Digitale reis ten einde 

Digitale reis ten einde 

Onze digitale reis is ten einde, het was leuk om op deze manier te herbeleven wat er in alle voorgaande jaren is gebeurd. Ieder School at Sea jaar maakt haar eigen avonturen mee. Van windstiltes tot stormen, van zwemmen in een nieuwe baai tot het gevoel van surfen op een golf op de oceaan.

 

Op dit moment zijn we volop bezig met de voorbereiding voor een nieuwe lichting School at Sea-deelnemers. De coronamaatregelen zijn iets versoepeld wat informatiebijeenkomsten mogelijk maakt voor kleine gezelschappen in grote ruimtes.  Het is geweldig om weer in de ogen te kijken van jongeren die verlangen naar avontuur!

 

De lichting 2021/2022 is druk bezig met hun fundraisingtraject en wij zijn druk bezig om een vertrek in oktober haalbaar te maken. Graag houden wij jullie op de hoogte door middel van onze nieuwsbrief. Deze wordt maandelijks verstuurd. Hierin staan de laatste nieuwtjes, leuke acties van de aanstromende lichting en mooie verhalen van onze sponsoren.

 

Zodra de nieuwe lichting SaS’ers aan boord stapt, komen er weer blogjes online. Deze zult u ook in onze nieuwsbrief terug vinden.

 

Bedankt voor het volgen van onze reis! Graag tot ziens bij de aftrap van de volgende!

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Subscribe

* indicates required
Weer naar school

Weer naar school

“Door het goede overzicht dat de SaS’ers, hun ouders, hun docenten op school en ik nu hebben, zou het schoolwerk ook zonder problemen moeten verlopen.” (Sander Habets tijdens de virtuele inscheping, oktober 2020)

Helaas! Alle goede voorbereidingen ten spijt blijken de meeste SaS’ers onderweg een (kleine) achterstand opgebouwd te hebben. Soms is dat hun eigen schuld en waren ze aan boord bezig met van alles en nog wat, maar niet hun schoolwerk. In andere gevallen hadden we onderweg technische problemen (een tijdje geen internet), konden bepaalde toetsen onderweg niet gemaakt worden (luistertoetsen) of brak er een pandemie uit waardoor de docenten thuis wel even iets anders aan hun hoofd hadden dan die ene toets naar die ene leerling op zee sturen. Hoe nu verder?

De SaS’ers worden ruim van tevoren voorbereid op de terugkeer naar het normale (school)leven. Zo rond Panama roep ik voor de eerste keer door het schip: “mooi, we zijn al op de helft!” Een maandje later, bij het vertrek van Cuba als we voor het eerst weer echt naar het oosten gaan varen, is het: “zo, we zijn al op de terugweg!” Dat wordt mij niet in dank afgenomen, maar het is wel een reality check die sommige SaS’ers nodig hebben om even een tandje bij te zetten. Eindelijk wordt dan toch maar die toets wiskunde gemaakt waar ze al twee maanden lang “bijna klaar” voor zijn!

Na deze inhaalslag inventariseren de SaS’ers ongeveer een maand voor de thuiskomst hoe het ervoor staat. Ze maken een lijstje van de toetsen en opdrachten die ze nog niet gemaakt hebben en die ze wel hadden moeten doen volgens hun PTA. Daarbij leggen ze ook verantwoording af: waarom zijn die onderdelen niet gemaakt? De instructie voor de SaS’ers is om op school zo snel mogelijk met hun mentor en docenten in gesprek te gaan over de ontbrekende toetsen en de instroom op school. Met hun lijstje in de aanslag kunnen ze dan met elke docent concrete afspraken maken over de gemiste onderdelen en een inhaalprogramma opstellen.

Maar eerst: meivakantie! Gelukkig hebben de meeste SaS’ers eerst één of twee weken vakantie voordat ze weer naar school moeten, dus ze kunnen eerst rustig thuis wennen en familie en vrienden zien. Sommige SaS’ers gebruiken deze tijd ook om hard aan hun achterstanden te werken en de schade te beperken. Zelfstandigheid en verantwoordelijkheid nemen, twee competenties die aan boord enorm belangrijk zijn en waar hard aan gewerkt is, worden op die manier direct in het “echte” leven toegepast.

Na de vakantie stappen ze ietwat onwennig voor de eerste keer over de drempel van hun schoolgebouw. Niet meer zelf bepalen voor welke vakken je gaat werken, niet meer zelf bepalen wanneer je toetsen maakt, niet meer even pauze nemen als je daar aan toe bent, geen wijde oceaan om over uit te kijken als je even afgeleid bent, maar wél weer de hele dag naar docenten luisteren en een lesrooster volgen. Sommige leraren kijken je raar aan of vragen je of je wel in de goede klas zit. Ze zijn je blijkbaar gewoon vergeten… Het duurt even voordat de SaS’ers hun draai op school weer gevonden hebben. In die periode kunnen SaS’ers, ouders en docenten altijd contact met mij opnemen. Op die manier verloopt de instroom ondanks alles zo soepel mogelijk.

Na twee maanden strijden om hun persoonlijke inhaalprogramma te voltooien én de reguliere lesstof bij te houden, gaan de meeste SaS’ers gewoon over naar hun volgende leerjaar. Niet allemaal, maar dat is niet erg. Ze hebben een onvergetelijke zes maanden achter de rug en heel veel geleerd over de wereld en zichzelf en dat is ook wat waard.

Ik kijk er naar uit volgend jaar dit weer allemaal in het echt mee te maken.

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Dokter aan boord? Gebeuren er erge dingen dan? Nee, gelukkig heb ik nog nooit hoeven ingrijpen voor ernstige zaken.

Als nieuweling, in het dagelijks leven huisarts, voor een korte periode aan boord is de grootste uitdaging om zo snel mogelijk alle namen van iedereen te leren. En geloof me, dat is niet eenvoudig. Ik heb gemerkt dat meelopen in de wacht een goede manier is om iedereen te leren kennen. Bovendien vind ik zeilen erg leuk en waar krijg je nu de kans om op deze manier de oceaan over te steken. Meedraaien in het dagelijks ritme van eten, slapen en wachtlopen is een haast meditatieve ervaring. Zo sterk dat bij “land in zicht” ik soms dacht, net als bij een lange treinreis, vaar maar gewoon door naar een volgende bestemming.

De medische problemen beperken zich veelal tot lichte kneuzingen, ontstekingen van wondjes en schimmelinfecties. Voor sommigen ben ik een luisterend oor als ze iets dwars zit of als ze het moeilijk hebben. All in a days work.

Als het kan en past in de toch strakke schema’s van school en wachtlopen probeer ik ook wat kennis over te dragen. Soms voor de groep en een andere keer, bij een scheepsovername, voor de scheepsarts en andere geïnteresseerden.Dit doe ik door middel van een crashcourse EHBO, maar de nadruk ligt op wat de leerlingen zelf willen weten! Aangezien ik ook op de spoedeisende hulp werk heb ik wel wat leuke verhalen die ik aan de leerlingen kan vertellen.

De kans als participerend toeschouwer aan boord te mogen zijn, blijft bijzonder. Hoe de kinderen alles oppakken en leren met elkaar en de omstandigheden om te gaan is mooi om te zien. De wereld die ontstaat aan boord en de dynamiek van iedereen aan boord gun je eigenlijk alle kinderen. Wat ze hier kunnen leren nemen ze mee voor de rest van hun leven. Het is mooi hier een minuscule bijdrage aan te hebben mogen leveren.

Erik Schinkel, scheepsarts

 

 

Thuis door de ogen van een leerling!

Thuis door de ogen van een leerling!

Inmiddels is het een jaar geleden dat de laatste dag van School at Sea inging. Na alle dingen die we samen hadden beleefd kwam het moment waarvan we ons al maanden hadden afgevraagd hoe het zou zijn, akelig dichtbij.

En toen: we werden één voor één opgehaald volgens een geheel corona-proof rooster. Hoewel we eigenlijk door maximaal twee personen opgehaald mochten worden, zat mijn hele gezin met zijn vijven in de auto toen ik instapte. Twee werelden die tot dan toe zo verschillend en zo gescheiden waren gebleven, smolten nu ineens samen. In tegenstelling tot de verhalen die ik van oud-SaS’ers had gehoord, voelde ik me toen (nog) niet verdrietig. Het was vooral onwerkelijk om mijn familie weer te zien, maar natuurlijk ook heel fijn.

Toen ik thuiskwam was het leuk om te zien hoe alles zo hetzelfde was gebleven, maar voor mij zo anders leek. Ik vond alle muren en ruimtes heel groot en wit! Ons huis is toch iets ruimer ingericht dan de mooie, knusse Thalassa.

De eerste weken thuis vielen mij niet heel zwaar. De online lessen waren laagdrempelig en ik merkte dat ik, op een paar vakken na, (bijna) niets hoefde in te halen. Maar bij de namen van klasgenoten die ik tijdens deze online lessen op het scherm zag staan, moest ik soms even twee keer nadenken voor ik weer wist wie het ook alweer was…

Na een week of twee maakte mijn vrolijkheid plaats voor de keiharde realisatie dat dat waar ik jaren naar uit had gekeken, nu voorbij was. Soms vroeg ik me zelfs even af of ik het niet helemaal gedroomd had (en dat heb ik nog steeds wel eens). Gelukkig kon ik op zulke momenten mijn mede-SaS’ers een appje sturen zodat ik wist dat ik niet alleen was. Afspreken ging alleen wat moeilijker: Naast alle coronamaatregelen woon ik in een van de meest afgelegen uithoeken van Nederland, namelijk Noord-Groningen. Bovendien werd het toen iedereen afgeraden om met het openbaar vervoer te reizen tenzij het strikt noodzakelijk was. Dat vond ik natuurlijk heel jammer, maar ik bleef mezelf voorhouden: het is niet anders.

Nu, een jaar later, hebben we helaas nog steeds geen volledige reünie gehad. Ik hoop dat dat zo snel mogelijk veilig kan, en dat we toch nog met zijn allen op deze bijzondere reis kunnen terugkijken.

 

Lisabeth

Het grote ‘ophaal’ moment

Het grote ‘ophaal’ moment

Het is de week voor het ‘grote’ ophaal-moment. Corona stuurde onze zoon naar de Waddenzee. Daardoor kunnen we nu, online, de Thalassa zien binnenvaren in Harlingen. Met een kop koffie achter de laptop in een doodstil Nederland. De webcams zijn door de havenmeester zo ingesteld, dat we de zee en de gehele haven van Harlingen kunnen overzien. Ik schakel van de Havenmond-camera naar Pollendam-camera en weer terug naar Havenmond-camera. Turen naar een doodstille zee en heel veel meeuwen. Af en toe Whatsappcontact met andere ouders: ‘zien jullie al iets?, is dat daar de Thalassa?’. Intussen appen en bellen met opa en oma’s die ook proberen de webcam ingeschakeld te krijgen.

En dan….., in de verte….. een heel klein stipje dat steeds groter wordt. De webcam zoomt soms zelfs voor ons in. De masten worden zichtbaar. Kippenvel. Zijn ze daar echt? Het allerlaatste stukje hebben we even heel scherp beeld, we zien beweging op het dek, zien we hem lopen? Het voelt bijna ongepast om zo mee te mogen kijken naar dit pre-Covid samenleven, zonder enige afstand tot elkaar aan boord, terwijl wij in onze eigen huizen naar de laptop kijken. Weten ze daar wel dat ze bekeken worden? Hoe zal dat zijn als onze zoon straks over een week uit die wereld stapt, onze auto in, en dan niet meer terug kan? Ik doe mijn laptop uit, ik gun ze nog een laatste weekje maximale privacy.

En dan is het 18 april 2020. Ophaal-weekend. Op weg naar Harlingen, komt de afscheidsspeech van Monique binnen. We lezen de tekst in de auto. Weer kippenvel, tranen en een lach. In een doodstil Harlingen rijden we onze auto langs de hekken voor de Thalassa. Sam en Sander leggen de bagage in de auto, onze zoon springt in de auto, zwaait nog één keer en veel te hard rijden we weg, op zoek naar een parkeerplaats om elkaar snel eens heel erg goed vast te kunnen houden. En dan gaan de boodschappentassen open: dropjes, zoute stengels, cola, broodje tonijn, stukjes kaas. Het is op voordat we thuis zijn.

Het stille coronaleven in de maanden daarna, past onze zoon. In rust kunnen wennen aan de overgang en ‘gewoon’ verder gaan met online leren en school, is zeer aan hem besteed. Niet direct in het keurslijf moeten, en ook niet direct overspoeld worden door ‘gewone’ sociale verplichtingen. Aan kleine dingen kunnen we het leven aan boord aflezen: vasthouden van zijn kopje (het kon nog wel eens gaan schuiven), zelf willen koken, zelf contact opnemen met docenten over schoolwerk, genieten van zijn eigen kamer en rust, verwondering over al het eten in huis dat je zomaar kunt pakken. En verder praten en praten en praten en praten over de afgelopen maanden. Een eindeloze stroom aan verhalen.

En nu zijn we een jaar verder, 18 april 2021. De veranderingen bij onze zoon leken op het eerste oog subtiele veranderingen, maar ze zijn toch groter dan dat en worden pas nu (na dat jaar) echt goed voelbaar en zichtbaar. Hij is wijzer geworden, voert gesprekken op school op een andere manier, en zij respecteren zijn zelfstandige manier van werken. Hij heeft leren discussiëren op een gelijkwaardige manier, neemt verantwoordelijkheid. Hij weet precies wat hij wil en wellicht belangrijker….. ook wat hij niet wil. Hij heeft heel goed gezien hoe goed we het hier hebben. Hij heeft ongelooflijke verhalen te vertellen en al zoveel meegemaakt. En als we varen, dan zie je dat hij zich thuis voelt op het water. Als jongste in het gezin, is hij de oudste op onze boot geworden.

Anne-Marijn, moeder van Thomas

(Dit is het laatste deel van een drieluik van Anne-Marijn, het eerste deel vind je hier https://www.schoolatsea.com/de-eerste-weken-…-een-ouder-thuis/ en het tweede deel hier https://www.schoolatsea.com/halverwege-dag-voor-de-thuisblijvers/

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Dit jaar hadden we niet de kans om echt uit te varen door de coronapandemie. Morgen zou normaal gesproken de dag van afmonsteren zijn, de dag dat de leerlingen naar huis gaan. Samuel Dubois, kapitein van de laatste vier School at Sea-jaren, mijmert met ons mee over hoe dat zou zijn.

Na zes maanden weer thuis. Ook voor mij, na al die jaren School at Sea, iets aparts.

Zes maanden door weer en wind samen in Nederland aangekomen. Alle ups en downs doorstaan. En dan komt voor mij het meest moeilijke van de hele reis, de ouders te woord staan. Vertellen hoe trots ik ben op alle deelnemers van School at Sea, want zij hebben gedaan wat velen niet zouden kunnen. En wat moet ik dan zeggen? Misschien zoiets al dit:

“Zes maanden samen leven en op jouw manier verantwoordelijkheid nemen voor de groep, schip en school. Zes maanden lang weg gaan, alle nieuwe indrukken verwerken en proberen een plek te geven. Dit vraagt heel veel van jullie, en toch hebben jullie het gedaan. Dat wat velen niet begrijpen: samenleven en er zijn voor elkaar, door weer en wind. Ik ben trots op jullie.

De ouders wil ik bedanken voor het vertrouwen, zes maanden lang jullie ‘alles’ mee te laten gaan met School at Sea. Voor jullie is het nog niet afgelopen en begint de volgende fase van de reis. Jullie ‘alles’ is weer thuis, met een bak aan ervaringen die zij nog een plek moeten geven. Jullie gaan alle verhalen aanhoren, bij de ene in een waterval aan woorden en bij de andere in horten en stoten.

Maar het belangrijkste van allemaal, ze zijn terug. Geniet van elkaar en heel veel plezier thuis. Niet meer thuis op de Thalassa, maar thuis in het ouderlijk huis.

Ik ben trots op jullie.”

-Kapitein Samuel Dubois

Aankomst in Nederland

Aankomst in Nederland

De scheepsovername was uiteraard een succes. Tot aan de kade van Scheveningen heeft de kapitein van de laatste scheepsovername aan het roer gestaan van een groep SaS’ers. 37 jongeren die in zes maanden tijd van hun huis weg zijn gezeild, twee keer de Noord-Atlantische Oceaan zijn overgestoken, vele nieuwe plekken hebben ontdekt en nieuwe culturen hebben leren kennen. Deze 37 jongeren waren zes maanden lang onderdeel van een talentontwikkelingstraject – School at Sea, maar nu zijn ze gewoon familie. Een hele grote familie!

Wanneer School at Sea aankomt in Nederland, gaan de jongeren niet meteen naar huis. Afhankelijk van weer en wind en wanneer het schip in Nederland aankomt, wordt er in de eerste aankomsthaven een aantal dagen besteed aan het afronden van het project. Samen met de mentoren worden de laatste puntjes op de i gezet voor school. Er komen oud-SaS’ers langs die de groep voorbereiden op het naar huis gaan, wat eigenlijk uiteindelijk neerkomt op een gezellige avond met andere jongeren die hetzelfde mee hebben gemaakt en graag willen horen hoe het dit jaar was.

Gezamenlijk wordt aan dek begonnen het schip klaar te maken voor onderhoud en benedendeks wordt er schoongemaakt. Het schip moet natuurlijk  schoon teruggegeven worden aan de eigenaar!

Thomas van School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft zijn laatste keren:

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dek-rondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer.

Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Docent Bonne uit School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de aankomst en het “gemengde gevoel” van velen aan boord:

Het is een zo’n beetje het antwoord van iedereen op de vraag of hij zin heeft om naar huis te gaan. Een enkeling zegt heel duidelijk ja of nee, maar het gros antwoordt: ‘Ik heb er een beetje een gemengd gevoel bij’. Het is ook heftig om na een half jaar het vertrouwde leventje met al die leuke mensen aan boord achter te laten. Enerzijds kun je lekker eten wat je wilt en als je rijst mislukt (het blijft lastig) die gewoon in de prullenbak flikkeren. Ook kun je afspreken met mensen als je daar zin in hebt en alleen zijn als daar de voorkeur ligt. Gewoon alles zelf bepalen dus. Maar de rust, het avontuur en het gezelschap dan dat bij SaS hoort, dat was zo ontzettend fijn…

Vandaag kwamen we aan in de haven van Scheveningen. Naarmate de kustlijn naderde, werd het stiller aan boord en voordat de eerste landvast aan de kade werd gebracht, rolden de eerste tranen al.

OMG, we zijn in Nederland! KPN op mijn mobiel en een viskraam op de hoek; ik ben bijna thuis! En toen ik euforisch bij de viskraam al append en bellend stond te haringhappen, zag ik langs de kade de Thalassa liggen in de ondergaande zon, dacht ik aan komende zaterdag, wanneer ik voor het laatst challas (laten we hopen dat dat woord weer uit mijn vocabulaire verdwijnt) tegen mijn mede-Sassers zou gaan zeggen en daarna zou gaan missen. Ik kreeg er een beetje een gemengd gevoel bij.

Docent Bonne

(Foto’s zijn van de aankomst 2019/2020 in Harlingen)

 

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Na twee langere oversteken, vele dagen zeilen en genoeg foutjes gemaakt te hebben om van te leren, is het nu dan tijd voor de laatste scheepsovername. Friso uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft zijn eigen ervaringen als kapitein:

Gisteren is het begonnen, de laatste scheepovername. We hadden er allemaal heel veel zin in. Wel heerste er zoals altijd een zekere spanning bij deze en gene, vooral bij degene met een verantwoordelijke functie. De meest verantwoordelijke functie is die van kapitein; die is verantwoordelijk voor het geheel.

Deze scheepsovername was het aan mij de eer om die functie te vervullen en het schip veilig naar onze eindbestemming te zeilen. Deze scheepsovername was ook totaal weer anders dan de andere. De voorgaande drie overnames vonden plaats op de volle oceaan, maar deze vond plaatst op de Noordzee. Zoals ik ontdekt heb, geeft dit een paar extra obstakels, de Rotterdamse haven, vaargeulen en de vele vissers vormen samen een leuke uitdaging voor de stuurmannen en de kapitein.

Van al deze obstakels heb ik als kapitein heel erg veel geleerd, ook de manier waarop je orders uitdeelt aan je bemanning heb ik veel geleerd. Deze obstakels hebben continue voor uitdagingen gezorgd waar ik nog helemaal geen weet van had. Samen met de andere stuurmannen is het gelukt om het schip zonder veel problemen van Oostende naar IJmuiden te brengen en daar mogen we trots op zijn. Kortom, een geslaagde, leerzame en hele leuke scheepsovername in de functie waar ik vanaf het begin al van droomde.

FRISO

Wil je weer even terug aan boord, het gevoel hebben dat je er weer even bij bent? Bekijk dan hier de eerste video van Teimen heeft gemaakt, waarin hij je rondleidt aan boord!

 

 

Tijdens de scheepsovername van het School at Sea jaar 2019/2020 was er nog veel meer aan de hand. Die lichting voer terug naar Nederland tijdens het begin van de coronapandemie in maart 2020. Helaas betekende dit dat zij vanaf Bermuda in één ruk door naar Nederland moesten zeilen. Een hele lange tijd op zee dus, maar zoals Roemer beschrijft: spanning in het kanaal en nog steeds sinaasappels na 31 dagen!

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.

Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

 

 

Teimen heeft ook nog een tweede video gemaakt met prachtige zonnige beelden van zijn reis!

YouTube Teimen in het Caribisch gebied (14 min)

 

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

De laatste leg is er één van laatste’s. De laatste keer keukendienst, de laatste keer een blogje schrijven, de laatste keer geen land zien, de laatste keer afval knippen, de laatste keer je SaS-story schrijven, de laatste koekjes en de laatste schooldagen.

EN de voorbereidingen voor de laatste scheepsovername zullen beginnen. De laatste scheepsovername is misschien wel de zwaarste en spannendste. 300 mijl voor Nederland begint de scheepsovername. In deze scheepsovername zitten wisselende winden en steeds meer verkeer op het water, het als hoogtepunt het zelfstandig varen door het drukste vaarwater van Europa, het Engels Kanaal.

De laatste keukendienst van Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 ging zo:

Wow, vandaag had ik mijn laatste keukendienst van School at Sea! Aan de ene kant ben ik blij dat ik het achter de rug heb, maar aan de andere kant is het weer een stapje dichter bij het naar huis gaan… Maar daar gaan we het nog even niet over hebben. Het was een onrustige dag op zee met regelmatig een vrolijke golf die onze keukendienst verstoorde. Alles waar we even geen omkijken naar wilden hebben, hadden we aan de lage kant uitgestald, dus als we iets wilden doen moest het aan de hoge kant. Zo stond ik paprika’s te snijden en kwam er een golf. Ondertussen dat ik weggleed (dit hele schip zit vol met randjes waar je je vast kunt houden, maar in de keuken, ho maar. Waarom?) probeerde ik m’n snijplank, bak gesneden paprika en de paprika’s die nog gesneden moesten worden, ‘omhoog’ te duwen. Gelukkig had ik het mes nog in m’n hand terwijl ik dat deed… Dan denk je waarschijnlijk, leg er iets onder, maar helaas werken de verplichte theedoeken en antislipmatten niet. Ben ik blij dat ik straks thuis kan koken zonder dat er iets wegglijdt. O nee, nog maar twee weken!

Tamara

 

De allerlaatste schooldag van Maura uit School at Sea jaar 2019/2020 zag er anders uit:

Vandaag begon als alle andere schooldagen, we werden om 08:00 uur wakker en rond 08:30 uur zat iedereen aan school.

Eigenlijk gebeurde er niet veel bijzonders, tot iemand opeens zei: is dit niet onze allerlaatste schooldag van heel School at Sea? Nou, dat klopte. Morgen en overmorgen zouden wij weer twee wachtdagen hebben. De dagen daarna is er scheepsovername; dat betekent niet aan school. Sommigen deden nog hun best om hun achterstand in te halen, anderen liepen op schema en deden wat minder moeite. Om 18:00 uur eindigde de schooldag, de meesten pakken dan zo snel mogelijk hun boeken weg om iets anders te gaan doen.

De laatste schooldag van School at Sea, het einde komt nu echt in zicht. Gelukkig vinden de meesten het helemaal niet jammer dat we niet meer aan school hoeven en eigenlijk kijkt iedereen wel heel erg uit naar de scheepsovernames en het laatste stukje varen.

Maura

Neeltje uit School at Sea jaar 2015/2016 at haar laatste koekjes met een paar mooie gedachten!

Op een dag vertelde Moor mij dat ze een keer een gedicht had gelezen over het laatste koekje. Je hebt een hele trommel koekjes, die je allemaal lekker op eet. Tot het moment dat er nog maar één koekje in de trommel zit. Van dat laatste koekje ga je extra genieten. Maar waarom kan je niet van alle koekjes zo genieten, zoals je van het laatste koekje geniet? En zo is het ook met het leven.

De laatste dagen komen eraan en opeens gaan wij van alle laatste keren extra genieten. Hadden we niet van de hele reis zo moeten genieten, zoals we nu extra genieten van het laatste stuk? Is het niet veel te vlug gegaan en is het nu opeens voorbij? Is het niet zo, dat wij nu het liefst terug zouden gaan, naar het begin toen we de hele reis nog voor ons hadden?

Ik in ieder geval wel.

NEELTJE

We gaan naar huis

We gaan naar huis

De laatste etappe is aangebroken, de laatste zeemijlen moeten gezeild worden, de laatste toetsen moeten gepland en gemaakt worden. De laatste vaardigheden geleerd, voordat we thuis zijn.

Vanaf Bermuda wordt de groep voorbereid op thuis komen. Na zes maanden aan boord betekent thuis komen je ouders weer ziet en je vrienden van thuis weer omarmen, maar de jaren ervaring die wij nu hebben als organisatie laten zien dat thuis komen ook voelt als vertrekken. Na twee uur thuis wil je weer aan boord zijn. Na een nacht in je eigen bed, verlang je naar die volle kamer, zonder privacy, met je kleren ergens in een bak of op het einde van je bed.

Tussen Bermuda en de Azoren begint het met kleine stappen. Vragen tijdens de wacht of je al bedacht hebt wat je wilt eten als je thuis bent. Wie wil je meteen zien? Denk je dat je een feestje wilt geven, of wil je alleen je ouders en broers en zussen zien? Maar na de Azoren maken we iets duidelijker dat ze zich voor moeten bereiden op een rare periode thuis. Mentorgesprekken, gesprekken met de kapitein en de projectleider en natuurlijk die echt eerlijke gesprekken tijdens de wacht. Straks ben je thuis. Een hele ervaring rijker. Zo veel geleerd, zo veel gedaan en toch ook je school nog vol gehouden. Hoe doe je dat als je thuis bent?

Giuilia (een van onze Duitse deelnemers) uit School at Sea jaar 2016/2017 beschrijft het mooi

Wat is familie? Of misschien beter, wanneer worden mensen jouw familie? Daar heb ik de afgelopen paar dagen over na gedacht en ik weet het antwoord nog niet echt. Ik heb op deze fantastische reis fantastische mensen leren kennen en fantastische nieuwe vrienden gemaakt.
Ik had in het begin van de reis nooit gedacht dat deze reis zo leuk, mooi en perfect zou worden. Ik ben zo gelukkig met hoe het hier nu is en ik ben blij dat ik deze reis met deze mensen, met mijn vrienden mocht maken.
En ik denk dat ik wel kan zeggen, en dat van iedereen hier, dat dit onze tweede familie is geworden met mama Pascal en papa Sam als onze ouders.


Het zijn nog ongeveer twee weken en dan mogen jullie, lieve ouders en familie, ons een knuffel geven en terug mee naar huis nemen en onze verhalen en berichten luisteren en met ons daar over lachen of huilen en met ons al de vele foto’s bekijken die op de hele reis gemaakt zijn. Ik heb nog geen idee hoe het is om weer thuis te zijn en ook al heb ik er heel veel zin in, toch ga ik alles en iedereen hier heel erg missen. Ik kan het niet geloven, dat onze reis nu bijna ten einde is, dat dit de zes maanden waren, waar ik heel lang van gedroomd had. Ik weet nog hoe blij wij allemaal in IJmuiden waren om op deze reis te gaan en hoe wij over alle plekken hadden nagedacht, naar waar wij naar toe gingen varen. Het lijkt voor mij nu een hele lange tijd geleden, niet maar zes maanden! Het is nu allemaal zo normaal, alles heeft zijn eigen ritme gekregen, alles heeft zijn eigen tijd! En deze tijd samen is nu bijna ten einde!
Maar de herinnering en de vele leuke momenten de wij hebben beleefd blijven voor altijd! Alles wat wij de afgelopen zes maanden hebben beleefd, gezien en geleerd, heeft ons een beetje veranderd en ons zelfstandiger gemaakt. En daar ben ik heel blij om!
Dank jullie wel, voor de beste tijd vaan mijn leven, voor al dat wat ik met en van jullie leren mocht (ook de Nederlandse taal) en voor al de leuke, mooie en soms ook verdrietige momenten die ik met jullie mocht beleven en die ik nooit zal vergeten. Ik ben blij dat ik jullie mocht leren kennen en ik kan mij geen betere familie wensen dan jullie!

En hoe toepasselijk is de beschrijving van een stille dag aan boord van Pascal als docent in School at Sea jaar 2015/2016

“Wat kijk je?”
“The Passion”
“Gaan wij die ook kijken?”
“Nee, de tv is kapot”
“Oh… Waarom kijk je the Passion?”
“Omdat het Goede Vrijdag is”
“Wat is dat ook weer?”
“De dag na Witte Donderdag”

Voor diverse leerlingen bevat de voorgaande conversatie diverse klokjes met onvindbare klepeltjes. Nu zijn er wel vaker dingen aan boord die onvindbaar of simpelweg misplaatst zijn, dus eens kijken of we hier ook een belletje kunnen doen rinkelen.

“En wat wat Goede Vrijdag ook weer? Wat wordt er dan herdacht?”
“Iets met Jezus… Ow, dan zijn we vrij! Geen school!”

Wat een schril contrast met onze Duitse collega’s van de Thor Heyerdahl, die achter ons liggen en op zondag hun Eerste Paasdag beginnen met een stukje uit het evangelie van Lucas.

“Nee, Goede Vrijdag is geen officiële vrije dag”

Vervolgens raak je aan de praat over wat het dan wel is dat herdacht wordt. Over Jezus, de radicale vernieuwer in het jodendom, die de ultieme prijs betaalde voor zijn idealen. Op Witte Donderdag, tijdens het Laatste Avondmaal verraden door een van zijn naasten, ontkend door een ander. Op Goede Vrijdag aan het kruis genageld en gestorven. Verdwenen en herinnerd, verdwenen en vergeten… Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden en de komende weken. Met het einde van de reis in zicht vraag je je af: wat blijft ze bij, wat blijft mij bij, wat raakt in de vergetelheid? Wat voor eeuwig leek te duren blijkt nu ook eindig, ingehaald door de realiteit van de naderende thuiskomst. Wat nemen we mee, wat borgen we en wat koesteren we voor de toekomst, wat lieten we achter tijdens de reis?

Aan het einde van de middag vertrekken de leerlingen voor een overnachting bij gastgezinnen, gewoon in een huis, in een gewoon bed, terwijl de bemanning aan boord blijft. ’s Avonds kijk ik met Bouke een film in de salon. Nadat de laatste noten van Jesus Christ Superstar zijn weggeëbd valt op hoe stil het is op het schip. De wijzers van de klok geven half elf aan.

“Hoe lang zijn ze al weg?”
“Sinds vijf uur, dus dat is… al best wel lang…”

Naarmate IJmuiden dichterbij komt, lijken dit soort momenten steeds vaker voor te komen. Steeds vaker betrap ik mezelf dan op de vraag wat op termijn blijft hangen: de passie van de afgelopen maanden of de stilte die erop volgt?

PASCAL (docent)