Hop hop, de Teide op

Hop hop, de Teide op

Vanmiddag begonnen de eerste voorbereidingen om morgen de Teide op te gaan. Groep één ging als eerste naar het natuurhistorisch museum, gevolgd door groep twee om vier uur. We hebben daar twee uur lang rondgekeken, en geleerd over verschillende onderwerpen, van het ontstaan van het eiland tot aan mummies van de originele bewoners.

Na het avondeten kregen we van onze stuurman uitleg over vulkanen, gevolgd door een briefing van briefingmaster Sander over het SaS-PO en de wandeling van morgen. Toen de briefing klaar was, werd het tijd om aan de laatste voorbereidingen te beginnen, zoals het inpakken van de tassen. Er werd besloten rond tien uur in de salon te verzamelen nadat iedereen zijn of haar persoonlijke spullen had ingepakt zodat we alle gezamenlijke spullen konden verdelen. Dit waren kilo´s brood, potten jam en pindakaas, maar ook suikerwafels en chocola. Ook werd er een lijst op het krijtbord bijgehouden waar iedereen kon opschrijven wat er morgen nodig is voor de bergtocht. In de gang en de salon werd druk overlegd over welke kleding meegenomen moet worden, en hoe de rugzakken moeten worden ingepakt. Zo had ik bijvoorbeeld een deel van mijn kostbare voorraad mueslirepen ingepakt.

Of al onze voorbereidingen genoeg blijken te zijn, zien we morgen wel. Nu is het tijd om op tijd te gaan slapen zodat we morgen fit genoeg zijn.

Tom D

De pubquiz

De pubquiz

De pubquiz zonder drank met chocolade

Rond een uur of vijf vanmiddag, na de iets te lange schooldag was Sander in één keer in zijn element. Er werd namelijk weer een pubquiz georganiseerd door hem, dit keer over Tenerife.

Het feest begon al bij de samenstelling van de teams. Iedereen zat aan één van de vier salontafels, en dat betekende dus automatisch vier teams. De teams heetten als volgt: Team Jjjjjjjjjudith, Team Dojacat, Team Bakboordbabes (die aan stuurboord zaten) en ik zat in Team FLORIS.

De quiz ging vooral over de topografie en de geschiedenis van Tenerife. En er was halverwege de quiz een zeldzaam foutje van Sander ontdekt door mij. Sander verwarde 150.000 ton met 150.000.000.000 kg, wat natuurlijk volledig fout is. Dit was uiteindelijk goed voor een extra puntje voor team FLORIS.

Toen de quiz was afgelopen en de punten opgeteld werden, was ons team heel zeker van zijn zaak. Al werden we snel een stuk stiller toen bleek dat we hadden verloren, en slechts derde zijn geworden.

Uiteindelijk heeft Team Bakboordbabes gewonnen. Ze hadden er uiteindelijk weinig aan, want ze moesten 1 chocoladereep delen met 12 mensen, dus voor iedereen was er maar een klein stukje.

Tim

Een dipje

Een dipje

Soms heb je een dipje nodig om de mooie momenten meer te kunnen waarderen.

Pff, wat een dag.

Een groot deel van de groep zat er volgens mij vandaag een beetje doorheen, inclusief ik. In plaats van dat in de blogjes altijd de geweldige dingen worden verteld over onze mooie reis, ga ik vandaag is een wat zwaardere kant van onze reis vertellen. Namelijk: het gemis van thuis.

Vandaag hadden meerdere mensen last van het feit dat ze thuis toch wel een beetje begonnen te missen. Er werden toch wel wat traantjes gelaten. Toen Sam op het middendek de groep ook nog eens flink aansprak over het feit dat sommigen zich tijdens de vrije tijd niet aan afspraken hebben gehouden, werd de sfeer op de boot nou niet bepaald beter.

Gelukkig heb je wel een groot voordeel aan het altijd samen zijn: je hebt altijd iemand om je heen die je begrijpt en waar je wel even kunt uithuilen. Ik kan je vertellen: daar werd goed gebruik van gemaakt.

Na een lange, vermoeiende schooldag met eigenlijk een wat mindere concentratie voor het schoolwerk, was het dan tijd voor ontspanning. De voetballen, frisbees en stoepkrijt werden erbij gepakt, en samen hebben we gezellig ’buiten gespeeld.’ De vele dipjes ebden een beetje weg, en er werd uiteindelijk vooral heel veel gelachen.

Een dipje; het is heel cliché (want volgens mij zeggen alle ouders dit ook aan de telefoon) hoort er ook soms bij.

Tieke

Een dagje Tenerife

Een dagje Tenerife

De dag waar ik lang naar had uitgekeken was eindelijk daar: de dag van de vrije tijd.

Toen Sam ons twee dagen geleden vertelde dat we een hele dag vrije tijd zouden krijgen op Tenerife, kon ik maar aan niks anders denken. Naast de gewone dingen zoals ouders bellen of kijken op Magister hoe slecht het er met het schoolwerk aan toe gaat, konden we naar de McDonald’s, Burger King of de KFC gaan!

Uiteindelijk bleek dat toch wat “ongepast“ op een eiland zoals Tenerife. Samen met mijn groepje zijn we dan maar normaal gaan lunchen in een restaurantje waar oude mensen zaten. Dat is blijkbaar de truc om te zien of het eten lokaal of toeristisch is. Op het menu stond Carne Fiesta, en de serveerster schrok toen we in ons beste Spaans duidelijk maakten dat we vier keer Carne Fiesta wilden bestellen. Blijkbaar zijn de porties hier iets anders dan in België of Nederland.

Na goed gegeten te hebben, zijn we dan terug afgezakt naar de boot om onze zwembroek te gaan halen! Zo zijn we dan met de bus naar het strand gereden en hebben we heerlijk gezwommen.

De dag waar ik het meest naar uit keek bleek één van de leukste dagen van School at Sea te zijn (tot nu toe…).

Thibaut

Eins zwei chachacha

Eins zwei chachacha

Een hele leuke afsluiter van de dag: dansen met de buren.

De eerste hele dag in Tenerife was helaas niet heel bijzonder. We moesten de hele dag aan school zodat we de dag daarna voor de eerste keer een volledige dag vrij konden hebben. Iedereen ging dus met tegenzin aan school, maar zeker met een mooi vooruitzicht naar morgen, en een warm zonnetje maakt het stiekem toch allemaal minder erg.

Die middag, na een lange dag school afgerond te hebben, hadden we met onze Duitse buren afgesproken om nog op de kade te kletsen of voetballen, maar toen we daar aankwamen waren zij de chachacha aan het dansen. We hebben alles uitgebreid uitgelegd gekregen en daarna hebben we met z‘n allen gedanst, gekletst en contactgegevens uitgewisseld, want de dag daarna zouden zij vertrekken naar Kaapverdië.

`s Avonds hebben we natuurlijk gebruik gemaakt van de muziek van Fennardie’s afscheidsfeestje en de chachacha gedanst op alle nummers. Gek genoeg kan dat dus op elk genre en daar hebben we zeker gebruik van gemaakt. Ik denk dat niemand nog ´eins zwei chachacha!´ kan horen…

Suzie

Land in zicht!! nr.2

Land in zicht!! nr.2

Ruim 3 weken geleden vertrokken we uit het koude Harlingen, en nu lopen we in korte broek.

Daar zijn we dan: de lang verwachte eerste officiële bestemming. En wat voor een, we zijn namelijk vandaag aangekomen op Tenerife. In Santa Cruz de Tenerife om precies te zijn. Dat is toch wel een speciaal momentje eigenlijk.

Niet dat ik er veel van meegekregen heb aangezien in de hele dag in de keuken heb gestaan, maar het zal vast speciaal zijn geweest bovenop dat middendek.

Goed, wat heeft Tenerife eigenlijk allemaal te bieden buiten die gevreesde El Teide die we gaan beklimmen? Het eerste wat Sam ons uitlegde over de haven en de rest was waar de Burger King en de McDonalds waren. Wel zei hij erachteraan dat je natuurlijk veel lekkerder kan eten dan dat. Nou Sam, dat ga ik dan maar eens uitproberen!

Maar aankomen op een bestemming brengt ook een andere leuke gebeurtenis met zich mee: de grote schoonmaak. Yessss, daar zitten we echt op te wachten. Maar met een goed schema en met 37 helpende handjes kan dit allemaal aardig snel gefixt worden. En uiteindelijk zitten we dan in onze korte broeken op een prachtig schoon schip, op Tenerife.

Meer heb je eigenlijk niet nodig.

Soete

Buiten eten

Buiten eten

Vandaag was voor mij weer een dag in de keuken. Het was zondag, dus het ontbijt was een uur later, maar voor ons was er reden genoeg om gewoon om 6:30 te starten. De gouden regel in de keuken is voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden, zodat alles op tijd klaar is. Vandaag zou de lunch bijzonder worden, want we gingen voor het eerst buiten eten.

En inderdaad om 12:30, na heel wat gestress en improvisatie stonden we op het middendek klaar met de lunch. Zon op je gezicht, wind in je haar en een lekker hapje erbij. Kan niet beter, toch?

Er waren ook nog wat verbeterpuntjes die Sam tijdens een middendekje even onder de aandacht bracht. Zo was er wat onduidelijkheid over de restjes eten, en waren sommigen ook alvast aan een tweede ronde begonnen zonder op de rest te wachten. Reden genoeg voor een preekje dus, waarna we weer lekker door konden en de lunch gezellig hebben afgesloten. Het werk in de keuken was echter nog niet klaar, want er moest ook nog voor 50 man brownies gebakken worden, omdat de volgende dag een stuurvrouw en een leerling jarig waren.

Uiteindelijk was alles klaar, en kon ik rond 21:00 moe maar voldaan mijn bedje inkruipen met het vooruitzicht van Tenerife, waar we volgende dag zouden aankomen.

Saartje

Keukendienst!

Keukendienst!

Hier aan boord van de Thalassa hebben we drie soorten dagen…

Schooldagen, wachtdagen en elke twaalf dagen een keukendienst… Vandaag was het weer zover en mocht ik samen met twee anderen de keuken in. Om half zes werd ik gewekt en omdat ik een wondje aan mijn vinger had moest ik voor de hygiëne een echte vingercondoom om (ja lieve lezers, de naam zegt genoeg).

Voor het ontbijt hadden we hartige rijst. Gisteren was er wat groente en rijst overgebleven, maar niet genoeg, dus er ging gelijk een pan met nieuwe rijst op het vuur. Na het ontbijt moesten we aan de lunch en het 11-uurtje beginnen. Het 11-uurtje was fruit en voor de lunch hadden we chili con carne bedacht. Vrolijk het recept volgend stopte ik er lekker veel kruiden in. Bij het proeven kwamen we erachter dat cayenne poeder niet hetzelfde is als chilipoeder… OEPS!! Gelukkig vond (bijna) iedereen het lekker. Na de lunch en 2,5 uur afwassen konden we gaan beginnen aan het 4-uurtje en het avondeten. Voor het 4-uurtje hadden we koekjes bedacht, maar opeens hadden we daar nog 20 minuten voor en moesten ze ook nog de oven in. Uiteindelijk werd het een 10 voor half 5’je en viel het – ondanks de controversiële pindakaas die erin zat – in de smaak. Na het avondeten, die bestond uit tien broden met zelfgemaakte spreads en een heleboel couscous, mochten we nóg een berg afwassen.

Om 22:00 kon ik film gaan kijken en daarna lekker gaan slapen.

Roos

De berggeiten op pad

De berggeiten op pad

Daar stonden we dan in de ochtend met zijn allen, met onze wandelschoenen aan…

We hadden al verhalen aangehoord van de andere ploeg over de cactusbossen en dat je ze niet moest vastpakken of erin vallen. De eerste vijf minuten voelden al als een marathon maar gelukkig werd het langzamerhand wel beter. We hadden een gezellige groep en de scheepskok kwam ook leuk meewandelen.

Na het eerste half uurtje had ik toch wel spijt dat ik mijn wandelschoenen niet eerder had ingelopen. Ook moest om de vijf minuten gestopt worden om een nieuwe foto van het uitzicht te maken. En ja, daar liepen we door de cactussen met een muziekje op de achtergrond, en natuurlijk moesten de jongens vooroplopen… Ook had iemand uitgevonden dat je een deel van cactussen kon eten. Het bleek heel lekker te zijn maar vervolgens moest iedereen de pincet hebben om al die stekels uit hun lippen te halen. Toen hoorde ik ineens Sander achter mij roepen: ’’WACHTEN!“.  Het kon weer niet anders dan dat we verkeerd waren gelopen. Ook al is iedereen wel minimaal een keer (bijna) uitgegleden, hebben we het goede pad uiteindelijk teruggevonden.

Nadat er twee heuvels beklommen waren, dachten we dat we er waren, maar nee. Er stond nog een heuvel op ons te wachten, en ik ben met iemand erbij – vanwege ons ’’snelle tempo’’ – voorop gezet. Nou, we waren weer op de top en hebben hier nog even lekker gezeten. Ineens bleek dat er ook superveel hagedissen zaten en begon iedereen ze te lokken, en de kok had er zelfs bijna eentje ontvoerd!

Riva

Porto Santo, the place to be

Porto Santo, the place to be

Wat begon met een wandeling op Porto Santo eindigde met een bloedende teen in de taxi…

Vanochtend werden we wakker met zicht op Porto Santo. Na een tijd gewacht te hebben op goedkeuring van de haven, mochten we dan eindelijk het eiland betreden.

Sander zijn hartje ging al sneller kloppen met het vooruitzicht op een lange hike in de bergen van Porto Santo. Dus daar stonden we dan, bergschoenen aan, tasjes gevuld met pindakaas en brood en een blije Sander die ons de weg leidde. Dit ging helaas niet volgens plan want wat een prachtig pad zou moeten zijn volgens Sander, was een ingestort hoopje zand. Maar zoals hij optimistisch zei: “Bij School at Sea kies je je eigen pad”. Dus daar gingen we dan, door de bushbush met zijn allen. Ondanks dat meerdere mensen slachtoffer zijn geworden van de cactussen hebben we wel genoten tijdens de sightseeing door het pittoreske Porto Santo.

Om 16:00 was het tijd voor vrije tijd! Het zakgeld werd uitgedeeld en de mooie kleren werden aangetrokken. Na de lokale supermarkt gesteund te hebben, zijn we op een terrasje met een alcoholvrije cocktail gaan zitten. Dit was echter de kalmte voor de storm, want toen we terugliepen over het strand haalde ik mijn teen open aan iets scherps. Dit eindigde in een bloedspoor over het strand. Gelukkig kwamen we Alba tegen, die me in een knalgele taxi terug naar de Thalassa heeft bracht. Daar liet Sam zijn doktersskills los op mijn teen, dus aan het eind kon ik weer rustig lopen.

Kortom, een geslaagde dag! Challasss

Phileine

Land in zicht!!

Land in zicht!!

Vandaag begon als een lange, norMale dag (ja, ook bij School at Sea heb je die).

Na een uur of twee te veel school klaarde de dag steeds een stukje op. En Yes, er was land in zicht, namelijk PoRto Santo, onze volgende bestemming. We hadden onze eerste SaS-les, verzorgd door Sander die een pubquiz organiseerde en energie uitstraalde die wij als groep nog niet eerder hadden gezien. We leerden over de plek waar we morgen hopelijk aanleggen. Een verstopt geschiedenislesje dus. Ook kregen we te horen over de praktische opdracht die we de komende dagen zullen gaan maken.

Na de les ben ik de mast in geweest (voor een kleine krachTtraining), met ondertussen zicht op een heel klein bolletje wat land moest voorstellen. Heel gaaf om boven in de mast even helemaal om je heen te kunnen kijken, net voor de schemering. Met een goed zichtbare maan zijn dit stiekem wel de momenten die School at Sea kleuren.

Na Het eten nog even chillen in de salon om de dag goed af te sluiten. Naast mij zit een groepje een soapachtige wasdag na te bespreken die een beetje in de soep liep. Ja, hier aan boord is Er ook drama.

Groetjes,

MYRTHE

Vissticks!

Vissticks!

School, wacht of aan het uitrusten van je wacht.

Mijn dag begon met brood naar binnen werken en wachtlopen. We hebben uitkijk gehouden, wc’s schoongemaakt en geoefend met zeilen hijsen en strijken. Daarna heb ik nog een stuk aan school gedaan, toen de vraag kwam of we snel konden helpen met zeilen strijken.

Sam was een vis binnen aan het halen! Welke vis wisten we nog niet. Iedereen was natuurlijk wild om onze eerste vangst te zien. Het vissenbloed gutste over het dek. De vis had blijkbaar niks gegeten, want toen Sander de maag openhaalde, zat er niks in. Aangezien iedereen geïnteresseerd was in dit bloederige tafereel, ging Sander proberen de lens van het oog proberen te verwijderen. Fileren moest natuurlijk ook gebeuren. Het vlees ging direct door naar de keuken, waar het heerlijk bereid zal worden.

Ik heb vandaag ook mensen lopen stalken met mijn camera. Het doel was om portretfoto’s te maken. Het is heel grappig wanneer iemand opmerkt dat je foto’s van ze maakt, maar als ze het niet merken, kun je heel geconcentreerde kinderen/docenten vastleggen. Of juist niet, en dan heb je leuke, lachende portretfoto’s.

Mees

Een perfecte nachtwacht

Een perfecte nachtwacht

Voor sommige wachten sta je bijna graag midden in de nacht op…

Om 03:55 uur stond mijn wacht verbazingwekkend wakker en opgewekt klaar bij de stuurhut. Voor een paar uur waren het reilen en zeilen van de Thalassa weer onze verantwoordelijkheid.

Al vrij snel werd de gezelligheid onderbroken en verdwenen de jongens naar de keuken. Naast de normale hoeveelheid van twaalf broden, had de keukendienst om 60(!) bolletjes gevraagd. Daar zullen ze wel even mee bezig zijn.

Het zeilen is ’s nachts echt genieten. Zachte wind in je gezicht, een paar geelverlichte zeilen, de lucht die bijna niet voller met sterren kan, hoewel er toch geregeld één valt. Schepen die als lampjes over de horizon bewegen, gezellig kletsen met wachtgenoten en het geluid van het donkere water tegen het schip.

Als je net aan het roer stond tijdens de watermakercheck of rondje-dek (controleren of de metertjes nog de goede uitslagen geven en of alle lijnen nog vast en netjes opgeschoten zijn), had je geluk. Het gevoel dat alleen jij zorgt dat we goed varen, is echt magisch.

De ontdekking dat er prikwater uit de tap achter de bar komt (superlekker, vooral met een schijfje citroen) en als afsluiting versgebakken brood bij het ontbijt maakten deze wacht helemaal af.

Mogen we morgen weer?

Marit

Haar overboord!!

Haar overboord!!

We zijn precies drie weken aan boord en de eerste haren zijn al uitgevallen…

De groep aan boord heeft z’n ritme inmiddels wel gevonden. Wachtlopen, eten, slapen, school, wachtlopen, oh en elke zoveel tijd „Dolfijnen!!!“.

Maar saai is natuurlijk geen optie, want elke dag brengt hier iets verrassends. Of het nou een kotscontest is, een klim in de mast, dolfijnen, een walvis, of een ander spectaculair verschijnsel. Zo gingen er vandaag opeens twee jongens kaal. Na een blijkbaar niet zo geslaagde knipbeurt van gisteren, besloot vanochtend de eerste om dan maar kaal te gaan. We hadden natuurlijk wel verwacht dat het ergens in de reis zou gebeuren, want voor jongens ontstond al vroeg het dilemma: `Thuis komen met lang haar of zonder haar?´. Maar vandaag vlogen de eerste haartjes al over dek de zee in. Toen ging ook de tweede uit `solidariteit‘ kaal, en voerde de wind nog wat haren de zee in.

De rest hielp met het scheren van de koppies of keek vol ongeloof toe en elke zoveel tijd liep er iemand grinnikend langs. Niet iedereen gaat kaal (voorlopig), zo zei de een „Geen haar op m’n hoofd die daaraan denkt!“. Ik denk dat ik voor de komende tijd ook de haren lekker op mijn hoofd laat zitten.

Hoe dan ook, voor de nieuwsgierige ouders thuis, u heeft bij deze een kans van 2/11 dat uw zoon kaal is!

Lilya

“Reddingsvesten aan!“

“Reddingsvesten aan!“

Het was een uur of 11, iedereen zat nog half slapend aan school of stond op wacht.

Sommigen waren nog de zalige rijstepap achter hun kiezen aan het halen van het ontbijt, toen kei- en keihard dat veel gehate alarm afging. Ik dacht dat het een oefening was net zoals veel anderen maar mensen namen het wel serieus. Zoals afgesproken kwam iedereen naar het middendek. Sommigen net uit hun bed gerukt, half aangekleed of uit een toets verstoord. 1! 2! 3! en zo riep iedereen om de beurt zijn nummer op om te kijken of iedereen er was tot en met 42.

Ik keek naar de blik van Sam, maar die was eigenlijk toch wat te serieus voor een oefening. “Luchtroosters dicht!“, riep hij naar Sander terwijl stuurman Clara de brandslang al uitrolde. Huh, zou dit toch geen oefening zijn? En iets later ook nog “Jongens, reddingsvesten aan!“. Oké Sam, rustig aan, hè, want de gezichten trokken nu wel een beetje witjes weg.

Toen iedereen in een u-vorm op het middendek stond, met reddingsvest en al kwam er een grote glimlach op Sam zijn gezicht. Het was toch een oefening….

Lied

Het eten aan boord

Het eten aan boord

Al dat lekkere eten aan boord…

Met het eten hier aan boord is niets mis. We hebben al veel leuke initiatieven gehad. Van worstenbroodjes en lekkere pannenkoeken tot een goed AVG’tje (aardappels vlees groente).

Vandaag was het mijn beurt om iets lekkers op tafel te zetten. Als eerste moet je als keukendienst ontbijt op tafel zetten. Wij hadden brood en restjes muesli voor deze ochtend. Omdat we tot aan het einde van de reis nog allemaal lekker beleg willen, is er een schema gemaakt zodat we niet door vier potten Nutella in een week gaan. Vandaag was het pindakaasdag, wat betekent dat iedereen één boterham met pindakaas mag nemen.

Als keukendienst moet je ervoor zorgen dat er vijf maaltijden op een dag op tijd worden bereid: ontbijt, het elfuurtje, de lunch, het vieruurtje en het avondeten. Dan reken ik de snack voor de nachtwacht nog niet eens mee! Dit is nog wel een hele klus maar gelukkig hebben we een goede kok die ons helpt. Nog een handig hulpje in de keuken is de Magimix. Je kan super veel dingen erin stoppen, wat uren aan snijwerk scheelt.

De dag van de keukendienst is altijd vermoeiend. Je staat daar 14 uur lang te koken en schoon te maken, maar als je een muziekje aanzet of in een goed gesprek zit, maakt dat alles nog leuker. Dat het eten gewaardeerd wordt, helpt nog het meest.

Laura

Vergeet je jezelf niet zeevast te zetten?

Vergeet je jezelf niet zeevast te zetten?

Zeeziekte is niet het enige effect dat de golven kunnen hebben.

Zo’n schip kan behoorlijk op en neer gaan. Iedereen heeft dan ook kennisgemaakt met het begrip “zeevast”. Dit houdt in dat alles vastgeknoopt of -geklemd moet zijn, ofwel op een anti-slipmatje moet liggen.

Dit kan nog een hele opgave zijn. Zo hoorden we af en toe gekletter bij de keuken vandaan komen, of rolden de zout- en de pepermolens de tafel over.

Ik had vandaag schooldag, wat betekende dat ik voornamelijk achter de computer of de boeken zat. Wanneer ik uit raam keek, wisselde het uitzicht regelmatig: alleen maar zee, alleen maar lucht, alleen maar zee, alleen maar lucht.

Op een schooldag hebben we om vier uur pauze. Drie meiden besloten van het zonnetje te genieten op het middendek. Waarom is dit relevant? Nou, de zee had besloten dat hun pauze wel voorbij was.

Nadat ik zag dat het achterdek was volgestroomd met zeewater, keek ik uit het raam en zag diezelfde drie meiden als verzopen katjes naar binnen rennen. Een golf had een einde gemaakt aan hun vieruurtje.

Dus, hou jezelf en alles en iedereen om je heen goed vast, en sta op de uitkijk voor hoge golven.

Koosje

Concurrentie?

Concurrentie?

Vandaag was er op de horizon een stipje te zien. Het bleek het schip van de Duitse variant van School at Sea te zijn: de Thor Heyerdahl. Hier is maar één juiste reactie op: INHALUHHH!!

Ik stond aan het roer toen ik naar bakboord keek, en de Thor Heyerdhal (het Duitse schip) zag. Mijn ogen waren snel weer gericht op het kompas: We voeren 210 graden. Soms keek ik even naar de boeg om te kijken of ik genoeg roer gaf zodat de punt draaide. Dan weer naar het kompas kijken, en naar de oceaan, het kompas… en opeens een walvis! Ik heb het ruggetje van een walvis gezien! Dat kan ik afstrepen van mijn bucketlist. Echt ongelofelijk, maar ik hoop hem nog eens dichterbij te zien.

Iets later vertelde Sam dat mijn moeder de Thalassa al via Instagram had aangemoedigd om het Duitse schip in te halen (ze had gezien op Vesselfinder dat we bij elkaar in de buurt waren). Mission completed: Het schip ligt ergens achter ons. Maar ik denk dat ze dat ook al door had. De walvis is nog wel een verrassing (voor mij ook). En er was ook nog eens op de achtergrond nog een mooie zonsondergang te zien.

Conclusie: Ik heb te weinig ogen of er was te veel te zien.

Kiki

(Opnieuw) vissen voeren

(Opnieuw) vissen voeren

Vandaag was een mengelmoes van alles en nog wat.

We vertrokken rond 08:00 uit Falmouth. Ik was doodsbang dat ik opnieuw zeeziek zou worden na een aantal dagen stil te hebben gelegen. Ja hoor, afgelopen middag voerde ik met m´n maaginhoud de visjes weer. Maar gelukkig schept het toch een band om met je maten over de reling te hangen.

Op de zeeziekte na begon het allemaal heel gewoon, maar helaas waren er problemen met de wasmachine en dat was reden voor een salonnetje. Een van de wasmachines was (wéér) niet vol genoeg gedaan, waardoor er tijdens het centrifugeren iets kapot is gegaan. Nu hebben we dus nog maar één wasmachine voor 48 personen…

Na een flinke preek van Sam ging iedereen weer rustig door waar ze mee bezig waren. De rust duurde niet lang. Sam kwam even later weer gillend de salon rennen. Iedereen schoot spontaan in de stress, maar dit keer was het gelukkig een vrolijke Sam die kwam melden dat er tonijnen aan het ´springen´ waren. Kennelijk was dit best bijzonder want ik heb Sam nog niet vaak zo opgewonden gezien. Ik moet zeggen, het waren echt wel enorme units en het was een komisch beeld om ze zo spartelend uit het water te zien springen.

Na al die tonijnen gezien te hebben, was er weer even een moment van rust, maar ook dit duurde niet lang. Even later kwamen twee meiden melden dat er veel dolfijnen meezwommen. En ja hoor, daar was de hysterie weer.

Het blijft namelijk echt een prachtig beeld om te zien hoe sierlijk de dolfijnen zich rond het schip bewegen.

Karsten

De Engelse kust

De Engelse kust

Laatste dagje voor anker liggen in Engeland.

Beetje emotioneel wel. Dag lichtjes, dag lichtjes, dag Britse theekopjes. Ondanks dat we niet aan wal zijn geweest, ben ik blij dat we hier langs zijn geweest. De kust ziet er erg mooi uit. Grote velden gras, prachtige kliffen, reusachtige landhuizen, en een groot aantal Britse zeilbootjes (met knappe jongens, al is dat moeilijk te zien van een afstandje). Jammer dat we weinig tot geen land meer gaan zien de komende weken.

Omdat we morgenochtend gaan vertrekken uit deze Britse baai en in één keer doorvaren naar Tenerife (jaja, eindelijk! Zo erg veel zin in!), zijn de nieuwe wachtschema’s bekend gemaakt. Vanaf nu hebben we twee dagen school, twee dagen wacht, twee dagen school, twee dagen wacht, je snapt het wel. In plaats van drie uur wacht en negen uur rust, hebben we nu vier uur wacht en acht uur rust.

Rond 13:30 kondigde Sam met grote spanning de nieuwe wachtgroepjes aan in de salon. Na afloop is het blaadje met de groepjes op de paal midden in de salon geplakt, voor de mensen die tijdens de speech iets minder goed hebben opgelet. Morgenochtend na het ontbijt gaan de nieuwe wachten in, en ik ben zeer benieuwd hoe dit ons gaat bevallen.

Josephine