Halverwege-dag – voor de thuisblijvers

Halverwege-dag – voor de thuisblijvers

Begin februari in Nederland. Het wordt buiten al lichter in de ochtend, maar het is ook nog flink koud en regenachtig. Hoe anders zou dat zijn aan de andere kant van de wereld, op de Thalassa, onderweg naar Cuba? Of zouden ze nog in Panama zijn? Wachtend op gunstige wind? We leven al een tijdje in SaS-stilte. ‘GEEN SAILMAIL SCHIP ivm eigen reis’ staat er dan in de Dropbox. Maar dit weekend wordt de stilte even doorbroken. Het is namelijk zondag 2 februari. En dat betekent ‘Halverwege-middag’ in Amsterdam! Halverwege omdat er drie maanden voorbij zijn van de reis en nog drie maanden te gaan. Eind november voelde het alsof die dag nooit zou komen en nu is het opeens zover.

Bij binnenkomst doe ik mijn naambordje op en loop de ruimte in als ‘de moeder van….’. Er zijn veel andere ‘moeders van…..’ en ‘vaders van…..’. Door de maanden heen hebben al deze ouders meer kleur gekregen. Door hun reacties in de ouder-appgroepen, of op de mail, of door het uitblijven van reacties, of omdat we er langzaam achter komen met wie onze kinderen omgaan aan boord. En dat geeft een bijzondere band. Ik speur de naambordjes af en kijk pas na het lezen daarvan naar het gezicht erboven. Het voelt bijna onbehoorlijk. Er is maar weinig tijd en zoveel uit te wisselen. En een paar mensen wil ik echt graag spreken. Misschien hebben zij leuke verhalen, foto’s die we nog niet kennen, informatie?

Na de koffie en thee, krijgen we eerst algemene informatie over het verloop van de reis en dan krijgt Pascal het woord. Net geland in Nederland en halverwege afgelost door Sander. Onze mede-opvoeders de afgelopen maanden. Pascal heeft heel veel informatie over onze kinderen én over het groepsproces. Maar hij houdt hun privacy goed in de gaten. Gek om naar hem te luisteren en te weten dat er veel is dat hij wel weet en dat wij als ouders niet en nooit zullen weten. Maar zo hoort het ook.

Als grote verrassing krijgen we een film te zien met gesproken videoboodschappen van ieder kind aan elke ouder. Zo ver weg zijn ze en opeens even heel erg dichtbij. We krijgen ook prachtige foto’s te zien van een fotograaf die een tijdje mee heeft gereisd. Het ziet eruit alsof ze het goed hebben met elkaar en wat een ervaringen en indrukken doen ze op!

Naderhand besluiten we met een aantal ouders nog even een borreltje te drinken. Monique, Pascal en Bas sluiten later aan. Fijn om nog even in die bubbel met mensen te zitten die hetzelfde meemaken.

Dit punt van de reis moet geweldig zijn daar op de Thalassa. Het is lekker warm in de Cariben, ze zijn aan elkaar en het schip gewend, de eerste eigen reis door Panama zit erop, de volgende eigen reis door Cuba komt eraan. Ik lees mijn eigen SaS-mail aan mijn zoon van die week er nog eens op na: ‘Er is maar weinig nieuws hier in Nederland. Ajax heeft gewonnen van PSV, en er zijn heel veel zieken en doden door een virus dat Corona heet. Maar dat is heel heel ver weg en daar zullen jullie zeker geen last van gaan krijgen. Lekker veilig zitten jullie daar op de Thalassa!’

Anne-Marijn Coelingh Bennink

 

Laatste dagen Bocas del Toro

Laatste dagen Bocas del Toro

Na de ‘eigen reis’ en voor het vertrek naar de volgende geweldige bestemming (Cuba!) liggen we nog een paar dagen voor anker bij Bocas del Toro. Dit is niet alleen omdat het daar supermooi is. Het is niet alleen omdat we nog even kunnen zwemmen tussen de middag en schelpen kunnen zoeken op het strand. Het is vooral ook voor de deelnemers om uit de vakantiesfeer van de ‘eigen reis’ te komen en een paar dagen rustig aan hun schoolwerk te kunnen werken. Deze week wordt door velen gebruikt om te kijken waar ze staan nu ze halverwege de reis zijn. En gek genoeg worden in deze week vaak ook erg veel toetsen gemaakt (iets in te halen misschien?).

Na de ‘eigen reis’ weer aan boord stappen voelt als thuiskomen voor velen. Zo erg is het dus niet dat de vakantie voorbij is…

Voordat we weer aan boord zijn eerst nog even de laatste dag van ‘eigen reis’ door de ogen van Matisse van School at Sea jaar 2018/2019 met een korte timelapse opname erbij.

Gisteren kwamen mijn eigen-reisgroepje en ik tijdens het liften een local tegen die onmiddellijk verlof nam om ons rond te leiden in Boquete. Toen we ‘s avonds werden teruggebracht naar onze slaapplek stelde hij voor om Baru, een vulkaan in de buurt van Boquete, te beklimmen. Dus vandaag stonden mijn groepje en ik midden in de nacht om 02:00 uur op om de vulkaan te beklimmen. We werden opgepikt en met zijn auto zijn we naar de vulkaan gereden. Toen we eindelijk op de vulkaan stonden was iedereen half doodgevroren, want niemand had dikke kleren mee (alleen een dunne jas) en het is op die hoogte toch wel koud. Om 06:00 uur begon het eindelijk te schemeren en ik begon een timelapse van de zonsopgang te maken op mijn GSM. Vlak voor dat de zon opkwam viel mijn GSM uit! Mijn ‘O nee toch niet’-momentje van deze reis. Na de zonsopgang gingen we naar beneden en zijn we in de bus gestapt richting Almirante, gevolgd door de watertaxi naar Bocas del Toro. Toen we tenslotte na meer dan zes uur reizen op de kant stonden waren wij dus het eerste groepje dat was aangekomen in Bocas. Alweer enkele puntjes gescoord voor de Crazy 88!*

Matisse

*De Crazy 88 is een afvinklijst met ludieke activiteiten voor tijdens de eigen reis, red.

Minke uit School at Sea 2018/2019 vertelt over het thuiskomen:

Op deze zonnige zaterdagochtend werden wij langzaam wakker in ons hostel in Bocas Del Toro. Eindelijk hadden we een ochtend niet ontbeten met goedkoop casinobrood, maar met een heerlijk vers broodje. Na het ontbijt gingen we shoppen! Bocas telt een aantal leuke surfshops, die een kijkje waard waren. Ook de plaatselijke souvenirshop had behoorlijk winst gemaakt die dag! We hadden besloten om met de lunch uit eten te gaan, aangezien ons groepje vrij goed met het geld om was gegaan en in drie dagen dus een behoorlijk bedrag uit te geven had. We zaten op een terrasje aan het water. Dit is nou het goede leven, dacht ik bij mezelf: het zonnetje schijnt, smoothie erbij, hamburgertje erbij en als kers op de taart uitzicht op ons huis, de Thalassa! We zijn dan wel in Panama, maar we blijven nog steeds Nederlanders en wilden niet terug aan boord zonder dat we gefietst hadden. Dus we hadden bij een aardige man acht fietsen gehuurd voor een leuke prijs en daar gingen we! Het was wel weer even wennen en in de eerste vijf minuten had ik al bijna drie mensen aangereden. Gelukkig zijn we uiteindelijk veilig aangekomen bij Bluff Beach. De golven daar waren erg hoog, maar dat hield ons niet tegen om te gaan zwemmen! Dit is toch wel de beste plek om te bodysurfen, alhoewel je wel moest opletten dat de golven niet op jou breken, want dan werd je ongeveer dubbelgeklapt. Een groepslid was bijna drie keer achter elkaar in een mui terecht gekomen, maar we zijn allemaal zonder kleerscheuren op het strand gekomen en zijn ook weer een bijna-doodervaring rijker! Na deze ‘verfrissende’ duik gingen we weer terug richting ons hostel. Als echte keukenprinsessen hebben we weer een heerlijk diner klaargemaakt. Deze keer waren het wraps geworden en het was echt heerlijk. Samen met twee anderen gooide ik deze avond weer ‘hangmat-chillings’ tot de late uurtjes. Het was weer een geslaagde dag van onze eigen reis!

Minke

Sterre uit School at Sea jaar 2019/2020 schrijft in haar blogje:

Gisteren zagen we iedereen weer na een week eigen reis en aan boord werd druk bij gekletst, maar onze vakantie was voorbij, want vandaag moest iedereen gewoon weer aan school.

Maar SaS zou SaS niet zijn als er elke dag niet iets anders zou gebeuren. Vandaag hadden twee SaS’ers bedacht een filmpje te maken voor de ‘halverwegedag’, waarin iedereen ergens op het schip stond en je iets leuks tegen je ouders kon zeggen. Sommigen hadden hun originele idee helemaal uitgedacht en kwamen zelfs verkleed en anderen wisten eigenlijk niet zo goed wat ze moesten zeggen. Het was een beetje lastig voor sommigen om stil te blijven tijdens het maken van het filmpje, terwijl ze ergens anders aan boord aan het filmen waren, maar gelukkig is het allemaal in één keer gelukt.

Het eindresultaat was diezelfde avond nog af en er werden van iedere SaS’er twee foto’s bij geplakt. Morgen gaat Pascal naar huis en hij zal het filmpje binnenkort aan de ouders laten zien. Het was een gewone dag aan boord van de Thalassa, waar altijd wel iets ongewoons gebeurt.

Sterre

Ook is het halverwege tijd voor een aantal confrontaties… Was het leuk op eigen reis? Heeft iedereen zich gedragen? Hoe gedraagt men zich aan boord? Persoonlijke groei gaat soms met sprongen en soms met stapjes.

In 2017 beschreef Koen het zo:

Vanochtend werd ik wakker gemaakt voor de keukendienst, het eerste wat ik dacht: ‘F*********’. Ik wil gewoon doorslapen. Nou, toch maar op gestaan en het ontbijt klaar zetten. Dat ging allemaal wel, maar het afwassen…. Laten we zeggen dat ik de vaatwasser mis?

In de vroege middag smeerden we een lunchpakket, en namen die mee naar de kant. Op de kant gingen we over de streep spelen. Er kwamen groepsvragen en persoonlijke. Dan had je twee stellingen. Ik wist dus niet wat de zandvlooien van de stellingen vonden, maar volgens mij waren ze het veel eens met mij. Lekker op je lichaampie slaan om die vlooitjes eraf te krijgen.
Het was wel fantastisch dat we over de streep op het strand deden, super warm, mooi en tropisch. Dat was ook wat de vlooien dachten.

Na over de streep hebben we met iedereen een face to face gesprek gehouden. Ook met het SaS team. Je noemt tips voor degene en complimenten. Ik kon vaak geen tip bedenken dus vertelde ik alleen positieve dingen. De vlooitjes konden echter ook niks negatiefs zeggen want ze hadden het heerlijk zo op je lijf. Nou erna maar weer gauw aan boord gegaan. Voordat de zon onderging en een vlooien leger kwam om het bloed uit je adertjes te zuigen.

Eenmaal op het schip zo snel mogelijk avond eten gemaakt. En ja hoor, weer de afwas. Het schip voelt voor velen van ons als thuis. Gelukkig de vlooitjes niet. Die vonden het bloed dat in de adertjes stroomden op het eiland toch lekkerder.

Ik ben net klaar met de keukendienst, dus ga maar lekker mijn blogje typen. Met heerlijke muziek die door de salon gaat. Het is hier heel gezellig en lekker warm. Ik zit hier in ieder geval in mijn zwembroek. Jullie ook lekker weertje? (retorische vraag).

Warme groetjes,
Koen Roijen

Halverwege zag er voor Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 zo uit:

29-1-2018 GOODBYE AND HELLO

Nu was het echt zo ver: het tweede deel van de reis begon. Nadat we gisteren onze stuurman Paul hadden uitgezwaaid, moest vandaag stuurman (uhm, ik bedoel vrouw) Lucie eraan geloven. De halverwege dag was al geweest en Pascal was al rond geweest met de vraag wie er op 50% zat met z’n schoolwerk, dus het wisselen van de stuurlui was het laatste puntje om van de eerste naar de tweede helft van de reis te gaan. Persoonlijk vond ik de wissel erg raar. Na drie maanden zo samen te hebben geleefd en een band te hebben opgebouwd, is het toch een beetje gek als de stuurmannen ineens ‘vervangen’ worden door twee nieuwe stuurmannen. Maar ik weet zeker dat het helemaal goed komt, want zij kunnen vast en zeker ook goede uitleg geven, leuke (en ‘leuke’) klusjes verzinnen, gezellig praten, grappen maken en met vliegende vissen gooien… 😉

Tamara

Bijna halverwege, hoe zit dat met school aan boord?

Bijna halverwege, hoe zit dat met school aan boord?

De eigen reis-groepjes zijn onderweg in Panama! Iedereen is via Portobelo naar Panama City gereisd, maar daarna doet ieder groepje iets anders. Ze bezoeken steden, hiken in de natuur, surfen op de Stille Oceaan of gaan paardrijden. Het doel is hetzelfde voor elk groepje: Bocas del Toro.

We zijn nu bijna halverwege de reis. Dat betekent dat deelnemers ook halverwege hun schoolwerk zouden moeten zitten. Hoe gaat dat eigenlijk, het schoolwerk aan boord?

Iedere deelnemer neemt zijn of haar eigen lesprogramma mee aan boord. Dit betekent eigen schoolwerk en eigen afspraken met school over de toetsen en het in te leveren werk. Iedere deelnemer verwerkt deze informatie in een schema om overzicht te creëren. Dit overzicht geeft zowel de leerling als de docenten een beeld van de vooruitgang.

Als deelnemer aan School at Sea ben je zelf verantwoordelijk voor de verdeling van je werk, maar uiteindelijk moet alles natuurlijk wel af. Afspraken met je mentor en de onderwijscoördinator dien je na te komen en je moet je verantwoorden als je achter loopt. Voor sommige SaS’ers biedt het maken van een planning houvast. Zij houden zich aan de geplande toetsen en data om verslagen in te leveren. Anderen werken hun planning steeds bij en zijn iets flexibeler. Echter, uiteindelijk moeten alle toetsen gemaakt zijn en het schoolwerk (inclusief de extra SaS-opdrachten) af zijn!

Folkert uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft het zo:

Aan boord doen we, zoals jullie weten, ook gewoon ons schoolwerk. Hierbij hoort natuurlijk ook dat we toetsen maken, maar hier is dat net iets anders dan in een klaslokaal. Thuis zit je rustig met andere leerlingen dezelfde toets te maken. Het ergste wat er kan gebeuren waardoor je je concentratie kan verliezen, is doordat er mensen op de gang praten. Op het schip is het net iets anders.

Ten eerste zit je in je eentje of maximaal met zijn tweeën in het kantoortje. Buiten hoor je de hele tijd mensen: er is Spaanse les of de zeilen moeten worden veranderd. Als het geen van die dingen is, is het wel het gebruikelijke rondje dek door de wacht. Daarnaast is het schip natuurlijk ook nog steeds aan het bewegen waardoor je bijna van de bank glijdt. Er zijn hier net een paar extra dingen waardoor je nog meer moeite moet doen om je te concentreren. Al kost het soms wel wat meer moeite, het lukt wel gewoon om de toetsen te maken. Het fijne is dat wanneer we in de haven liggen, we sowieso geen last van de golven hebben of van de mensen die het rondje dek lopen. Dan kan je dus rustig je toets maken, met heerlijk weer.

FOLKERT

Rosanne geniet van haar eigen vrije planning

Les op zee gaat mij goed af! Ik werk hier zelfs beter dan in een normaal klaslokaal!

Ik heb nu de vrijheid om zelf te bepalen hoeveel en wat ik op een dag doe en ik doe meer dan ik zelf had verwacht. Al na drie lesdagen had ik alles af wat op mijn planning stond voor de gehele periode van Tenerife naar Dominica. Nu zijn we bij onze zesde lesdag en ik ben al bijna klaar met de planning van Dominica naar de ABC-eilanden! Het enige dat tegenzit is dat ik bepaald schoolwerk nog niet heb ontvangen, omdat het uploaden van schoolwerk op de Kaapverden niet goed is gegaan. Dat geeft me enige stress. Desondanks blijf ik positief want mijn doel is om aan school te bewijzen dat ik gewoon over kan gaan dit jaar. En dat met een geweldige reis op zak!

Rosanne

Als SaS’er sta je er niet alleen voor. Alle deelnemers weten wat het is om te moeten leren aan boord en afgeleid te worden. Daarom vallen ze zo af en toe even op elkaar terug, zoals Bart beschrijft over zijn ervaringen in 2019/2020

Na alle activiteiten deze week, zoals het snorkelen en het bezoeken van het slavernijmuseum, was het wel weer tijd dat we ons bezig hielden met school. De één was blijer met school dan de ander, omdat sommigen het toch wel fijn vonden om weer wat toetsen te kunnen maken, onder wie ik. Naast school moesten er toch nog wat andere dingen gedaan worden. Een aantal hutten moest namelijk vandaag grondig worden schoongemaakt. Onder deze hutten viel helaas ook de mijne. Gelukkig hadden mijn hutgenoten al een groot deel van onze hut schoongemaakt, waardoor ik eerst nog even kon leren voor een toets zodat ik die in de middag kon maken. Na de toets gemaakt te hebben, zorgde ik er nog even voor dat de hut klaar was om gecontroleerd te worden, en met succes, gelijk goedgekeurd. De schooldag was al aan zijn einde gekomen. Dit gaf mij nog tijd om de PO over omgaan met het slavernijverleden af te maken. Dit verliep gelukkig ook voorspoedig. Ondanks dat er een hoop moest gebeuren, was het een rustige maar efficiënte dag aan boord van de Thalassa.

Bart

Naast het schoolwerk zijn er praktische opdrachten (PO’s) die te maken hebben met de reis en de bestemmingen: de SaS-PO’s. Leren door te doen is erg belangrijk bij School at Sea. De SaS-PO’s hebben dan ook altijd een praktisch gedeelte. Navigatielessen worden samengevoegd met wiskunde, als er een vis gevangen wordt, kan deze ontleed worden en om door landen als Panama te kunnen reizen, moet je een woordje Spaans kunnen spreken, dus wordt er aan boord Spaans gegeven. Scholen kunnen er voor kiezen om de SaS-PO’s over te nemen als opdracht voor een vak, maar je kunt de PO’s ook als buitenschoolse extra opdracht zien.

Linthe uit School at Sea jaar 2014/2015 beschreef haar eerste lessen Spaans:

‘Me llamo Mieke’

Zo begon Mieke haar eerste les. Ik heb nog niet eerder Spaans gehad dus ik had ook nog nooit echt een woord gehoord (alleen dat van het liedje Salsa Tequila ;)). Ik heb nu zo’n vier Spaanse lessen gehad (waarvan twee buiten) en we praten heel veel in de les. Daar leer je zo veel van maar het is soms best wel spannend omdat de vragen echt recht op je af komen en je eigenlijk meteen moet antwoorden: ‘¿Cómo te llamas?’ ‘Me llamo Linthe’ ‘¿Cuántos años tienes?’ ‘Tengo dieciséis años’. (‘Hoe heet je?’ ‘Ik heet Linthe’ ‘Hoe oud ben je’ ‘Ik ben zestien jaar oud’).

Als ik het bijvoorbeeld vergelijk met mijn eerste drie Franse of Duitse lessen kon ik echt niet wat ik nu in het Spaans kan, want naast dat we heel veel Spaans praten moeten we ook woordjes leren, opdrachten maken en krijgen we uitleg over grammatica. Ik vind het best wel leuk om Spaans te leren, maar het is ook echt wel nodig voor straks in Cuba als we een eigen reis gaan maken, want de Cubanen spreken heel slecht of bijna geen Engels. Maar misschien is het ook leuk omdat het niet heel ingewikkeld is (tot nu toe dan); je zegt wat je schrijft en er zijn geen ingewikkelde accenten of zo.  Het lijkt mij heel leuk om straks een blogje of zo in het Spaans te kunnen schrijven! ¡Adiós!

Linthe

Survival en eigen reis

Survival en eigen reis

Tijdens de weken in Panama gebeurt er superveel. Van schooldagen tot excursiedagen en van de ultieme survival op een onbewoond eiland tot de eerste ‘eigen reis’.

Het overleven op een onbewoond eiland is de ultieme droom voor iedere tiener. Toch?! Beetje kokosnoten openbreken, drinken uit de ene helft en de andere helft opeten. Zelf een visje vangen en boven een zelfgemaakt vuurtje roosteren. Wat wil je nog meer?!

Vandaag was het eindelijk zover: de survival! Met volgepropte backpacks werden we met de bijboot weggebracht naar het eiland. Het eiland was een paradijs: wit zand, blauw water, palmbomen en heel veel kokosnoten! Nadat iedereen een plekje had gevonden voor zijn hangmat, begonnen de meesten met het maken van een overkapping om spullen droog te houden. Er werd vuur gemaakt waardoor we broodjes konden bakken. Het eiland was niet helemaal onbewoond; er woonden ook een paar indianen. Bij hen hebben we een traditioneel armbandje met verschillende kleuren kraaltjes gemaakt.

De rest van de middag werd er veel gezwommen en gesnorkeld. Het water was echt heel mooi! Ook hadden we een sup en visnetten waarmee gevist werd. De eerste dag is er geen vis gevangen dus aten we rijst met bonen en maïs. Na een topdag ging iedereen lekker onder de palmbomen in zijn hangmat slapen.

Lianne

Maar dan na twee dagen op het eiland willen de meesten toch wel graag terug…

Vanochtend werden we wakker gemaakt door Sam en Jelle. ‘goodmorning Brazilian lady!, goodmorning Azoran lady!’. Ik wist het al, het was nu mijn beurt; ‘goodmorning monkey!’.
Na een vreselijke nacht slapen (want persoonlijk vind ik hangmatten niet zo geweldig slapen) was ik blij dat ik eindelijk kon opstaan.
We zouden vanochtend weggaan. En de meesten waren hier wel blij mee, we waren wel klaar met dit survival gedoe (ookal was het niet 100% survivallen). Na het gebrek aan slaap en eten –het eten was hier echt een groot probleem, gewoon niet genoeg- was iedereen helemaal uitgeput en zwak. We waren dan ook nogal blij dat we weer terug konden naar het luxe van de Regina Maris. Nou ja, luxe…
Voordat we weggingen moesten we het hele kamp afbreken. De zelfgemaakte hut waar ik met Ellen en Emília in lag –gemaakt van palmbladeren en touw- moesten we helaas dus ook afbreken. Alle moeite die we erin hebben gestoken… *zucht*. Wat dit wel betekende, was het grootste vuur dat ik in mijn hele leven heb gezien. Alle gebruikte palmbladeren samen, van alle zelfgemaakte hutten –en dat waren er veel- op een grote stapel en dan in de fik steken? Dat is niet zomaar een kampvuurtje, laten we zeggen, eerder een bosbrand.
Nadat alle algemene dingen in de bijboot waren gezet (touw, eten, kratten, enz.), ging ik met een paar anderen naar de boot. Hier moesten we alle gebruikte dingen schoonmaken, en een uur later zou de rest van de groep komen. Maar voor we gingen schoonmaken? Een boterham met hagelslag viel niet op de verkeerde plek. En dan weer er tegen aan! Het is grappig hoe je na twee dagen survivallen gelijk al de kleinste dingen kan appreciëren.

Nadat iedereen aan boord was, en dat het dek ook weer begaanbaar was, ging de bel: we kregen de groepjes te horen voor de eigen reis. En dit zijn ze:
Groepje 1 met Jehanne: Kika, Iris, Thore, Alexander, Emília, Mark en Olivia
Groepje 2 met Madelon: Giulia, Maud, Koen, Wouter, Pim, Isa en Amelia
Groepje 3 met Thalitha: Guus, Lennard, Veerle, Jeroen, Lika, Simone en Carolina
Groepje 4 met Frank: Denise, Maurits, Gwen, Meike, Jorge en Sophie
Groepje 5 met Jurjen: Ellen, Ken, Thibault, Marit, Nikki en India
Sommigen blij, sommigen verdrietig. But that’s life.
We kregen ook meer informatie over de eigen reis, en waar we wel en niet mochten overnachten enz.

Gelijk begonnen ookal de voorbereidingen. Er werd gevochten om de Lonely Planet, en mensen waren al aan het inpakken. Een gezonde spanning!

Amelia

En dan de ‘eigen reis’. Een hoogtepunt voor veel SaS’ers. Een week “vakantie”, weg van het schip, en met een kleine groep op pad, de cultuur proeven en het land ervaren!

Wat bij School at Sea ‘eigen reis’ genoemd wordt, is een reis van 7/8 dagen door Panama. De reis begint in Portobelo en eindigt in Bocas del Toro, maar hoe die reis verloopt…? De groep wordt opgedeeld in kleine groepen (min of meer willekeurig) en iedere groep krijgt een begeleider mee. Deze volwassene moet vooral een oogje in het zeil houden en de grenzen van wat mag en wat vooral niet mag in de gaten houden, maar mag zich niet verder niet mengen in de discussie over de plannen. De groep krijgt een budget mee, per persoon, voor eten, drinken, reizen en slapen.

Ook het beheer van het geld is geheel aan de groep. Krijgt ieder “zijn” eigen budget of wordt er een pot gemaakt? Wordt er minder geld uitgegeven aan reizen door te liften, dan heb je meer om uit te geven aan lekker eten of een mooie slaapplaats. Maar de groep moet altijd bij elkaar blijven… dus die auto waar je een lift van wilt krijgen, moet wel behoorlijk groot zijn!

Vandaag was het dan eindelijk zo ver, we gingen op eigen reis. In de ochtend hebben we allemaal het schip opgeruimd en de laatste dingen in onze backpacks gedaan. Ik zat in groep één dus wij vertrokken als eerste met de bijboot van het schip. Toen we aan land kwamen, hebben we eerst internetkaartjes gekocht en zijn we meteen in de bus richting Panama=Stad gestapt.

Na drie uur in de bus en een keer overstappen kwamen we aan in de hoofdstad. We hadden in de bus al een hotel geboekt dus een slaapplek voor de eerste avond was al geregeld. We namen de bus richting het hotel om daar onze spullen te droppen. Eenmaal in het hotel hebben we eerst even uitgerust. We hebben ook even gezwommen: er zat namelijk een zwembad bij ons hotel. In de namiddag zijn we de stad ingelopen om ergens iets te eten. Tijdens het eten hebben we plannen gemaakt voor de rest van de week en besproken wat we allemaal wilden doen. Na het eten zijn we nog even langs een supermarktje gegaan en daarna hebben we zelfs weer even gezwommen.

Het was een goed begin van de eigen reis.

Maura

De eigen reis gaat met vallen en weer opstaan! Want ook deze reizen zijn onderdeel van het School at Sea-curriculum ter ontwikkeling van de deelnemers. Persoonlijk leiderschap, omgaan met teleurstellingen en vooral veel samenwerken spelen een grote rol.

Ik liep een verdieping naar beneden om de deuren van het balkon open te gooien. Nee, ik heb het niet gedroomd gisteren, we zijn werkelijk in Panama op eigen reis. Het plan van die dag was om eerst het Panamakanaal te bezoeken, daarna te gaan shoppen en dan ’s avonds een nachtbus te pakken of nog een nachtje in de hoofdstad te blijven. Na het ontbijt pakten we snel onze spullen en voor ik het wist zat ik in de metro naar het hoofdstation. Vanuit daar pakten we de bus en iets voor 12:00 uur waren we bij het Panamakanaal. Of nee, we waren bij het museum van het Panamakanaal. Om het kanaal werkelijk te zien moest je betalen en, geloof me, als je op ons budget moet leven is dat niet mogelijk. We zouden echter geen SaS’ers zijn als we het niet hadden geprobeerd: Kunnen we geen korting krijgen zoals alle pelgrims? We zijn een grotere groep, kunnen we daarom voor een lagere prijs naar binnen? Mogen we niet heel even het kanaal zien om daarna weer verder te gaan? Je raadt het antwoord al: nee, nee en nog eens nee. Daar zaten we dan, voor het museum, een casinobroodje met jam te eten. Maar verslagen, nee dat waren we niet. We zeiden gewoon ‘jammer’ en toen gingen we weer door.

Lynn

Panama en de San Blas eilanden

Panama en de San Blas eilanden

De reis van Curaçao naar Panama is ongeveer 700 zeemijl. Dat is bijna 1300 kilometer. Normaal zeilt de Thalassa met een snelheid van ongeveer 6 tot 7 knopen. Een knoop is een snelheid van één zeemijl per uur, dus 6 tot 7 knopen is ongeveer 12/13 kilometer per uur. Even door rennen en je kunt het schip bijhouden. Het stuk tussen Curaçao en Panama gaat echter altijd vrij vlot! De wind zit mee en is soms zelfs krachtig, dus na vier dagen zeilen kun je al in Panama zijn. Vier dagen rennen met 13 kilometer per uur is niet mogelijk, dat maakt reizen met een schip zo mooi!

In Panama moet het schip inklaren. Dit is een officieel moment, waar een stuurman of de kapitein het schip en de mensen aan boord aanmeldt als aangekomen in een land. De paspoorten worden gecontroleerd en afhankelijk van het land worden de aanwezigen aan boord persoonlijk gecontroleerd. In Panama doen wij dit in Portobelo.

Na inkopen van fruit en verse groenten gaat de reis meteen door (of ja eigenlijk terug…) naar de San Blas eilanden. Dit is een eilandengroep langs de Panamese kust. Hier zie je onbewoonde eilanden, zoals iedereen ze zich voorstelt, met kokosnoten op het witte strand en tropische vissen die om je benen zwemmen wanneer je een duik neemt in het heerlijk warme helderblauwe water.

Jesse uit School at Sea lichting 2018/2019 beschrijft het zo:

Vandaag begon al als een goede dag. In de ochtend werd ik vroeg wakker, dus stond ik maar vast op. Toen ik naar buiten liep zag ik dat we al langs allemaal prachtige eilandjes voeren. Niet lang daarna begonnen we, vlak voor een groepje eilandjes, heel langzaam te varen en toen we het geratel van het anker hoorden waren we officieel aan gekomen op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien! We kunnen vanaf waar we liggen Panama al zien en op nog geen 100 meter afstand liggen een paar eilandjes met prachtige zandstrandjes en enkele huisjes erop. Door de donkerblauwe zee en de lichtblauwe lucht leek alles nog mooier en realiseerde ik me weer even hoe speciaal deze reis is. Na een half uur te hebben genoten van al het mooie van San Blas begon het ontbijt en daarna was het gewoon weer tijd voor school. Rond 16:00 uur kwam een aantal lokale bewoners in twee kleine, houten kano’s naar ons toe geroeid met daarin een paar manden met zelfgemaakte doeken, bandjes, portemonnees, enzovoorts. Deze mensen hebben toen voor ons een klein marktje op het schip opgebouwd waar we ongeveer een uur allemaal spulletjes van hen konden kopen. Nadat het marktje weer was vertrokken en iedereen al hun gekochte spulletjes had opgeborgen gingen we weer verder met school en in no-time was de dag alweer voorbij. Die avond heb ik nog samen met een paar mensen spelletjes gespeeld en buiten gekletst. Toen ik in mijn bed lag, bedacht ik weer even hoe bijzonder het is om dit alles mee te maken en viel ik na een tijdje in slaap.

Jesse

Amber uit school at sea lichting 2014/2015 was ook onder de indruk

Het is hier zo ongelooflijk mooi! Net alsof je een reisgids opent en je de plaatjes van de witte zandstranden, palmbomen en heldere water voorbij ziet komen. We hadden tropenrooster en waren dus na 1 uur vrij. Martin had al heel vaak gezegd dat dit DE mooiste plek was om te snorkelen. We waren omringd door een aantal eilandjes en we mochten kiezen naar welke we wilden gaan. Uiteindelijk gingen er verschillende boten naar de verschillende eilandjes. Op het eerste eiland leefden een paar mensen, het tweede eiland was onbewoond en had een strand, een paar bomen en veel bossage (hier hebben we ook overnacht). Het laatste eiland was meer een zandbank met een prachtig koraalrif! Veel mensen zijn gaan snorkelen wat echt de moeite waard was! We hebben veel vissen en andere waterdieren gezien, mooie schelpen en zelfs springende roggen uit het water. Een bijzondere dag die de meeste van ons denk ik niet snel gaan vergeten.

Amber

Benjamin uit School at Sea lichting 2015/2016

Vandaag kwamen we na vier dagen varen in de ochtend aan op de San Blas! Het barst hier echt van de kleine eilandjes met witte stranden en hoge palmbomen. In totaal zijn er 357 eilandjes waarvan er 45 bewoond zijn. We lieten ons anker zakken en nog geen vijf minuten later voeren er vier kleine kano’s naar ons schip. In de kano’s zaten hele families die allemaal zelfgemaakte armbandjes, touwtjes en kleden verkochten. Voordat ze op het schip mochten om spullen te verkopen vertelde Martin eerst iets over de eilandjes en over hun cultuur. Wat ik het meest interessant vond was dat deze bevolking leeft van hun kokosnoten, met de nadruk om HUN. Een van de hoofdregels hier is dus dat je niet zomaar kokosnoten mag plukken/rapen, want het is hun eigendom. Je moet voor elke kokosnoot betalen, want kokosnoten zijn hun grootste inkomstenbron. Per jaar verkopen ze 15.000 kokosnoten aan Colombia.

Na de uitleg over de San Blas mochten de bewoners aan boord komen om spullen te verkopen, iedereen die nu nog niks wilde kopen mocht gaan zwemmen. Het grootste deel ging zwemmen, omdat we later ook nog dingen konden kopen. Het water is echt heerlijk warm hier. We hebben een fender aan de ra vast gemaakt, zo kon je vanaf het kluivernet in het water slingeren. Na lekker gezwommen te hebben, moesten we van de leraren weer terug aan ons schoolwerk. Ik heb toen aan mijn praktische opdracht over het slavenschip gewerkt, want die moet op de 14e januari af zijn.

Na ons schoolwerk werden we bij elkaar geroepen en toen werd verteld dat we het moordspel gingen spelen. Het moordspel houdt in dat iedereen op het schip (ook Martin en Mieke) drie kaartjes trekt: een persoon op het schip, een moordwapen en een plek. Je kan dus bijvoorbeeld deze drie kaartjes trekken: Martin, een reddingsvest en in de machine kamer. Als je iemand hebt vermoord, krijg je de kaartjes van die persoon en dan gaat het spel door totdat er één iemand overblijft. Het spel begon direct en er waren binnen een paar uur al drie mensen vermoord. Later op de avond hebben we ook nog haaien gezien, ze waren met zijn drieën en waren ongeveer één meter lang.

Benjamin

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Geluksmomentjes aan boord, wat zijn dat eigenlijk? Nou, die zijn voor iedereen anders. Op open zee zijn ze anders als op land. Sommige groepen noemen het ‘besef’-momentjes, maar het komt op hetzelfde neer. Had je dit gevoel ook mee gemaakt als je thuis was geweest? Heb je iets gezien dat je nog nooit gezien hebt? Of ben je gewoon even heel gelukkig met iets kleins? En hoe gaaf is deze reis eigenlijk?!

Hier een aantal geluksmomentjes op een rij:

Ben van School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft er een aantal:

We zijn al halverwege, en hebben al zoveel dingen gedaan die we nooit meer vergeten. De Teide beklommen, de oceaan overgezeild, door een beboste krater van een vulkaan gelopen, door de jungle van Dominica gelopen op zoek naar een kokend meer, bij Rastafaries gelogeerd, en nog veel meer. Maar naast al die dingen zijn er ook nog die kleine leuke dingetjes aan boord die veel waard zijn. Julía die keukendienst heeft, lekker in de felle zon de vlieger inpakken in het kluivernet (mijn zwarte shirt zorgde ervoor dat je een eitje op me kon bakken), Pascal die weer een interessant diertje heeft gevonden, ontbijtkoek bij het ontbijt, in je hangmat onder het kluivernet slapen, teveel om op te noemen.

 

Laatst had ik er eentje die eigenlijk alleen te begrijpen is voor iedereen aan boord. Benjamin kwam laatst naar mij toe en vroeg: ‘Ben, weet jij waar je mijn Engels boek hebt gelegd de vorige keer? Ik heb hem nu nodig.’ Ik had geen idee waar die kerel het over had, maar ik liep maar met hem mee naar zijn kamer. Kom ik daar aan, is hij aan het wroeten in al zijn spullen als een mol, en toen ik vroeg wat hij aan het doen was, trok hij ineens een zak 300 gram XXL Lays paprikachips tevoorschijn. Uhh, HEILIG. Ik zal even uitleggen waarom. We zijn sinds ons vertrek bijna geen supermarkten meer tegengekomen die (goedkoop) chips verkopen. We eten het dus eigenlijk bijna nooit, behalve als we het echt waard vinden om een zak open te maken of tijdens een feestje. Denk even aan dat moment dat je na negen maanden eindelijk weer pepernoten (of kruidnoten voor de pietjes-preciezen) kan proeven. Dat gevoel, maar dan beter. Want wij mogen misschien pas drie maanden weg zijn, het voelt als een jaar. En thuis heb je vervangers voor pepernoten, daar pak je gewoon een koekje ofzo uit de kast. Hier moet je wachten op een 4uurtje of zelf kostbaar eten pakken uit je eigen voorraad. En sorry hoor, maar ik heb op Curaçao drop en pepermunt gescoord en dat wil ik niet zomaar openmaken. Dus als Benjamin ineens met een zak paprika chips aan komt zetten, dan maakt het mij niet uit als het brandalarm af zou gaan, want dan is het: Benjamin en ik, achterdek, chips. Punt. Dus dat is wat er gebeurde.

 

En we hebben intens genoten.

 

BEN

Water achter de patrijspoort, onderweg naar de volgende bestemming. Het leven aan boord.

Geeske voer mee als bemanning 2015/2016

Samen met Jelle lig ik rustig beneden een boekje te lezen als er plotseling op het bovendek een hoop gestommel is. Dit betekende een tijd geleden nog dat er iets aan de haak is geslagen, maar de laatste tijd is het nogal rustig op dat gebied. Nog geen twee seconden later wordt er door de ventilatiepijp ‘VIS, JELLE, VIS!’ geroepen! Als ik bovenkom staat er al een grote groep vol spanning te kijken, zou het weer een Mahi-Mahi zijn of is het dit keer toch eindelijk een tonijn? Heeft de nieuwe blinker zijn werk goed gedaan? En ja hoor, na wat inspanning halen Guus en Pim een prachtige tonijn binnen. Trots begonnen deze jongens met hun snijkunsten de vis vakkundig te fileren, Jelle had nauwelijks nog wat in te brengen! Tijdens het fileren bekeken ze de maag en toen bleek dat de tonijn niet alleen vis in zijn maag had, maar ook een stuk plastic en een stuk touw. Even een momentje waar je bewust wordt van alle rotzooi die in onze prachtige oceanen rond drijft.

Maar Guus en Pim wisten wat moois te maken van deze tonijn. Een heerlijke tartaar en een stukje sashimi kwam even later op een dienblad de stuurhut binnen, smullen!

 

Geeske (crew)

Besef momentje in de mast

Onderweg van Curaçao naar Panama

Onderweg van Curaçao naar Panama

De reis gaat verder, we vertrekken van Curaçao om op verdere verkenning te gaan. Volgende bestemming: Panama. Een land dat spreekt tot de verbeelding.

Het weer ziet er geweldig uit. Strak blauwe lucht en de eerste twee dagen een voorspelling van een windkracht 3 à 4 beaufort. Pas ter hoogte van de Colombiaanse kust wordt er wat sterkere wind verwacht. De windrichting is hier over het algemeen oost en dat is nu ook zo. Dat betekent vol tuig voor de wind vertrekken!

Op dit punt van de reis is de Thalassa echt thuis geworden voor de deelnemers. Na een week op land verlangt een deel van de School at Sea deelnemers weer echt naar zee. Aan land zijn is leuk, dingen ontdekken is leuk en veel van de deelnemers schrijven zich in voor School at Sea om meer culturen te leren kennen en meer landen te zien. Maar de rust die zij ervaren op zee, is iets waar veel van hen niet van hadden kunnen dromen bij vertrek. Het wordt iets waarnaar zij verlangen wanneer zij langer op land zijn geweest.

Finn van School at Sea 2018/2019 beschrijft het mooi

Bye bye Curaçao, hello San Blas!

 

Vandaag was een bijzondere dag. We gingen weer varen naar onze volgende bestemming. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat we nu al over de helft van de bestemmingen zaten. #besefmomentje.

 

Zelf had ik wachtdag. Alle wachten werden in de ochtend aan dek gevraagd om het schip klaar te maken voor het vertrek. Toen eenmaal de allerlaatste dingetjes voor het schip waren geregeld en iedereen met zijn paspoort was uitgecheckt door de douane, die aan boord was gekomen, gingen we in de namiddag eindelijk weg. Toevallig was het al bijna meteen de beurt aan onze ploeg om wacht te lopen. Het was zalig om weer op zee te zitten. Uiteindelijk heb ik vanaf negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds wacht gelopen. Het was een volle dag, die ik met een groot gevoel van voldoening heb afgesloten, omdat ik weet dat ik elke minuut van de dag nuttig heb besteed.

 

Finn

Jelle als bemanning beschrijft hoe zij vertrokken vanaf Aruba en hij de groep ziet groeien in het zeilen.

Aruba achter ons gelaten en de blik op oneindig. Kerst, nieuwjaar en Aruba achter de rug. Ik geloof dat het voor velen een hectische doch mooie tijd was, maar dat er ook nodig wat bijgekomen moet worden. Ik werd om 01:00 samen met Geeske wakker gemaakt voor een gijp. Het duurde een goed moment voordat ik doorhad dat ik uit bed moest. Het ritme van de zee. Na een slag te hebben gemaakt in de Golf van Venezuela was het tijd om meer hoogte te pakken. Leuk op dit soort handelingen is dat wij als crew steeds minder en minder te zeggen hoeven. De taken worden rustig opgepakt en voorbereid waarna het commando “gijpen!” luidt. Het is goed om stil te staan bij de hoeveelheid zeilervaring die iedereen onderhand opgedaan heeft om midden in de nacht op automatische piloot te gijpen. Nog even genieten van de heldere sterrenhemel en daarna weer lekker op een oor in mijn kooi gaan liggen.

Ook was dit een nieuwe tijd voor verantwoordelijkheid en daarmee is een nieuw leersysteem ingegaan. Voor diegene die ’s nachts wacht lopen is nu de keuze om de volgende “schoolnacht” ook te gebruiken om te studeren om in ritme te blijven. Dit resulteerde op 3 januari tot een ontbijt met 5 leerlingen. Maar er gaan goede verhalen de rondte over de inspanning die ‘s nachts geleverd wordt. Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat iedereen altijd weer even moet inslingeren zo’n eerste zeildag. Het ging wat dat betreft prachtig. De Thalassa suisde met 11 knopen door het water en dat voelde door de romp heen. We hebben geen haast, maar toch is het altijd fijn om met zo’n snelheid richting ons paradijselijke doel af te stomen.

De watermaker is nog steeds in rustmodus* en er was geen wolkje aan de lucht die iets van regen deed suggereren. En aangezien het mooi rustig was op het middendek heb ik me heerlijk kunnen douchen met een puts lauw Caribisch zeewater. Waar zijn die douches nog voor nodig? Dit was voor mij een interessante ervaring zo om te gaan met water. Weer zoiets wat thuis altijd in overvloed en vanzelfsprekend aanwezig is.

Al is de zee nog zo ruig, als het om goed eten gaat kunnen zelfs jongeren van deze leeftijd een goede maaltijd neerzetten! Zolang ze zichzelf maar enthousiast kunnen maken over hetgeen dat ze verzinnen. En dat was vandaag mijn favoriet een Mexicaanse Burrito! Met nacho’s en kaas en een salade. Het was weer een goede dag, wij blijven genieten van hetgeen dat we allemaal meemaken. Hoe klein die euforische momentjes ook zijn er wordt zeker bij stilgestaan. Groeten vanuit de tropische wateren van de Caraïben.

 

Jelle

Curaçao voor een week

Curaçao voor een week

Op Curaçao blijven we wat langer liggen. Niet alleen omdat er voldoende te doen is op het eiland, maar ook om even rust in het dagelijkse ritme te krijgen. Het Caraïbisch gebied staat bekend om haar warme middagen. Studeren in de hitte is erg moeilijk en dus wordt school onderbroken door het tropenrooster. Geen school tussen 13:00 en 15:00 of misschien wel tot 16:00 uur. Wel een uurtje eerder aan de slag en een uurtje langer door in de avond. Zo worden de hete uren van de dag besteed aan een dutje doen, even afkoelen met een duik in het water of een momentje voor jezelf.

Om echt te wennen aan de schooldagen en ononderbroken door te werken, blijven we een weekje in Curaçao liggen, waar ook twee dagen voor excursies en vrije tijd ingeruimd worden. Tijdens de vrije tijd op het eiland wordt verlangd naar thuis. Een hele dag je telefoon mee en dus alle tijd om iedereen te appen en te bellen. Maar ook om naar Nederlandse winkels te gaan en ouderwetse hagelslag te halen. Want tja, je mist van alles van thuis als je op de reis van je leven bent!

Dide uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft een broodje kroket alsof het thuis is

Nadat we twee dagen aan school hadden gewerkt, was dit de dag waar we naar uit hadden gekeken. We kregen vandaag namelijk vrije tijd! Maar voordat het zover was, moesten we in de ochtend nog even aan school, moesten de PO’s over omgaan met het slavernijverleden worden afgemaakt en moesten de laatste hutten worden schoongemaakt.

 

Toen het eenmaal 12:00 uur was kregen we onze telefoons, een uur lang mochten we met onze telefoons de stad in om naar huis te kunnen bellen. Het was een regenachtige dag (echt Nederlands), dus het was vooral zoeken naar WiFi en een afdakje. Nu we toch op Curaçao waren, genoten we ook nog even van een echt Hollands broodje kroket!

 

Om 13:00 uur, toen iedereen zijn telefoon weer had ingeleverd, kregen we vrije tijd tot 19:00 uur. Voor mij zag deze vrije tijd er net iets anders uit dan voor de rest van de groep. Ik heb namelijk, net als een paar mede-SaS’ers, familie op het eiland en mocht hen bezoeken. Het was superleuk om weer eens familie te kunnen zien, maar hoe later op de dag het werd, hoe gekker het idee was dat we weer afscheid moesten nemen. Gelukkig heb ik een heel leuke dag gehad, die bestond uit chillen, snorkelen, eten en uiteraard de Albert Heijn bezoeken.

 

Eenmaal terug aan boord was iedereen benieuwd naar elkaars verhalen en een aantal SaS’ers liet met trots hun nieuwe kleding zien. Voor de laatste keer kletsen we die avond op de kade van Curaçao. Morgen vertrekken we namelijk weer over zee richting Panama. Voorlopig geniet ik nog even na van deze dag, die ik voor geen goud had willen missen!

 

Dide

Vrije tijd draait om eten! Femke uit School at Sea jaar 2017/2018 beschrijft de eerste vrije dag op Curaçao zo

Aan boord is het eten een belangrijke factor. Er moet gevarieerd en in de juiste porties gegeten worden. Tijdens vrije tijd aan land heeft iedereen hier echter lak aan. Neem bijvoorbeeld vandaag. De helft zat in de bus op weg naar de Albert Heijn en de rest zat in het eerste beste tentje een taartje te eten. Dat is wat ik mis van thuis. Zelf bepalen wat en wanneer ik eet. Ik denk dat als we aan boord wat vaker ongezond eten, dat ik ook niet zo een enorme behoefte heb aan een lekkere, dikke vette hamburger. Maar geloof me, toen ‘ie ineens voor mijn neus stond, voelde ik een intens gelukkig gevoel naar boven komen. Ik heb denk ik nog nooit zo genoten van mijn eten…

Femke

En er is tijd voor de School at Sea Persoonlijke Opdrachten, PO’s. Deze extra opdrachten zorgen voor extra inzicht in de reis en de bestemmingen. PO’s maken gebruik van de omgeving: wat is er voor handen, wat kan er extra geleerd worden, welke inzichten halen wij uit wat we zien? Op Curaçao gaat de PO over de geschiedenis van het eiland en het Nederlandse slavernijverleden.

Antoine uit School at Sea 2019/2020 beschrijft het heel mooi

’s Ochtends kregen we van Pascal de laatste informatie over de volgende ‘SaS-PO’ (praktische opdracht). De opdracht ging over slavenhandel en het slavernijverleden. Deze informatie hadden we nodig om de PO te maken en om al wat kennis te hebben voordat we het museum bezochten.

 

Na de wat heftige briefing liepen we met een volgestampt hoofd naar Kura Hulanda, het grootste en bekendste museum van Curaçao. Het was maar vijf minuten lopen vanaf het schip. Daar werden we opgesplitst in twee groepen. Ik zat bij Iflien, een vrolijk vrouwtje dat ons goed wist rond te leiden. Het museum was verdeeld in drie segmenten: de persoonlijke collectie uit West-Afrika van de oprichter van het museum, een stuk over de (trans-Atlantische) slavenhandel en een stuk over het abolitionisme, de stroming tegen slavernij en discriminatie. Met een sterk Antilliaans-Nederlands accent vertelde Iflien ons veel over het verleden van Curaçao. Het ging er erg heftig aan toe.

 

“Hebben jullie vragen? Vraag gerust…” Dat was haar leuke stopzinnetje. Het museum(pje) bestond uit heel veel interessante spulletjes en nagebouwde ruimtes, zoals bijvoorbeeld het ruim van een slavenschip. Bij de oversteek van Afrika naar Amerika hadden de slaven te lijden. Eén derde van de “vracht” overleefde de reis niet. “Jullie zijn top, jullie mogen ieder moment weer terugkomen”, zei Iflien toen we afscheid namen. Echt een heel lief vrouwtje.

 

Meteen toen we terug waren op ons eigen schip, kregen we tijd om aan de PO Slavernijverleden te werken en kregen het zoveelste middendekje. Het ging over respect voor het schip en respect naar anderen. Dit hebben we met zijn allen goed uitgepraat en als het goed is -je weet het maar nooit met pubers- blijft het schip voor de rest van de reis goed opgeruimd…

 

Tot 18:00 uur hadden we school en we sloten de dag natuurlijk af met een heftig potje poker. Dankje Monopoliegeld!

 

Antoine

 

Gelukkig nieuwjaar!!

Gelukkig nieuwjaar!!

Oud en nieuw kun je op vele manieren vieren. Thuis met alleen het gezin is dit jaar de norm. Samen lekker eten, binnen (misschien wel bij de haard), muziekje op de achtergrond, oliebollen bakken en vooral veel feestverlichting!  Maar aan boord van de Thalassa tijdens School at Sea gaat dat net even anders. Virtueel zijn we aangekomen op Curaçao – een prachtige plek om oud en nieuw te vieren!

Stel je voor. De nachten zijn warm en zwoel. Je loopt op je slippers in je korte broek over dek. Niets doet denken aan winter of sneeuw. Er is geen kou, geen koude regen, maar wel tropische plensbuien. En dan opeens is daar de laatste avond van het jaar. Een mooi feest op dek met swingende muziek vanaf de kant en alles met een Caribisch vleugje. De beroemde pontjesbrug van Curaçao is feestelijk verlicht en als het dan echt nieuwjaar is, begint er een prachtige vuurwerk show vanaf de brug.

Tycho en Vera uit School at Sea jaar 2019-2020 vertellen er het volgend over:

Wij hebben hier met zijn allen op Curaçao oud en nieuw gevierd en hebben op feestelijke wijze 2020 ingeluid. Eerst hebben wij genoten van een heerlijk diner dat geserveerd werd door een aantal medeleerlingen. Het was heerlijk. Toen begon eindelijk het aftellen. Met zijn allen stonden we in een kring tot het dan toch eindelijk 2020 werd en het nieuwe jaar begon. Direct werd er overal vuurwerk afgestoken en hoorde je knallen. De hemel werd volledig verlicht, we konden Willemstad zien oplichten en zagen de pondjesbrug in al zijn glorie. Het was super om samen hier aan boord het nieuwe jaar te vieren en dit was echt een prachtige avond. Zeker een ervaring die ik nooit meer wil vergeten!

 

Tycho

 

De eerste dag van 2020 begon zoals gewoonlijk met havermoutpap. Iedereen was nog moe van oud en nieuw deze nacht, maar helaas moesten we toch ook aan school. Een gewone, saaie schooldag… Tijdens school droomde ik van de leuke dag die we gisteren hadden…

 

We hadden toen namelijk vrije tijd! We hadden een half dagje om Willemstad te verkennen. Onze eerste stop was bij de McDonald’s, waar we een heerlijke McFlurry kochten en lekker met onze ouders konden bellen. Daarna zijn we bij een Nederlands restaurantje gaan eten. Dit was heel raar en nogal wennen, want na twee maanden gebrekkig Spaans of Engels moeten praten, was het opeens heel gemakkelijk om gewoon een broodje kroket of een oliebol te bestellen. Het leukste aan deze dag vond ik de sfeer: een Nederlands sfeertje met een vleugje Caraïben. We zagen namelijk van die echt Nederlandse huisjes met een Caribisch kleurtje, we hoorden veel vuurwerk knallen en in de warme tropische zon zaten we een oliebol te eten. Dat was echt genieten!

 

Nu moet ik van de docenten weer stoppen met dagdromen en verder aan school. 🙁

 

Vera

Tess uit School at Sea jaar 2015-2016 had net een andere ligplaats, buiten de haven. En dus kon er ook een frisse duik genomen worden.

’s Ochtends vroeg staan we weer fris op om met volle motivatie te beginnen aan een schooldag. Wacht, schooldag? Op oudjaarsdag? Iedereen is toch maar aan zijn werk begonnen. Tot één uur, want het tropenrooster is ingegaan. Dus van twee tot vier hebben we heerlijk gesnorkeld bij een rif vlak naast het schip.

 

Bij terugkomst kregen we een presentatie over onze komende praktische opdracht over het slavernijverleden en toen werd de bel geluid. Jennifer zat heel chagrijnig voor de groep en iedereen zat te wachten op een preek over school of zo, wat bevestigd werd door een ‘ja jongens, ik ben er helemaal klaar mee, hè Pascal?’ Maar van een preek kwam niks terecht, want we waren klaar met de schooldag en kregen onze telefoons om naar huis te bellen. Iedereen ging als een malle opruimen zodat we mochten bellen en om half zeven zat iedereen klaar met zijn telefoon. Om zeven uur konden we mee aftellen met thuis, want toen was het twaalf uur in Nederland. Waren we er toch nog een beetje bij. Wij moesten nog vijf uur wachten, maar dat was geen probleem, want er was friet, oliebollen en een feestje! De vijf uur vlogen voorbij en voordat we het wisten stonden we af te tellen. Champagne in onze hand, 5..4..3..2..1! Op de pontjesbrug was een vuurwerkshow die we vanaf het schip konden zien en zelf hadden we ook wat vuurwerk. Weer eens wat anders, oud en nieuw met 30 graden!

 

TESS