Zipline-nend door de eigen reis

Zipline-nend door de eigen reis

12 korte seconden, maar wel 12 leuke seconden…

Na 2 nachtjes in Panama City te hebben doorgebracht werden we nu wakker op een slaapzaal in El Valle de Anton. Het ontbijt hoefden we dit keer niet zelf te maken, gelukkig. De afgelopen 2 dagen bestonden namelijk uit boterhammen met bananen en chocoladesaus. Nu werd er toast met scrambled egg en wat fruit voor ons gemaakt. Typisch Panamees blijkbaar…

De dag stond volgepland met heel veel activiteiten. Op nummer 1 stond: ziplinen. Nadat we een lift hadden geregeld bij een lokale bewoner werden we met een pick-up gebracht naar de zipline. Wat bleek; 30 seconden ziplinen was 20 dollar. Na wat discussie, overleg en vooral heel erg afdingen, mochten we voor die 20 dollar 1 zipline doen maar ook zwemmen in een soort natuurbad daar in de buurt. Daar gingen we dan in onze tuigjes door het regenwoud. Na een waterval gezien te hebben en wat loopbruggetjes te hebben bewandeld, gingen we dan toch echt. De zipline duurde maar liefst 12 seconden en het leuke was dat je elkaar vanaf de andere kant nog kon zien. Was het de 20 dollar waard? Ik vond van wel.

We wandelden terug naar het stadje en kwamen rond lunchtijd weer aan in ons hostel. Hier aten we onze overgebleven pasta van de dag daarvoor. Daarna was het tijd om door het stadje te gaan wandelen waarbij we in het eerste het beste toeristenwinkeltje denk ik wel een halfuur lang hebben rondgestruind. De een kwam naar buiten met een mooie hoed en de ander met een soort houten vis.

Rond 17:00 gingen we met 2 meiden uit het hostel mee voor een Sunset Hike. Een wandeling waarbij we uitkwamen op een mooi uitzichtpunt waar we de zonsondergang konden zien.

’s Avonds sloten we de dag af met een hele slechte Twilight film en zelfgemaakte pannenkoeken en om 23:00 was het dan toch echt tijd om te slapen.

Tieke

Weg uit de city…

Weg uit de city…

Vandaag was de dag dat we het mooie Panama zijn ingetrokken, op weg naar de Pacific Ocean.

Mijn grootste droom ging werkelijkheid worden, we waren op weg naar Santa Catalina aan de Pacific Ocean om daar te zwemmen. Dit was wel redelijk ver om in één keer te reizen, dus deden we een tussenstop in het prachtige El Valle de Antón. Om niet te veel tijd te verliezen stonden we om 05:00 op om met de metro naar het busstation te gaan. Wat we over het hoofd gezien hadden was dat op zondag de metro pas om 07:00 open ging. Dat was vrij jammer.

Toen we uiteindelijk aankwamen waren er een verschillende hostels en hebben we heel veel onderhandeld om de perfecte prijs te vinden. Uiteindelijk waren we beland in een prachtig hostel met gratis fietsen en pooltafel voor een redelijke prijs. Hier was wel wat misscommunicatie over, want toen wij belden naar de eigenaar van het hostel zei die dat hij een pool had. Dit bleek geen zwembad te zijn, maar een pooltafel.

Desalniettemin was het een super leuk hostel in het midden van een prachtige valley. De rest van de dag hebben we ons vermaakt met het wandelen in de natuur.

Thibaut

Beenspieren weg?

Beenspieren weg?

De eerste keer fietsen in meer dan drie maanden was zwaarder dan gedacht..

De eerste volledige dag tijdens de eigen reis begon in een heerlijk zacht bed midden in Panama City. Rond half tien gingen we ontbijten met een appel en een lekker broodje van de bakker. Daarna gingen we door naar de rand van de stad om daar over een pier te fietsen op een soort oranje vierpersoonsfiets. Het was maar een uurtje, want we moesten natuurlijk binnen het budget blijven, maar met het uitzicht op de grote oceaan en de skyline van Panama City was het echt super mooi. Aangezien we al zo lang niet op een fiets hadden gezeten en bijna geen beenspieren hadden getraind was het wel heel zwaar. Dat wordt werken aan die benen als we weer terug in Nederland zijn.

Nadat we eindelijk de route hadden gevonden richting Casco Viejo, hebben we daar geluncht en gewandeld en ’s avonds hebben we eten uit de supermarkt de hotelkamer binnengesmokkeld en een maaltijdsalade gemaakt. Een superleuke eerste dag van de eigen reis!!

Suzie

Laat het avontuur maar beginnen

Laat het avontuur maar beginnen

Haal de Lonely Planets naar boven want we gaan op reis!

 Daar stonden we dan, op het middendek te wachten totdat je met je groepje aan wal werd afgezet. En om het zacht uit te drukken was het nogal een kippenhok. Terwijl sommigen zelfs nog hun backpack moesten inpakken, waren de anderen al bezig met het geld ophalen en hun paspoort bewaken met alles wat ze hadden. Ook ik was daar nogal druk mee. Want waar berg je nu zoveel geld op? Ik dacht gewoon lekker makkelijk allemaal bij elkaar in mijn tasje. Totdat ik erop werd gewezen dat het misschien beter was om het geld op te delen. Dus zo ging ik ook op zoek naar de beste verstopplekjes in mijn backpack. En of dat is gelukt, zelfs zo goed dat ik het op een later moment tijdens de reis even kwijt was. Nou goed, wel bepakt en eigenlijk al helemaal bezweet werden we afgezet op de kant.

En nu? Het enige wat we hadden bedacht is dat we naar Panama City zouden gaan. Nou boodschap duidelijk, bus zoeken richting Panama City en gaan met die banaan. Oh ja even voor de duidelijkheid, Colón was voor ons verboden terrein dus de druk lag extra hoog om de juiste bus te pakken. Gelukkig is Portobelo niet zo groot en kwamen we al heel snel andere groepjes tegen die dezelfde richting op gingen.

We zaten uiteindelijk met zoveel mensen in de bus die eigenlijk naar Colón ging dat we de buschauffeur om hebben gekocht om rechtstreeks naar Panama City te gaan. Eerste missie geslaagd. Nu nog een hostel en eten. Gelukkig ging dit allemaal heel soepel waardoor we, na een heerlijke lange douche, allemaal lekker vroeg in bed lagen. Op naar een mooie eigen reis!

Soete

Monkey business

Monkey business

Kijk jongens! Een brulaap!

 Vandaag mocht mijn groepje op expeditie naar de mangrove van Portobelo. Vanaf het stadje met de kajak de baai over om vervolgens van onze gids een ’beknopte’ geschiedenis te krijgen van Portobelo en weer door te kajakken. Wat volgde was een wandeling door het oerwoud en de modder, langs mooie dieren zoals apen, vogels en een heleboel krabbetjes. De wandeling was niet zonder doel, want na een leuke korte hike kwamen we aan op een strandje waar we konden gaan snorkelen. Hier heb ik super veel mooie vissen gezien: paarse, blauwe, gestreepte, grote, kleine en nog heel veel meer. Daarna hebben we nog even gechilled, waarna we zijn teruggelopen en gekajakt om ons voor te bereiden op de eigen reis die morgen van start gaat.

Saartje

The moment we’ve all been waiting for…

Middendekje!!

 Vlak voor het avondeten werd ik ruw gestoord bij mijn bezigheden tijdens de keukendienst. Het was weer tijd voor een middendekje…. Toen iedereen zat hadden we nog wat dingentjes uit te praten, maar toen dat klaar was, was het moment daar dat de groepjes voor de eigen reis bekend werden gemaakt. Met het lijstje in zijn hand las Sam de namen voor van de groepjes voor de eigen reis. Vanwege corona zouden de groepjes wat kleiner zijn, zodat als Panama in lockdown zou gaan, we snel met de taxi naar het schip zouden kunnen gaan.

We gaan met 8 groepjes van 4 of 5 met ieder een begeleider. We mogen 10 dagen lang door Panama reizen en ons eigen plan trekken. We hebben geld mee om van te leven en verder mogen we alles zelf bepalen. Direct na de bekendmaking werden de eerste plannen al gemaakt:

 “Eerst naar Panama City!“

 “Ik wil wel gaan surfen!“

 “We gaan niet de hele dag alleen maar niks doen“.

Met de keukendienst ben ik wel snel weer weg gesneakt, want het avondeten moest ook nog worden geserveerd. Het werd wel wat later voordat alles klaar was, maar gelukkig vond niemand dat erg.

 

Roos

Grote schoonmaak en halverwegedag

Grote schoonmaak en halverwegedag

Binnenkort gaan we op eigen reis, maar komend weekend is ook de halverwegedag voor de ouders thuis. Wij vonden het maar niks dat we halverwege waren maar de ouders zaten met smacht te wachten op ons filmpje.

Iedereen was druk bezig met alle troep schoonmaken die wij hier maken met z’n allen, wat behoorlijk wat is kan ik je vertellen. Maar ondertussen waren twee van onze medeleerlingen bezig met het halverwege-filmpje voor de ouders. Dus terwijl je aan het boenen was, zag je soms iemand van boord springen of in een haaienpak voorbij rennen.

Iedereen had zijn eigen taak en ik was heel blij dat dat ik buiten mocht schoonmaken omdat het binnen echt een sauna was. Na hele discussies over wat schoon is en wat schoon schoon is en over dat hele etensvoorraden op je bed dus niet een leeg bed is dachten we klaar te zijn. Maar dit bleek echter later toch niet het geval te zijn nadat er zilverfolie was gevonden op het voordek…

Riva

Schooldag, of nee toch niet…

Schooldag, of nee toch niet…

Vandaag had ik eigenlijk schooldag, terwijl een andere groep een excursie had. Aangezien mijn schooldag niet heel bijzonder was, vertel ik toch maar wat over mijn excursie, die twee dagen later plaatsvond.

We begonnen de dag met een flink stuk kajakken richting een mangrove bos. Het mangrove bos zag er net zo uit als in Planet Earth, heel ziek dus! Op de wortels klommen krabbetjes en we zagen zelfs een vogeltje tussen de bomen naar eten zoeken. Toen we eenmaal door het bos heen waren, stapten we de kajak uit. Dit klinkt makkelijker dan het eigenlijk was, want overal lag een soort drijfzand. De enige manier om niet door de grond te zakken, was door op de wortels van de mangrove te staan. Toen iedereen heelhuids uit zijn kajak was gestapt, banjerden we nog een stuk door de blubber en kwamen we aan in de jungle.

We liepen zo’n 2 uur door de jungle toen we opeens een aap boven ons zagen! Iedereen keek vol bewondering toe en maakte snel heel veel foto’s.

Phileine

Dag 99

Dag 99

Bijna drie cijfers…

Vandaag was een hele rustige dag aan boord van de Thalassa. We mochten wat langer uitslapen en zijn rustig aan school gegaan. Na school ben ik gaan zwemmen en heb ik mijn nieuw gekochte zwemband uitgeprobeerd en deze werkte uitstekend. We hebben met zijn vijven (!) In de band gezeten, een hele ervaring.

Terwijl wij rustig aan het zwemmen waren werd er aan de andere kant van de boot een derde jongen kaal geschoren, maar door de luizen (die er nog steeds zijn) mocht dit niet met de tondeuse van de kapitein. Ze probeerden het dus maar met een baardtrimmer. Het ging niet zo soepel als de bedoeling was en het kapsel werd een beetje gelijk aan het uitzicht (golvend).

Na het eten hebben we met z’n allen gechilled, gekletst en heb ik mijn kamer even lekker opgeruimd. Ook heb ik genoten van de lolly`s uit mijn verjaardagsdoos ;).

Aan het einde van deze dag heb ik het dek even geschrobd en mijn matje neergelegd tussen de twee tafels. Ik heb in mijn boekje geschreven en ik ben heerlijk in slaap gevallen. Morgen zou dag 100 zijn dus het was nog heel even genieten van de 99e dag…

Myrthe

 

Vrije tijd

Vrije tijd

Vandaag was het weer tijd voor vrije tijd aan wal!

Na rustig te zijn opgestaan hebben we heerlijk ontbeten. We zijn 8 uur begonnen met school en zijn er hier en daar wat schoonmaak klusjes gedaan. Nadat iedereen aan school zat heeft iedereen moeten door werken tot de lunch. We hebben voor de lunch brood gegeten. Daarna hebben we de bank er bij gepakt en is het geld uitgedeeld. In de ochtend waren natuurlijk de telefoons opgeladen zodat we naar het thuisfront konden bellen.

Op een gegeven moment ben je daar natuurlijk ook wel klaar mee en hebben we onze telefoon in onze broekzak gedaan en zijn gaan lopen. Een paar van ons vonden een supermarkt waar we wat eten hebben ingeslagen. Dat niet alleen; een aantal jongens hebben daar ook een machete gekocht. Natuurlijk hebben daarvoor wel eerst toestemming gevraagd en hebben we ze daarna pas gekocht.

Toen we klaar waren met de vrije tijd hebben we onze telefoon en geld ingeleverd. Na zo’n dag vrije tijd moet iedereen natuurlijk allerlei dingen vertellen aan elkaar. Dus het was een drukte vanjewelste. Dit was de eerste keer dat velen van ons hoorden over The Voice… Je kan je de ophef aan boord wel voorstellen, want wij lopen natuurlijk een beetje achter.

Na het avondeten zijn er nog een paar dingen schoongemaakt en wanneer er dan iedereen klaar is dan gaat iedereen langzaam naar bed.

Mees

 

 

Wissel van de wacht

Wissel van de wacht

Hoewel onze groep 6 maanden aan boord is, geldt dat niet voor alle crewleden .

 Deze dag begon weer heerlijk na een portie havermout op het middendek met onze neuzen in de schoolboeken. Af en toe zorgde een dolfijn hier in de baai voor een zeer welkome afleiding, als hij weer besloot een paar keer uit het water te springen.

Na de lunch kwam de bijboot terug, met een extra passagier aan boord. Morgen vertrekken namelijk 3 van onze crewleden en het eerste plekje werd nu alvast opgevuld door Janneke. Ze werd hartelijk onthaald, maar na een korte introductie moesten wij toch weer verder aan school, het woord school in School at Sea blijft heel belangrijk.

In de avond was de bijboot opnieuw tijdelijk verdwenen. Terwijl er op het voordek weer hard gewerkt werd aan een afscheidsliedje en boekjes voor de vertrekkende crew, kwam de zaklamp weer terug, over het water schijnend. Deze keer waren er zelfs 2 nieuwelingen. Alhoewel, Jet kennen we natuurlijk nog heel goed van de eerste tijd aan boord en het was echt een warm wederzien. Ook hebben we Philip nieuw aan boord, hem en Janneke zullen we hopelijk de komende tijd beter leren kennen.

Marit

En we varen door… een stukje

En we varen door… een stukje

Vanochtend zouden we “vroeg vroeg” het anker ophalen en koers zetten richting het vaste land. Een dagje varen, ‘s ochtends vertrekken, ‘s avonds alweer voor anker in de baai van Portobelo. 05:00 werd uiteindelijk 07:00, maar alsnog was het wel cool om wiegend in je hangmatje wakker te worden op het achterdek, heel traag de zee naast je voorbij zien stromend. Na een week bij de San Blas eilanden hebben we allemaal wel weer zin om Panama verder te verkennen, voor het eerst het vaste land (en geen eiland) op sinds Dieppe! Iedereen kijkt uit naar de vrije tijd, excursies en, zoals we gisteren hebben gehoord: (waarschijnlijk, misschien, als het goed is) eigen reis!

Toch was het gewoon een dag als iedere andere en dat betekent bij School at Sea: school! Het begon productief, tot bij een groot deel van de groep de zeeziekte weer aansloeg. Niemand zag het aankomen, maar toch hingen er weer zo een paar koppies over de reling. Tot mijn verrassing was ook ik aan beurt; voor het eerst tijdens School at Sea 2021/2022 gebarft… tja, wat valt er te zeggen? Weer een ervaring rijker?

Gelukkig kwamen we vlak na het 16-uurtje al aan in de baai van Portobelo. Anker erin, laatste dingetjes aan school voor deze mooie dag, de tent boven het middendek spannen, zeiltjes inpakken en dan een beetje zwemmen, chillen en van het veranderde uitzicht genieten.

Ik kijk uit naar de komende tijd op het vaste land!

Adíos  (nu moeten we echt Spaans gaan praten, help)

Lilya

1,2,3!

1,2,3!

Vandaag was de dag, dat je voor het eerst een 1 wou krijgen voor school.

Iets voor de lunch riep Sam ons weer bij elkaar voor wat mededelingen. De meeste waren nog aan het bijkomen van de survival en een zeer slechte nachtrust door de hoeveelheid muggenbulten die ze hadden verzameld. Ook bij mij hadden de muggen een afterparty op m’n benen gehouden. M’n minitube anti-jeuk, is ook al leeg (tips zijn welkom).

Maar goed, we dwalen af op het onderwerp. We wisten al dat het eraan zou komen, en nu kondigde hij aan dat het grote moment daar was. Het 1,2,3-systeem was ingegaan. Ik zal het even uitleggen voor degenen die dit niet kennen. De leerlingen krijgen een cijfer, om aan te tonen hoe ze met school lopen. Krijg je nou een 3tje dan moet je toch echt wat harder aan de bak en is er geen tijd meer om uit je neus te eten of nog even door te kletsen als de pauze al afgelopen is. Deze kinderen krijgen wat extra begeleiding. Je kan ook een 2tje krijgen. Het gaat dan niet slecht, maar ook niet goed. School zal voor jou dan niet heel veel veranderen. Maar als je nou net wat meer toetsen maakt, iets meer inzet toont of er nog wat meer aan trekt kun je wel opschuiven naar een ééntje!  Als je dit mooie cijfer binnen hebt, is er ruimte voor jou om meer wacht te lopen, meer te helpen op het schip of te helpen met boodschappen te doen bijvoorbeeld. Je krijgt dus iets meer vrijheid omdat er op je vertrouwd wordt dat je het wel kan.

Maarrrrr dit is geen vast systeem dus, je kan van een 1 zo hup terug naar een 3 en andersom. Je kan als een ééntje dus niet je hele neus leeg eten. Nadat iedereen z’n naam was opgenoemd met wat ze waren, waren sommige heel verbaasd en sommigen zagen de bui al hangen. Na dit zeer ingrijpende bericht kwam Sam nog wel even met het hele mooie nieuws dat de eigen reis (misschien!) door gaat!!!! Hujjjjj!!!!!!

Oke joe joeeee dikke kus.

Lied

De laatste dag van de survival.

De laatste dag van de survival.

In de ochtend werd ik lekker vroeg gewekt door de zon. Ik keek uit mijn hangmat die aan het water hing en zag ineens een grote vin boven het water uitkomen. Ik ben gaan kijken maar kon helaas niet zien wat het was. Het was in ieder geval groot en een beetje bruinig.

Later die ochtend hadden we een eilandraad: de eilandversie van een middendekje. We zaten rond het kampvuur om het te hebben over onze houding. We hebben mensen aangesproken en ook weer ons best gedaan om door te pakken. Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik ben blij dat we die eilandraad hebben gedaan.

Tijdens de eilandraad stond ik in het begin in mijn bikini in de zon. Dit was niet zo handig. Hoewel ik me wel wat ingesmeerd. Ik heb daarna ook niet een shirt aangetrokken. Dit was ook niet zo handig. Ik was uiteindelijk op mijn schouders zo erg verbrand dat het gewicht van een shirt al pijn deed. Dat was niet fijn, maar ik was ook niet de enige. Er waren zoveel mensen zó erg verbrand.

Nouja, net als bij de zeeziekte: samen lijden schept een band…

Laura

Let’s get Spanish

Let’s get Spanish

Hoe goed heb jij opgelet tijdens de Spaans lessen?

 De eerste dag op survival werd ik wakker in mijn hangmatje. Vandaag had was ik deel van het keukenteam van de lunch op het eiland. In de ochtend waren we al bezig met het deeg en na het ontbijt zijn we verder gegaan net het kneden en het bakken.

Nadat we klaar waren met de lunch, besloot ik een bezoekje te nemen aan de eigenaren/bewoners van het eiland. Ik had namelijk gehoord dat ze puppy‘s hadden. En jawel, toen ik aankwam kreeg ik van een klein meisje gelijk een puppy in mijn handen gedrukt om te gaan knuffelen. Ik nam plaats naast de andere puppyknuffelaars. Meteen werd ik belaagd met vragen van de drie meiden die daar woonden: “¿Cómo te llamas?“, “¿Quántos años tienes?“, “¿De dónde estas?“ . Dan is het toch wel handig dat je lessen Spaans hebt gehad aan boord. Natuurlijk gingen wij ook even vragen hoe zij heetten en hoe oud zij waren.

Vervolgens kregen we het plan ze te vragen of ze met ons wouden zwemmen. Dus met hakkelig Spaans gingen we dat vragen: „Uuh, ¿Nadar? ¿Con–?“ [Gebarend naar onszelf]. Aan hun blije gezichten te zien waren we geslaagd. De rest van de middag hebben we met zijn allen met hen in het water gespeeld.

Zo zie je maar weer, met twee woorden Spaans kan je heel ver komen.

Koosje

Palmbladen

Palmbladen

Dit was de eerste keer dat ik blij werd van het vinden van kapotte en afgebroken palmbladen.

 Die zijn namelijk super handig voor het bouwen van een hut. Jaja, we zijn op survival! Samen met twee anderen heb ik tussen drie palmbomen hangmatten gespannen. Daar boven hebben een klein beetje gecheat door er een landbouwzeil op te hangen, maar de muren waren 100% palmboom. We hebben alleen niet kunnen testen of de hut werkte, want het heeft niet geregend tijdens de survival (wel hard gewaaid dus ik geef hem natuurlijk onpartijdig een dikke 10).

Op het eiland zag het er super gezellig uit door de hoeveelheid gekleurde hangmatten en zelf gebouwde hutten. Inmiddels waren er ook al mensen kokosnoten aan het openhakken en waren er mensen aan het vissen. Ze hebben twee haaien gevangen?! (Eerst zien, dan geloven. Maar dit was echt geen grapje.) Ze waren ongeveer een halve meter. Zelf ben ik meer van het snorkelen, er waren nog een paar mooie vissen te spotten en wat koraal (en weer een haai). Op het strand waren ook prachtige schelpen te vinden. Helaas kwam je daarbij ook heel veel plastic en verbleekt/aangespoeld koraal tegen.

Morgen gaan we snorkelen bij het rif. Ik ben erg benieuwd wat we daar gaan aantreffen, ik heb er in ieder geval heel veel zin in.

Kiki

Nog twee keer de helft van de tweede helft

Nog twee keer de helft van de tweede helft

Vandaag was een heerlijk dagje op de San Blas.

Gisteren waren we aangekomen en hoewel we al genoeg kleine eilandjes met palmbomen hebben gezien, blijft het uitzicht verbazingwekkend. Achter ons zien we de prachtige bergen van Panama, waar de zon ´s avonds achter verdwijnt.

De dag begon heel normaal, we aten havermout met banaantjes en om acht uur begon de schooldag. Toch voelde het allemaal net even iets anders, vandaag zitten we namelijk precies op de helft van de reis. Iedereen is dus ook nog even keihard aan het knallen voor school, want dit is hét moment om alle achterstanden weg te werken.

Onze schooldag werd onderbroken door een lokale visser die (levende) kreeften en krabben kwam verkopen. Ongeveer vijftien beesten werden er via een net aan boord gegooid en nadat we een lesje kreeft-fileren van Sam hebben gekregen, werden ze klaargemaakt voor het eten.

De rest van de dag hebben we ons voorbereid op de survival van morgen. Morgen gaan we namelijk drie dagen lang op een onbewoond eiland ´survivallen´. Maar hoe bereid je je hier eigenlijk op voor? Hier ontstond een duidelijke tweedeling in de groep. De ene helft wilde helemaal back to basic en vond dat er echt alleen het essentiële mocht worden ingepakt, terwijl de andere helft van de groep vond dat je het allemaal met een korreltje zout moest nemen en dat er dus ook best muziekboxen, spelletjes, bouillonblokjes en chips mee konden. De kapmessen zijn uit het visruim gehaald en we hebben uiteindelijk een mooie tussenweg gevonden.

Al met al hebben we weer genoten van een heerlijk dagje aanklooien op de San Blas!

Karsten

 

School, dolfijnen en geknutsel

School, dolfijnen en geknutsel

Onderweg naar de San Blas-eilanden vanuit Curaçao wordt er natuurlijk gezeild, maar nog belangrijker: de helft van de groep doet school. Met nieuwe planningen voor de komende tijd en enthousiasme, omdat we uitkijken naar DE survival op een van de San Blas-eilanden. Deze gaat in de nabije toekomst plaatsvinden, en gaat nu dus iedereen ijverig aan school.

Met de zon op je gezicht op het voordek school doen vond ik dan ook erg relaxed. Dolfijnen die langskomen zo midden op de dag zijn nu geen verrassing meer en een leuke afleiding van je schoolwerk. Dit gebeurde vandaag ook weer. Veel kopjes hingen dan ook over de reling en niet in de schoolboeken.

Na school heb ik met een mede SaS’er een cadeautje geknutseld voor een jarige. Naar ons weten is dit erg geslaagd. We hebben een speurtocht aan raadselkaartjes gemaakt voor elk uur en verstopt over het hele schip. De eindbestemming bevat dan ook een ’schat‘, oftewel het cadeau. We hebben aan een paar SaS’ers namelijk gevraagd of zij een bladzijde wilden versieren met een tekeningetje, gedichtje of verjaardagswens. Hier hebben wij een boekje van gemaakt. We hopen dat ze het morgen leuk gaat vinden. Wij hebben in ieder geval veel lol gehad met het maken van het cadeautje. Ik ben dan ook erg benieuwd naar morgen!

Jobke

Geen huisdieren op de Thalassa!

Geen huisdieren op de Thalassa!

Dode katten?

Normaal gesproken, op een “normale“ dag op de Thalassa, bevinden zich hier geen dieren en al helemaal geen dode. Maar zo af en toe worden er op het bovendek ijverig dode katten gemaakt. Dode katten? Ja dat lees je helemaal goed. Dode katten zijn super handig en, maak je maar geen zorgen, er worden hier geen katten vermoord. Dode katten zien eruit als een soort grote borstel van allemaal ruwe touwtjes gewikkeld om een verstaging heen. Het lijkt dan alsof er een soort pluizig beest om het touw zit, het nut van dat pluizige ding is om slijtage van de zeilen en andere lijnen te voorkomen.

Eerst wordt er een lang stuk touw met een hot knife afgebrand tot de gewenste lengte. Meestal doet een bemanningslid dat en dan vult diegene een hele zak met afgebrande touwtjes. Dan trek je de touwtjes helemaal uit elkaar, totdat het niet meer kan. Je eindigt dan met een emmer vol met sliertjes, dunne touwtjes. Dan krijgt de wacht de taak om de kleine dunne touwtjes op een speciale manier om het zwarte touw heen te binden, waardoor die later om een verstaging heen gebonden kan worden. En voilà, een dode kat is gemaakt.

Josephine

Een 12-4 wacht

Een 12-4 wacht

Ik had vandaag van 12:00 tot 16:00 wacht, maar wat doen we nou eigenlijk tijdens deze wacht?

De wacht begint altijd met de wachtoverdracht en het kiezen van de wachtleider. Vervolgens stelt de wachtleider de nieuwe roerganger aan. Als 12-4 lunchen we boven op de brug dus om 12:30 gaan twee mensen voor iedereen eten halen. En meestal stuurt tijdens de lunch de wachtleider zodat de anderen rustig kunnen eten. Na de lunch gingen we de binnenkluiver – die net weer genaaid was – zetten om te controleren of hij goed bevestigd was. Toen bleek dat alles goed was, hebben we hem weer laten zakken.

Tijdens de wachten worden naast de standaardklusjes van elke wacht, zoals broodbakken, ook extra klusjes gedaan. Zo heb ik al een keer de spanners geschilderd. Deze keer was het dode katten maken (dode katten zijn een soort borstels die om de verstaging gewikkeld worden om het zeil te beschermen) en de nieuwe pennen schuren zodat ze in de pennenbank passen en we ze daarna konden lakken.

Aan het einde van de wacht wordt het logboek ingevuld en draagt de wachtleider de wacht over aan de volgende wacht. Hierna bespreken we de wacht nog even na en dan zijn we klaar.

Jette