Terug naar normaal

Terug naar normaal

Het was wel spannend (oeh)

Maar toch ook fijn  (jeee)

[…]

Ze zeggen wel ’s oud gedaan is jong geleerd

Want maandenlang hebben wij hier naar toe gewerkt 

  • Henny Huisman, de Mini-playbackshow, Met z’n allen (1989)

 

Thuiskomen van School at Sea is een proces dat véél meer omvat dan alleen die paar uurtjes op zaterdag 16 april 2022 als de opvarenden hun familie en vrienden in de armen vallen. Al weken eerder schreef een of andere lolbroek “nog maar 36 dagen tot je weer thuis bent!” op het krijtbord. Dat is natuurlijk ook een manier om er mee om te gaan. De volgende dag stond er “nog maar 35 dagen tot we van [NAAM] af zijn!”, want niet iedereen vond het even grappig.

Maar goed, zo sloop de thuiskomst langzaam het leven aan boord binnen. Eerst af en toe, op fluistertoon, maar na verloop van tijd merk je dat bijna elk gesprek aan boord over hetzelfde thema begint te gaan. Wat ga jij doen als je thuis bent? Moet jij meteen weer naar school? Wat ga je eten de eerste dagen? En natuurlijk de moeilijkste vraag: heb je zin om naar huis te gaan? Aan de ene kant wil iedereen op een gegeven moment wel weer even naar huis. Even geen twee minuten douchen, geen vaste routine, geen keukendienst, zelf bepalen wat en wanneer je eet, meer ruimte en meer rust. Terug naar normaal, wie wil dat nou niet? 

Maar ja, het betekent óók nooit meer onder schooltijd onder een sterrenhemel over de oceaan varen, dolfijnen en walvissen spotten, zelf je schoolwerk inrichten, de leiding hebben over een driemaster, tijdens je lunchpauze zwemmen in het warme water van de baai waar je voor anker ligt… De vibe aan boord was er dus een van gemengde gevoelens. 

Toen wij in oktober 2021 vertrokken uit Nederland, hadden we nog een 3G-maatschappij. Met QR-codes en mondkapjes en alle maatregelen die toen golden. Tijdens onze reis hebben we de opkomst en ondergang van de omikronvariant meegemaakt: toen Nederland in december weer in lockdown ging, werd de avondklok op Curaçao tot twee keer toe aangescherpt. Op onze volgende bestemming, Panama, leek weinig aan de hand en we hebben “gewoon” een eigen reis kunnen doen. Mét mondkapjes in de bus, maar verder waren er nauwelijks beperkingen. Weer twee maanden verder, op de Azoren, leek corona al bijna voorbij, al gold ook daar nog een mondkapjesplicht. 

En nu, zes maanden na vertrek, kwamen wij aan in een Nederland waar alle coronamaatregelen stopgezet zijn. Geen QR-codes, geen mondkapjes, niets. Wát een verschil met onze aankomst in april 2020 (toen er niemand op de kade mocht staan), en ons vertrek in oktober 2021 (waar we nog “testen voor toegang” moesten doen). 

Het is voor deze lichting SaS’ers dus op meerdere manieren “terug naar normaal”: terug naar hun oude leven, maar ook terug naar een samenleving zonder coronamaatregelen. Het zal dus ook op meerdere manieren even wennen zijn. Hoe ging dat ook weer, het oude normaal?

Sander (projectcoördinator aan boord)

Het einde nadert

School at Sea 21/22 begint aan zijn einde te komen en hoe kan je dat beter afsluiten dan met een feest?

Vrijdag 15 april was de een na laatste dag van School at Sea, wat betekende dat er in de avond een feest werd georganiseerd door de feestcommissie en dat de rest van de dag eigen alleen maar chillen was. 

We vertrokken vroeg in de morgen vanuit Den Helder. Het begon al goed, want we waren te laat voor de brug en moesten daarom een uurtje wachten. Vanaf dat moment was het alleen een beetje op de motor cruisen, ook wachtlopen was niet nodig, aangezien het een dagtocht was waardoor de bemanning het zelf kon doen.

Heel de dag werd er gechilled in de eetzaal en salon. Tekenen, spelletjes spelen, film kijken, middagdutjes en veel eten waren de dingen die veel voorkwamen in deze periode. In de avond hadden een aantal leerlingen pizza’s voor iedereen gemaakt en lekkere snacks zoals gevulde eitjes en empanadas. De laatste afwasavond met de mannen was ook een feit en toen kon het feest met als thema, proud to be fout, beginnen.

Het werd een gezellige boel met veel muziek en pure bangers. Rond half 12 kwam Sam zelfs een klacht indienen dat we rustiger aan moesten doen omdat de kopjes in de stuurhut boven omvielen door het getril. 

Rond 2 uur gingen de eersten richting bed en uiteindelijk zaten we nog met z’n 8’en in de salon waarna ik rond 6 uur ook maar eens besloot nog een uurtje slaap te pakken. 

Een geslaagde laatste dag.

Tim

Een drukke dag op de Thalassa

Een drukke dag op de Thalassa

De laatste dagen in Den Helder worden goed benut…

Een van de laatste dagen van SaS was vandaag aangebroken. Daarom begon het grootste gedeelte van de mensen aan boord ook met het inpakken van hun spullen. Ja ja na 6 maanden alles opbergen in grote plastic zakken is toch best wel gek. Afgelopen half jaar leek het alsof ik steeds van alles te weinig mee had, maar toen ik zo mijn tas zat in te pakken was ik toch wel verbaasd hoeveel er in mijn tas zat. 

Nadat de privé hut helemaal spic en span was en ook de hele vloerbedekking haarvrij was verklaard (aangezien we met 4 meiden met lang haar) in deze hut slapen, was het tijd voor een fotoshoot. 

Iedereen moest samen met Sam en Sander op de foto, deze komt namelijk op de achterkant van je SaS-story. Je zag dat zowel Sam als Sander deze foto’s natuurlijk geweldig vonden en bij de een was de foto dan ook net wat ongemakkelijker dan bij de ander. Toch zijn de foto’s wel heel leuk geworden, maar was iedereen ook wel blij dat we na een kwartiertje alweer klaar waren. 

Rond 12:00 mocht ik samen met een ander meisje aan boord en Sam boodschappen gaan doen. Morgen is namelijk HET grote eindfeest en daar moesten natuurlijk grootse inkopen voor worden gedaan. Na een halfjaar liepen we dan weer door de Appie. Heel gek, maar al snel ook wel weer heel normaal. Opeens konden we weer dingen kopen zoals bitterballen, echte goede kaas, hagelslag en andere Nederlandse dingetjes. Om de boodschappensessie goed af te sluiten kregen we ook een frikandelbroodje van Sam. 

Met tientallen tassen volgeladen met lekker eten voor het feest kwamen we terug. 

Nadat ook wij even hadden geluncht, zochten we met een groepje een speeltuintje op in de buurt waar we nog even gevoetbald hebben. Rond 16:00 waren we weer terug, want de keukendienst had een heerlijke apple-crumble taart gemaakt. 

Om 17:00 kwamen er 3 oud SaS’ers aan boord waar we alles aan konden vragen over onze thuiskomst, maar ook om ervaringen over onze reizen met elkaar te delen. Dit was heel gezellig en ook leuk om hun verhalen te horen. 

De rest van de avond genoot iedereen van deze een na laatste avond waarbij we ook nog aan een kade liggen, want morgen vertrekken we dan toch echt naar onze eindbestemming; Harlingen.

Frieten

Vandaag hebben we eindelijk gedaan waar we lang naar hebben uitgekeken. 

Als we een bepaald aantal toetsen zouden verwerken in de resterende tijd die we nog hadden aan boord, waren ons verse frietjes in Den Helder beloofd… Volgens Sam misschien wel de beste frietjes van Nederland.

963, zoveel toetsen moesten we maken opdat we frietjes zouden krijgen in Den Helder. Het is misschien een goedkope truc van Sander en Sam om ons meer toetsen te laten maken, maar het werkte wel. Op het einde werden er nog verassend veel toetsen gemaakt waardoor het vandaag eindelijk (bijna) zo ver was. We hebben de 963 niet helemaal gehaald, maar wel een flink eind gekomen: tot 950. Dat was goed genoeg voor Sam en Sander, dus trakteerden zij op frieten. 

Na in de voormiddag nog even geklust te hebben, trokken we met z’n allen langs de kade op weg naar het frietkot. Als Belg kan ik bevestigen dat de frietjes van Den Helder inderdaad niet verkeerd zijn. Nadat iedereen gegeten had, gingen we terug naar het schip om de laatste klusjes nog af te maken. 

Er paar mensen (waaronder ik) hadden nog iets die avond om naar uit te kijken. Het was natuurlijk ook nog Champions League en dat hebben we live in de salon gekeken op een groot scherm. Atletico Madrid speelde tegen Manchester City en dankzij de doelpunten van de vorige wedstrijd slaagde City er in om een plek in de halve finale van de Champions League te scoren. 

Thibaut

Voor de eerste keer alleen

Zes maanden lang altijd mensen om me heen…

…maar nu even niet. Ik was nu voor het eerst weer helemaal alleen.

Om weer te wennen aan het thuis alleen zijn, om na te denken over de reis en om doelen te stellen. Daarvoor was de solobivak. We konden nu een paar uur lang helemaal alleen zijn en ook kregen we de brief terug die we helemaal aan het begin van de reis naar onszelf hadden geschreven. 

Na de wandeling over de dijk haalden we de brief op, namen we een vragenvel mee, kregen we nog een stroopwafel en konden we gaan. Niet met de hele of halve groep, niet in groepjes van drie, maar helemaal alleen. Ik zocht een rustig plekje in de duinen met uitzicht op een meertje en heb daar mijn brief gelezen en heel veel geschreven. 

Na de wandeling terug, waar we ook zeehonden hebben gezien kwamen we aan boord een verrassing tegen: Clara was terug aan boord! Als klap op de vuurpijl kwamen vlak voor het eten ook nog Chantal en Wessel op bezoek, mét veertig hamburgers van de McDonalds. Na heel lang op zee waar al onze snoepvoorraden op waren gegaan, was dat stiekem toch wel heel lekker…

Suzie

Klussen, klussen en nog eens klussen 

Klussen, klussen en nog eens klussen 

Je kan me vinden in de mast

Vandaag was onze eerste hele dagje in het koude Nederland. Voor een deel betekende dit nog even de laatste loodjes voor school, maar ook buiten moest een hoop gebeuren.

Zo zijn er twee zeilen weggehaald zodat die kunnen worden gemaakt en zijn de gieken gelakt, maar ook de val van de buitenkluiver had een opknapbeurt nodig. Kortom, iedereen was druk bezig om de boot zo netjes mogelijk weer af te leveren. Ikzelf heb zo ongeveer de hele dag in de mast gehangen, want ook daarboven is onderhoud nodig. Een ding wat me wel opgevallen is, is dat het echt een ander klimaat is op het tweede platform. En daarmee bedoel ik vooral de lagere temperaturen daar. 

En na een hele dag klussen, of aan school natuurlijk, is niks beter dan het afsluiten met een goede film in de salon, onder een warme deken. 

Soete 

Voet aan wal

Voet aan wal

Na een half jaar zijn we weer terug in Nederland. 

Vandaag was het zo ver: we kwamen aan in Nederland. Toen ik in de ochtend boven kwam zag ik Nederland als een  dunne streep aan de horizon met wat uitstekende windmolentjes. Lekker cliché, maar na landen zoals Dominica en Tenerife, die een paar kilometer de lucht in steken, was dit wel weer even wennen. Nederland is gewoon heel erg plat. 

De aankomst verliep grotendeels rustig, we voeren richting Den Helder, waar we door de sluis en wat bruggen de haven in gingen. En daar zagen we na een half jaar van gekleurde huisjes die schots en scheef stonden en soms uit elkaar leken te vallen, weer de nette, rechte, grijze, stevige, Nederlandse huizen. Een heel contrast.  Maar goed, het was wel weer Nederland en toen we aangelegd waren en voor het eerst aan land stapte voelde dat, op z’n minst, bijzonder. 

We zijn er weer. 

 

Saartje

Iedereen is wel ergens druk mee

Er is altijd wat te doen aan boord… 

Tijdens de allerlaatste (ijskoude) dagwacht van School at Sea op de Noordzee, was het een drukte van jewelste. Om ons heen waren ontzettend veel bootjes te zien en windmolenparken enzovoorts. Elke tien minuten liepen we naar binnen om een verrekijker te halen. Zes maanden geleden voeren we hier ook, nog onwetend van hoe het was om op de zee te zijn. We hingen toen ook allemaal zeeziek over de reling. 

Tijdens onze klusjes (het schoonmaken van de salon), kwam de hotelmanager naar ons toe om te vragen of we de banken een extra goede beurt wilden geven, zodat ze een keer echt goed schoon worden.

Weer terug op de brug kwamen de reality soap-makers langs om te kijken of er nog wat te beleven was. Afgezien van de bootjes, viel dat eigenlijk best wel mee. Beneden daarentegen waren er wat mensen bezig om het mysterie van LGA op te lossen, dus gingen ze snel daarnaartoe om mee te helpen. LGA is een mysterieus iets/iemand die allemaal briefjes ophangt door het schip. Dagboek fragmenten van een reis van de Thalassa van lang geleden, en een mysterie dat we op moeten lossen. 

Kortom, iedereen is superdruk bezig ook deze laatste dagen.

Roos

 

5e rondeeee scheepsovername!

5e rondeeee scheepsovername!

Vandaag was de allereerste echte dag van de laatste scheepsovername… 

…wat wel heel jammer is ☹.

Ook was vandaag voor velen wel even een besefmomentje dat we toch wel heel dichtbij huis zijn. We zijn namelijk de nul meridiaan bij Greenwich overgevaren dus we gingen op de GPS weer van E (oost) naar W (west). Eind oktober zagen we de W voor het laatst en onze hele wacht stond in de stuurhut af te tellen. 

Ook is het superdruk om ons heen nu we het Kanaal en het verkeersscheidingsstelsel zijn. Nu zie je zowat om de minuut wel een nieuwe boot terwijl we normaal soms meer dolfijnen dan boten op een dag zagen. Dit was dus wel even goed uitkijk houden voor de hele wacht. Het is nu niet meer in de avond naar de sterren kijken, maar naar hoeveel lampjes je op de horizon kan spotten. Je hoort ook constant dat mensen elkaar oproepen over de marifoon, wat af en toe wel vermaak kan zijn als je toch maar binnen aan het stuurpookje voor je uit staart.

Nog even en dan zijn we weer in Nederland…

Riva

Lil Salt, dé grappenmaker van de bingoclub…

Als amusatieteam zorgen wij er tijdens de scheepsovernames voor dat er overdag en ‘s avonds allerlei activiteiten worden georganiseerd waar iedereen aan mee kan doen.

Vandaag stond op het middagprogramma een bingo, met prijs natuurlijk ;). Bij sommigen liep de spanningen hoog op, omdat ze allemaal graag de prijzen wilden winnen. Want wie wil er nu niet een blikje cola en een pakje koekjes? Uiteindelijk waren twee SaS’ers de gelukkigen en riepen zij als eerst een geldige bingo. Lil Salt, ook wel bekend als Michiel (onze docent klassieke talen) riep al meerdere keren bingo, maar zoals verwacht door zijn gegrinnik, een valse.

De avond begon met de première van de film van twee mede-SaS’ers. Zij maken deze overname elke dag een aflevering van Goed weer, slecht weer. De sfeer zat er al meteen goed in en iedereen was ready voor de quiz, die op de planning stond voor de avond. De groep verdeelde zich in verschillende teams om zo de winst te bemachtigen. De quiz bestond uit een heel aantal vragen over de reis, maar dan natuurlijk niet erg serieus. Iedereen deed erg fanatiek mee, maar uiteindelijk stak één team er met kop en schouders boven uit en sleepte zo de winst binnen. 

Om acht uur droeg de ene kapitein het stokje over de ander. Dat betekende het einde van de vierde scheepsovername  en het begin van de vijfde en laatste scheepsovername. 

Phileine

Pokéball?

Pokéball?

Vandaag was de eerste officiële scheepsovernamedag. 

Het was een dag met veel wind en het was dus letterlijk een bewogen dag (kadoompats). Ik stond deze eerste dag in de keuken onder leiding van de chefkok van de scheepsovername. Een perfecte plek om alle verhalen te horen over wat er tijdens de wachten was gebeurd. Onze kapitein kwam regelmatig binnen. We hebben voor de grote maaltijd pokébowl gemaakt. Dit was een primeurtje aan boord en regelrecht een probeersel. We hebben veel verse groentes gesneden en ik heb de tonijnsalade die ik thuis altijd maak hier opnieuw gemaakt. Dit was wel heel fijn even een bekend stukje thuis dus. 

Nu de lunch werd het rustiger in de keuken en aan boord werden allerlei dingen georganiseerd door het animatie team. In de eetzaal werden er koekjes gebakken met versieringen die niet allemaal als versiering fungeerden. Het avondeten was bruchetta’s met de laatste tomaten. De afwas was snel gepiept, in de salon werd ‘s avonds een concept voor het jaarboek voorgesteld, en werd een film opgezet en de dag kwam ten einde. 

Ondanks het hevige weer zijn naar mijn weten de wachten weer goed verlopen en hebben onze stuurlui geknald. Met een noodvaart schieten we naar de volgende rode cirkel over zo’n 300 mijl, waar het volgende scheepsovernameteam het alweer overneemt. Bijna thuis!

Myrthe

Het is weer begonnen

Het is weer begonnen

Daar gaan we dan: de laatste 600 zeemijl naar Nederland

Na het wakker worden voor de laatste officiële schooldag van School at Sea 2021-2022 ging de schoolploeg aan het werk. Het was heel rustig in de eetzaal en salon. Ik zat in de salon rustig voor mijn laatste toetsen te leren en andere leerlingen waren de laatste foto’s op hun harde schijf aan het zetten, toen Sander gezellig bij ons kwam zitten. We raakten in gesprek over van alles en nog wat, dus even geen school. Zo gaat dat hier. Even later werden we toch weer aan het werk gezet. 

Na een heerlijke lunch van stoofvlees met aardappelpuree en bietensalade ben ik verder gegaan met leren.

Die avond direct na het avond eten werden we allemaal naar de salon geroepen. Ik raakte hiervan half in de stress omdat ik eigenlijk naar mijn wacht moest, maar oké. Toen kregen we te horen dat de één na laatste scheepsovername echt ging beginnen. Hierbij kregen we ook onze wachten te horen. Ik kreeg te horen dat ik niet de 8-12 zou gaan lopen, maar de 12-4. Dat betekende dat ik mijn hele zeilpak weer kon uittrekken. Zucht. Ik ben wel gelijk naar bed gegaan, maar toen kwam ik erachter dat dit helemaal niet in mijn ritme zat, waardoor ik maar niet in slaap kon komen. 

Na een hele leuke eerste wacht wist ik zeker dat deze komende dagen knallers zouden worden. 

Mees

De functie van kapitein gaat naar…

Het einde van School at Sea nadert en daarmee komen de laatste twee scheepsovernames steeds dichterbij…

Midden in onze wacht van 12 tot 4 werd iedereen opeens naar de salon geroepen. De lijsten waar we ons konden inschrijven voor de scheepsovernames waren inmiddels weggehaald, maar nog niemand was naar boven geroepen voor het gevreesde sollicitatiegesprek. Sam en Sander bleken ervoor te hebben gekozen om op basis van de gezette kruisjes en hun inschattingen de functies te verdelen.

Sam vouwde zijn papiertje open en begon met het oplezen van namen en functies, waarna steeds een korte pauze was voor applaus en (korte) felicitaties. Toen er bij de functie van stuurman niet 3, maar 4 namen werden voorgelezen ontstond er even verwarring. Die werd snel opgeheven doordat Sam zich naar de laatstgenoemde toedraaide en zei: “kapitein dus“.  Er volgde een uitgebreid gejoel en geklap. 

Het was echt heel leuk om alle blije gezichten te zien, heel veel hadden een functie gekregen die ze (al zo lang) zo graag hadden gewild.

Zelf ben ik de eerste scheepsovername bootsman geworden. Het wordt wel een uitdaging, met de harde wind en al het andere verkeer als we het Engels Kanaal invaren, maar ik kijk er vooral heel erg naar uit.

Marit

Ze zijn er wel, maar ik zie ze niet

Ze zijn er wel, maar ik zie ze niet

Dolfijnen, Portugese oorlogsschepen en vogels, zijn inmiddels vaste routine geworden. In tegenstelling tot hoe we in de eerste weken als geëlektrocuteerd opsprongen bij het horen van „DOLFIJNEN“ en buiten zinnen het dek oprenden, kijken we nu amper op van onze laptops als ze buiten weer eens te zien zijn. Het is inmiddels zelfs een overweging of we ons de ijzige kou in wagen voor een walvis, maar hiervoor zijn de meesten onder ons nog wel te paaien.

Zo was het ook vandaag tot onze blijdschap weer het geval dat we met z’n allen op het bovendek naar de grijze golven stonden te turen, zoekend naar een vin of een grijzige rug, nauwelijks te onderscheiden van de woelende golven. „Daar!! Daar!!“ „Waar?? Waar??“ Maar tegen de tijd dat ik boven stond, met camera en al, helemaal ready om het spektakel vast te leggen, waren ze al bijna weer weg. Eén teleurstellend kort zichtbare vin later, was er dan echt niks meer te zien, en raakte de groep enthousiastelingen al snel uitgekeken. We begaven ons weer naar binnen om school voort te zetten, totdat… „WALVIS? WALVIS!!“ Eenmaal boven waren ze toevallig net weer weg. En zo ging het door, nog minstens twee keer. Ik geloof het best hoor, dat ze er waren, maar ik kreeg toch bijna de neiging te zeggen „eerst zien, dan geloven“

Later, hoog in de mast, was er blijkbaar weer eentje te zien, maar drie keer raden wie hem niet gezien heeft…? precies. Verder was het heel leuk. Wel weer heel veel zee gezien uit de mast. Yes. 

Lilya

De laatste twee weken

De laatste twee weken

Voor de laatste twee weken aan boord staan er nog veel dingen gepland.

Wat we thuis allemaal gaan doen is een veel voorkomend gespreksonderwerp. Dingen die we hebben gemist zoals op ons gemak kunnen douchen en sommige hobby’s. Ook wat we hier aan boord doen en thuis ook willen doen. Ik wil bijvoorbeeld thuis vaker gaan koken. Als ik dan iets bedenk dat ik iets wil maken, gaat er altijd door mijn hoofd dat ik niet moet vergeten om bijvoorbeeld een pan zeevast te zetten, maar dat hoeft natuurlijk thuis niet. Ik heb dat ook van meerdere andere mensen gehoord. 

Ook een veelvoorkomend gespreksonderwerp zijn de scheepsovernames die eraan komen. Ja, je leest het goed. Het worden twee achtereenvolgende. Naast het bureau van Sander hangen twee lijsten. Op die lijsten kan je een kruisje zetten voor de functie die je wil en ook kan vervullen. Later komen dan misschien nog de sollicitatiegesprekken. Wat ik wil worden, weet ik nog niet. Wordt het bakker, keukenteam of toch iets anders? Ik kan ook nog knallen voor school en dus scholier worden tijdens een van de twee scheepsovernames…

Wat een keuzestress.

Laura

Kikker in je bil

Drie keer raden waar het blogje van vandaag over gaat…

Helaas was het alweer tijd voor mijn favoriete dag van het jaar. 

Mijn 1 april begon het vroegst, nog voor twaalf uur. Ik werd wakker gemaakt voor mijn wacht: “Doe je zeilbroek en zeillaarzen aan, want het regent echt heel hard.“ 

Ik wist dat het 1 april was en dat dit makkelijk een grap kon zijn, maar ik was net wakker dus ik dacht, het zal wel. Toen kwam ik boven, waar natuurlijk geen regen te bekennen was, een niet al te blij bemanningslid tegen. Waarom? Er was heel wat zout in de koffie gedaan. Over zout gesproken, dit was ook hetgeen wat wij aantroffen op onze nachtsnack. 

Hier enkele andere grappen en grollen die uitgehaald zijn: 

– Honing op de deurklink (hele lekkere Azoriaanse honing, zonde)

– Rugkussens van de banken weggehaald (Waar laat je die?)

– Onder de banken heb je opslagruimte. Om daar bij te komen haal je een plank weg die onder het kussen zit. Als je de plank weghaalt maar het kussen terug legt, lijkt het alsof er niks aan de hand is. Ondertussen zit er een gat onder het kussen en als je gaat zitten zak je dus een flink stuk weg (onder andere ik was hier slachtoffer van, maar hij blijft leuk).

De één kan deze dag meer waarderen dan de ander. Het blijft een dag waar ik niet veel van begrijp.

Koosje

Popcorn

Popcorn

We hadden alleen geen film, maar er was wel popcorn en chocomel.

Ik heb niet een heel spectaculaire dag gehad, wat redelijk bijzonder is hier aan boord. Dat kwam vooral doordat ik met school bezig ben omdat ik mijn schoolexamens voor zondag af moet hebben. Na school had ik dus nog even de tijd om te chillen samen met een andere SaS’er, popcorn te eten en gezellig te kletsen. 

Daarna hebben we een prachtige trailer opgenomen, want we willen samen regisseur worden tijdens de scheepsovername. Als we eerst de trailer hadden gemaakt en dan de popcorn hadden gegeten konden we wel film kijken tijdens het eten, maar dat is een leermoment voor de volgende keer. Er is nog genoeg popcorn om elke drie dagen een zak te eten.  Ik heb ook nog een pot melkpoeder en chocopoeder dus samen komen we de kou door. 

“Ik kan Nederland al bijna zien joh” (zeg ik terwijl we nog niet eens in het Engels Kanaal zijn). Ik ga nu denk ik weer aan school want dat is tot zondag (de deadline) mijn enige doel naast popcorn eten en chocomel drinken. 

Kiki

Een typische SaS-dag

Een typische SaS-dag

Vandaag stond in het teken van vertrek. Na een geweldige tijd op de Azoren is het namelijk weer tijd om naar Nederland te varen. Ploeg één kon tot het 11-uurtje nog even aan school, terwijl ploeg twee het schip klaar ging maken voor vertrek. Na het 11-uurtje namen we nog een foto bij de kadeschildering en daarna mochten we nog een laatste keer de kade op om naar huis te bellen.

De groep heeft een verdeelde mening over het naar huis gaan. De een kan niet wachten, terwijl de ander het liefst nog een rondje Atlantic vaart. Hoe dan ook, iedereen probeert er nog even het beste van te maken. 

Rond twee uur voeren we de haven uit. Toen iedereen weer een beetje lekker aan school zat, was het weer tijd voor een typische schoolonderbreking. Er werd namelijk door de salon geroepen dat er walvissen waren en hoe leuk de wiskundesommen ook zijn, dan is het een kwestie van zoeken naar de beste uitkijkplek. Nadat we met iedereen even hebben gekeken naar de walvissen die zo nu en dan boven kwamen, verdwenen ze even snel als dat ze gekomen waren. Eerder in de reis hadden we hier nog een uur gestaan, want zo´n perfecte kans voor leerontwijkend gedrag kan je niet laten liggen, maar nu wil iedereen nog even hard knallen om op een normale manier in te kunnen stromen op school.

Het was dus weer een geweldige dag aan boord en ondertussen knallen we, weliswaar op de motor door windstilte, door naar Nederland!

Karsten

Dagje toeren over Faial

Dagje toeren over Faial

Een heel relaxte dag om de Azoren af te sluiten

Op de een na laatste dag op de Azoren hebben wij een vol dagje in een bus een rondje over het eiland Faial heen gereden. De tourgids kreeg last minute te horen dat hij opeens een tour moest geven. Hij kwam een beetje uitgeput aan in de bus, maar toen eenmaal iedereen er was konden wij eindelijk vertrekken. 

De buschauffeur reed het mooie Horta uit en gelijk omhoog de bergen in. Hoe hoger wij waren, des te mistiger het werd. Het voelde alsof we in de wolken reden. Na een halfuur kwamen wij aan bij de caldeira. Jammer genoeg konden wij er weinig van zien door de mist die door de lucht heen hing. 

Ons uitzicht vanuit de bus bestond veel uit mist, wat een spookachtig mysterieus gevoel gaf. Vooral bij het bezoeken van de vuurtoren op het westelijke deel van het eiland, die gebouwd was in de vroege twintigste eeuw. De vuurtoren stond langs de rand van een prachtig klif. Het uitzicht was betoverend. Als laatste onderdeel van onze tour bezochten wij de natuurlijke zwembaden van zeewater, waarin sommige van ons een verfrissende koele duik namen. 

Een heel relaxte dag om de Azoren af te sluiten.

 

Josephine

Het Azoren-diner

Het Azoren-diner

Deze dag, was een mooie dag op de Azoren. Vandaag is de kade-schildering afgemaakt en werd er driftig aan school gezeten. Dit kon je ook lekker op het middendek of de kade doen, want de zon scheen lekker. Ook heeft een mede SaS’er een diner georganiseerd. Het begon met een heerlijk voorgerecht aan broodjes met dipjes, empanada’s, kaasjes en gevulde eitjes. 

Toen we onze buikjes wat hadden laten rusten voor het hoofdgerecht, kwamen de spare ribs en garnaaltjes naar boven. Mmm lekker! Dit aten we met salade en aardappelsalade. 

Als klap op de vuurpijl kregen we het nagerecht. Dat bestond uit zelfgemaakt ijs, merengue, rood fruit en rood fruit chocolade slagroom. Zo, wat was dat een cadeautje zeg. Daarna werd er nog gezellig muziek opgezet om het leuk af te sluiten. Natuurlijk werd er geholpen bij de afwas. En of er toch lekker harde muziek op stond. De sfeer zat er goed in.

Jobke