gaan. ‘Dropjes.’ Om voet bij stuk te zetten knorde mijn maag bij de gedachte eraan.

 

Al ruim een week was voorbij gegaan in deze sfeer en dit ritme. Dat betekende ook dat er al ruim een week voorbij was gegaan zonder land in zicht, en het leek erop dat iedereen zich inmiddels had aangepast aan het leven tijdens de oversteek. Sommigen vonden dit lastiger dan anderen, want waar de uitgestrekte horizon voor de één alleen maar bevrijdend was, was het voor de ander een grote leegte. Hoewel het eten niet altijd even lekker was en we wakker gemaakt konden worden om te helpen met zeilen, vond ik het zelf heerlijk. De ploegen waren hard aan het werk en we leerden het schip, maar ook elkaar, steeds beter kennen. Soms was dat confronterend, maar meestal heel fijn. De groep zag ik echt als mijn chaotische, grote familie en het schip als mijn thuis. Eerlijk gezegd doe ik dat nu nog steeds.

 

Het was die nacht stil aan boord, afgezien van het geruis van de wind in de zeilen en wat geklets op het bovendek van mijn wacht. Af en toe waren er kleine plonsjes te horen in het water, waarschijnlijk van de vliegende vissen, en soms kraakte het roer of de zeilen een beetje als ik bijstuurde. Verder was er niks. Niks dan ontelbaar veel sterren, de wind en het water.

Ik keek om me heen en zuchtte.

We waren bijna op de helft van de oversteek, en dus ook bijna op het midden van de Atlantische Oceaan, hoe onwerkelijk dat ook mocht zijn. Voor School at Sea kende ik de oceaan alleen nog maar van wereldkaarten, waar het vooral groot en blauw was geweest. Het grote gedeelte klopte, maar tot mijn verbazing was de oceaan nooit gewoon blauw. Er was altijd wel een andere kleur in te zien. Met elke golf leek er een vleugje groen mee te gaan, bij elk schuimkopje wat extra paars. Er waren avonden waarop de zee ons deed vermoeden dat het water brandde terwijl de zon onderging. Er waren nachten waarop we geen onderscheid konden maken tussen de zwarte sterrenhemel en de donkere golven. Maar gewoon blauw? Nee dat was het geen enkele dag.

 

Wanneer ik dit vertel, en zeker wanneer ik erbij vertel dat we zeventien dagen over deze oversteek hebben gedaan, vragen veel mensen me hoe het was om dagenlang geen land in zicht te hebben. Ze denken meestal dat ik opgesloten zat op het schip en in een zekere zin was dat ook zo, puur doordat ik omringd was met water en van boord af gaan geen optie was.

Maar op veel meer mogelijke manieren was ik vrij.

Geen land in zicht betekende dat er een hele wereld stond te wachten om ontdekt te worden. Het hield in dat de horizon eindeloos ver weg was van het schip, en dat oneindige vrijheid ertussen lag. Midden op zee zijn was uniek. Het gaf me dat avontuurlijke gevoel en van die kriebels in mijn buik. Als er een moment is geweest waarop ik verliefd werd op de zee, dan was het toen.

Ik vond de dagen op zee dan ook fijner dan die aan land. Aan land is er overal chaos en nieuws. Er gebeurt te veel tegelijk en de enige constante die er is, is verandering, ook al lijkt elke week weer hetzelfde te zijn. Aan land is iedereen afhankelijk. Werk, familie, vrienden, verwachtingen. Aan land worden de kleine problemen grote vraagstukken, en grote vraagstukken gepresenteerd als kleine problemen. Ik ga er naar bed met het idee wat ik die week nog moet doen, en wacht elke keer weer op het weekend, om daarna een hele week lang weer precies hetzelfde te doen. Aan land zijn houdt me daarom in zo veel dingen tegen, alsof ik opgesloten ben in een gouden kooi, elke keer weer opnieuw.

Op zee daarentegen mogen de dagen dan wel op elkaar lijken, maar ik hoef ze daar niet van elkaar te onderscheiden. Ik heb er geen andere verplichtingen dan de verplichtingen die ik aan het schip heb. Als ik op zee ga slapen, voel ik me voldaan. Daar zijn er namelijk geen torenhoge sociale of prestatiegerichte verwachtingen, laat staan duizelingwekkende vraagstukken die me wakker houden. Op zee worden de problemen met aandacht aangepakt, omdat er geen duizend dingen zijn die de focus weghalen. Op zee wordt er niet met een planning of een to-do lijst gewerkt, wat een onzin. Het enige wat je daar nodig hebt is de wind, het water, het gereedschap, wat hulp van anderen en je twee eigen handen. Dat is alles, en dat is meer dan genoeg. Het is niet dat ik niet dankbaar ben voor alles wat ik aan land heb, of voor alles wat ik heb kunnen bereiken. Geloof me, na een halfjaar lang op een schip wonen ben ik dankbaarder dan ooit voor dingen als de supermarkt. Het is gewoon dat ik heb mogen proeven van de vrijheid, en dat ik niets anders meer zou willen dan mezelf erin onderdompelen.

Dus nee, ik heb me nooit opgesloten gevoeld. Op die grote oceaan is er juist een vrijheid die ik nog nergens anders heb gevonden. En mijn hemel, wat kan ik dat soms missen.

Robin (School at Sea 2017-2018)

 

En virtueel zijn de trossen weer los!

En virtueel zijn de trossen weer los!

Het is tijd om te gaan! Dat zeggen ze dan aan boord. Een groep van 36 jongeren die klaar is om die grote uitdaging aan te gaan. Genoeg inkopen gedaan, genoeg zeiltjes gehesen en laten zakken, genoeg van AL die dagen op land… Het is tijd om de oceaan over te steken.

Elly van School at Sea lichting 2019/2020 beschreef het mooi:

Vandaag was het de dag van het begin van de grote oversteek. Voor vertrek kregen we nog wat mooie woorden van onze kapitein Sam. Helaas zouden we het tijdens de oversteek zonder WiFi moeten doen, maar dat kon de pret niet drukken, want wij zouden beginnen aan onze eerste oceaanoversteek! Dag Afrika, dag schattige marktjes en mooie kleuren stof. Klaar voor de andere kant.

 

We waren nog maar een paar minuten onderweg toen we de eerste dolfijnen spotten. Een paar werden er al snel meer, er zwom een hele groep met ons mee. Ze kwamen zo dichtbij dat we ze bijna konden aanraken. Al snel stond iedereen op de boeg. Een ultiem geluksmomentje, hier was geen WiFi voor nodig. Na een nog mooiere zonsondergang zat mijn wacht erop en was ik klaar om te gaan slapen.

 

Caribbean, here we come!

 

Elly

Inge uit lichting 2018/2019 vertelt over haar overwinning aan het begin van deze grote oceaanoversteek

Vanochtend werd ik een beetje verward wakker in mijn nieuwe bedje na de enorm chaotische huttenwissel van gisteren. Vandaag is de grote dag: we verlaten Kaapverdië en we beginnen aan onze eerste grote oversteek. Ik had gelijk wacht van 13:00 tot 17:00 uur. Het was supermooi weer en lekker warm, perfect om de mast in te gaan. Ik was nooit hoger dan platform één gekomen tijdens het varen, dus dit werd de eerste keer voor mij. Klimmend naar boven was het uitzicht al heel mooi. Nu ben ik tot het tweede platform gekomen en heb ik daar zelfs de stagzeilen uitgepakt en de razeilen rechtgetrokken. Na de klusjes die we moesten doen in de mast konden we pas echt even genieten van het uitzicht helemaal bovenin de mast. En wauw, dat was echt heel vet! Het zonnetje scheen op de oceaan en er was een zachte warme wind. Achter ons werd het mooie Afrika steeds kleiner terwijl we voor ons alleen maar water zagen: ons uitzicht voor de komende weken. Na te hebben genoten in de mast en mijn boekje voor Engels te hebben gelezen bij de ondergaande zon, kwam het gevoel: ik ben thuis.

 

Inge

Angelo de taxichauffeur

Angelo de taxichauffeur

Windtechnisch en historisch gezien zijn de Kaapverdische eilanden een belangrijke stop. In de tijden van de grote oceaanreizen naar Amerika en het verre Oosten, stopte men hier voor een laatste keer vers water en, vooral, vers fruit. Scheurbuik was de reden dat veel schepen met anderhalf keer de benodigde bemanning vertrokken. In de maanden op zee, zonder motor en zonder weersvoorspelling, werden de zeelieden ziek en bij terugkomst was nog maar een deel in leven. Een groot aantal stierf aan scheurbuik. Eerst werden ze lusteloos en hadden ze weinig zin in werk, daarna kregen ze buikpijn, verkleurende huid en uitvallende tanden. Een ziekte die we vandaag de dag niet meer kennen, genezen door simpelweg een goed dieet. Voor de liefhebber worden deze ziekte en de oplossing prachtig beschreven door Steven J. Brown in Scurvy: How a Surgeon, a Mariner, and a Gentlemen Solved the Greatest Medical Mystery of the Age of Sail.

Ook voor de wind is het een belangrijke stop. Vanaf de noorderbreedte van de Kaapverdische eilanden wordt de Passaatwind steeds constanter. Hier kun je bijna zeker zijn van een noordoostelijke wind met windkracht 4 tot 5 en soms zelfs iets krachtiger met windkracht 6 à 7.

Voor School at Sea is er nog een reden om de eilanden aan te doen. Simpel gezegd omdat ze uniek zijn. De van oorsprong Portugese kolonie (sinds 1975 onafhankelijk) hoort bij het Afrikaanse continent. Ook is ieder eiland anders: een zanderig eiland, een bergachtig eiland, een bebost eiland. School at Sea bezoekt de stad Mindelo op São Vicente. Een prachtig eiland met een uitstekende versmarkt! Dit is een korte stop, maar één ding slaan we niet over. De rondrit met Angelo de taxi-man!

In 2018/2019 beschrijft Elzelien het zo:

Wat doe je als je op een eiland in Afrika bent? Dan stap je met zijn allen in een klein busje, doe je de raampjes open, zet je een bijzonder muziekje aan en ga je genieten van hoe mooi het allemaal is! Vandaag werden we rondgereden door Angelo.

 

Eerst reden we naar de Green Mountain (Monte Verde). Onderweg stopten we nog even, want eerst moest het andere busje tanken en vervolgens wilde Angelo nog even naar de supermarkt. Toen konden we echt gaan! We reden Mindelo, de grootste stad op het eiland, uit en gingen we de berg op. Terwijl we naar boven reden zagen we op de berg allemaal kleine maïsplantages, waar af en toe iemand op aan het werken was.

 

Bovenop hadden we een supermooi uitzicht: we konden het hele eiland en zelfs de eilanden naast ons eiland zien. Bovendien waren er boven een aantal theeplantjes waar we aan konden ruiken. Ook hingen er een soort doeken met daaronder buizen: dit was hun manier van irrigatie. Regen en het water uit de wolken komt in die doeken en komt via de buizen eronder bij de planten terecht. Ik vond het supergaaf om te zien, want dit hebben we niet in Nederland. Vervolgens kwamen we nog langs een hele hoop mooie strandjes en een plek met een reuzenschildpad

 

Elzelien

Minke Broekens maakte in 2018/2019 een filmpje van haar hele jaar, samengevat in 5 minuten. Op seconde 30 komen ze aan op de Kaapverdische eilanden!

In School at Sea jaar 2019/2020 beschreef Dide het ook:

Na ons bezoek aan het strand gisteren, stonden er vandaag 37 SaS’ers te springen om het land op te gaan. De groep werd opgesplitst in twee groepen: groep 1 ging in de ochtend op excursie en kreeg in de middag vrije tijd en groep 2 net andersom.

 

Precies op tijd zat groep 1 in de busjes van onze chauffeur Angelo. De motor startte en daar gingen we. Met Afrikaanse muziek op en een fris briesje door de raampjes scheurden we naar bijzondere plekken op het eiland, zoals een schildpaddenverzorgingstehuis en prachtige stranden. Wonderbaarlijk genoeg hielden de krakkemikkige busjes het vol en bereikten we zelfs het hoogste punt van het eiland, met een prachtig uitzicht en zicht op de Thalassa als resultaat.

 

Nadat groep 1 weer veilig was aangekomen bij het startpunt, kon groep 2 beginnen aan de rondrit en kreeg groep 1 vrije tijd. Vrije tijd betekent voor de SaS’ers vooral bellen en eten en dus vonden we, na even zoeken, een cafeetje met zowel heerlijke taartjes als goede WiFi.

 

Dat we in Afrika waren was nu wel te merken… We bezochten een markt, kochten écht Afrikaanse tasjes en blousejes en speelden tafelvoetbal tegen de locals. Eén van de SaS’ers was niet tevreden met zijn aankopen en besloot een ruilactie te starten, wat hem, boven onze verwachtingen, zelfs lukte. Nadat we zelfs van een lokale rapper yoghurt en fruitsap hadden gekregen, gingen we nog eens terug naar hetzelfde cafeetje en belden we nog heel even naar huis, voordat we onze telefoons weer moesten inleveren. Met de bijboot bracht Sam ons terug naar huis waar we traditiegetrouw de zaterdag afsloten met de geliefde filmavond.

 

Dide

In School at Sea jaar 2017/2018 beschreef Fien het als volgt

We liggen voor anker voor de kust van Sao Vicente. Vanochtend werd iedereen wakker in de hangmat. We hebben voor het eerst onder de sterrenhemel geslapen en dat zag er heel leuk uit, al die gespannen hangmatjes kris kras over het dek.

 

Vandaag zijn we met een busje een rondrit gaan maken over het eiland. Als we van het schip af willen moeten we met onze bijbootjes naar het kleine haventje, en daar gingen we dan aan land. We gingen in twee groepen, de wachtgroep en schoolgroep apart. Vanuit de haven moesten we verzamelen, en daar was een man met een T-shirt van School at Sea aan.

 

Deze man ging ons alle mooie plekjes van het eiland laten zien. We reden in een gammel busje heel hard over het eiland heen. Van de ‘’rijke binnenstad’’ kwamen we langzamerhand bij zelf gebouwde huisjes van mensen die uren moesten lopen om bij het stadje te komen. Terwijl we met ongeveer acht man in dat busje zaten waren er allemaal mensen die ons aankeken en die naar ons wezen. Ik voelde me echt een enorme buitenlander. De natuur was daarentegen zo ontzetten mooi, heel droog dat wel. We gingen een berg op met het busje, en vanaf de top kon je enorm goed de stad overzien. We zagen zelfs een piepklein scheepje, dat dus de Thalassa moest voorstellen, niet groter dan een vingertopje vanaf daar. Nadat we terug waren van de rondrit, kregen we nog een beetje vrije tijd om daarna vervolgens weer terug te keren naar ons huis, de Thalassa.

 

Fien B