Azoren – thuis (voor een aantal)

Azoren – thuis (voor een aantal)

School at Sea vaart al sinds het begin een route die via de Azoren naar “huis” leidt. Ieder jaar, tijdens ons verblijf op het prachtige Faial, leren we meer mensen kennen. In 2014/2015 werden we gevraagd of we met het schip een middagje op zee mee zouden kunnen kijken naar de zeilwedstrijden van de jeugdcompetitie van Europa! En van het een kwam het ander. In 2015/2016 voeren het eerst twee Portugese leerlingen mee.

Bart en Júlia spraken Engels en werden aan boord gekoppeld aan leerlingen die de eerste weken vertalingen deden naar het Engels, wanneer er uitleg in het Nederlands gegeven werd. Maar al snel leerde zij Nederlands. Júlia sprak het aan het einde van School at Sea bijna foutloos. Een behoorlijke uitdaging als je dagelijkse school (in het Portugees) ook gewoon door gaat!

In totaal zijn er al meer dan tien niet-Nederlandstalige jongeren mee geweest met School at Sea. Voor hen die uit een land kwamen dat op de route lag was het een soms een vreemd soort thuis komen!

Benjamin beschrijft het feest voor Bart en Júlia in 2015:

We komen bijna aan het einde van onze tijd op de Azoren… ahwww… Het was echt supergaaf hier en we hebben superleuke activiteiten gedaan. We konden al deze leuke dingen doen op de Azoren door drie dingen:

 

  1. We zijn gewoon een leuke groep
  2. De Azoren zijn leuk
  3. Bart en Júlia zijn bij ons aan boord

 

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben we de eer twee kinderen van de Azoren mee op reis te nemen: Bart en Júlia. Bij aankomst zijn we gefilmd door een filmploeg voor de Portugese tv. Op de kade werden we ontvangen door een grote menigte: fans van Bart en Júlia. De dagen daarna hebben de ouders van Bart en Júlia van alles voor ons geregeld. We hebben walvissen gespot, een uitwisseling gehad met de school van Bart en Júlia, we hebben in kleine groepjes overnacht bij alle vrienden van Bart en Júlia (waar we super verwend zijn), we hebben in kleine zeilbootjes gezeild (weer eens wat anders dan die 48 meter boot) en we waren uitgenodigd voor een diner met alle fans van Bart en Júlia met daarna nog een gaaf feest!

 

Al met al wat het dus een geweldige tijd op de Azoren en dat hebben we te danken aan Bart en Júlia en hun ouders! 

 

Super bedankt!!!

 

BENJAMIN

In 2016/2017 voer er ook een leerling uit Brazilië mee. Helaas hebben we de thuishaven van Ellen niet aangedaan, maar wel van de drie deelnemers van de Azoren in datzelfde jaar. Dit is haar verhaal:

It was also today that Kika, Carolina, Nikki, Marit and Alexander finished our amazing painting in the harbor, from School At Sea, 2016-2017. They did a very, very nice job. When they called everybody to look at the painting, we were asked to take a picture with our School At Sea jackets, with the whole group. Everybody was admiring the painting, that has the names of everyone that was part of this amazing year, along with a beautiful painting of the ship and, also, from the Whale that we gave to Sam on his birthday, as it’s always with us during our Watches. The painting represents very well the group and how incredible those five months have been. I felt very nostalgic, looking at the names and thinking about all those people that made me the person I am now. But, suddenly, Carolina’s dog stepped in the painting, that was not yet dry from the painting process, and we all started screaming “NOOOO…”. The dog looked so confused, and we were all laughing. But nothing happened to the painting!

 

It was very touching to see Carolina, Jorge and Emília hugging their families goodbye. Not only because I love all of them very much, and was happy because they got to see the people they love the most again before spending two weeks at sea; but also because I looked at them, I saw the tears in their eyes, and saw they were happy and sad at the same time, and I knew that in less than three weeks, me and everybody on board is going to feel the same: we will be extremely happy to see our families again, and extremely sad because those amazing six months are over.

 

When the ship was going to leave the harbor, somebody rang the bell. I was cleaning the dishes with kitchen duty, but we all stopped to support our loved Portuguese friends, when they were saying goodbye. And at some point, I looked at my friends on board. And I could tell, they all felt like crying. Because they knew. I knew. Everybody knew: this was the beginning of the end.

 

All I could think about this day was how much I love the life full of adventure I have now. And how amazing it is to learn something new and exciting every single day. And how beautiful the sunsets are when we are at sea. And how much I love my roommates. And that I should probably take a seasick pill as soon as possible.

 

Ellen

Kadetekening op de Azoren

Kadetekening op de Azoren

Na een goed verlopen scheepsovername zijn we aangekomen op de Azoren. Op de Azoren is het voor alle zeevarenden traditie om een kadetekening achter te laten. Met deze tekening laten crews een teken achter dat zij de oceaan overgestoken zijn en Europa bereikt hebben.

De verschillende School at Sea-jaren hebben ook hun tekening achtergelaten. Iedere tekening uniek, ieder verhaal nog unieker.

Julie uit School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft een ander belang in het maken van de tekening:

Een traditie van alle zeevaarders die in Horta komen, is om een kadeschildering te maken. Een kadeschildering maken is niet alleen leuk, maar geeft ook de zekerheid om weer veilig thuis te komen. Daarom is het natuurlijk ook een traditie van School at Sea om een kadeschildering te maken. Gelijk om 09:00 uur ’s ochtends begonnen drie meisjes met de schildering. Eerst een witte basis-laag, dan een schets met krijt, alles inkleuren en tenslotte alle details nog schilderen. Af en toe kwamen er wat mensen even kijken hoe het ervoor stond en je kon ook al snel de schildering tevoorschijn zien komen. Het was een grote klus, maar aan het einde van de dag, rond 20:00 uur ’s avonds, was de klus geklaard. Het zag er erg mooi uit. Op de achtergrond stond de route en op de voorgrond het schip. Boven was een kaart met alle namen van de bestemmingen erop en al onze namen stonden aan de zijkant. Goed gedaan, nu kunnen we veilig weer naar huis!

Julie v N

Ook Amber beschrijft hun tekening uit 2015/2016

We zijn alweer op de terugweg, maar eerst maken we een korte tussenstop op Faial. Man, wat hebben we veel gedaan op Faial. Dit blogje wijd ik aan één van die activiteiten, namelijk: de kadeschildering!

De hele week dat we in Faial lagen, hebben vijf stoere meiden hun andere taken aan de kant gezet en in weer en wind de meest prachtige kadeschildering tot nu toe gemaakt! Kirsten, Tess, Maartje, Jennifer en ik hebben in de week vóór aankomst in de Azoren al druk overlegd en geschetst. Uiteindelijk zijn we met zijn vijven tot één ontwerp gekomen, nadat de hele groep nog wat heeft gebrainstormd.

Het ontwerp ziet er als volgt uit: een ring gevormd van touw, waaruit de boeg van de Regina op een golf naar de kijker toe rolt, golven aan de onderkant van de boeg, die uit de ring springen en een idee van perspectief geven. Linksboven staat School at Sea 15/16  geschreven, met daaronder kleine golven. De lucht is grijsblauw, wat een dag met lekkere wind voorspelt. Linksonder is een grijze, half uitgerolde papyrus (zo’n coole rol die vroeger werd gebruikt) met daarop alle bestemmingen waar we tot nu toe zijn geweest. Aan de bovenkant van de tekening steekt de mast, met daarop de Amsterdamse vlag, fier uit boven de ring. In de vrijgelaten ruimte links, boven de ring, staan de namen van alle kanjers die dit jaar zijn meegegaan met School at Sea.

 

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Nog maar 300 mijl naar de Azoren te gaan en dat betekent…?

SCHEEPSOVERNAME!

Inmiddels kennen de deelnemers het schip al goed. Het weer heeft zich van verschillende kanten laten zien tijdens deze oversteek. Weinig wind, helemaal geen wind, maar ook een goede windkracht 6. De komende dagen wordt er geen harde wind, maar wel draaiende, wind verwacht en dat is niet zo gunstig. We hebben dus haast, alle zeilen bij voor de kapitein van de derde scheepsovername!

Voormalig projectleider Mieke beschrijft tijdens School at Sea lichting 2014/2015 heel mooi hoe de dagen voor de scheepsovername waren.

Het waait flink, een goede regenbui op zijn tijd, er zijn best hoge golven en het gonst van de opwinding voor de één na laatste scheepsovername die begint op driehonderd mijl voor bestemming Horta, Azoren.

De inventiviteit van de leerlingen neemt toe. Er wordt gesolliciteerd naar uiteenlopende, zelfbedachte functies: van toiletjuffrouw tot stuurhutpurser. De toiletdames willen eigenlijk hard aan hun school werken, de stuurhutpurser is gewoon nieuwsgierig naar wat er allemaal in de stuurhut gebeurt. En de scheepsarts in spe? Haar motivatie beschrijft ze mooi in haar handgeschreven sollicitatiebrief. De sollicitatiebrief van de machinist was kort maar krachtig: ‘ik word gewoon weer machinist’: Daar hoeft ook niemand over na te denken. Op het lijf geschreven, voor de derde keer op rij is dat dezelfde, daar hebben we allemaal alle vertrouwen in.

Het is natuurlijk belangrijk dat er goed gegeten wordt tijdens de scheepsovername, en ja, gelukkig, onze twee kooktoppers bundelen hun kook- en sollicitatiekrachten, worden aangenomen en gaan ons een paar dagen lekker verwennen met hun kookkunsten. Onze vaste bakker heeft een compagnon en in zijn vrije tijd thuis bakt hij op een middeleeuwse manier brood. We zijn nieuwsgierig wat deze combi tijdens de scheepsovername gaat opleveren: middeleeuws Regina Maris brood?

De bekendmaking van de functies is altijd een spannend moment: wie wordt er kapitein? En wie zijn de stuur- en bootsmannen? Was ik goed bezig met mijn voorbereiding? Heeft de stuurman/kapitein wel gezien wat ik allemaal kan en doe tijdens mijn wachten? Ben ik er nu klaar voor?

Om het goed vast te leggen zijn er twee razende reporters, zij maken een filmverslag van de scheepsovername. Slimme meiden: van zowel een hoog als vanuit een laag perspectief gaan ze het vastleggen, fysiek een ijzersterk koppel! (Je zou ze samen moeten zien ramenlappen!) Sommige SaS’ers solliciteren op meerdere functies: niet geschoten is altijd mis, anderen vinden het fijn om wacht te lopen en matroos te zijn.

En dan komt het verlossende woord: de kapitein is een dame die het dubbel en dwars verdiend heeft, ze heeft drie ijzersterke stuurmannen en drie dijken van bootsmannen. Eerst hier wat teleurstelling en daar wat opwinding, maar uiteindelijk kan iedereen zich in de benoemingen vinden.

Ik kijk erg uit naar deze scheepsovername!
Mieke (projectleider)

Voor Jesse uit School at Sea jaar 2018/2019 was de kapitein Thomas, en zij kregen wel veel wind!

Vandaag is de derde scheepsovername begonnen met Thomas als kapitein. De dag begon al met veel wind en vooral heel veel dolfijnen. In de ochtend werd iedereen naar de stuurhut geroepen voor de sollicitatiegesprekken en daarna gingen Sam en Pascal overleggen over wie welke functie zou krijgen. Ik had gesolliciteerd voor stuurman, maar omdat niemand voor kok had gesolliciteerd, had ik me ook aangeboden als kok, samen met nog twee andere SaS’ers.

Tijdens de lunch kwam Sam naar de eetzaal waar alle leerlingen toen ook waren en maakte hij de functies bekend. Thomas is kapitein geworden en ik behoor samen met twee anderen tot het keukenteam. Die middag ging de wind alleen maar harder waaien en begon het aan één stuk door te regenen. Vanaf 17:00 uur begon de scheepsovername en besloot kapitein Thomas dat er gegijpt moest worden. Die avond hebben we gegijpt, wat erg moeilijk was door het zware weer. Ondanks het slechte weer ging alles goed, behalve dat de schoot van het grootmarsstagzeil knapte, omdat het door geschavield was. De komende dagen wordt heel rustig weer voorspeld, dus we verwachten een mooie derde scheepsovername.

Jesse

En ook Elisa uit School at Sea lichting 2019/2020, heeft vertrouwen in het team dat de scheepsovername tot een goed einde moet brengen!

Het is dag twee van de scheepsovername en ik ben net klaar met mijn één-tot-vijfdagwacht. Ik heb zelden zo’n actieve één-tot-vijfwacht gehad. Om 13:00 uur stuurde stuurvrouw Maura de eerste matrozen naar beneden om de lunch te halen, maar nog voordat die er was, hadden we de onderbram al gezet.

Na de lunch haalden we een schoot en wat neerhalers door en gingen er twee SaS’ers de mast in om de stagzeilen in te pakken. De lucht was grijs en er kwamen buien aan. Ik bereidde de matrozen voor om de onderbram weer weg te halen en toen de bui er eenmaal was, konden we het zeil snel weghalen. De bui trok snel over en de onderbram kon weer gezet worden, net zoals het grootmarsstagzeil. Toen alles weer netjes stond, haalden we de braslijnen door met een derde handje. Dat is een soort katrol die het makkelijker maakt een lijn aan te trekken. We trokken een beetje te hard en hebben nog net geen ra gebroken, maar de lijnen stonden wel heerlijk strak.

Even later trok er weer een bui over, dus je raadt het al: onderbram weg! En het grootmarsstagzeil ook natuurlijk. Tijdens het buitje kwam de keukendienst heerlijke sushi brengen, die we helaas snel naar binnen moesten proppen om het zeil weg te kunnen halen. Het buitje was over en er vertrokken weer twee SaS’ers de mast in om wat stagzeilen in te pakken en toen ze weer beneden waren, kon de onderbram er eigenlijk wel weer bij.

Tijdens het laatste buitje van onze wacht haalden we nóg meer zeilen weg (en ja, natuurlijk weer die onderbram) en gingen we op een gegeven moment acht knopen op maar drie zeiltjes! Het was hard werken, maar leuk hebben we het wel gehad.

Elisa

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Het vorige week beschreven gevoel is nog steeds het meest indrukwekkende wat ik ooit heb mogen voelen. Sinds mijn avontuur bij School at Sea is afgelopen is de jacht om dit weer te kunnen ervaren een drijfveer geweest in veel keuzes die ik in het leven heb gemaakt en nog ga maken.

 

Na het behalen van mijn middelbare schooldiploma heb ik mij aangemeld bij de Zeevaartschool in Rotterdam. Aangezien ik geen natuurkunde heb gehad op het middelbaar mocht ik niet naar het HBO en ben ik vervolgens een niveau lager begonnen. Gedurende het eerste jaar kwam ik er achter dat een bepaalde Nederlandse rederij 10 plekken had voor een soort vroege zomerstage voor Nederlandse eerstejaars maritiem officier studenten. Wederom heb ik hier mijn zinnen op gezet en ik heb hard mijn best gedaan om door die selectie heen te komen, dit lukte! Ik mocht een zomer doorbrengen aan boord van een multipurpose cargoschip van 180 meter lang. Al deze praktijkervaring zou bovendien een mooie aanvulling zijn op de studie die ik volgde. Eenmaal aan boord viel het leven aan boord van een cargoschip toch best tegen. Begrijp mij niet verkeerd, ik mocht weer twee keer de Atlantische Oceaan over, ditmaal betaald, en ik heb ook het een en ander mogen zien van de plekken waar wij zijn aangemeerd en dat was tof. Maar dit massale vaartuig voelde aan als een fabriek op het water. Het continue gebrom van de motoren en generatoren in combinatie met de industriële havens waar het schip zo snel mogelijk laadde en loste deed mij inzien dat dit niet klopte met het geromantiseerde beeld van het zeemansleven wat in mijn hoofd zat ingeprent. Ik miste de magie van het zeezeilen en de idyllische gevoelens waarmee ik het ben gaan associëren. Toen wist ik eigenlijk al dat het beroep waar ik voor opgeleid werd niet hetgeen zou zijn waar ik mijn draai in zou kunnen vinden.

 

Hierna heb ik ook nog het tweede jaar gedaan om vervolgens de keuze te maken om alsnog natuurkunde certificaten te halen om weer opnieuw naar het eerste te gaan, ditmaal op de HBO. Vol zelfvertrouwen ben ik wederom in het eerste jaar gestart, de certificaten waren met een afgeronde negen behaald. De studie was dan misschien niet helemaal wat ik wilde, het zou wel een hele goede basis zijn om daarna verder te kunnen. Ironisch genoeg ben ik vervolgens keihard op mijn bek gegaan op natuurkunde waarna ik moest stoppen met de opleiding. Hoewel dat erg vervelend was, heb ik hier toch mijn vrede mee gevonden.

Ik besloot het toen maar te proberen bij de studie International Tourism. Ik heb hier mijn propedeuse in gehaald en toch de keuze gemaakt om te stoppen met school. Al een hele tijd had ik weer last van die rusteloosheid omdat ik al even stil stond. Ik had nog steeds die honger naar meer maar ik ging nergens naar toe.

 

Stoppen met school was geen makkelijke keuze, het gaat helemaal in tegen wat onze maatschappij verwacht, bovendien was ik er ook al even mee bezig. Maar gedurende de jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen, ik weet wie ik ben, wat ik wil, maar vooral wat ik kan. Ik heb genoeg vertrouwen in mijzelf om de stap te durven nemen niet het standaard pad te bewandelen wat tegenwoordig al van jongs af aan wordt ingeprent als zijnde het juiste.

 

Momenteel schrijf ik dit stukje tekst over mijzelf, zittend met een kop thee, aan boord van de Fantastiko. Een paar maanden geleden is er een vacature als Sea Ranger op mijn pad gekomen. Hoewel ik op dat moment werkzaam was als bedrijfsleider in de horeca en een dik prima vast inkomen had tijdens de corona crisis, wist ik dat ik hiervoor moest gaan. Ik heb mijn baan opgezegd, veel getraind en mij volledig gestort op de strenge selectieprocedure waaruit uiteindelijk acht nieuwe rangers zouden worden gekozen. Het was een ontzettend grote en spannende gok maar ik was mijzelf er ook van bewust dat zelfs wanneer ik het niet zou halen ik hierdoor toch weer zou groeien en er veel van ging leren.

Na een fysieke selectiedag en twee bootcamps kan ik nu toch met trots zeggen dat ik het doel wat ik mij gesteld had, heb behaald en dat ik nu Sea Ranger op mijn CV kan zetten.

De Sea Ranger Service is een nog vrij nieuwe (maar veelbelovende) organisatie die zich inzet ten behoeve van het behoud van ons zeemilieu. Onze visie is om onze oceanen te herstellen tot een gezond en overvloedig ecosysteem en daarmee ook de menselijke capaciteiten en welvaart vooruit te helpen. De werkzaamheden vinden plaats vanuit zeilschepen en bestaan onder andere uit het nemen van monsters en waarnemingen voor onderzoeken, inspecties en het monitoren van beschermde zeegebieden. Doordat we al zeilend te werk gaan dragen we zo min mogelijk bij aan de opwarming van de aarde en ook aan boord proberen we zo veel mogelijk biologisch verantwoorde producten te consumeren.

 

Een paar jaar geleden had ik nooit voor mogelijk gehouden dat ik zou zijn waar ik nu ben.

Ondanks dat de weg hiernaartoe ietwat rommelig is verlopen, heb ik de laatste paar jaar het gevoel dat alles langzamerhand op zijn plek begint te vallen. Ik ben momenteel een van de coolste beroepen aan het uitoefenen die ik mij kan bedenken en ik kijk ontzettend uit naar het komende jaar bij de Sea Ranger Service. Ik ben ook ontzettend benieuwd naar wat de toekomst mij hierna zal brengen en ben klaar om dat met beide handen aan te pakken. Mijn rusteloze honger naar avontuur en tegelijkertijd innerlijke rust zal nooit helemaal weggaan, maar ik begin gaandeweg steeds beter te begrijpen hoe deze valt te stillen.

 

De zes maanden aan boord bij School at Sea hebben mij een onbetaalbaar stukje zelfkennis en ontwikkeling meegegeven waarvan de vruchten zich steeds meer beginnen af te werpen naarmate ik ouder word. Dit verhaal zou heel anders zijn gelopen als ik acht jaar geleden de School at Sea flyer die ik van meneer Pont tijdens de Nederlandse les kreeg had weggegooid voordat ik het klaslokaal uit liep.

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

De oceaan is een prachtige plek om na te denken. Oceanen aan tijd, stilte, eenzaamheid en prachtige zonsondergangen en nachten, zetten aan tot filosofische gedachten. Van Bermuda naar de Azoren is een deel van de reis, waar de groep begint na te denken over weer thuis zijn. De terug reis is begonnen. Hoe is het om straks weer thuis te slapen. Alleen in een kamer. Op de fiets naar school en s avonds of in het weekend naar je sport vereniging. Zonder al die bijzondere mensen die je hebt leren kennen.

Thierry beschrijft zijn ervaring (in twee delen) over hoe het was aan boord, wat zijn “eye openers” zijn geweest en in deel twee beschrijft hij waarom School at Sea hem heeft gebracht bij wat hij nu doet. Maar eerst zijn prachtig beschreven ervaring van weg dromen op een grote oceaan.


Ik weet nog goed hoe de maanden voordat ik als 16-jarige jongen aan boord stapte bij School at Sea zijn verlopen. Het waren de laatste weken van mijn derde jaar VWO. Ik, toen nog 15, ben opgegroeid met een ontzettend avontuurlijke moeder. Zij deinsde er niet voor terug om in haar eentje sprongen in het diepe te wagen wat resulteerde in ontzettend gave reisverhalen waar ik als tiener alleen nog maar over kon dromen. Het werd mij dan ook met de paplepel ingegoten om niet bang te zijn voor het onbekende en ervaringen op te doen waar ik dacht gelukkig van te worden. Toen merkte ik al dat er een bepaalde rusteloosheid binnen in mij zat en ik wist (nog) niet hoe ik dit gevoel verzadigd kreeg.

Tijdens een Nederlandse les, waar ik net zo weinig interesse voor had als voor de meeste andere vakken op school, had meneer Pont nog een laatste dingetje voordat wij onze spullen konden pakken en de les konden verlaten: hij deelde aan iedere leerling een kleine flyer uit waarop ‘School at Sea’ stond. De meeste leerlingen hadden deze al verkreukeld nog voor ze bij de deur van het klaslokaal stonden maar een stemmetje diep in mij vond dat ik dit toch eerst verder moest uitzoeken voordat ik de flyer aan de vergetelheid zou verliezen. Toen wist ik het nog niet maar meneer Pont had op dat moment, tijdens zijn les Nederlands, mij het ticket gegeven voor een van de meest memorabele en bepalende avonturen van mijn leven.

 

De maanden die volgden heb ik als ontzettend spannend ervaren omdat het nog helemaal niet vast stond of het mij überhaupt ging lukken om deel te nemen. Een reis als deze moet namelijk bekostigd worden. Aangezien ik van huis uit maar een fractie van het gehele bedrag mee kon krijgen en ik op mijn 15e nog niet echt een spaarrekening had, werd er van mij verwacht sponsoring te zoeken. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan… Hoewel ik na veel afwijzingen toch nog een mooi bedrag bij elkaar wist te sprokkelen, was de werkelijkheid dat dit toch nog niet genoeg was. Voor mij is het er uiteindelijk dus op uitgedraaid het overige deel door middel van een lening te bekostigen (thanks mam, die krijg je nog terug van me). Hoewel het proces dus niet zonder slag of stoot is verlopen is het al met al wel gelukt om mij aan boord bij School at Sea te krijgen en het avontuur, dat op de flyer tijdens mijn les Nederlands nog slechts tot mijn verbeelding sprak, te verwezenlijken.

 

Over de reis zelf en wat wij (SaS leerlingen) gedaan hebben ga ik heel erg kort zijn: het was fantastisch. We hebben vulkanen beklommen, jungles getrotseerd, plekken bezocht die je normaal alleen maar op posters ziet en kennis gemaakt met verschillende culturele werelden. Waar ik wel dieper op in wil gaan is wat de zes maanden bij School at Sea mij allemaal gebracht hebben en waar ik mij acht jaar later bevind.

Het halve jaar aan boord heeft de persoonlijke ontwikkeling die een adolescent op zijn weg naar jongvolwassenheid doormaakt met een sneltreinvaart versneld. Wanneer je met een grote groep mensen een lange tijd op een beperkte ruimte met elkaar ‘opgescheept’ zit leer je de anderen, maar vooral ook jezelf, op een unieke manier kennen. Daar waar veel leeftijdsgenoten zichzelf nog de vraag aan het stellen waren: ‘wie ben ik als individu?’ had ik daar al een antwoord op en kon ik op het moment dat ik van boord ging mezelf direct vol goede moed storten op alle volgende vragen die opkwamen in het proces naar volwassenheid. Ook de trainingen in zelfreflectie en teambuilding hebben mij belangrijke lessen geleerd waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds gebruik van maak. Gedurende het halve jaar aan boord leerde ik ook een aantal dingen in de praktijk. Denk aan bijvoorbeeld hoeveel emmers een persoon in staat is te vullen met zijn maaginhoud wanneer het schip begint de schommelen op zee. Of dat je altijd naar de locals moet luisteren wanneer je je in het buitenland bevindt. Zo heb ik in een eigenwijze bui bij de indianen in Panama leguanenhuid gegeten ondanks dat de indianen moeder van het hutje waarin ik verbleef mij dit afraadde. Het smaakte een beetje naar kippenhuid, maar dan wat rubberachtig, en dat was genoeg motivatie voor mij om naar mijn maag te luisteren in plaats van naar mijn gezonde verstand. Wat volgde waren een paar dagen waarin ik nogal ziek ben geweest en waarbij mijn indianen moeder al biddend aan mijn bed heeft gezeten terwijl ik genoot van de waanbeelden die een hoge koorts met zich teweeg bracht. Helaas heeft dit ertoe geleid dat ik niet mee kon met de locals om te zien hoe zij op kaaimannen jaagden, maar nu heb ik wel een reden om in de toekomst weer eens terug te reizen naar deze toffe plek.

 

Maar de ervaring waar ik het liefst aan terugdenk, die het meeste impact heeft gemaakt op mij, was tijdens de zeilende oversteek van de Atlantische Oceaan. Tijdens mijn nachtwacht van 12 tot 4 keek ik omhoog naar de hemel. Er was geen wolkje aan de lucht te bekennen en ik werd overweldigd door een visueel schouwspel bestaande uit een ontelbaar aantal sterren, de witte contouren van de Melkweg, en hier en daar kleuren die onmogelijk te spotten zijn in onze door licht vervuilde westerse wereld. Pas toen heb ik voor het eerst echte schoonheid mogen aanschouwen in zijn puurste vorm. Het enige geluid op de achtergrond was de wind die ons kleine schip over deze onbegrensde oceaan voort blies en de stille golven die langzaam hun grip verloren op onze romp bij ieder zetje waarmee de elementen ons van achteren voortstuwden. Nooit heb ik mij zo klein gevoeld en tegelijkertijd ook zo groot. Het enige waar ik deze adembenemende situatie mee heb kunnen vergelijken was het gevoel dat ik mij in een glazen bol bevond. In het midden van deze bol zat dan ons mini schip, onze eigen wereld. De rusteloosheid waar ik het eerder over had werd toen pas voor het eerst verzadigd en hoewel ik nooit eerder zoveel innerlijke rust heb weten te vinden heeft dit tegelijkertijd een honger naar meer aangewakkerd. Er lag een immens grote wereld aan mijn voeten boordevol opzienbarende pracht en onbeschrijfelijke ervaringen. Ik wist toen pas echt hoe het voelt om te leven…..

(VRIJDAG DEEL TWEE!!)

 

De oceaan weer over 

De oceaan weer over 

De terugweg is echt begonnen. Het weer is anders, kouder, grijzer, wispelturiger. De oceaan heeft een donkerdere kleur gekregen en de zon, ook al schijnt die nog zo heerlijk, warmt de deelnemers aan boord een stuk minder snel op.

De wind is gunstig. Het is nu eerst nog even wennen met weinig wind en dan vanaf vanavond, als er wat mijlen naar het noorden zijn gevaren, kunnen we voor de wind met vol tuig varen. Recht op de Azoren af! In een rechte lijn is deze reis 1800 mijl. Maar door wisselde winden gaat dit niet altijd in een rechte lijn. De komende veertien dagen zijn ze nog wel onderweg! En de wind, die zal ook langzaam toe gaan nemen, net als bij Laura gebeurde tijdens School at Sea jaar 2015/2016

De oversteek is bij deze dan echt begonnen. Spannend!!

Martin vertelde dat het weer niet altijd even goed zal zijn. We moeten ons dan ook vaker aan de veiligheidslijn koppelen. Zoals de stuurmannen het zeggen: het echte zeilen is begonnen! We moeten veiligheidsmaatregelen nemen: ramen dicht in de salon, waterdichte deuren dicht (anders komt er overal water) en overal waar je kijkt liggen antislipmatjes. Ook in de hutten moeten maatregelen genomen worden: alles moet zeevast staan.

Nadat we dit alles hadden gedaan, ging de motor aan en al snel werd “Schoener!” geroepen. Het schoener ging omhoog en binnen een half uur waren we al aan het zeilen. De wind was zondag nog rustig en lekker relaxed.

Dat was van korte duur. De volgende dag hadden we dertig knopen wind. Heel gaaf!

LAURA

Onderstaande video is van de 13:00-17:00 // 01:00-05:00 wacht van School at Sea jaar 2018/2018

 

Tijdens School at Sea jaar 2019/2020 heeft Tijl een hele belangrijke reden om op de Azoren te willen zijn!

Vandaag was het weer zover, de dag van vertrek. We lieten Bermuda achter ons en gingen op weg naar onze laatste officiële bestemming voordat we terug naar Nederland gaan. Rond 11:00 uur ’s ochtends vertrokken we. Daarvoor moesten de wachten alles klaarmaken, de keukendienst zich voorbereiden en moest alles, maar dan ook alles, zeevast gezet worden. We zijn dan wel niet meer in de Bermudadriehoek, er gaan waarschijnlijk golven komen die gelijk zijn aan de golven in dat gebied.

Nu zijn we op weg naar de Azoren. Veel mensen hebben er zin in: we gaan een kadeschildering maken én we kunnen weer gebruik maken van een Europese telefoonbundel! Dat betekent dat we geen WiFi-hotspots meer op hoeven te zoeken. De oversteek duurt rond de twaalf dagen, de zeilfanaten hebben zin om weer fanatiek het schip te besturen, de scholieren gaan hard aan de slag om toetsen te maken en de zeezieken? Die bereiden zich mentaal alvast voor!

Tijl

Andrea van School at Sea jaar 2018/2019 weet een echte SaS dag samen te vatten:

Vandaag had ik mijn eerste wacht sinds we van Bermuda vertrokken zijn. Ik zit in de negen tot één wacht, dus ik had de hele dag aan school gewerkt. Vandaag heb ik twee opdrachten ingeleverd, namelijk voor Nederlands en levensbeschouwing. Vanmorgen werd er tijdens school geroepen dat er dolfijnen te zien waren. Veel mensen renden gelijk naar buiten, maar al snel kwam iedereen weer naar binnen. Het was weer een ‘Oh nee… toch niet’-momentje. Later tijdens de wacht zagen we wel dolfijnen, maar ze waren al snel verdwenen. Tijdens de wacht voeren we op de motor. Er was niet heel veel wind en de wind kwam recht van voren. We kunnen niet tegen de wind in varen, dus daarom moest ‘de brommende kachel’ aan. Het was best wel lekker weer, dus we hebben de hele wacht buiten gezeten. Ook heeft iedereen een tijdje aan het roer gestaan natuurlijk. De maan was enorm helder, wat heel mooi was om te zien. Naast onze normale klusjes, namelijk de toiletten en de gang schoonmaken en de groenten keren, hebben we niet zo heel veel gedaan. Het was gewoon een hele gezellige en rustige wacht. Nog ruim 1600 zeemijl en dan zijn we alweer op de Azoren!

Andrea

Op onderzoek op Bermuda

Op onderzoek op Bermuda

Vanuit School at Sea worden op Bermuda een aantal excursies georganiseerd. Een les over de economie van het eiland van een lokale econoom, als het mogelijk is een uitwisseling met het lokale schoolzeilschip de ‘Spirit of Bermuda’, een excursie naar overwoekerde forten op het eiland, een ochtendwandeling om de zonsopkomst te zien en verder natuurlijk de normale boodschappen bij iedere stop!

Bermuda is dan misschien niet groot, maar er is genoeg te doen. Ook tijdens een dagje vrij beleven de SaS’ers genoeg avonturen!!

Sterre uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft haar dagje vrij:

Nou, daar waren we dan. Dwars door de Bermudadriehoek en aangekomen op Bermuda kregen we een paar dagen later vrije tijd. Samen met een paar andere SaS‘ers stond ik bij een „busstation“ (het was enkel een roze paaltje) te wachten op de bus naar Hamilton. En ja hoor, het was een échte bus, waar we in konden zitten.

In Hamilton aangekomen gingen we een winkelcentrum in om daar gebruik te maken van de wifi. Al die SaS’ers die daar op de grond op hun telefoon zaten, wekten wat vreemde blikken op bij omstanders. Zo riep een voorbijganger: „What the hell is going on? What the **** are you doing here all on your phones like that?“ Tja, ik probeerde het project nog uit te leggen… maar dat werkte niet.

Nadat we weer met iedereen bijgekletst waren, gingen we op zoek naar goedkope lunch. Alles is hier namelijk superduur! Bij een bakker hebben we wat broodjes gekocht die we in een parkje opaten.
Natuurlijk zijn we ook nog op zoek gegaan naar de erg gewilde Bermuda truien. Deze SaS-traditie moest immers in stand worden gehouden. Ook hebben we weer een veel te dure voorraad aan eten ingeslagen in een echte supermarkt! Niet eentje waar je dus twintig minuten moest wachten totdat je er in kon en de helft van de schappen leeg stonden.

’s Avonds zijn we aan het water gaan zitten en hebben we genoten van het prachtige landschap en het blauwe water van Bermuda. Na gegeten te hebben in weer een veel te duur restaurant was het tijd om naar huis, de Thalassa dus, te gaan.

Sterre

Joost uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft heel mooi hoe hij Bermuda ervaren heeft.

Vandaag hebben we te horen gekregen dat we op eigen reis op Bermuda gingen. Arend, Bart en ik gingen samen op stap. We zijn heel Bermuda over gelift, vanaf St. George’s naar Hamilton naar Dockland, om daar de School at Sea vlag bij het fort te hijsen. Jammer genoeg had geen van ons dollars mee, wat het reisgebeuren iets lastiger maakte. Niet getreurd, wij gingen liften. Onze eerste lift bracht ons voor de eerste etappe tot de helft, tot aan het vliegveld. We werden vervoerd in een transporttruck waar we lekker konden staan met de wind in onze haren. Hierna kwamen we een mevrouw tegen die haar kinderen net naar school had gebracht en naar Hamilton moest.

Het was erg gezellig om in de auto te met haar praten over Bermuda. Ze vertelde dat zij hier wel heel veel verdient, maar dat alles heel duur is. Ze verdiende 130.000 $ netto per jaar. Haar huis is 4500 $ per maand en daar komt nog een gekke belasting overheen. Een pak melk is 5,25 $. Dan raakt dat fortuin snel op. Alles moet namelijk geïmporteerd worden naar Bermuda. In Hamilton had Arend nieuwe schoenen nodig, die we na een kort gesprek deels gesponsord kregen, omdat hij bewondering had voor ons project. Hierna gingen we na een kort gesprek over ons project gratis met de pont naar Dockland. Hier kwamen we Team Oracle van de America’s Cup tegen die hier een grote trainingszaal en organisatiegebouw hebben. Arend, Bart en ik hebben ook meegetraind met die mannen, het is echt niet normaal hoe sterk zij zijn. Honderd slagen halen met een winch op windkracht 30, respect. Ik hield het één minuut vol. Het team was al de halve dag bezig.

Hierna zijn we naar het oude fort geweest, waar we na een kort gesprek over ons project ook gratis binnenkwamen. Hier hebben we de vlag gehesen, Neptunus verkleed, het fort verkend en Wi-Fi gebruikt bij de dolfijnen van Dolphin Quest, waar we ook gratis waren! Hierna zijn we teruggegaan naar Hamilton met de pont. Niemand ging jammer genoeg naar St. George’s vanuit Hamilton. Toen besloten we naar de vrienden van Bart te gaan. Deze club is voor mensen van de Azoren, aangezien 11.000 van de 70.000 bewoners van Bermuda uit de Azoren komt. Bart had hier een dag geleden een interview gehad voor de televisie van Portugal. De baas van deze club was enorm aardig en kocht een buskaartje voor ons naar St. George’s.

Daar aangekomen moesten we beginnen met het opbouwen van de barbecue voor het feest met het Duitse schip dat naast ons ligt, de Thor Heyerdahl. Erg gezellige mensen. Vandaag was een leuke dag.

JOOST

Aankomst Bermuda

Aankomst Bermuda

Bermuda is een eiland midden in de Noord-Atlantische Oceaan. Het ligt 1000 kilometer uit de kust van de Verenigde Staten. Met een grootte van 53 km2 is het net iets kleiner dan Ameland (qua grootte de middelste van de Waddeneilanden). Op Ameland staan slechts 3.747 inwoners geregistreerd, op Bermuda staan anno 2020 71.000 mensen ingeschreven.

En dat is ook het bijzondere aan het eiland, want dit heeft alles te maken met het economische systeem op het eiland. Alhoewel er grote armoede op het eiland heerst, is het inkomen per inwoner (op papier!) enorm hoog ($69.900 in 2004 – Wikipedia) door de belastingvoordelen voor ingeschrevenen.

Bermuda is de eerste haven die de SaS’ers aan boord het gevoel geeft dat ze weer in een westerse haven zijn, weg uit de Caraïben. Zo komen ze rechtstreeks uit een communistisch (al noemen de Cubanen het zelf socialisme) land met een bijzondere economie, in het tegenovergestelde terecht. Destemeer een reden om een economie-uitje te plannen op het eiland. Maar dat is voor later. Eerst maar eens veilig de haven in komen! Tijdens School at Sea 2019/2020 betekende dit een loods aan boord nemen. Dat is een soort gids die precies weet waar alle riffen en ondieptes liggen rond het eiland en zo andere schepen veilig de haven in loodst. In het blogje van Roemer meer uitleg:

De dag van aankomst voelde enigszins als een heel vanzelfsprekende en normale dag. Tijdens mijn wacht kwamen elke tien minuten wel wat leerlingen op de monitor kijken op welk tijdstip we aan gingen komen. Verder was mijn wacht een (relatief) normale wacht, behalve toen er veel marifoonoproepen kwamen vanuit Bermuda over de aankomst. ‚

Na mijn wacht ben ik met de keukendienst gaan chillen. Op een gegeven kwamen we op het idee om een gehaktbal te maken voor matroos Alex. Hij was 50 geworden op Cuba en is een echte ’meatlover’, maar de keukendienst van die dag had hem een fruitsmoothie gegeven, die overigens erg lekker was. Wij wilden hem een kado geven dat hij wel….. tja hoe zeg je dat? Dus we hadden hem een heerlijke gehaktbal gegeven en zijn bord gedecoreerd met zijn lievelings-maggiesaus en een shagje erbij. Hij was dolblij! Ondertussen was Bermuda al heel duidelijk te zien en ging ik met een mede-SaS’er de mast in. De deining was niet te harden en de mede-SaS’er werd misselijk dus we gingen maar naar beneden. We waren echt al heel dichtbij dus we besloten de wacht te helpen. Samen met een andere SaS’er pakte ik de binnenkluiver in, maar eigenlijk hebben we toen vooral gechild en genoten van het prachtige uitzicht.

Het werd nog indrukwekkender toen er een loods aan boord kwam, terwijl we aan het varen waren. Hij sprong van zijn eigen boot bij ons aan boord terwijl we acht knopen voeren. Hij zou ons „helpen“ om aan te meren in St. George. Veilig aangekomen moesten de mede-SaS’er en ik alsnog de binnenkluiver inpakken.

Daarna hebben we lekker rondgelopen op de kade en mochten we twee films kijken in de avond. Veel mensen waren al in slaap gevallen tijdens de eerste film. Ik heb heerlijk geslapen die nacht in een bed waar ik niet uitrolde.

Roemer

Tamara van School at Sea lichting 2017/2018 verteld over het schoonmaken voor de aankomst.

Na de storm was het schip erg ranzig en stonk het op verschillende plekken. We waren dan ook erg blij toen we deze ochtend de salon in kwamen en er heerlijke frisse, Bermudaanse lucht onze gezichten in werd geblazen! Eindelijk stonden de deuren open en konden we gewoon naar buiten. Daar zagen we op het land de pastel gekleurde huizen al staan en de zee bestond uit helder, lichtblauw water.

Na de lekkere, uitgebreide, veel te dure brunch, konden we beginnen aan de Cuba-Cleaning 2.0. of ik bedoel eigenlijk de Bermuda-Cleaning. Door de storm waren verschillende potten olie door de eetzaal en keuken gevlogen en in het washok waren onder andere potten kappertjes en sesamzaadjes over de vloer gegaan. De salon was verassend opgeruimd in vergelijking met de avond ervoor. We konden snel beginnen met het schoonmaken en ‘ontzouten’ van heel het schip. Iedereen deed zo z’n best dat het net de Cuba-Cleaning was. En na een middagje hard boenen was het schip weer Bermuda-clean.

Tamara

Bermudadriehoek

Bermudadriehoek

Natuurlijk is dit een spannend stuk, die driehoek tussen de Amerikaanse kust / de Bahama’s, Puerto Rico en het zuidwesten van Bermuda… Het is een stuk oceaan dat is vernoemd naar het eiland waarnaar wij onderweg zijn en heeft een flinke reputatie. We moeten door dit gebied varen om op onze bestemming te komen. Echter is het vaak gunstiger om eerst wat meer naar het noorden te varen en daar de juiste wind naar Bermuda op te zoeken, waardoor wij maar kort in de fictieve driehoek zitten. Buiten aan dek zie je er weinig van, maar de verhalen in de blogjes zijn ieder jaar weer prachtig!

Eind februari 2020 was er een storm op komst, en in combinatie met de Bermudadriehoek schreef Pia het volgende.

“Niemand komt meer buiten!“

Dat waren de woorden van onze stuurman toen hij de eetzaal binnenliep. We mochten nergens meer komen, vertelde hij. Niet op het achterdek, niet op het middendek, niet op het bovendek en al helemaal niet nabij de stuurhut. De mensen die wacht hadden en de crew waren de enige mensen die naar buiten mochten.

Al deze maatregelen werden genomen, omdat het weer zó heftig was. De golven waren reusachtig, er kwamen veel buien langs en de wind vloog ons rond de oren. Deze weersomstandigheden merkten we niet alleen buiten, maar ook binnen verliep alles niet zo vlotjes. Avondeten als je continu ook tien meter stijgt en daalt, is een hele klus. Omdat ik mijn broodjes snel op had, liep ik naar boven. Daar verbaasde ik me! Alles was dicht! De ramen, de deuren en zelfs de waterdichte deur zaten dicht. Dat hadden we in onze hele SaS-geschiedenis nog nooit meegemaakt. Hierdoor merkte je dat er bij een paar mensen toch wel lichte paniek ontstond. En ik kan je zeggen, ik voelde zelf ook wel lichte spanning, want ik bedoel, een storm in de Bermudadriehoek is niet niks, toch?

Pia

In 2018 schreef Selma de slechte verbinding van het internet er aan toe:

Vanochtend werd ik wakker met de gedachte: het wordt maar eens tijd om mijn dekbed te gaan gebruiken. Vanwege de kou had ik namelijk niet heel erg fijn geslapen. Bij het ontbijt zag ik dat ik niet de enige was die al last had van de kou. Iedereen liep namelijk weer rond in truien en thermokleding. Het weer was gewoon in twee dagen van tropisch naar koud gegaan. Ondanks de kou en het nogal wiebelende schip lukte het mij en anderen wel om goed aan school te werken. In het gebied waar we nu zitten en er is geen WIFI, dus ook geen sailmail! Misschien komt dat wel doordat we in de Bermudadriehoek zitten… Die avond na school was ik erg moe, dus besloot ik vroeg naar bed te gaan, mét mijn lekkere warme dekbed.

Selma