De laatste dag van 2021

De laatste dag van 2021

Het was vandaag een hectische dag.

‘s Ochtends moest de hele groep aan boord aan school tot lunch, na de lunch mochten we naar de kant en kregen we vrije tijd met telefoon. Eenmaal aan land konden we weer met het thuisfront bellen. Bij hen was het al bijna zo ver, op de achtergrond heb ik hier en daar wat vuurwerk horen afgaan. 

Het keukenteam had samen met Sam een plan bedacht voor het eten. We hebben met zijn allen de hele dag beneden in de keuken staan zwoegen maar het was wel heel gezellig. Er werd aan van alles gewerkt, pizza, broodjes worst, broodjes kaas, salades, zoete aardappel, aardappelsalade, gehaktballetjes, kippenvleugels en zelfs spareribs die Sam had besteld bij Seacat, onze gids op Dominica. Ook waren er heerlijke zelfgemaakte oliebollen, en was er zelfgemaakt ijs. Na het eten was er een goed feestje georganiseerd door de feestcomité. Er waren allemaal lampjes opgehangen, er was goede muziek en het was erg gezellig. We hebben de hele avond gefeest. 

En om 23:59 begon het aftellen. 3..2..1…

Ik wens jullie een goed en coronavrij 2022!

Berber

Bruisend blog

Bruisend blog

Een bruisend dagje was het vandaag

´s Ochtends om half acht zaten we met zijn allen weer verspreid over drie busjes. Op naar Champagne Bay! We kwamen na een mooie rit aan op het strand. Hier stonden twee gidsen klaar om met ons te gaan snorkelen. Zelf had ik nog nooit gesnorkeld of een rif gezien. Een hele bijzondere ervaring en heel erg leuk om te zien. Overal was koraal en heel helder blauw water en om je heen zwommen mooie vissen. Ook waren er op één plek gasbelletjes, vandaar Champagne Bay 😉 

Na een hele hoop zoutwater happen, gingen we weer terug naar het strand. Hier hebben we heerlijk nog wat gezwommen en ik persoonlijk heel wat bij gebruind en wat geslapen in de zon 🙂 

In de middag zijn we weer in de busjes gestapt en richting Trafalgar Falls gereden. Dit waren twee mooie watervallen. Bij een van de watervallen zijn we een stukje omhoog geklommen. Hier hebben we een bijzonder fenomeen gezien. Het was een deel waar het water van de rivier en water dat opgewarmd was door vulkanische activiteit naast elkaar naar beneden kwam. Dus je kon gewoon met je hoofd in water van 40 graden zitten en met je tenen in water van 13 graden. 

Een bijzondere dag met veel nieuwe dingen!

Joejoe

Anne Fleur

Suppend de zonsondergang tegemoet

Suppend de zonsondergang tegemoet

De dag begon als iedere andere normale schooldag. 

We stonden om half 8 op en aten een heerlijk bakje havermout, vervolgens ging iedereen aan de studie of zelfs toetsen maken. Na de hele dag zweten zodat we goed bij blijven met ons schoolwerk was om 5 uur dan eindelijk het moment aangebroken dat we klaar waren voor vandaag. Iedereen ruimde snel alle spullen op en trok vervolgens zijn/haar zwemkleding aan. Om 17:02 lagen de eerste SaS’ers in het water om bij te komen van een hele dag hard werken. 

Toen ikzelf om 17:05 klaar stond om in het water te springen kwam een medeleerling met het goede idee om te gaan suppen. Dit leek me wel wat, dus zo gezegd zo gedaan. Na wat struggles hadden we eindelijk de SUP in het water liggen en klommen we er samen met de peddels op. In het begin ging het nog ietwat moeizaam maar na een warming-up van zo’n 10 minuten gingen we toch echt stand-up peddelend de horizon tegemoet. 

De zonsondergang was erg mooi en met dat uitzicht waren we binnen no-time een heel eind van de Thalassa weggesupt. Toen we omdraaiden, kwamen we tot het besef dat we iets over het hoofd hadden gezien: de, best wel sterke, stroming… We moesten nog een heel eind terug naar het schip maar met bloed, zweet en tranen (vooral veel zweet) hebben we uiteindelijk de Thalassa weer bereikt. 

Na een dag vol inspanningen voor school bleek dit toch niet de beste manier van relaxen te zijn. Volgende keer houden we het maar weer gewoon bij een sprong vanuit het kluivernet 🙂

Tooske

Zingend en dansend de keukendienst door!

Zingend en dansend de keukendienst door!

Met topmuziek snijden we groenten, knallen we de afwas erdoorheen en zingen we ook nog eens keihard mee!

En daar stonden we dan weer hoor! Om half zeven ‘s ochtends waren we klaar om de keukendienst te beginnen. Hup, pakken melk halen, havermout erbij en roeren. Dit was tenminste het plan, maar lukte uiteindelijk niet… We hadden een beetje aangebrande havermout, maar ja, we moesten door.

De muziek ging lekker hard en we zongen met z’n allen, terwijl we de afwas deden, groenten en fruit sneden en een smoothie klaarzetten voor het 11-uurtje. De bonen voor het avondeten werden ook nog even gekookt en met die bonen hebben we ook nog even goed gekletst (ja, soms moet je even praten met je eten…).

Na de lunch gingen we het avondeten voorbereiden, chili con carne. En ja hoor, op de Nederlandse hits zongen we terwijl we het heerlijke avondeten klaarmaakten. We hadden zelfs nog een half uur zwempauze. En dan, na het eten, even snel de afwas doen en de keuken schoonmaken en dan lig je al weer voor tien uur in je bed. 

Best prima, toch?

Tom K

Luizen pluizen

Luizen pluizen

De kerstdrukte is voorbij maar we hebben (nog steeds) ongewilde indringers aan boord.

Sinds een paar dagen hebben we luizen aan boord. Daar hebben jullie al over gelezen, maar ze zijn er dus nog steeds. Elke dag wordt iedereen zorgvuldig gepluisd om te kijken of ze luizen hebben. Leerlingen met lang haar moeten hun haar in een staart doen en knuffelen wordt afgeraden door Sam.

Vandaag hebben een medeleerling en ik samen met iemand van de crew een voor een alle andere opvarenden uitgepluisd. Eerst kregen we uitleg van de twee leerlingen die het gisteren hadden gedaan zodat we niet al te veel haren uittrokken en wisten hoe een luis eruit zag.  Ik vond het achteraf best leuk om te doen, want je maakt een praatje met mensen waar je normaal niet echt mee praat en ondertussen kan je lekker in het zonnetje staan of zitten en genieten van een muziekje.

Het angstniveau verschilt van persoon tot persoon, sommige zijn zo bang dat ze zeggen dat ze kaal gaan als ze luizen hebben. Tot nu toe heb ik zelf nog nergens last van gehad, niet dat dat een wonder is aangezien ik het kortste haar heb van iedereen. 

Laten we hopen dat onze kleine indringers snel weg zijn en we weer aan ons hoofd kunnen krabben zonder te denken luizen te hebben.

Tom van D

The day after

The day after

The day after is altijd wat aan de saaie kant.

Na wat hectische en drukke twee dagen was het vandaag na een uurtje uitslapen gewoon weer school. Waar je normaal altijd wel na kerst kon nagenieten en de restjes kan gaan opeten, zat dat er hier niet in. Vandaag was ook de dag van de deadline voor onze SaS-story. Dit stond al twee weken gepland dus iedereen kon allang begonnen zijn, maar omdat we allemaal pubers zijn moet het allemaal op de laatste dag af, het liefst in de laatste 5 uur. Om 5 uur na school moest ik ook nog beginnen en er begon bij mij al wel wat stress te spelen. Gelukkig checken Sander en de andere docenten je SaS-story pas in de ochtend na de deadline, dus konden een aantal (waaronder ik) nog even tot de late uurtjes doorwerken om uiteindelijk op woordenaantallen uit te komen waar de meeste kinderen bij een schoolopdracht niet aan willen denken. 

Ook was vandaag de dag van twee mensen voor een ziekenhuisbezoekje op Dominica. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en hoefde eentje niet eens meer dan twee minuten bij de arts te komen.

Kortom, een relatief rustige dag. Maar wel een perfecte dag om bij te komen van Kerst en nog even na te genieten van The big five van de bonte avond 😉

Tim van Riel

De Bi-Ba Bonte avonddddd

De Bi-Ba Bonte avonddddd

Time to shine!

Na een heerlijk ochtendje uitslapen hadden we de dag gestart met een heerlijke brunch. De 25e, dat betekent dat we elkaar vandaag bij de brunch konden begroeten met ’Vrolijk Kerstfeest.’ Na een ochtendduik in het warme Dominicaanse water was het tijd om aan onze SaS-PO’s en SaS-stories te werken. De hele salon zat vol met leerlingen achter hun computers.

Om 17:00 werd het wat rumoeriger op de Thalassa, want de feestcommissie was in volle gang bezig met de voorbereidingen voor de bi-ba bonte avond. Een ander meisje en ik waren de showmasters van de bi-ba bonte avond en hebben alle deelnemers aan boord vol enthousiasme mogen aankondigen. Onze outfits waren dan ook wel echt on-point: We hebben allebei de hele avond ons rot lopen zweten in onze regenponcho’s en zeillaarzen. Want ja, dat leek ons leuk…

Iedereen had alles uit de kast getrokken. Er werd gezongen, er werd gedanst, jojo tricks werden getoond en dat allemaal voor de prijs: een rondje achter de bijboot met de sup. Wie wil dat nou niet?

De avond sloten we af met jongensband The Big Five op het nummer ’Another Love’ dat al meerdere keren in de Dominicaanse busjes en in de keuken gerepeteerd was, maar dit keer deden we het met de hele groep.

Naar mijn mening was het een hele geslaagde avond waarna iedereen voldaan zijn hangmatje in kon kruipen.

Tieke

“Het is nog geen Kerstmis!”

“Het is nog geen Kerstmis!”

Vandaag was geen normale dag, het was namelijk de dag van Kerstavond!

Vandaag werd ik heerlijk wakker van het zonnetje in mijn gezicht en stond ik op met het prachtige Dominica op de achtergrond. Tot frustratie van velen kwamen er al vroeg mensen op ons af om ons ’Vrolijk Kerstfeest’ te wensen. Na een hele discussie over dat Kerstmis pas de 25e begint, konden we uiteindelijk allemaal door één deur.

Later op de dag kregen we de dagplanning van Sam te horen. We zouden eerst school hebben tot de lunch, en daarna zouden we vrije tijd krijgen om met onze ouders en vrienden te kunnen bellen. In de avond zouden we dan lekker eten en de kerstdozen openmaken. Ik vond het bellen met het thuisfront echt geweldig, alleen was het jammer dat de WiFi niet goed werkte waardoor de andere kant van de lijn je verhaal pas na 12 seconden hoorde.

Het eten dat we die avond voorgeschoteld hebben gekregen was geweldig! Daarvoor nogmaals mijn complimenten aan de mensen die heel het kerstmaal vrijwillig gemaakt hebben. Als kers op de taart mochten we onze kerstdozen openmaken. De cadeaus daarin varieerden van fotoalbums tot miniatuurtrekkers. Kortom, het was een geweldige kerst!

Thibaut

Pluis pluis, uw kind heeft luis

De langverwachte luizenepidemie heeft nu ook SaS 21/22 getroffen.

Vanochtend kregen we te horen dat er een SaS´er was met luizen aan boord. Normaal komt dit rond Kaapverdië, maar omdat we die hadden geskipt, moesten we natuurlijk nog even wat inhalen. Alle meisjes moesten gelijk hun haren vast, de luizenkammen werden tevoorschijn gehaald en jullie hadden het misschien niet verwacht, maar social distancing geldt nu ook aan boord van de Thalassa. Knuffels zijn ook hier officieel verboden.

Een voor een kwamen we langs bij een van de stuurmannen en twee mede-SaS´ers voor een luizencheck. Ik had gelukkig geen luizen, maar ik weet niet hoe lang dat nog duurt. Misschien worden we allemaal wel langzaam opgeslokt door deze kleine, geniepige beestjes. We gaan nu elke dag kammen, kammen, kammen en hopelijk zijn we er weer snel vanaf en kunnen we met Oud en Nieuw elkaar weer gelukkig nieuwjaar wensen met een knuffel.

Laten we dan 2022 ingaan met schone, luis- en neetvrije hoofdjes!

Suzie

Soufle Soufle Soufle

Soufle Soufle Soufle

Hebben ze hier nog andere liedjes dan dit?

Vandaag was onze laatste dag bij de Rastafari. Helaas gingen we tegen de middag weer richting het schip. Maar voordat we Mozes gingen verlaten, kregen we eerst nog een heerlijk ontbijt met wederom gefrituurde broodjes. Deze zijn echt een heel groot succes! Zo groot zelfs dat we het recept hebben gescoord.

Hierna was het tijd om weer even uit te buiken in de hangmat, of in mijn geval, op mijn matje.  Ook nog even een snelle duik in het water nemen, want ja, zwemmen in de jungle maak je niet vaak mee. Maar na dit allemaal was het toch echt tijd om de hangmatten op te ruimen en huiswaarts te keren.

Nog even een laatste zangsessie met Mozes en wat wijze woorden, en wij waren klaar om weer opgepropt in de busjes te gaan zitten. Het zal je verbazen hoeveel kinderen er in een Dominicaans busje passen. In ons geval maar liefst 18. Misschien vond de buschauffeur ons irritant of had hij gewoon heel veel haast want hij reed echt met een rotgang door de bergen. Maar goed, een muziekje maakt alles goed, zou je denken. In dit geval was dat niet echt zo. Soufle was het enige wat er gezegd werd en de bas dreunde tot in Nederland door.

En zo kwamen we drie uur later bij het schip aan. En wat had de bemanning ons gemist zeg!

Soete

Fire, fire, fire, in my soul. Keep the fire burnin’

Fire, fire, fire, in my soul. Keep the fire burnin’

Zo rond een uur of half negen werd het ontbijt geserveerd op ons Rastafari kamp. Traditionele Dominicaanse broodjes met pindakaas en jam. En wat waren we fan. Na het ontbijt werd er nog wat gechilled en opgestart tot we om 10:30 begonnen aan een wandeling van een halfuurtje naar de Victoria Falls. De route bestond uit gewandel, geklauter en gestruikel, gecombineerd met het doorwaden van beekjes en een heleboel natte schoenen als gevolg.

Eenmaal aangekomen bij het beekje vóór de daadwerkelijke waterval hebben we gezwommen en gechilled. Ik heb met nog een paar meiden mijn haar gewassen in een klein watervalletje. Daarna was het tijd om nóg een stukje omhoog te klauteren, naar de échte Victoria Falls. We hadden hem van een afstandje al kunnen zien, maar hij bleek van dichtbij een waar paradijs te zijn. Water kwam van alle kanten op je af en het was  er prachtig.

Na veel gebadderd en gesprongen te hebben, was het tijd om weer terug te wandelen naar ons kamp in Zion Valley. Daar was de rest van de dag ingevuld met nog meer relaxen en chillen en een muzikaal kampvuur met liedjes van onze held Mozes om de dag mee af te sluiten.

Saartje

De Boiling Lakes-wandeling

De Boiling Lakes-wandeling

Vanochtend heel vroeg zijn we met de hele groep en drie begeleiders in drie busjes gestapt, gewapend met een backpack, daypack en bovenal: DEET.

Na een uurtje rijden over wegen die volgens de Belgen onder ons aanvoelden als thuis, met snelheden waar Max Verstappen u tegen zou zeggen, kwamen we aan bij het begin van de wandeling.

Iedereen was verbaasd over de schoonheid van het oerwoud. Overal waren gigantische groene bladeren en het was echt heel erg mooi. Nadat al het eten onderling was verdeeld, konden we vol goede moed aan de wandeling beginnen. Na 1,5 uur te hebben gelopen, kwamen we bij de eerste pauzeplek aan. Onderweg kwamen we erachter dat de groene stenen spekglad waren. Ik ben in totaal tien keer gevallen…

We hadden super lekkere grapefruits als snack.

Na nog een paar uur te hebben gelopen, veranderde het landschap langzaam naar iets vulkanischer. Het begon naar rotte eieren te ruiken en de aarde werd geel. Ergens aan het einde van de tocht was er een rivier met kokend water en we kregen daar eitjes die in dat water konden worden gekookt. Ergens rond 1 uur kwamen we dan eindelijk aan bij de Boiling Lake. Daar hebben we lekker geluncht met het eten van de gidsen. We hebben wat van ons brood aan hen gegeven en ze vonden het heel grappig.

Op de terugweg mochten we iets verder van de bron van het kokende water zwemmen en dat water was lekker warm. Voor het eerst in ruim twee maanden dat ik weer in bad kon. Het werd wel snel donker, dus zagen we niet zoveel meer. Na de wandeling wilden sommigen in het (koude) bassin zwemmen. Toen uiteindelijk iedereen was aangekomen, gingen we weer in die busjes gepropt op naar de volgende excursie.

Roos

Op weg naar de rasta’s!

Op weg naar de rasta’s!

Vandaag hadden we een briefing over onze aankomende excursie naar de Rastafari gemeenschap en de Boiling Lakes.

Natuurlijk hadden we een presentatie met allemaal foto’s en vragen, zoals altijd verzorgd door quizmaster Sander. Eerst werd ons allemaal uitgelegd wat de bedoeling zou zijn en wat we konden verwachten. Ook zat er natuurlijk en SaS-PO aan gekoppeld.

Er werd ons ook nog even goed in de oren geknoopt dat het niet de bedoeling was dat je een joint aannam alleen omdat het bij de rasta-experience hoort.

Veder werden we weer voorbereid op een wandeling. De vraag “We gaan weg en wat nemen we mee?“ kwam op het bord te staan. We moesten dan iets opnoemen wat we mogelijk nodig zouden hebben. De DEET kwam achteraf wel goed van pas want iedereen was helemaal lek gestoken. Ook werden de extra kledingstukken goed gebruikt want alles werd vies en iemand is zelfs uit haar broek gescheurd…

Riva

Een dag in het leven van een SaS’er…

Een dag in het leven van een SaS’er…

Vandaag hadden we weer een rustig schooldagje. Wat voor ons inmiddels een normale dag is, zal voor jullie thuis verre van normaal zijn. Dus bij deze, een ‚normale‘ schooldag in het leven van een SaS’er.

3:45

De wacht wordt gewekt om brood te bakken en het hele schip schoon te maken.

6:30

De keukendienst wordt wakker gemaakt door de wacht. Ze bereiden een heerlijke havermoutpap die bij de één meer in de smaak valt dan bij de ander…

7:15

WAKKER WORDEN!! OVER EEN KWARTIER ONTBIJT!!

De keukendienst maakt een rondje over het schip om iedereen uit z’n bed of hangmat te trekken. Ook liggen de eerste mensen al in het water voor een verfrissende ochtendduik.

7:30

Het middendek zit vol met mensen die hun ontbijt gulzig naar binnen werken. Het ontbijt bestaat uit havermoutpap en kilo’s kaneelsuiker die mensen elke dag weer over hun ontbijt strooien. Hoe bedoel je coronavetjes??

8:00

De docenten proberen, tevergeefs, weer iedereen om acht uur achter z’n boeken te zetten. Maar vijf over acht is ook op tijd, toch??

9:30

De eerste korte pauze van de dag wordt met open armen ontvangen. Anderhalf uur aan school zitten is toch echt vermoeiender dan je denkt!

11:00

Het elfuurtje is heerlijke stukjes sinaasappel en grapefruit, die nog beter smaken met de zon op je gezicht.

12:30

Tijd voor lunch! De bel rinkelt en iedereen verzamelt zich op het middendek om te genieten van een heerlijke restjes chili sin carne, bonensalade en als kers op de taart een broodje Nutella. Want jaja, het is vandaag tot iedereens vreugde NUTELLA DAG!
13:30

Iedereen moet helaas weer aan school…

14:30

PAUZEEEEE

16:00

Vandaag vieren we nog de verjaardag van iemand onder het genot van een heerlijk stukje taart. Anders hebben we om vier uur het vieruurtje, vaak iets hartigs of een baksel.

17:00

De schooldag is tot een eind gekomen en iedereen duikt zo snel als ie kan het water in.

19:00

Het avondeten was een heerlijke spaghetti bolognese die erg in de smaak is gevallen.

Na het avondeten wordt er nog wat gechilled, hangen mensen hun hangmat op en duiken de eersten hun bed in.

 

Tot zover een dag in het leven van een SaS’er!

Phileine

Vrije tijd!

Vrije tijd!

Na de oversteek en quarantaine, krijg je zo ineens vrije tijd op Dominica! Dit betekent niet alleen het land op maar ook contact met thuis.

Na een lange oversteek dook iedereen de internetcafés in, en werd er eindelijk weer gebeld met ouders en vriendinnetjes. Na zo‘n tijd offline was dit natuurlijk wel heel erg fijn.

Na gebeld te hebben, hebben mijn groepje en ik onze telefoons weer uitgedaan, en hop de stad in! Het was heel leuk om te zien hoe alles hier anders is. We zijn door een straatje gelopen en kwamen in een gezellige burenruzie terecht met gegil over de schutting heen. Verder is alles hier groen, plantjes groeien hier zelfs op stenen. Huizen hebben stuk voor stuk gezellige kleurtjes.

Na het stadje zijn we langs het strand gelopen. Daar vonden we een schommel boven het water. Dit was waanzinnig en hier zijn we een tijd blijven hangen. Langzaam maar zeker tikte de tijd door en zijn we terug gestrompeld naar het verzamelpunt. Gelukkig was er wel ruim de tijd om hier nog een duik te nemen. We hebben hier een lekker ijsje gegeten en een lokale limonade naar binnen gewerkt.

Na een tijdje kwam het bijbootje vanaf de Thalassa ons toch echt weer ophalen. De schoenen werden afgespoeld, en we waren weer thuis.

Myrthe

Het is het eigenlijk allemaal net niet

Als je na de lunch hoort dat we moeten opruimen maar dan terug moet komen voor een middendekje denk je snel: ‘wat is er nu weer fout gegaan?’.

Na een ochtend met rustig opstaan en ontbijten, zijn we allemaal aan school begonnen. We hebben rustig doorgewerkt tot de lunch. Nadat iedereen had gegeten, werden we bijeengeroepen door Sam. Hij was niet zo blij, want er waren een paar van ons die de afspraken niet helemaal hadden begrepen. In sommige eerdere bestemmingen hebben mensen met ApplePay dingen gekocht, maar het is de bedoeling dat we allemaal dezelfde hoeveelheid (contant) geld hebben. De reden dat Sam hier boos over was geworden was grotendeels omdat hij het zo eerlijk mogelijk wil maken voor iedereen.

Maar dat niet alleen, er waren namelijk heel veel kleine dingen die zich allemaal opgehoopt hadden, en dit incident was slechts de druppel die de emmer deed vollopen. Sam zei uiteindelijk tegen ons dat we het allemaal zelf mochten uitzoeken, en tot een goede oplossing mochten komen. Er is helaas geen één goede en snelle oplossing want dit is iets wat je als groep samen moet uitzoeken, afspraken over moet maken en je er ook aan houden.

Toch was deze ervaring over het algemeen heel leerzaam en ik ben blij dat het zo is verlopen.

Mees

Eindelijk staan onder de douche!

Eindelijk staan onder de douche!

Vandaag was een dag van grote veranderingen. Sommigen keken er ontzettend tegenop en voor anderen kon deze dag niet snel genoeg komen. Hutwisseldag.

Na een eerste nachtje buiten in de hangmatjes te hebben geslapen, werden we allemaal op het middendek verwacht. Sam kwam aanlopen met de belangrijke papieren. Zevenendertig gespannen gezichtjes hoorden één voor één waar ze al hun bezittingen heen konden gaan verplaatsen. Aan het eind van de lijst had ik mijn naam nog niet gehoord en dat bleek geen goed teken. De laatste vijf meiden waren veroordeeld tot de privé-hut, wat gelijk staat aan bijna geen ruimte en veel geluid door het gebrek aan een deur. Gelukkig heb ik wel erg leuke hutgenootjes, dus we maken er wel een groot logeerfeestje van.

Daarna kon het grote verhuisfestijn beginnen en het was meteen één grote chaos. De vloer van elke hut was binnen mum van tijd bezaaid met alle mogelijke spullen. Sokken werden teruggevonden, de bakken onder de bedden hadden toch wel erg veel scheuren en anderen bleken toch nog verloren gewaand eten te hebben, wat een geluk!

Na een hele dag strijden, verplaatsen, opruimen en schoonmaken mochten we eindelijk afkoelen in het water, waarna een van de lange jongens helemaal blij naar boven kwam. „Ik kan eindelijk staan onder de douche!!” Je staat er niet bij stil, maar dat is inderdaad wel echt een luxe.

Marit

En dan opeens zijn we de oceaan over

En dan opeens zijn we de oceaan over

Vol spanning dartelde ik tussen de stuurhut en buiten, terwijl ik als kapitein mijn laatste orders gaf en ik opgetogen naar de navigatie, radar, zeilen keek en… naar land!

Na een paar spectaculair intense dagen met veel beslissingen, samenwerking, leermomenten en een ware reddingsactie met helikopter en al, was het moment daar: land. Niet zomaar land, Dominica na een schijnbaar eindeloze oceaan.

Om drie uur word ik uit mijn bed gehaald, want we zijn er bijna. Binnen een paar minuten sta ik in de stuurhut (want uit mijn bed getrokken worden had ik elke nacht al een paar keer geoefend) en sta ik klaar met een plan voor de allerlaatste manoeuvre. Nog een stukje draaien en dan varen we het hoekje van Dominica om. Er heerst een spanning bij alle leerlingen, en ook bij de bemanning, maar er is volle focus voor die laatste paar mijl. Tegelijkertijd kijk ik ook op de teller: we hebben vanaf Harlingen vierduizendnegenhonderdnegenennegentig mijl gevaren… even wachten, blijven kijken…. nog even… ja!… 5000 zeemijl! Er gaan kreetjes van blijdschap door de stuurhut en buiten bij de wacht en er worden haastig met een pen of permanent marker zwaluwtjes op onze armen getekend. Onze eerste zwaluw en ook bijna onze eerste oversteek is geslaagd.

Oh ja, we zijn er nog niet: nog even de laatste momentjes opperste concentratie. De machinisten komen de machinekamer uit en delen mee dat de motor aan kan. Ik mag het sleuteltje omdraaien en mag dan zelf het laatste stukje aan het roer. Ehm, waar gaan we precies voor anker? „Ja een stukje naar rechts, daar zit een rots, die wil je niet hebben“ Ok, duidelijk. Ik stuur naar het goede plekje, het anker gaat erin en dan mag ik naar buiten lopen en naar iedereen, die inmiddels klaarwakker en enthousiast aan dek staat, roepen:

„JONGENS, GEFELICITEERD MET JULLIE EERSTE OVERSTEEK!“

Ik ben ontzettend trots op mijn fantastische crew tijdens de scheepsovername en op hoe we met de hele groep de laatste 300 mijl naar Dominica zijn gevaren!

– (ex)kapitein Bisscheroux

Heli-heli-helikopter!

Heli-heli-helikopter!

Zwoef, daar ging onze vriend, samen met de man in het strakke oranje pakje.

Het was een uur of 09:00 ‘s ochtends en iedereen stond op het middendek, met de camera’s op scherp en vechtend om het beste plekje, om het grote spektakel te aanschouwen. Onze vriend die gisteren aan boord was gehaald, zou opgehaald worden met een helikopter om naar het ziekenhuis te worden vervoerd.

Mijn wacht had het geluk om boven bij de brug te mogen zitten dus ik had een VIP-plek. We hoorden uit de stuurhut de marifoon steeds de aankondiging “one minute“ maken, en toen was het een wedstrijdje wie hem als eerste zag. Er ging een golf van “woooowww“ door het hele schip toen we de gele helikopter zagen aankomen. Toen hij stil boven het achterdek (boven-achter-dek) zweefde, takelden ze aan een kabel iemand met een knaloranje helm in een strak oranje pakie naar beneden. Het duurde even tot hij met beide benen aan boord stond. De deining was namelijk best heftig en hij is nog tegen de achterkant van het schip geknald, vandaar die helm misschien.

Toen hij head first op het achterdek aankwam, stond onze gast al klaar om naar boven getakeld te worden. Het was een kort maar zeker krachtig afscheid. Daar gingen de mannen weer, zwoef, samen de heli-heli-helikopter in.

Op de Thalassa weet je het nooit. Misschien heb je de volgende dag wel een helikopter boven je hoofd hangen.

Zouden we morgen toevallig land zien?

Lied

Scheepsovername stopgezet?!

Scheepsovername stopgezet?!

Waarschijnlijk wordt er thuis nu verwacht dat ik over de scheepsovername schrijf.

Over het goede animatieteam, of de vis die net gevangen is. Er is tijdens een overname veel om over te schrijven en dat was ik ook van plan, tot de lunch. We waren van de heerlijke nasi aan het genieten die het fantastische keukenteam voor ons had bereid, toen Sam in een keer aan kwam zetten met de mededeling dat er een medisch geval was op een klein zeiljacht verderop. De scheepsovername werd dus tijdelijk stopgezet.

De bakjes werden naar beneden gebracht en iedereen hielp met het weghalen van de zeilen terwijl de motor aan ging. Na een tijdje zat iedereen op het middendek te wachten om te kijken of we nog wat konden doen. We zagen het bootje steeds dichterbij komen en de nautische bemanning was druk in de weer met de voorbereidingen. Het was een heel gebeuren om de man aan boord te krijgen. Hij had een soort reddingsvest aan waar een van onze lijnen aan werd vastgemaakt. Hij sprong overboord van zijn schip en toen hebben wij met iets van tien mensen geleidelijk aan dat touw naar ons toe getrokken.

Na afloop heeft Sam iedereen op het middendek geroepen en uitgelegd wat het plan was. We gaan op de razeilen en de motor naar 100 mijl uit de kust van Guadeloupe varen vanaf waar een helikopter naar ons toe vliegt om de zieke mee te nemen.

Voor wie het zich afvraagt. Met onze nieuwe vriend gaat het goed.

Laura