De eerste dag van de onderwijscoördinator

De eerste dag van de onderwijscoördinator

Vandaag zou SaS-lichting 2020-2021 inschepen. Helaas gaat dat dit jaar niet door, maar als start van onze virtuele reis vertellen Sam (de kapitein) en Sander (de onderwijscoördinator) hoe zij de eerste dag aan boord ervaren:

“Hèhè, eindelijk. Dit is waar alle e-mails, telefonische afspraken, schoolgesprekken, oudergesprekken, SaS-stories, bijeenkomsten en toetsenoverzichten goed voor waren: er is een groep perfect voorbereide SaS’ers aan boord gestapt. Ze weten wat de regels zijn en weten precies wat er de komende zes maanden van hen verwacht wordt. Door het goede overzicht dat de SaS’ers, hun ouders, hun docenten op school en ik nu hebben, zou het schoolwerk ook zonder problemen moeten verlopen. Als dat lekker loopt, kunnen we veel tijd in het SaS-curriculum steken.

Mooi, ik heb er zin in! Tegelijkertijd vind ik het ook wel een beetje spannend, want dit wordt voor mij de eerste keer dat ik als onderwijscoördinator de reis opstart. De voorgaande jaren was ik vooral de bètadocent aan boord of regelde mijn collega Pascal aan het begin alles.

Sam doet zijn praatje, terwijl ik het docententeam nog even snel instrueer over de tassencontrole. We moeten natuurlijk nog wel checken of iedereen zich wel aan de paklijst gehouden heeft! Voor de docenten is dat ook het moment om de SaS’ers al wat beter te leren kennen. Wie zou er dit jaar de meeste make-up mee hebben genomen? Dan vanavond nog even een drankje op het bovendek om met het team ontspannen de eerste dag SaS af te sluiten. Het zal nog wel even duren voordat alle hutten zijn ingeruimd, dus ik kan het allemaal eens rustig bekijken.

Inmiddels zijn de SaS´ers door Sam aan het werk gezet. Het is een lekker hectische bedoeling aan boord.

En dan begint het hoor:

“Sander, mijn docent had nog een vraag over…”

“Sander, ik heb per ongeluk toch een creditcard meegenomen want die zat nog in mijn portemonnee”

“Sander, hoe zit het eigenlijk met luistertoetsen?”

“Sander, hebben we dit programma eigenlijk op de laptops staan? Want dat heb ik voor informatica nodig”

“Sander, mijn ouders zijn mijn verjaardagsdoos vergeten.”

“Sander, ik heb mijn eigen laptop meegenomen, want die heb ik nodig voor school. Mag wel toch?”

“Sander, ik ben mijn grafische rekenmachine thuis vergeten”

 

*zucht*

 

Dat begint weer lekker. Nouja, we hebben nog een paar dagen voor we echt het ruime sop kiezen. Genoeg tijd om deze opstartproblemen nog even te verhelpen, toch?”

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Kennismaking met de kapitein

Kennismaking met de kapitein

Vandaag zou SaS-lichting 2020-2021 inschepen. Helaas gaat dat dit jaar niet door, maar als start van onze virtuele reis vertellen Sam (de kapitein) en Sander (de onderwijscoördinator) hoe zij de eerste dag aan boord ervaren:

“Zo eindelijk is het zo ver, School at Sea is echt begonnen… het achterdek vol met bagage, ouders weg en alle deelnemers aan boord in de salon.

Tijd voor het kennismakingsrondje, ik ken namelijk nog geen namen van de deelnemers en om eerlijk te zijn na het rondje 36 namen ben ik de eerste al vergeten. Maar geen schrik, ik heb zes maanden.

De verdere planning voor vandaag is jullie hutten inrichten, langs Sander gaan voor eventuele schoolzaken en eventuele telefoons die jullie nog niet hebben afgegeven, en natuurlijk het schip wat ontdekken en wat huis- en veiligheidsregels:

Voorlopig mag er nog niet geklommen worden. Hier krijgen jullie morgen instructies over en jullie dienen het de hele zes maanden lang te melden bij mij of één van de stuurmannen als jullie gaan klimmen.

Wat betreft het wonen aan boord: dit moeten we samen doen, we leven hier nu zes maanden met 50 man op 50 meter. Dit begint bij het opgeruimd houden van je hut en vooral het woord “zeevast” begrijpen. Jullie huis gaat namelijk bewegen: soms aangenaam en soms ook niet … en dan is er niets zo vervelend als alles door de tent heen slingert.

Wat betreft alarmen: we hebben er twee. Het brandalarm klinkt als een brandweerwagen en het schip verlaten-alarm klinkt als zeven korte en één lange piep. In beide gevallen verzamelen jullie op het middendek en daar gaan jullie tellen. Om dit gemakkelijk te maken krijgen jullie allemaal een nummer voor de hele reis dus daat gaan we: 1,2,3,4,…., 36 goed zo. Onthoud jullie nummer, we gaan het nog eens oefenen voor de zekerheid. 1,2,3,4,…,36. Bij schip verlaten komen jullie op het middendek en daar doen jullie een reddingsvest aan en dat gaat zo… Dit gaan we tijdens de reis ook oefenen en aankomende week net zoals het veiligheidsrondje, daar morgen meer over.

Jongens en meisjes, ik ga het hier bij houden, anders wordt het toch te veel. Mag ik nog drie vrijwilligers om het avondeten klaar te maken, terwijl de anderen de hut in richten?”

Sam (kapitein)

18 Oktober schepen we virtueel in!

18 Oktober schepen we virtueel in!

De lichting 2020/2021 zal niet afvaren, maar wij nemen je graag mee op een virtuele reis. Tijdens deze reis zullen wij je mee nemen aan boord van de Thalassa en zullen we samen met jou mooie bestemmingen bezoeken. We nemen je mee in de herinneringen van voorgaande jaren. Naar de oerwouden van Dominica. We nemen je mee tijdens een dag van School at Sea door middel van video en foto. En doormiddel van interactieve middelen proberen we je echt het gevoel te geven dat je aan boord bent! Zelfs als je thuis achter de computer zit!

We houden je graag op de hoogte van de alle nieuwtjes. We zullen dan ook beginnen met het versturen van een maandelijkse nieuwsbrief. Schrijf je nu in!

Home

Ah, home, let me come home
Home is wherever I’m with you

– Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Home (2010)

Het schip is uitgestorven, de hutten gestript, het kantoor ingepakt. De namen op de deur van het werkhok zijn het enige dat er nog op wijst dat 37 jongeren dit schip zes maanden lang hun thuis hebben genoemd. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Na 182 dagen is School at Sea ’19/’20 weer in Nederland en zijn de opvarenden weer “thuis”. Voor sommigen voelt thuiskomen als een verademing, anderen zouden graag nog zes maanden doorvaren en zien de Thalassa als hun nieuwe thuis. Allemaal moeten zij zich aanpassen aan een compleet andere situatie.

Dit jaar is het verschil ten opzichte van de afgelopen zes maanden enorm. Gisteren hadden zij nog continu 36 leeftijdsgenoten heel dichtbij en kon er zelfs nog een feestje georganiseerd worden, vandaag gaan zij naar een situatie waarin je met niemand mag afspreken. Dat werd al pijnlijk duidelijk tijdens het ruim drie uur durende vertrek. Eén voor één zetten Sam en ik iedereen in de auto van zijn of haar ouders. Langzaam maar zeker werd de groep resterende SaS’ers kleiner en kleiner, totdat er rond 14:00 uur geen enkele meer over was. Terwijl de laatste SaS’er nog niets eens van de Thalassa vertrokken was, stuurde de eerste al een appje: “nou jongens, ik ben thuis…”

Zo’n aankomstdag had ik ook nog niet eerder meegemaakt en ik vond het maar niks. Dat belooft wat voor de komende weken, waarin wij allemaal moeten wennen aan de nieuwe Nederlandse maatschappij.

De reis en het avontuur zijn voorbij; terug naar het echte leven. De Thalassa, jullie thuis van de afgelopen zes maanden, ligt er verlaten bij. Bedankt voor de mooie drie maanden.

Het is tijd om naar huis te gaan.

Sander (projectcoördinator aan boord Panama – Nederland)

De laatste hele dag

Vanochtend, toen iedereen wakker werd, begon de laatste hele dag van School at Sea ’19/’20. Vandaag zouden we alles inpakken, het schip schoonmaken en een mooie laatste avond hebben. We lagen nog op de Waddenzee, dus vertrokken we al voor het ontbijt richting Harlingen. Dat deed de bemanning: wij mochten uitslapen tot 10:00 uur, omdat we gisteren ons feestje hadden gehad.

We waren onderweg al begonnen met schoonmaken, maar toen we stillagen begon het gezwoeg en het gezweet echt. Het schip was uiteindelijk best schoon, dus brak het laatste avondmaal aan.

We aten heerlijke lasagne en er stonden zelfs kaarsjes op tafel. Het was erg gezellig maar het voelde ook raar om zo voor de laatste keer met elkaar te eten. Na het avondeten hadden we ook voor de laatste keer filmavond. Omdat wij morgen een vreemde aankomst hebben, hadden onze ouders een filmpje van vrienden en familie opgestuurd. Dat hebben we samen in de salon gekeken. Het was een leuke film en erg gezellig. Na de filmavond bleef iedereen nog in de salon om nog de laatste keer met elkaar een spelletje te spelen en een mooie laatste School at Sea-avond te hebben.

Morgen zal iedereen opgehaald worden en zit deze mooie onvergetelijke reis erop.

Tobias E.

Let me please go back again!

Een lange dag was het zeker wel. Het begon al vroeg met natte voeten van het wadlopen, gevolgd door een gezellige spelletjesdag. Over het hele schip lagen er kaart- en bordspellen verspreid terwijl er op het voordek gewerkt werd aan onze namenlijst op de waterdichte deur. Nog wat oud-SaS’ers van het eerste jaar die Sam kenden kwamen, natuurlijk op ruim 1,5 meter afstand, naast ons voor anker liggen om gedag te zeggen.

Na het avondeten begon de stress aan boord. Morgen zouden we terugvaren naar Harlingen. Vanavond hadden we nog ons laatste feestje. De feestcommissie had van alles voorbereid en de rest rende door de gang op zoek naar de perfecte outfit passend bij het thema van de avond: après sail. Overal werd (zeil)kleding van elkaar geleend en om 21:30 uur was het zover. De salon was versierd met lichtjes en de vlaggen van alle bestemmingen (ja, ook de Azoren) hingen verspreid door de ruimte. Door om ons heen te kijken werden we nog één keer herinnerd aan alle mooie plekken die we hadden bezocht.

Je kon drinken halen bij de bar en er gingen bitterballen rond. Er werd gedanst zoals je dat nog nooit gezien had aan boord. Zo energiek als iedereen deze avond was, zo waren we dat nog nooit bij het zetten of strijken van een zeil.

We feestten door tot 03:00 uur en sloten het arm in arm met elkaar af. Ons feestje was voorbij.

Tinke

Vissen op de Waddenzee

Op een rustige dag aan boord bedachten een paar mede-SaS’ers en ik om te gaan vissen met de bijboot. We hebben namelijk een sleepnet aan boord dat je achter de boot kan hangen. Samen met stuurman Tom gingen we op pad. Het was echt gezellig en we hebben veel gelachen. De eerste vangst was niet zo groot maar na een paar keer hesen we het net eruit en was het ineens heel zwaar. We waren helemaal blij en keken vol spanning naar wat er in zat en toen het net boven kwam zat het helemaal vol. Helaas kwamen we er al snel achter dat driekwart van de vangst schelpen was. We hadden alsnog wel veel garnalen, visjes en krabben gevangen. De krabben en visjes hebben we teruggegooid maar de garnalen hebben we zelf klaargemaakt en die hebben we met de groep gedeeld.

Op de terugweg naar de Thalassa gingen, mocht iedereen nog even met de bijboot een rondje varen om het schip. We haalden ook nog even de jarige job op van boord zodat die ook nog mee kon varen. We genoten van de zonsondergang en hadden het erg naar ons zin.

Ties

Nog even sociaal doen zolang het kan!

In de laatste dagen van School at Sea heeft niemand natuurlijk meer zin in school. Aangezien wij over een aantal dagen door het coronavirus niet meer in contact kunnen komen met leeftijdsgenoten genieten we nu nog even van het gezelschap. Ik speelde vandaag van met nog zes andere SaS’ers een spelletje RISK. We begonnen rond een uurtje of 11:00. We hadden er ontzettend veel plezier in met z’n allen. Rond een uur of 16:00 waren we klaar. Daarna gingen we met de bijboot vissen. We hingen een visnet achter de boot en gingen een beetje achter echte vissersboten aan om hun ’restjes’ op te vangen. Sam kwam nog op het idee om naar een vissersboot toe te varen en te vragen of we wat vis van hen mochten, maar op het moment dat we dat wilden vragen gaf de vissersboot gas. Beetje jammer. Uiteindelijk hebben we nog best wel wat garnalen gevangen en een aantal krabben en andere vissen. Het was een geslaagde chill-/vis-/schoolontwijkend-gedrag-dag!

Thomas B.

Echt de laatste dag school(?)

Nog maar vijf dagen en dan is het zover. Wij gaan naar huis.

De dag begon buiten. Ik had namelijk lekker buiten geslapen in de kou. Misschien was dat achteraf iets te fanatiek. Het was enorm koud en ik (en nog iemand) waren dan ook de enigen. Mijn deken vloog de hele tijd weg en ik lag midden in de wind.

Vandaag hadden wij voor de laatste dag school. Wij zijn voor anker gegaan op de Waddenzee en blijven daar tot 17 april. Ik had ‘per ongeluk’ al mijn schoolspullen in de vriezer gedaan, tegen de bedwantsen. Ik heb dus vandaag maar een film bekeken. Kortom: een zware schooldag. Slapen tijdens school is gelukkig hier ook mogelijk: doe je computer open en leg hem op je schoot. Doe dan rustig je ogen dicht en wacht op de etensbel.

Zo overleef je een dag met weinig slaap op de Thalassa.

Thomas A.

Goodbye Coronaland!?

Vandaag was het Pasen, de dag dat Jezus is opgestaan uit zijn graf. Voor ons had het een hele andere betekenis. Voor ons is namelijk de laatste week van School at Sea ingegaan. We zouden vandaag het wad op gaan om vijf dagen voor anker te liggen en er daar nog een leuke tijd van te maken. Maar voordat we vertrokken moesten we toch nog Onze-Lieve-Heer een eerbetoon geven. Dit deden wij in de vorm van uitslapen. We mochten namelijk tot 10:00 uur uitslapen, dit is natuurlijk uitzonderlijk lang voor een SaS’er. We mochten hierna nog even lekker blijven liggen om rustig op te staan om ons vervolgens naar het paasontbijt te begeven.

De tafel was volladen met eten dat je niet gewend bent op School at Sea. Er stond bacon, gekookte eitjes, confituur, pindakaas, kaas, paaseitjes, croissantjes, bolletjes, paas-stol, sinaasappelsap en voor iedereen een chocoladepaashaas. Na dit allemaal verorberd te hebben, maakten wij het schip klaar om ons op het wad te begeven. Iedereen was in een uitgelaten stemming en vastbesloten om van de laatste week SaS iets moois te maken. Iedereen was op het bovendek toen we de haven uitvoeren en de potvis van Harlingen, die nog een laatste keer water in de lucht spuwde en een kreungeluid maakte, gedag wuifden. Hierna riep Sam heel hard dat er eindelijk paaseitjes gezocht mochten worden die verspreid waren over het gehele schip.

Iedereen zat bomvol met suiker en was dus ook heel erg druk en had een beetje last van de maag. Het was hierdoor wel heel gezellig op het bovendek: er werd gedanst, op de stuurhut gechilld, haar geknipt en er werden moppen getapt. Wij hadden ons dus voorbereid op wéér lekker dagje chillen op het dek. Maar toen kwam onze meest geliefde onderwijscoördinator met de mededeling: ALLEMAAL AAN SCHOOL!

Teun

Huh…? Nederland?

De dag begon als een typische dag tijdens School at Sea. We werden om 07:45 uur wakker gemaakt en toen ik uit het raampje bij mijn bed keek zag ik geen zee meer, maar een muur. We aten havermout, ondanks alle nieuwe stores die binnen waren gekomen.

Vandaag zouden we afscheid nemen van een SaS’er die naar huis werd gestuurd en van onze arts-matroos. Vanwege het coronavirus mochten we niet buiten de hekken komen en zodra iemand er buiten kwam mocht hij er niet meer in. We moesten dus allemaal voor het hek afscheid nemen.

Ook moesten bijna al onze spullen vandaag in een grote vriezer op de kant tegen de bedwantsen. We moesten al onze spullen inpakken, in vuilniszakken doen en in de vriezer (vrachtwagen) inladen.
Toen dat allemaal gedaan was, was het tijd voor een dagje relaxen. Samen met een vriendin kregen we het idee om onze SaS-shirts vol te tekenen. Ons buitengewoon fantastische idee inspireerde ook wat andere SaS’ers om hun shirts vol te tekenen.
Het was een lekker warme, iets te typische Nederlandse lentedag en een vriendin en ik besloten nog op de steiger in de zon te gaan liggen. Ik keek nog steeds een beetje raar op als ik het Albert Heijn logo op de vlaggen zag of een auto voorbij zag rijden met een geel nummerbord.

Het avondeten bestond vandaag ook niet meer uit zelfgebakken brood, maar uit heel lekker brood van de bakker. Ook hadden we weer pindakaas, jam en boter. Tijdens het avondeten riep iemand opeens door de eetzaal: „Wessel is buiten!“ Iedereen ging zo snel mogelijk naar buiten om onze oud-stuurman te begroeten en alle roddels die hij had gemist werden niet gespaard. Een man reed voorbij op zijn fiets en waarschuwde ons dat we ieder een boete zouden krijgen van 100 euro omdat we allemaal bij elkaar stonden. De kapitein heeft uitgelegd dat dit was toegestaan en we in quarantaine zaten.

Het is nog steeds raar dat je voor zoiets nu een boete kan krijgen en opeens terugkeert in een wereld die zo veranderd is.

Sterre

Aankomst Harlingen, Nederland

Vanochtend stond ik op voor mijn wacht, het was de 32e dag op zee. We voeren langs de kust van Nederland en vervolgens boven de Waddeneilanden langs. Tussen Terschelling en Vlieland door zouden we naar Harlingen varen. Bij het aanblik van de Waddeneilanden op minder dan 500 meter afstand werden veel mensen helemaal blij! We zouden, om even te tanken, gaan aanmeren bij een afgesloten kade, omdat we niet willen dat er mensen aan boord komen, dan zijn we onze quarantaine van 32 dagen namelijk kwijt. Toen we eenmaal aangemeerd waren was iedereen door het dolle heen, want we waren het varen wel een beetje zat na een maand op zee.

Nadat we weer volgetankt waren, gooiden we opnieuw de trossen los om een paar honderd meter verderop aan te meren. Daar aangemeerd kregen we lekker eten waar we in de avond een lekker feestmaal van maakten en er kwamen extraatjes voor de bemanning aan boord, die hadden dat wel verdiend! Ook was er op de kade een spandoek voor ons opgehangen waar “welkom terug” op stond.

Vanwege al het coronagedoe mochten we de kade nog niet op, maar de volgende dag mocht dat wel. De kade is namelijk door hekken afgesloten van de buitenwereld. ’s Avonds keken we The Conjuring, een doodenge horrorfilm. Het was voor ons allemaal een hele leuke en bijzondere dag.

Sem

Na 31 dagen op zee nog steeds sinaasappels

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.
Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

Bijna hetzelfde als in de Caraïben

Sinds gisteravond dobberen we een beetje voor de kust van Frankrijk, nadat de vierde scheepsovername was afgelopen. We werden wat vroeger wakker gemaakt zodat we voor het eerst in vier weken weer konden bellen met onze familie. Het was zo fijn om weer eventjes je ouders te spreken en te horen wat er allemaal in de tussentijd was gebeurd.

Na het bellen had de keukendienst van de laatste scheepsovername een superlekker ontbijtje voorbereid. Een typisch Engels ontbijtje met worst, spek, ei, bonen in tomatensaus en brood.
Het weer vandaag was echt superrustig, er was amper wind. Om 17:00 uur tijdens mijn wacht werden we allemaal naar het middendek geroepen. Daar stonden we dan met onze dikke truien en lange broeken op het middendek, toen onze nieuwe kapitein vertelde dat we mochten zwemmen in het ijskoude water van het Kanaal. Enthousiast renden we naar binnen om onze zwemkleding aan te doen. Ik had het al koud toen ik nog in m’n hut stond en ik was nog niet eens naar buiten gelopen. Vanuit de gang kon ik de eerste mensen al horen gillen.

Toen ik klaar stond, keek ik voorzichtig even over het randje, alsof ik kon zien hoe koud het nou echt was. Gewoon verstand op nul zetten en springen dacht ik. Ik geloof niet dat ik ooit in zo koud water gezwommen heb, maar het gaf wel een kick. Ik trok een snel baantje naar het trappetje en toen ik eruit klom leek het boven water ineens een heel stuk warmer. Ik moest me wel weer snel omkleden, want ik had nog steeds wacht.

De wacht was verder erg gezellig en eindigde met een prachtige zonsondergang.

Rebecca

Land!

Vandaag was de laatste dag van de vierde scheepsovername. Dat betekende dat we na ongeveer een maand op zee te hebben gezeten vandaag het Engels Kanaal in zouden varen en eindelijk weer land te zien kregen.

De zoektocht naar land begon al om 01:00 uur ’s nachts tijdens mijn wacht, maar om 05:00 uur ’s ochtends was er nog steeds geen land te zien. Een beetje teleurgesteld gingen we maar weer slapen. Tijdens de wacht overdag zagen we dat we heel dicht langs een Engels eiland voor de kust van Frankrijk zouden varen en dat we dan dus waarschijnlijk land zouden zien. Helaas zagen we tijdens de wacht nog steeds hetzelfde uitzicht dat we al hebben sinds we weg zijn gevaren van Bermuda, namelijk overal zee. De zee wordt wel steeds groener, dus dat is tenminste iets van afwisseling.

Toen de wacht voorbij was, ben ik in de salon gaan zitten en rond 18:00 uur schreeuwde er eindelijk iemand dat er land was. En inderdaad zagen we door het raampje in de salon eindelijk een stukje van Frankrijk. Na ongeveer een maand op zee (!) zagen we eindelijk weer land.

Pien

Zonnige keukendienst

Dag twee van de vierde scheepsovername begon goed. Ik zat in de keukendienst en omdat we natuurlijk geen havermout wilden eten, hadden we voor het ontbijt muesli gemaakt. Velen waren hier erg blij om. Na de muesli gingen we door met het elfuurtje. Van de laatste suikerkorrels hebben we zandkoekjes gemaakt. Om de dag nog beter te maken aten we kip met appelmoes als lunch. Even afwassen… en door!

Het vieruurtje werd poffert, onze specialiteit op deze boot. Maar ho maar, geen normale poffert, nee, “special poffert“ met speculaaskruiden, perzik uit blik en heel veel bakpoeder om het lekker te laten rijzen. Na een lange en verdiende pauze aten we hartige rijst met sweet chili-saus.

Sweet en Spicy net als het weer!

Pia

Assepoester verliest haar muiltje

De eerste dag van de scheepsovername was een heuse rollercoaster. De dag begon al goed: met hondenweer. Het was op zich niet koud, maar het regende hard en daardoor voelde de wind frisser dan die eigenlijk was. Ik loop nog gewoon mee in dezelfde wacht als mijn normale wacht, namelijk de één tot vijf.

Samen met de andere matrozen in die wacht hebben we het schip professioneel bemand de gehele scheepsovername. We kregen het schip in de middag overgedragen onder zeil, dus dat was best leuk. In het Engels Kanaal waren we nog niet, maar rondom ons waren er al veel meer schepen dan wij in de voorbije weken hadden gezien. Als we er eenmaal zouden zijn, later tijdens de overname, zou dat aantal alleen maar toenemen. De opdracht was dus: oren en ogen openhouden! Enkele keren hebben we moeten uitwijken voor schepen waarmee we anders gebotst zouden hebben. Uitkijk houden is dus wel echt heel belangrijk.

Tijdens de wacht gebeurde er nog iets grappigs. We hebben namelijk een filmteam rondlopen deze scheepsovername, die alle minder fraaie kantjes van de overname hebben gefilmd, zoals bloopers en uitschuivers. Een soort van behind the scenes. Deze drie dames waren op een gegeven moment beelden aan het maken vanuit het kluivernet en opeens hoorden wij op de brug een hele hoop geschreeuw. De stuurman en de bootsman, die er toen alle twee waren, maakten zich in eerste instantie zorgen, omdat ze dachten dat er iets serieus was gebeurd. Bleek later dat een van de meisjes haar schoen in de zee had laten vallen. Tja, wie gaat er dan ook met losse veters het kluivernet in…?

Stipt om 17:00 uur, wanneer mijn wacht over was, begon de zon ineens prachtig te schijnen en dat bleef zo dagen erna. Dat is toch niet te geloven? Het had de hele dag al geregend en daar was de zon weer. Jammer dat het pas was wanneer mijn wacht over was, maar daarna zat ik toch weer buiten, dus ik heb er zeker ook van genoten. Het wisselvallige weer dat ik ken uit België is opnieuw te merken en de aankomst komt snel dichterbij.

Noor

Laatste wacht

Omdat de scheepsovername morgen begint, werden vandaag de laatste reguliere wachten gelopen. Alle wachten maakten er een feestje van tijdens hun wacht, zo ook mijn één-tot-vijf wacht. Er stond een harde wind en elke vijf minuten kwam er een golf over het dek, zodat je helemaal doorweekt werd. Het was dan ook een fijn moment toen ik voor de laatste keer de eetzaal ging schoonmaken; lekker warm binnen.

Nadat een ander tweetal ook de salon schoon had gemaakt, gingen zij eten maken voor de wacht. De keukendienst van die dag houdt meestal een vieruurtje over voor de nachtwacht en daarnaast eten we ook vaak rijst of crackers. Erg lekker! Omdat het onze laatste reguliere nachtwacht was hadden we extra veel eten, namelijk poffert, rijst en crackers. De rijst had ik samen met een wachtgenoot gekookt om 03:00 uur ’s nachts en dat was best wel een uitdaging, want we gingen er schuin. Het water liep de hele tijd over de rand heen, maar uiteindelijk hadden we rijst!

Daarna gingen we weer naar boven om nog even te sturen en om luidkeels Bohemian Rhapsody te zingen! Het was een zeer geslaagde laatste nachtwacht.

Nienke

Allerlaatste schooldag

Vandaag begon als alle andere schooldagen, we werden om 08:00 uur wakker en rond 08:30 uur zat iedereen aan school.

Eigenlijk gebeurde er niet veel bijzonders, tot iemand opeens zei: is dit niet onze allerlaatste schooldag van heel School at Sea? Nou, dat klopte. Morgen en overmorgen zouden wij weer twee wachtdagen hebben. De dagen daarna is er scheepsovername; dat betekent niet aan school. Sommigen deden nog hun best om hun achterstand in te halen, anderen liepen op schema en deden wat minder moeite. Om 18:00 uur eindigde de schooldag, de meesten pakken dan zo snel mogelijk hun boeken weg om iets anders te gaan doen.

De laatste schooldag van School at Sea, het einde komt nu echt in zicht. Gelukkig vinden de meesten het helemaal niet jammer dat we niet meer aan school hoeven en eigenlijk kijkt iedereen wel heel erg uit naar de scheepsovernames en het laatste stukje varen.

Maura

Keukendienst

Vandaag had ik keukendienst. We hadden die dag ervoor besproken wat we gingen maken.

Als ontbijt hadden we hartige rijst gemaakt. Daar hadden we wat kruiden, maïs en een beetje ui bij gedaan om het wat meer smaak te geven. Het ontbijt was dus best wel simpel. Voor de lunch hadden we iets veel ingewikkelder gemaakt, namelijk gestoofd lamsvlees met aardappelpuree. Dat lamsvlees hebben Sam en Sander klaargemaakt met allerlei verschillende soorten kruiden en groentes. Samen met de rest van de keukenploeg zorgde ik ervoor dat de aardappelpuree werd klaargemaakt.

Nadat alles klaar was, hebben we de schalen puree in de oven gezet en het vlees op een laag vuurtje warm gehouden tot de lunch. In die tijd hadden we ook al het vieruurtje klaargemaakt. Vandaag was dat poffert, een soort cake met krenten erin. Dat was ook erg lekker. Na lekker gegeten te hebben gingen wij snel alles afwassen, zodat we meer tijd hadden voor andere dingen, zoals nog een uurtje wachtlopen. Dat is namelijk wat ik ging doen, nadat alles was afgewassen. Dan was ik ook weer even buiten.

Om 17:45 uur zijn we de laatste dingen gaan voorbereiden voor het avondeten, bijvoorbeeld het snijden van het brood en de tafeldekken. Vandaag hadden we ook nog wat tapenade gemaakt en hadden we voor iedereen een broodje met kaas uit de oven. We hebben lekker gegeten en alles verliep supersoepel.

Mattie