De laatste avond van de overname

De laatste avond was er voor de bakkers niet heel veel te doen. Het enige wat we moesten doen, was brood bakken. Normaal deden wij ook het vieruurtje, maar dat zou de normale keukendienst van morgen zelf gaan doen. En vanwege de gistcrisis die we op het moment hebben, moest het deeg extra lang rijzen. Het moest in plaats van een drie kwartier tot een uur wel anderhalf tot twee uur rijzen om het zo groot mogelijk te krijgen. 

Terwijl ik en mijn medebakker aan het wachten waren zijn we naar de salon vertrokken en zijn we de film gaan kijken die op het moment aanstond. Daarna zijn we begonnen met het verdelen van het deeg in vier even grote stukken. We gingen aan de slag met het kneden. Na al dat gekneed ging het deeg mooi opgerold in de broodblikken en konden we weer wachten. Ja het is wat al dat bakken. 

Het was wel heel fijn om niet al te laat te gaan slapen. De avond daarvoor waren we namelijk pas rond kwart over 3 ’s nachts klaar.  We hebben nog heel even een kaartspel kunnen spelen terwijl het brood in de oven stond. Nadat dat klaar was hebben we de broden uit de blikken gehaald om af te laten koelen. 

Nog even de keuken schoonmaken en daarna waren we echt klaar en konden ook wij eindelijk naar bed op deze laatste avond. 

Mees 

Vieren met z’n vieren

Vieren met z’n vieren

Ook tijdens een scheepsovername wordt gewoon wacht gelopen…

Mijn plan om een zonnebril mee te nemen voor de wacht, bleek een erg goed idee. De lucht was strakblauw en het zonnetje verwarmde onze koppies. Een voordeel van de wacht van 12:00 tot 16:00 uur is dat je de lunch op de brug op mag eten. We kregen bakjes met stoofvlees, groenten uit de oven, aardappelpuree en koolsalade. De liefhebbers die wat extra zout wilden toevoegen hadden twee opties: de zoutmolen, of je vinger over een reling halen en dat over je bakje uitstrooien. Dat laatste deed niemand, terwijl ik toch van mening ben dat het in theorie een fantastisch slim plan is, zonde. 

Na het eten mochten we de bovenmars en onderbram zetten, wat met zoveel mensen zo gebeurd was. Omdat we toch met zoveel zijn kwamen we daarna ook in de situatie dat we met vier mensen één lijn moesten vieren. Jet vroeg subtiel of we echt met z’n vieren gingen vieren, een woordgrap die bijna van Michiel (onze docent klassieke talen, berucht vanwege zijn woordgrappen) zijn niveau is. 

Na nog een schoonmaakrondje beneden, zat ook deze wacht er alweer op.

Marit

Het schip is weer van ons!

Het schip is weer van ons!

Zoals verwacht, hadden we nauwelijks de kans om aan school te gaan, voordat iedereen naar het middendek geroepen werd. De spanning was bij mensen met een functie vast al te voelen, maar ik had er deze keer als matroos vooral heel veel zin in. 

De scheepsovername werd geopend door een legendarisch optreden van onze dansers aan boord, de enige echte Third Harmony. Na een opvoering die de dag van tevoren, in het geheim, op het voordek was geoefend, was het dan zo ver. Sam zei nog een paar laatste symbolische woorden en het schip was van de leerlingen, onder leiding van een nieuwe kapitein, die ons voor het eerst als kapitein toesprak… De wachten gingen van start en binnen een half uur stond iedereen weer aan dek voor de eerste manoeuvre. In een twintig minuten was die succesvol volbracht: de eerste gijp van de scheepsovername zat erop!

Het keukenteam van de overname had heerlijke lasagne klaargemaakt voor de lunch, waar ik op de brug in mijn nieuwe wacht van heb genoten. Wij hadden een erg rustige wacht waarin we wat zeilen gezet hebben onder leiding van onze stuur- en bootsman. Die avond was er ook filmavond; we keken The Greatest Showman, en bijna iedereen keek mee. Zelfs matrozen van de 12/4, inclusief mezelf, met dan maar wat uurtjes minder slaap, want…

SCHEEPSOVERNAME 2 IS BEGONNEN!!!

Lilya

 

Muiterij op komst!

Muiterij op komst!

De grote dag was daar. We wisten dat hij ging komen, maar wanneer? Het begin van het einde, de voorbereidingen van de tweede scheepsovername. Iedereen had zich ingeschreven voor een functie: nautisch, zelfbedacht of je kon natuurlijk gaan voor de onmisbare rol de keukendienst. Die laatste zware taak nam ik samen met een fantastisch team op me. Om de beurt werd iedereen op gesprek geroepen. “Alle stuurmannen naar de stuurhut!“ dan ging er toch even een rilling door de meesten. Toen kwamen de vragen ,“hoe ging je gesprek“

Toen we dat stadium voorbij waren, werden we door Sam naar de salon geroepen. Meestal is een ’salonnetje’ niet zo positief en zenuwslopend… Dat was het nog steeds, maar er zou geen slecht nieuws komen deze keer. De uitslag zou bekend worden gemaakt! Daar kwam het beruchte lijstje. Zoals de vorige keer werd er begonnen met de zelfbedachte functies. We hebben deze keer een geweldige columnist en fotograaf in ons midden. Toen de bakker, het fenomenale keukenteam (team broccoli), de machinisten, (en nu wordt het spannend) de bootsmannen, de stuurmannen en uiteindelijk the captain! Er werd luid geklapt voor iedereen. Natuurlijk werd er ook hard gebaald maar daar waren de meesten snel overheen. Zo konden we onze tweede scheepsovername gaan plannen. 

Ikzelf moest een plan bedenken voor vier dagen in de keuken. Daarnaast bereidde ik me ook mentaal voor. Het was een dag die de boeken in gaat, ik wens iedereen heel veel succes en plezier met het schip kapuuuuuh!

Dikke doei en dikke kus Lied<3

Wat wil ik worden?

De volgende scheepsovername zit er al weer aan te komen. Normaal zouden we allemaal een sollicitatiebrief schrijven en op gesprek komen. Dat is dan allemaal heel spannend en dat duurt dan ook een paar dagen. Deze keer mogen we gewoon een kruisje op de lijst zetten, bij de functie die we willen. We gaan deze scheepsovername namelijk al snel starten, dus er is minder tijd om brieven te schrijven. 

Als je kans maakt, wordt je op gesprek gevraagd. Velen hier zitten heel erg te twijfelen: wordt het bootsman of stuurman of kan ik het aan om kapitein te worden? Ik weet nog niet helemaal wat ik wil worden, maar vandaag is de deadline om een kruisje te zetten.  Sam en Sander hopen dat er iemand als hun personal assistant solliciteert. Ik heb het alleen nog niet aangevinkt gezien…

Tijdens het SaS-curiculum was er ook ruimte gemaakt voor sailtraining door Sam. Wat Sam ons vooral op het hart wilde drukken is, dat we al heel wat kunnen. We kunnen dus best wat zelfvertrouwen en vertrouwen in de anderen in de groep hebben. Verder heeft Sam nog wat vragen beantwoord en daarbij ook gezegd dat je veel dingen niet uit theorie kan leren. Je moet gewoon logisch nadenken en het gewoon doen. 

Ik ben benieuwd wie er kapitein wordt, maar ook vooral welke functie ik krijg. Eerst maar eens een kruisje zetten…

Laura

Gijpen, gijpen en nog eens gijpen

Gijpen, gijpen en nog eens gijpen

Ik weet het niet meer hoor, wat nou de lage en de hoge kant is van het schip. 

We gijpen zo vaak, dat het niet meer bij te houden valt. Het lijkt niet vaak, maar elke twaalf uur ligt het schip de andere kant op schuin. 

Waarom? We varen nu tussen Florida en Cuba door, met wind tegen. Tegen de wind in kan je niet zeilen, dus moeten we kruisen, oftewel zigzaggen. Om zo’n zig of zag te maken kan je overstag gaan of gijpen. Gijpen is in onze omstandigheden makkelijker: dan draai je met de achterkant van het schip door de wind, net zo lang totdat je de wind weer schuin van voren hebt maar dan de andere kant. Vaak gebeurt al dat gegijp bij de wacht van Sam, de acht tot twaalf wacht. Dat betekent dat we ’s avonds gaan slapen terwijl we half uit bed vallen en de volgende ochtend wakker worden tegen de muur aan gerold. 

Overdag is de schoolploeg tijdens deze wacht natuurlijk hard aan het studeren. Toch heb ik een aantal keer mijn boeken moeten dichtslaan om naar buiten te snellen en te helpen met de gijp. Zomaar gratis en voor niks een extra schoolpauze.

Koosje

Babbelen over zeilen

Babbelen over zeilen

Zeilen is natuurlijk een standaard onderwerp aan boord, maar al helemaal tijdens de sailtraining.

We zijn weer bezig met een oceaanoversteek, dit betekent dat er veel tijd is om te zeilen.
Ook komt er weer een scheepsovername aan, dus werd het tijd om alle kennis weer te verfrissen met een sailtraining. Met onderwerpen zoals welke zeilen we moeten zetten bij welke omstandigheden, hoe je buien herkent en weer leest, het maken van manoeuvres, het opzetten van routes en het lezen van kaarten.  

Verder varen we nu heel scherp aan de wind omdat we de wind tegen hebben, daardoor hakken we met het schip door de golven en gaan we nog niet erg snel.  Als dit nog lang blijft kunnen we nog wel wat dagen bij de oceaanoversteek op tellen. 

Voor de ouders: Don’t worry. 16 april terug in Nederland gaat lukken.

Kiki

Genieten in de 8-12 wacht

21 februari 2022 begon vrij normaal. We ontbeten met havermout en de 8-12 wacht verzamelde zich achter de stuurhut voor de wacht. Aangezien de nieuwe soort havermout (gekocht in Panama) bij sommigen niet zo in de smaak viel, moest het groepshumeur nog een beetje worden opgekrikt. Gelukkig kwam de Caribische ochtendzon langzaam te voorschijn en daar kan zelfs het chagrijnigste ochtendhumeurtje niet tegenop, dus na een tijdje zat de sfeer er al lekker in.

Het was in deze wacht zo rustig dat er zelfs werd gevraagd of we de zeilen niet konden laten zakken zodat we een duik konden nemen. Bij velen staat het namelijk nog hoog op de bucketlist om midden op de oceaan te zwemmen, maar dat is alleen mogelijk als er echt geen wind, stroming en deining is. Sowieso leek het ons nadat we een aantal ´Portugese oorlogsschepen´, een kwallensoort die een van de meest pijnlijke steken ter wereld heeft, hadden gezien, toch een iets minder fijn gevoel om hier lekker rond te badderen.

In de avond volgde er een nog een prachtige wacht waarin we, nadat we de brood hadden gebakken, genoten van een geweldige maansopkomst. Op de 22ste was ik jarig, dus om 12 uur ´s nachts voelde de wacht zich zeker niet gegeneerd om het halve schip te wekken door uit volle borst meteen ´happy birthday´ te zingen. Gelukkig maakte dit het SaS-plaatje wel af, want een jaar geleden had ik mij niet kunnen voorstellen dat ik hier vlak bij Cuba, in het maanlicht, op de Thalassa mijn verjaardag zou vieren.

Karsten

Een heerlijk aangenaam zondagje op de Thalassa

Een heerlijk aangenaam zondagje op de Thalassa

Het voelde weer heerlijk om een uurtje extra te kunnen uitslapen.  Het extra uurtje uitslapen geeft me toch wel wat meer rust op de vroege zondagmorgen. Rustig wakker worden en een heerlijk ontbijtje erbij, terwijl het schip een beetje schuin staat doordat wij aan de wind varen. Deze keer zelfs met een écht zondags ontbijtje: scrambled eggs met een plakje bacon op een heerlijk in de avond van tevoren gebakken broodje. Een goed ontbijt brengt gelijk een goed begin voor de dag. Knallen maar voor deze schooldag!

De rest van de schooldag verliep bij mij soepeltjes, qua schoolwerk was ik lekker productief bezig. Rond half een luidde de bel alweer en mochten wij één voor één een kommetje afhalen: gebakken aardappeltjes, een hamburger en salade met rode kool en appel. Buiten aten mijn vriendinnen en ik de heerlijke lunch op en genoten we van de zon, zolang het nog kon. Al ben ik er best wel zeker van dat wij hier nog best lang op de Caribische Zee rondhangen (het schiet niet op met deze wind…)

 Tot vijf uur heeft ploeg 2 hard gewerkt aan school en daarna een beetje uitgerust. Zelf zat ik op het middendek na te genieten van de mooie zon en een beetje een boekje te lezen. Al met al een heerlijk rustig schooldagje met lekker eten, top dag 🙂

Josephine

Lichtjes van Cuba

Deze mooie dag van februari had ik een zoveelste wachtdag op de Thalassa. Om 12.00 uur stonden we boven op de brug en wat had iedereen toch zin in de lunch (12:30 uur). We voeren aan de wind en geluk hadden we, want we konden zeilen! Ik ging aan het roer en we moesten ’spelen‘ met de wind. Telkens wat ‘oploeven’ (naar de wind toe draaien) en dan weer snelheid maken en wat ‘afvallen‘ (van de wind weg draaien). Zo kachelden we vooruit in onze wacht. 

Na een half uurtje wachtlopen kwam het heerlijke eten naar boven. Dit waren koolhydraten + koolhydraten + koolhydraten + groentjes. Het was namelijk Kushari Al Forno, met macaroni, rijst en linzen. Eerst dacht ik dat het iets te veel koolhydraten zou zijn, maar het was me een partijtje lekker! Met hernieuwde energie gingen we door met het spelen van de zeilen en deden we de normale taakjes zoals rondje dek, de watermaker checken en het logboek bijhouden. Aan het eind van de wacht was het tijd voor de positie in de kaart en wat zagen we daar? We waren bijna bij Cuba!! De filmavond op de zaterdagavond (deze keer 12 Years a Slave) hebben wij gemist, want we gingen slapen om in de nacht weer een wachtje te draaien van twaalf tot vier. 

Misschien zullen we dan aan het eind wat lichtjes zien van Cuba.

Jobke

Het is SCHOOL at Sea !

Dit is een zin die we vaak te horen krijgen zeker uit de mond van de docenten. Maar hoe ziet een typische schooldag er uit?

De dag begint om 7:15 als je wakker gemaakt wordt voor het ontbijt. Vandaag was het ontbijt zelfgemaakte yoghurt met muesli (dit is een heel bijzonder ontbijt, dus jullie moeten geen rare ideeën krijgen…). Om 8:00 is het de bedoeling dat je aan school zit, echter zijn de meeste dan nog bezig met het pakken van hun spullen. Je begint met het maken van een planning die je doorspreekt met je mentor. We doen aan boord gemiddeld zo’n zeven uur school per dag. 

Gelukkig zijn er genoeg pauzes om het leren te onderbreken. En die worden dan ook ten volle benut. Het zijn lange dagen maar het is goed te doen. Aan het einde van de dag spreek je de dag door met je mentor om vervolgens zo snel mogelijk je boeken op te ruimen en te gaan chillen.

Jette

In de mast

In de mast

Vanmiddag-  na school natuurlijk, anders wordt Sander boos – ben ik samen met een mede-SaS’er de mast ingeklommen. We doen dit wel vaker om de dag na te bespreken en te lullen over alles en niets tegelijk. De deining was flink, dus na een heftige klim omhoog kwamen we aan bij het eerste platform. Ik voelde me nog niet super, misschien door vermoeidheid en misschien door zeeziekte. Dus het eerste platform, op 15 meter was wel even hoog genoeg. 

Na een poosje gepraat te hebben schrokken we ons dood, opeens stonden er twee crewleden naast ons. Ze gingen een schoot vervangen, of we even wilde helpen. Natuurlijk wilden we dat! Er waren twee taken te voltooien: de lijn doorgeven naar boven en op de ra staan en al bungelend op 25 meter hoogte een lijn vervangen. Tom en ik wilden natuurlijk allebei de spectaculairste taak. Dus het was tijd voor een snel potje steen-papier-schaar. 

Na een spannende strijd met uitzicht op de woeste zee had ik gewonnen. Ik klom nog een stuk omhoog en verving de lijn. Gelukkig werd ik niet misselijk, er hadden namelijk al een paar mensen uit de mast gebarft. Eenmaal beneden besefte ik pas wat ik gedaan had en dat dat echt heel tof was! Midden op zee een schoot vervangen: nu is School at Sea pas echt begonnen. 

Dikke doei,

Jelle

NU AL NEDERLANDS WEER?!

NU AL NEDERLANDS WEER?!

Hevige regenbuien tijdens de 12-4 nachtwacht.

Het was weer tijd voor een 12-4 nachtwacht, waar altijd wel iets te beleven is. Het zou weer een avontuurlijke wacht worden, zoals mijn stuurman, Fabian, het omschreef. En of hij gelijk heeft gehad. Het begon met een regenwolk die ongeveer een uur lang naast ons heeft gehangen; hij ging maar niet over ons heen, maar hij verdween ook zeker niet. Het moment dat we eindelijk dachten ‘yes hij gaat voor ons langs’, was het moment dat de uitloper van de regenbui ons vol trof. Daar hield het ook niet mee op… Er volgden nog een paar andere buien. Gelukkig waren we toch al doorweekt van de eerste bui, dus maakten de andere buien niet heel veel meer uit. 

Ergens waren we gewoon aan het genieten van de buien en maakten de buien de wacht alleen nog maar gezelliger. Persoonlijk had ik het liefst gewoon even mijn shampoo en alles gepakt en heerlijk gedoucht buiten. Helaas was dat niet mogelijk, want er moesten waterdichte deuren dicht en zeilen weggehaald worden. 

Overigens heb ik wel weer mijn spierballen getraind met het telkens open en dichtdoen van de waterdichte deuren en het weghalen en zetten van de zeilen. Kortom, een zeer productieve en gezellige wacht, maar ik was wel blij toen ik weer in mijn bedje lag. 

Hilde

Er is er een jarig, hoera!

Er is er een jarig, hoera!

Vandaag was het zo ver, de eerste Belgenjongen was jarig. Het was wel een rare verwarrende verjaardag, want de dag begon al met zeeziekte en over de reling te hangen door mij, de jarige job. Maar ik liet mijn dag daar niet door verpesten, want je sweet sixteen vier je maar 1 keer.

Het was wel een relaxte dag, want ik had een schooldag, waardoor ik wel wakker was voor de hele dag. Ik kon misschien het zelf niet horen of zien, maar ontdekte dat ik ook veel happy birthdays kreeg van de ouders. Net als bij kerst kreeg ik voor mijn verjaardag een schoendoos met cadeaus van thuis. Deze kreeg ik tijdens het vieruurtje met daarin prullaria en voedsel. Wat wel handig is tijdens een oversteek, als je weet dat je elke dag wel een keer over de reling hangt, en dan eventjes geen maaginhoud meer hebt.

Het was wel een schok, toen ik ontdekte dat ik 16 was geworden, op een oceaan mijlen verwijderd van de kust. Maar in het algemeen was het wel een leuke verjaardag, hij was misschien anders, maar nog steeds leuk.

Henri

De zeeziekte kickt in

Na een paar dagen volg ik ook de velen en slaat de zeeziekte bij mij toe. Tot vanochtend had ik nergens last van, maar toen ik om 12.00 klaar was met mijn wacht kickte hij in.  Hij slaat altijd toe als je het niet meer verwacht, je bent lekker aan het genieten van je pasta kip en dan, bluergh, ga je bijna over je nek. Maar je kan er natuurlijk genoeg tegen doen, voor mij werkt het het best om elke ochtend een pilletje te nemen en genoeg slaap te pakken. 

Zolang je bezig bent wordt je over het algemeen ook niet zeeziek, al kwam ik er wel gisteren achter dat school daarbij niet meetelt. Maar ik leef vooral mee met mijn mede-SaS’ers die het minder hebben getroffen; zoals de SaS’er die aan de top van de kotscontest 3.0 staat, de SaS’er die hoog vanuit de mast naar beneden kotste en natuurlijk degene die dat op moest ruimen.  

Gaius

Vissen voeren 

Vissen voeren 

School at Sea is niet altijd rozengeur en maneschijn 

Vandaag werd ik om kwart over zeven mijn bed uitgeschud om te beginnen aan de schooldag. Het is vandaag de 2e dag van de oversteek en veel mensen zijn best zeeziek, waaronder ikzelf. We zaten van 8 tot 5 braaf aan ons schoolwerk, proberend niet te kotsen. Dit betekent dat je elke 30 seconden even naar de horizon moet kijken om te voorkomen dat je je maaginhoud verliest. Deze opbouwen kost namelijk grote moeite als je kotsmisselijk bent. 

En toe sprintte er ook een leerling van de banken naar de reling om daar de nobele taak op zich te nemen om de vissen te voeren. Soms is het als vis namelijk heel lastig om eten te vinden en daarom dragen wij als SaS’ers een steentje bij voor de toename van de vissenpopulatie. Het buiten aan school zitten draagt ook wel nadelen met zich mee, vooral als we aan de wind varen. Dan moet je je niet alleen zorgen maken over goede cijfers maar ook over je blaadjes die niet mogen wegwaaien. Daarmee zouden we onze inspanningen voor de vissenpopulatie namelijk tenietdoen. Na de schooltijd crashte ik zoals vele andere studenten in mijn bed om daar tegen de zeeziekte te strijden. 

Toen we weer wakker werden gemaakt voor het avondeten maakte ik ook even een kleine stop bij de reling om weer de vissen te voeren .

-Floris-

Zeevast!?

Zeevast!?

Het is alweer een tijdje geleden maar vandaag zijn we begonnen aan een lang stuk varen. Volgens de planning wel 4 weken! En nu we flink tegen de golven in varen is er een vraag die je de hele dag door aan jezelf moet vragen: is dit zeevast?

Het antwoord daarop is aan het begin vaak nee. Er lagen na de eerste paar golven al meteen een paar boeken en een spelletje in mijn hut op de grond. Ook het lopen is een hele uitdaging in een bewegend schip. Vooral de trap is echt wel een dingetje als je dan met je schoolboeken loopt. Een aantal rekenmachines maar ook SaS’ers hebben wel eens de snellere route naar beneden genomen. Zelf ben ik toch meer van de traditionele manier van traplopen namelijk met mijn voeten op de treden, maar ja ieder zo zijn ding toch?

Naast het zeevast zetten van spullen is de maag ook een erg belangrijk iets om goed zeevast te zetten. Met een zeeziektepilletje, genoeg slaap en een volle maag is dit mij goed gelukt. Normaal ben ik namelijk erg zeeziek maar dit keer niet. Zou ik er dan eindelijk overheen zijn?

Fenna

Third harmony is back!

Na een erg drukke dag met een beetje van alles en nog wat was er een erg leuke verrassing: Third Harmony had haar world tour voortgezet en gaf nu een optreden in Panama!

De dag begon als een erg normale dag. Iedereen was aan school aan het werken, de keukendienst was lekker zijn ding aan het doen en de bemanning was met het schip bezig. Later op de dag hebben we vrije tijd gehad om nog even naar huis te bellen voor onze grote oversteek van 30 dagen. Ook hebben we het hele schip schoongemaakt en alle stores ingeruimd.

Ondertussen gingen er al geruchten rond dat Third Harmony terug zou komen met een optreden na het succes in Dominica. Stiekem, maar zeer fanatiek, waren Brechje, Myrthe en Felicity op het achterdek de generale repetitie aan het doen. Bij de aankondiging van het avondeten was het moment dan eindelijk daar: “Een daverend applaus voor Third Harmony!”. Het publiek was razend enthousiast en het optreden was een groot succes. Ook later heeft Third Harmony hun moment van shine gepakt tijdens de karaokeavond in het restaurant op de kade. Mensen vanuit de hele wereld waren op deze karaokeavond aanwezig en hebben hun optreden bewonderd.

Komt Third Harmony op de Azoren weer terug? We zien het vanzelf dames en heren. Maar één ding weet ik wel: hun volgende optreden wordt minstens net zo spectaculair!

Felicity

’’Waar slaap jij vanavond?’’

’’Waar slaap jij vanavond?’’

Een avond in de haven aan boord van de Thalassa.

Als we weer voor anker of in de haven liggen staat één ding vooral centraal: BUITEN SLAPEN! Het is namelijk zo’n intense sauna in het schip dat het bijna een must is.

Het tafereel begint altijd al vlak na het eten wanneer de beste plaatsen worden veroverd om de hangmatten op te hangen. We gaan vervolgens pas een paar uur later naar bed maar lekker slapen is alvast verzekerd. Er zit namelijk een hele tactiek achter om niet in de regen, wind of in het licht te slapen. Zelf vind ik de beste plek helemaal op het achterdek stuurboord in het gangboord. Wel is het altijd duidelijk wie de meest langzame mensen zijn want die belanden vervolgens met een matje op de grond. Dit gebeurt meestal pas na negenen als iedereen naar zijn slaapplek verplaatst. Het is gebleken dat iedereen aan boord van een goede nachtrust is gaan houden. Om 10uur is het namelijk helemaal stil aan boord. De laatste potjes kaarten zijn dan alweer gespeeld en de laatste gesprekken afgerond.

Als vervolgens iedereen een plekje heeft gevonden is het tijd om ons pyjamafeestje af te sluiten en lekker te gaan slapen.

Eva

Dure haven met zwembad

Gister mochten we eerder stoppen met school zodat we nog even konden geniet van het water in Panama.

Vandaag liggen we in een haven met zwembad, waar we niet mogen zwemmen. Het is best een mooie jachthaven en we mogen van Sam niet met z’n 37’en ineens het zwembad overnemen…

We hebben wel ander goed nieuws. We mogen weer wassen en douchen! Iedereen natuurlijk super blij.

Onderweg naar onze nieuwe ligplek kwamen we langs de Caribische kant van het Panamakanaal en daar waren heel veel vrachtschepen te zien. Ze hadden allemaal andere kleuren. De roze was mijn favoriet.

Aangekomen in de haven begon het gelijk te regenen. Sam had een plekje op het schip dat hij graag droog wou houden, nou dat is mislukt. Het is al meer dan vijf keer nat geregend. Ik denk dat we in het regenseizoen zijn aan gekomen. Verder lagen er veel dure boten in de haven. Wij, met onze nieuwsgierige kopjes, gingen natuurlijk even kijken wat er allemaal in de haven lag. Zoals een paar boten die mee doen aan een wedstrijd. Zij gaan de hele wereld rond. Even met een paar Nederlanders verhalen over onze reizen uitgewisseld.

Emma