Eindelijk vliegende vissen

Eindelijk vliegende vissen

Elke wacht weer kijk ik uren naar de golven zoekend naar vliegende vissen.

Zo ook vandaag weer tijdens mijn wacht van 12 tot 4. Het was lekker weer en ik zat op het bankje aan stuurboord. Ik zag een “vogel“ vlak over het water vliegen en toen het water induiken. Meteen riep ik Clara om te vertellen dat ik een vogel zag. Ze zag hem ook en zei dat het geen vogel maar een vliegende vis was. OMG, EEN VLIEGENDE VIS!

Ik praat hier echt elke dag over dat ik die zo graag wilde zien (dat kunnen de mensen met wie ik wachtloop bevestigen, hihi) en nu had ik er dan eindelijk eentje gezien. Een tijdje later zag ik er weer eentje. O wacht, nee, nu waren het er zelfs drie tegelijk! Iemand anders zei ook al: “Huh, dat was toch een vogel?”

Vliegende vissen zijn dus toch wel anders dan ik verwacht had.

Fenna

The birthday king

The birthday king

Dames en heren, vandaag was een erg speciale dag. Er is dan ook geen twijfel mogelijk waar ik mijn blogje over ga schrijven.

Vandaag is onze enige echte kapitein Sam jarig! “Hoe oud is hij geworden? “, hoor ik je vragen. Hij is maar liefst twee keer de helft geworden. Die had je vast niet verwacht.

De dag begon met een erg enthousiaste groep SaS’ers die met hun ochtendstem aan het ontbijt gingen zingen voor de kapitein. Vandaag was een dag vol met traktaties voor Sam, maar natuurlijk ook voor ons. Het elfuurtje was chocolade- en vanille-ijs uit Tenerife met chocoladesaus en banaan. Heerlijk! Natuurlijk kregen we vandaag ook nog taart, maar eerst gingen we nog een keer voor Sam zingen. Deze keer kregen we monchoutaart met verschillende vruchten. Wat hebben we het hier toch zwaar…

Sam kreeg vandaag van verschillende SaS’ers cadeautjes. Zo kreeg hij een mok met de tekst: “Tú puedes todo.“ Ook kreeg hij een erg mooi kapiteinspetje die van de kinderafdeling leek te zijn en twee erg mooie tuinkabouters. Deze waren natuurlijk voor onze moestuin die we nu al een aantal dagen aan boord hebben en waarin de eerste plantjes al beginnen te groeien.

Een erg geslaagde dag en niemand kan nog wachten tot de volgende verjaardag!

Felicity

“Vier keer is scheepsrecht”

“Vier keer is scheepsrecht”

Vanuit de keuken: ’’Mag ik een mes en een snijplank?”

Al struikelend kwamen we uit ons bed rollen vanwege de hoge golven en begonnen we aan de schooldag.

Na de lunch hoorden we voor de eerste keer iemand naar beneden komen om een snijplank en een mes te pakken, want er was EEN VIS gevangen. We sprintten allemaal naar buiten, en wow! Dit was écht een hele grote. Helaas kwam hij van de haak af en een half uur later vingen we weer bot. Daarna was ons visje weer te klein en werd hij teruggegooid, maar de vierde keer was het raak!

Hij vloog over het achterdek met daar achteraan drie volwassenen. Uiteindelijk zat iedereen lekker aan het avondeten en was ik met drie anderen achtergebleven om hem schoon te maken. Supervet om zo’n grote vis in het donker, met een hoofdlampje op, helemaal te fileren en klaar te maken voor morgen.

Een klein uurtje later kwamen we, helemaal vies, de eetzaal binnen met de vangst. Gelukkig had ik douchedag dus kon na een kleine afspoelbeurt op het dek snel de douche induiken.

Wat een topavond!

Eva

Vrije tijd optimaal benutten

Vrije tijd optimaal benutten

Vrije tijd aan boord is er weinig, dus wanneer je dan een dagje minder hoeft te doen, moet je er natuurlijk optimaal van genieten.

Na de wacht van 8 tot 12 op de tweede wachtdag hoeven we weinig meer te doen die dag. Alhoewel we wel nog twee uurtjes aan school moeten, maar daarna… Daarna konden we doen wat we maar wilden.

De meiden die hun benen gaan scheren, de jongens die de moestuin gaan opbouwen, Sam die een vis vangt, andere kinderen die toch nog eventjes aan school, het SaS-PO of de SaS-story gaan werken. Anderen die op hun fijnste plekje aan boord even een toetje eten, lekker kleuren, gitaar spelen, breien, boekje lezen of nageltjes lakken. Het kan allemaal aan boord en we doen het dan ook allemaal.

Het leukste van alles is dan ook nog eens dat we in de avond beloond worden met een goede film, want het was zaterdag. Zak chips, drinken en een deken erbij, en dan is het optimaal genieten!

Emma

Bowlen met messen!

Bowlen met messen!

Vandaag begon als een normale schooldag en we werden wakker gemaakt iets voor het ontbijt.

We aten havermout en met flink veel rozijnen en suiker, wat best lekker was. Daarna was het tijd voor rock ´n roll!!! Oftewel school. Heel de ochtend heb ik toen zitten strijden voor Frans.

Het moment was aangekomen, de hel brak los, de duivel ontsnapte uit zijn kooi, want er kwam regen… Alle was die buiten hing, werd nat en ik heb mensen bijna huilend naar het achterdek zien rennen om te redden wat te redden WAS (pam pam pammmmmm).

Toen was het tijd voor de lunch en mijn hemel, het was me toch een lunch. Ik zit rustig te lunchen naast het iemand voor wie ik heerlijk zout met aardappels had geregeld, toen de mensen achteraan onze tafel besloten te gaan bowlen met waterkannen, bekers, borden en messen. Het was een groot feest en ik wil er niet graag meer aan herinnerd worden dus ging ik snel weer aan school.

Na het afmaken van deze enerverende schooldag kwam onze les Spaans van Alba. Die vloog voorbij en daarna ging iedereen met tegenzin aan zijn SaS-story werken. We zaten als een stel strijders op de achterste laptopbanken het was hels, het was strijden, het was vechten. Andre Hazes zou zeggen: bloed, zweet en tranen.

De dag eindigde als een normale schooldag.

Het was me weer een genoegen uw dagelijkse blogje bij te houden. Adios amigos, ciao ciao, gutendag, bye bye friends!

Emil

Op naar Dominica!

Op naar Dominica!

Gisterochtend – net voor vertrek naar Kaapverdië – kregen we nog snel even een salonnetje. Hierbij had Sam iedereen bij elkaar geroepen om ons te vertellen dat door de verwachte lange quarantaineperiode in Dominica (de bestemming na Kaapverdië) we nu in één keer de oceaan gaan oversteken. Voor veel mensen was dit een enorme schok omdat bij het laatste belmoment veel mensen ervan uitgingen dat we over ongeveer zeven dagen weer zouden kunnen bellen met het thuisfront. Voor mij was dit ook een grote schok maar nu heb ik er alleen maar zin in.

Toen iedereen uiteindelijk van de schrik was bekomen, hebben we in onze pauze nog heel even gerend en gesprongen op de kant aangezien we dat de komende twee weken niet meer kunnen doen. Sommige hebben hierbij zelfs de grond gekust. Daarna zijn we vertrokken.

Doordat we erg lang op Tenerife zijn geweest, was het voor velen weer even wennen aan het varen. De tweede kotscontest is daarmee ook geopend maar gelukkig ben ik nog geen deelnemer.

Brechje

(Voorlopig) de laatste keer in Europa

(Voorlopig) de laatste keer in Europa

Na een hele dag goed aan school te hebben gezeten, was het dan eindelijk zo ver. Vrije tijd!

We mochten van 17.00 tot 21.30 de laatste keer de stad in. Nadat iedereen zich had klaar gemaakt en geld had opgenomen uit de bank gingen we de kade op. Toen iedereen een groepje had om mee te lopen, gingen we voor het laatst Santa Cruz de Tenerife in. Morgen gaan we namelijk vertrekken richting Kaapverdië.

Met mijn groepje gingen we eerst op zoek naar een piano, hebben daarna wat eten ingeslagen en zijn toen op zoek gegaan naar een goeie pizzeria. En ja, we hebben pizza gegeten in Spanje, maar het was onze laatste dag in Europa voor de aankomende paar maanden!

Na tientallen rondjes door de stad op zoek naar een pizzeria, hadden we eindelijk een leuke gevonden. Maar wie zagen wij toen zitten? Drie van onze docenten! Hoe toevallig. We twijfelden eerst of we ernaast konden gaan zitten (we wilden niet hun avond verpesten), maar hebben het toch gedaan. En wat was dat een goeie keuze! De pizza’s waren heerlijk, de mensen waren aardig, en het was ook nog eens heel gezellig.

Berber

Sinterklaasinkopen

Sinterklaasinkopen

Wat gaan we vandaag eigenlijk doen?

Dat was de vraag die vanmorgen veel voorbijkwam tijdens het ontbijt. Er werd ons verteld dat als we de hele dag goed aan school zouden werken, we een uur onze telefoon zouden krijgen en we lootjes zouden gaan trekken voor Sinterklaas.

Iedereen keek hier enorm naar uit. Vol goeie moed begon iedereen weer aan school. Toen het eindelijk 16:00 was, zat iedereen binnen no-time op de kade te bellen. Ik heb ook heel fijn kunnen bellen met mijn ouders en broertjes. Alles wat de afgelopen tijd gebeurd was aan boord kon ik nu eindelijk aan ze vertellen. Ook fijn om te weten hoe zij over dingen denken. Na een uurtje ging de toeter en liep iedereen weer braaf naar de boot toe, leverden we onze telefoon in en gingen toen naar het middendek.

Op het middendek gingen we de lootjes trekken voor Sinterklaas. Elke wachtgroep trok een lootje met daarop de naam van iemand uit de andere wachtgroep. De bedoeling was om een leuk en origineel cadeau te kopen. Iedereen deed z’n best om een zo leuk mogelijk cadeau te bedenken voor de andere wacht. Samen met mijn wachtgroep hadden we ook een leuk plan bedacht! Ik heb veel zin in 5 december en ben benieuwd wat de anderen hebben bedacht!

Anne Fleur van den Hout

De grote schoonmaak

De grote schoonmaak

De dag begon als elke andere dag: opstaan, ontbijten en vervolgens aan school.

’s Middags zouden we met zijn allen naar het strand gaan. Toen iedereen was geïnstalleerd en was begonnen met plannen, huiswerk maken en leren, hoorden we ineens ’Salonnetje!!’. Dus daar ging iedereen richting de salon waar Sam ons al stond op te wachten. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, kregen we te horen dat het schip één grote rotzooi was, en dat we de rest van de dag zouden spenderen aan ieder hoekje en gaatje schoonmaken. Toen bleek ook nog dat de stores niet klopten dus ook die moesten helemaal opnieuw worden geteld en ingedeeld. Daar ging ons dagje strand…

Drie meiden hebben samen met Sam een schema gemaakt voor de schoonmaak. Ik moest beginnen met mijn hut opruimen: Gelukkig was die al heel netjes dus dat was alleen nog een kwestie van de muren afnemen. Daarna ging ik met twee anderen de hele gang schoonmaken. Dit was een flinke klus omdat alles van boven tot onder schoon moest maar het is ons gelukt.

Rond zeven uur ’s avonds was eindelijk het moment aangebroken dat het hele schip weer spic en span was. De keukendienst had een lekkere gele curry bereid waar we na deze drukke dag allemaal erg aan toe waren.

Ik denk dat iedereen nu wel heeft geleerd om beter het schip netjes te houden want we willen natuurlijk niet nog een dagje strand mislopen!

Tooske

De vloer is LAVA!

De vloer is LAVA!

De zware, maar leuke dag met wandelen over zand, stenen en opgedroogde lava!

Om 7 uur ’s ochtends stapten we in de bus. Terwijl we anderhalf uur lang in de bus zaten, reden we langs verschillende vegetatiezones, van hele hoge bomen tot alleen maar stenen, alles kwam voorbij. Toen kwamen we aan, op de hoogste berg van Tenerife en zelfs heel Europa: El Teide.

We stonden allemaal klaar aan de voet van berg toen Sander met slecht nieuws kwam. De kabelbaan waarmee we naar beneden zouden gaan, deed het die dag vanwege de weersomstandigheden niet. Dat betekende dat we niet in 8 minuten naar beneden konden, maar daar drieënhalf uur voor nodig zouden hebben.

Nouja, daar gingen we dan. Stap voor stap, ruim vijf uur lang, heel steil omhoog of juist best wel vlak. Ondertussen kregen we ook informatie van onze stuurvrouw die geologie had gestudeerd over het landschap en de gesteente om ons heen.

Toen we helemaal boven waren, hebben we heerlijke snacks gegeten en gingen we weer dezelfde, lange weg naar beneden lopen. In drie uur waren we weer terug bij de voet van de berg. Na een lange wandeling terug, waar veel is gelachen en gehuild, gingen we vol trots de bus in, en sloten we op het schip om 20:00 uur de dag af met heerlijke lasagne.

Tom K

Hop hop, de Teide op

Hop hop, de Teide op

Vanmiddag begonnen de eerste voorbereidingen om morgen de Teide op te gaan. Groep één ging als eerste naar het natuurhistorisch museum, gevolgd door groep twee om vier uur. We hebben daar twee uur lang rondgekeken, en geleerd over verschillende onderwerpen, van het ontstaan van het eiland tot aan mummies van de originele bewoners.

Na het avondeten kregen we van onze stuurman uitleg over vulkanen, gevolgd door een briefing van briefingmaster Sander over het SaS-PO en de wandeling van morgen. Toen de briefing klaar was, werd het tijd om aan de laatste voorbereidingen te beginnen, zoals het inpakken van de tassen. Er werd besloten rond tien uur in de salon te verzamelen nadat iedereen zijn of haar persoonlijke spullen had ingepakt zodat we alle gezamenlijke spullen konden verdelen. Dit waren kilo´s brood, potten jam en pindakaas, maar ook suikerwafels en chocola. Ook werd er een lijst op het krijtbord bijgehouden waar iedereen kon opschrijven wat er morgen nodig is voor de bergtocht. In de gang en de salon werd druk overlegd over welke kleding meegenomen moet worden, en hoe de rugzakken moeten worden ingepakt. Zo had ik bijvoorbeeld een deel van mijn kostbare voorraad mueslirepen ingepakt.

Of al onze voorbereidingen genoeg blijken te zijn, zien we morgen wel. Nu is het tijd om op tijd te gaan slapen zodat we morgen fit genoeg zijn.

Tom D

De pubquiz

De pubquiz

De pubquiz zonder drank met chocolade

Rond een uur of vijf vanmiddag, na de iets te lange schooldag was Sander in één keer in zijn element. Er werd namelijk weer een pubquiz georganiseerd door hem, dit keer over Tenerife.

Het feest begon al bij de samenstelling van de teams. Iedereen zat aan één van de vier salontafels, en dat betekende dus automatisch vier teams. De teams heetten als volgt: Team Jjjjjjjjjudith, Team Dojacat, Team Bakboordbabes (die aan stuurboord zaten) en ik zat in Team FLORIS.

De quiz ging vooral over de topografie en de geschiedenis van Tenerife. En er was halverwege de quiz een zeldzaam foutje van Sander ontdekt door mij. Sander verwarde 150.000 ton met 150.000.000.000 kg, wat natuurlijk volledig fout is. Dit was uiteindelijk goed voor een extra puntje voor team FLORIS.

Toen de quiz was afgelopen en de punten opgeteld werden, was ons team heel zeker van zijn zaak. Al werden we snel een stuk stiller toen bleek dat we hadden verloren, en slechts derde zijn geworden.

Uiteindelijk heeft Team Bakboordbabes gewonnen. Ze hadden er uiteindelijk weinig aan, want ze moesten 1 chocoladereep delen met 12 mensen, dus voor iedereen was er maar een klein stukje.

Tim

Een dipje

Een dipje

Soms heb je een dipje nodig om de mooie momenten meer te kunnen waarderen.

Pff, wat een dag.

Een groot deel van de groep zat er volgens mij vandaag een beetje doorheen, inclusief ik. In plaats van dat in de blogjes altijd de geweldige dingen worden verteld over onze mooie reis, ga ik vandaag is een wat zwaardere kant van onze reis vertellen. Namelijk: het gemis van thuis.

Vandaag hadden meerdere mensen last van het feit dat ze thuis toch wel een beetje begonnen te missen. Er werden toch wel wat traantjes gelaten. Toen Sam op het middendek de groep ook nog eens flink aansprak over het feit dat sommigen zich tijdens de vrije tijd niet aan afspraken hebben gehouden, werd de sfeer op de boot nou niet bepaald beter.

Gelukkig heb je wel een groot voordeel aan het altijd samen zijn: je hebt altijd iemand om je heen die je begrijpt en waar je wel even kunt uithuilen. Ik kan je vertellen: daar werd goed gebruik van gemaakt.

Na een lange, vermoeiende schooldag met eigenlijk een wat mindere concentratie voor het schoolwerk, was het dan tijd voor ontspanning. De voetballen, frisbees en stoepkrijt werden erbij gepakt, en samen hebben we gezellig ’buiten gespeeld.’ De vele dipjes ebden een beetje weg, en er werd uiteindelijk vooral heel veel gelachen.

Een dipje; het is heel cliché (want volgens mij zeggen alle ouders dit ook aan de telefoon) hoort er ook soms bij.

Tieke

Een dagje Tenerife

Een dagje Tenerife

De dag waar ik lang naar had uitgekeken was eindelijk daar: de dag van de vrije tijd.

Toen Sam ons twee dagen geleden vertelde dat we een hele dag vrije tijd zouden krijgen op Tenerife, kon ik maar aan niks anders denken. Naast de gewone dingen zoals ouders bellen of kijken op Magister hoe slecht het er met het schoolwerk aan toe gaat, konden we naar de McDonald’s, Burger King of de KFC gaan!

Uiteindelijk bleek dat toch wat “ongepast“ op een eiland zoals Tenerife. Samen met mijn groepje zijn we dan maar normaal gaan lunchen in een restaurantje waar oude mensen zaten. Dat is blijkbaar de truc om te zien of het eten lokaal of toeristisch is. Op het menu stond Carne Fiesta, en de serveerster schrok toen we in ons beste Spaans duidelijk maakten dat we vier keer Carne Fiesta wilden bestellen. Blijkbaar zijn de porties hier iets anders dan in België of Nederland.

Na goed gegeten te hebben, zijn we dan terug afgezakt naar de boot om onze zwembroek te gaan halen! Zo zijn we dan met de bus naar het strand gereden en hebben we heerlijk gezwommen.

De dag waar ik het meest naar uit keek bleek één van de leukste dagen van School at Sea te zijn (tot nu toe…).

Thibaut

Eins zwei chachacha

Eins zwei chachacha

Een hele leuke afsluiter van de dag: dansen met de buren.

De eerste hele dag in Tenerife was helaas niet heel bijzonder. We moesten de hele dag aan school zodat we de dag daarna voor de eerste keer een volledige dag vrij konden hebben. Iedereen ging dus met tegenzin aan school, maar zeker met een mooi vooruitzicht naar morgen, en een warm zonnetje maakt het stiekem toch allemaal minder erg.

Die middag, na een lange dag school afgerond te hebben, hadden we met onze Duitse buren afgesproken om nog op de kade te kletsen of voetballen, maar toen we daar aankwamen waren zij de chachacha aan het dansen. We hebben alles uitgebreid uitgelegd gekregen en daarna hebben we met z‘n allen gedanst, gekletst en contactgegevens uitgewisseld, want de dag daarna zouden zij vertrekken naar Kaapverdië.

`s Avonds hebben we natuurlijk gebruik gemaakt van de muziek van Fennardie’s afscheidsfeestje en de chachacha gedanst op alle nummers. Gek genoeg kan dat dus op elk genre en daar hebben we zeker gebruik van gemaakt. Ik denk dat niemand nog ´eins zwei chachacha!´ kan horen…

Suzie

Land in zicht!! nr.2

Land in zicht!! nr.2

Ruim 3 weken geleden vertrokken we uit het koude Harlingen, en nu lopen we in korte broek.

Daar zijn we dan: de lang verwachte eerste officiële bestemming. En wat voor een, we zijn namelijk vandaag aangekomen op Tenerife. In Santa Cruz de Tenerife om precies te zijn. Dat is toch wel een speciaal momentje eigenlijk.

Niet dat ik er veel van meegekregen heb aangezien in de hele dag in de keuken heb gestaan, maar het zal vast speciaal zijn geweest bovenop dat middendek.

Goed, wat heeft Tenerife eigenlijk allemaal te bieden buiten die gevreesde El Teide die we gaan beklimmen? Het eerste wat Sam ons uitlegde over de haven en de rest was waar de Burger King en de McDonalds waren. Wel zei hij erachteraan dat je natuurlijk veel lekkerder kan eten dan dat. Nou Sam, dat ga ik dan maar eens uitproberen!

Maar aankomen op een bestemming brengt ook een andere leuke gebeurtenis met zich mee: de grote schoonmaak. Yessss, daar zitten we echt op te wachten. Maar met een goed schema en met 37 helpende handjes kan dit allemaal aardig snel gefixt worden. En uiteindelijk zitten we dan in onze korte broeken op een prachtig schoon schip, op Tenerife.

Meer heb je eigenlijk niet nodig.

Soete

Buiten eten

Buiten eten

Vandaag was voor mij weer een dag in de keuken. Het was zondag, dus het ontbijt was een uur later, maar voor ons was er reden genoeg om gewoon om 6:30 te starten. De gouden regel in de keuken is voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden, zodat alles op tijd klaar is. Vandaag zou de lunch bijzonder worden, want we gingen voor het eerst buiten eten.

En inderdaad om 12:30, na heel wat gestress en improvisatie stonden we op het middendek klaar met de lunch. Zon op je gezicht, wind in je haar en een lekker hapje erbij. Kan niet beter, toch?

Er waren ook nog wat verbeterpuntjes die Sam tijdens een middendekje even onder de aandacht bracht. Zo was er wat onduidelijkheid over de restjes eten, en waren sommigen ook alvast aan een tweede ronde begonnen zonder op de rest te wachten. Reden genoeg voor een preekje dus, waarna we weer lekker door konden en de lunch gezellig hebben afgesloten. Het werk in de keuken was echter nog niet klaar, want er moest ook nog voor 50 man brownies gebakken worden, omdat de volgende dag een stuurvrouw en een leerling jarig waren.

Uiteindelijk was alles klaar, en kon ik rond 21:00 moe maar voldaan mijn bedje inkruipen met het vooruitzicht van Tenerife, waar we volgende dag zouden aankomen.

Saartje

Keukendienst!

Keukendienst!

Hier aan boord van de Thalassa hebben we drie soorten dagen…

Schooldagen, wachtdagen en elke twaalf dagen een keukendienst… Vandaag was het weer zover en mocht ik samen met twee anderen de keuken in. Om half zes werd ik gewekt en omdat ik een wondje aan mijn vinger had moest ik voor de hygiëne een echte vingercondoom om (ja lieve lezers, de naam zegt genoeg).

Voor het ontbijt hadden we hartige rijst. Gisteren was er wat groente en rijst overgebleven, maar niet genoeg, dus er ging gelijk een pan met nieuwe rijst op het vuur. Na het ontbijt moesten we aan de lunch en het 11-uurtje beginnen. Het 11-uurtje was fruit en voor de lunch hadden we chili con carne bedacht. Vrolijk het recept volgend stopte ik er lekker veel kruiden in. Bij het proeven kwamen we erachter dat cayenne poeder niet hetzelfde is als chilipoeder… OEPS!! Gelukkig vond (bijna) iedereen het lekker. Na de lunch en 2,5 uur afwassen konden we gaan beginnen aan het 4-uurtje en het avondeten. Voor het 4-uurtje hadden we koekjes bedacht, maar opeens hadden we daar nog 20 minuten voor en moesten ze ook nog de oven in. Uiteindelijk werd het een 10 voor half 5’je en viel het – ondanks de controversiële pindakaas die erin zat – in de smaak. Na het avondeten, die bestond uit tien broden met zelfgemaakte spreads en een heleboel couscous, mochten we nóg een berg afwassen.

Om 22:00 kon ik film gaan kijken en daarna lekker gaan slapen.

Roos

De berggeiten op pad

De berggeiten op pad

Daar stonden we dan in de ochtend met zijn allen, met onze wandelschoenen aan…

We hadden al verhalen aangehoord van de andere ploeg over de cactusbossen en dat je ze niet moest vastpakken of erin vallen. De eerste vijf minuten voelden al als een marathon maar gelukkig werd het langzamerhand wel beter. We hadden een gezellige groep en de scheepskok kwam ook leuk meewandelen.

Na het eerste half uurtje had ik toch wel spijt dat ik mijn wandelschoenen niet eerder had ingelopen. Ook moest om de vijf minuten gestopt worden om een nieuwe foto van het uitzicht te maken. En ja, daar liepen we door de cactussen met een muziekje op de achtergrond, en natuurlijk moesten de jongens vooroplopen… Ook had iemand uitgevonden dat je een deel van cactussen kon eten. Het bleek heel lekker te zijn maar vervolgens moest iedereen de pincet hebben om al die stekels uit hun lippen te halen. Toen hoorde ik ineens Sander achter mij roepen: ’’WACHTEN!“.  Het kon weer niet anders dan dat we verkeerd waren gelopen. Ook al is iedereen wel minimaal een keer (bijna) uitgegleden, hebben we het goede pad uiteindelijk teruggevonden.

Nadat er twee heuvels beklommen waren, dachten we dat we er waren, maar nee. Er stond nog een heuvel op ons te wachten, en ik ben met iemand erbij – vanwege ons ’’snelle tempo’’ – voorop gezet. Nou, we waren weer op de top en hebben hier nog even lekker gezeten. Ineens bleek dat er ook superveel hagedissen zaten en begon iedereen ze te lokken, en de kok had er zelfs bijna eentje ontvoerd!

Riva

Porto Santo, the place to be

Porto Santo, the place to be

Wat begon met een wandeling op Porto Santo eindigde met een bloedende teen in de taxi…

Vanochtend werden we wakker met zicht op Porto Santo. Na een tijd gewacht te hebben op goedkeuring van de haven, mochten we dan eindelijk het eiland betreden.

Sander zijn hartje ging al sneller kloppen met het vooruitzicht op een lange hike in de bergen van Porto Santo. Dus daar stonden we dan, bergschoenen aan, tasjes gevuld met pindakaas en brood en een blije Sander die ons de weg leidde. Dit ging helaas niet volgens plan want wat een prachtig pad zou moeten zijn volgens Sander, was een ingestort hoopje zand. Maar zoals hij optimistisch zei: “Bij School at Sea kies je je eigen pad”. Dus daar gingen we dan, door de bushbush met zijn allen. Ondanks dat meerdere mensen slachtoffer zijn geworden van de cactussen hebben we wel genoten tijdens de sightseeing door het pittoreske Porto Santo.

Om 16:00 was het tijd voor vrije tijd! Het zakgeld werd uitgedeeld en de mooie kleren werden aangetrokken. Na de lokale supermarkt gesteund te hebben, zijn we op een terrasje met een alcoholvrije cocktail gaan zitten. Dit was echter de kalmte voor de storm, want toen we terugliepen over het strand haalde ik mijn teen open aan iets scherps. Dit eindigde in een bloedspoor over het strand. Gelukkig kwamen we Alba tegen, die me in een knalgele taxi terug naar de Thalassa heeft bracht. Daar liet Sam zijn doktersskills los op mijn teen, dus aan het eind kon ik weer rustig lopen.

Kortom, een geslaagde dag! Challasss

Phileine