Weer Thuis – door Samuel Dubois

Weer Thuis – door Samuel Dubois

Dit jaar hebben we niet de kans om echt uit te varen door de Corona Pandemie. Morgen zou normaalgesproken de dag van afmonsteren zijn, de dag dat de leerlingen naar huis gaan. Samuel Dubois, kapitein van de laatste vier School at Sea jaren, mijmert met ons mee over hoe dat zou zijn.

Na 6 maanden, weer thuis. Ook voor mij, na al die jaren School at Sea, iets aparts.

6 maanden door weer en wind samen in Nederland aangekomen. Alle ups en downs door staan. En dan komt voor mij het meest moeilijke van de hele reis, de ouders te woord staan. Vertellen hoe trots ik ben op alle deelnemers van school at sea, want zij hebben gedaan wat vele niet zouden kunnen.

En wat moet ik dan zeggen? Misschien zoiets al dit:

 

Zes maanden samen leven en op jouw manier verantwoordelijkheid nemen voor de groep, schip en school. Zes maanden lang gaan, alle nieuwe indrukken verwerken en proberen een plek te geven. Dit vraagt heel veel van jullie, en toch hebben jullie het gedaan. Dat wat velen niet begrijpen, samenleven en er zijn voor elkaar, door weer en wind. Ik ben trots op jullie.

 

De ouders wil ik dan ook bedanken voor het vertrouwen, zes maanden lang jullie ‘alles’ mee sturen met School at Sea, maar voor jullie is nog niet afgelopen en begint de volgende fase van de reis.

Jullie ‘alles’ is weer thuis, met een bak aan ervaringen die zij nog een plek moeten geven. Jullie gaan alle verhalen aanhoren, bij de ene in een waterval aan woorden en bij de andere in horten en stoten.

 

Maar het belangrijkste van allemaal, ze zijn terug. Geniet van elkaar, en heel veel plezier thuis. Niet meer thuis op de Thalassa, maar thuis in het ouderlijk huis.

Ik ben trots op jullie.

Kapitein Samuel Dubois

Aankomst in Nederland

Aankomst in Nederland

De scheepsovername was uiteraard een succes. Tot aan de kade van Scheveningen heeft de kapitein van de laatste scheepsovername aan het roer gestaan van een groep SaS’ers. 37 jongeren die in zes maanden tijd van hun huis weg zijn gezeild, twee keer de Noord-Atlantische Oceaan zijn overgestoken, vele nieuwe plekken hebben ontdekt en nieuwe culturen hebben leren kennen. Deze 37 jongeren waren zes maanden lang onderdeel van een talentontwikkelingstraject – School at Sea, maar nu zijn ze gewoon familie. Een hele grote familie!

Wanneer School at Sea aankomt in Nederland, gaan de jongeren niet meteen naar huis. Afhankelijk van weer en wind en wanneer het schip in Nederland aankomt, wordt er in de eerste aankomsthaven een aantal dagen besteed aan het afronden van het project. Samen met de mentoren worden de laatste puntjes op de i gezet voor school. Er komen oud-SaS’ers langs die de groep voorbereiden op het naar huis gaan, wat eigenlijk uiteindelijk neerkomt op een gezellige avond met andere jongeren die hetzelfde mee hebben gemaakt en graag willen horen hoe het dit jaar was.

Gezamenlijk wordt aan dek begonnen het schip klaar te maken voor onderhoud en benedendeks wordt er schoongemaakt. Het schip moet natuurlijk  schoon teruggegeven worden aan de eigenaar!

Thomas van School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft zijn laatste keren:

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dek-rondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer.

Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Docent Bonne uit School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de aankomst en het “gemengde gevoel” van velen aan boord:

Het is een zo’n beetje het antwoord van iedereen op de vraag of hij zin heeft om naar huis te gaan. Een enkeling zegt heel duidelijk ja of nee, maar het gros antwoordt: ‘Ik heb er een beetje een gemengd gevoel bij’. Het is ook heftig om na een half jaar het vertrouwde leventje met al die leuke mensen aan boord achter te laten. Enerzijds kun je lekker eten wat je wilt en als je rijst mislukt (het blijft lastig) die gewoon in de prullenbak flikkeren. Ook kun je afspreken met mensen als je daar zin in hebt en alleen zijn als daar de voorkeur ligt. Gewoon alles zelf bepalen dus. Maar de rust, het avontuur en het gezelschap dan dat bij SaS hoort, dat was zo ontzettend fijn…

Vandaag kwamen we aan in de haven van Scheveningen. Naarmate de kustlijn naderde, werd het stiller aan boord en voordat de eerste landvast aan de kade werd gebracht, rolden de eerste tranen al.

OMG, we zijn in Nederland! KPN op mijn mobiel en een viskraam op de hoek; ik ben bijna thuis! En toen ik euforisch bij de viskraam al append en bellend stond te haringhappen, zag ik langs de kade de Thalassa liggen in de ondergaande zon, dacht ik aan komende zaterdag, wanneer ik voor het laatst challas (laten we hopen dat dat woord weer uit mijn vocabulaire verdwijnt) tegen mijn mede-Sassers zou gaan zeggen en daarna zou gaan missen. Ik kreeg er een beetje een gemengd gevoel bij.

Docent Bonne

(Foto’s zijn van de aankomst 2019/2020 in Harlingen)

 

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Na twee langere oversteken, vele dagen zeilen en genoeg foutjes gemaakt te hebben om van te leren, is het nu dan tijd voor de laatste scheepsovername. Friso uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft zijn eigen ervaringen als kapitein:

Gisteren is het begonnen, de laatste scheepovername. We hadden er allemaal heel veel zin in. Wel heerste er zoals altijd een zekere spanning bij deze en gene, vooral bij degene met een verantwoordelijke functie. De meest verantwoordelijke functie is die van kapitein; die is verantwoordelijk voor het geheel.

Deze scheepsovername was het aan mij de eer om die functie te vervullen en het schip veilig naar onze eindbestemming te zeilen. Deze scheepsovername was ook totaal weer anders dan de andere. De voorgaande drie overnames vonden plaats op de volle oceaan, maar deze vond plaatst op de Noordzee. Zoals ik ontdekt heb, geeft dit een paar extra obstakels, de Rotterdamse haven, vaargeulen en de vele vissers vormen samen een leuke uitdaging voor de stuurmannen en de kapitein.

Van al deze obstakels heb ik als kapitein heel erg veel geleerd, ook de manier waarop je orders uitdeelt aan je bemanning heb ik veel geleerd. Deze obstakels hebben continue voor uitdagingen gezorgd waar ik nog helemaal geen weet van had. Samen met de andere stuurmannen is het gelukt om het schip zonder veel problemen van Oostende naar IJmuiden te brengen en daar mogen we trots op zijn. Kortom, een geslaagde, leerzame en hele leuke scheepsovername in de functie waar ik vanaf het begin al van droomde.

FRISO

Wil je weer even terug aan boord, het gevoel hebben dat je er weer even bij bent? Bekijk dan hier de eerste video van Teimen heeft gemaakt, waarin hij je rondleidt aan boord!

 

 

Tijdens de scheepsovername van het School at Sea jaar 2019/2020 was er nog veel meer aan de hand. Die lichting voer terug naar Nederland tijdens het begin van de coronapandemie in maart 2020. Helaas betekende dit dat zij vanaf Bermuda in één ruk door naar Nederland moesten zeilen. Een hele lange tijd op zee dus, maar zoals Roemer beschrijft: spanning in het kanaal en nog steeds sinaasappels na 31 dagen!

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.

Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

 

 

Teimen heeft ook nog een tweede video gemaakt met prachtige zonnige beelden van zijn reis!

YouTube Teimen in het Caribisch gebied (14 min)

 

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

De laatste leg is er één van laatste’s. De laatste keer keukendienst, de laatste keer een blogje schrijven, de laatste keer geen land zien, de laatste keer afval knippen, de laatste keer je SaS-story schrijven, de laatste koekjes en de laatste schooldagen.

EN de voorbereidingen voor de laatste scheepsovername zullen beginnen. De laatste scheepsovername is misschien wel de zwaarste en spannendste. 300 mijl voor Nederland begint de scheepsovername. In deze scheepsovername zitten wisselende winden en steeds meer verkeer op het water, het als hoogtepunt het zelfstandig varen door het drukste vaarwater van Europa, het Engels Kanaal.

De laatste keukendienst van Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 ging zo:

Wow, vandaag had ik mijn laatste keukendienst van School at Sea! Aan de ene kant ben ik blij dat ik het achter de rug heb, maar aan de andere kant is het weer een stapje dichter bij het naar huis gaan… Maar daar gaan we het nog even niet over hebben. Het was een onrustige dag op zee met regelmatig een vrolijke golf die onze keukendienst verstoorde. Alles waar we even geen omkijken naar wilden hebben, hadden we aan de lage kant uitgestald, dus als we iets wilden doen moest het aan de hoge kant. Zo stond ik paprika’s te snijden en kwam er een golf. Ondertussen dat ik weggleed (dit hele schip zit vol met randjes waar je je vast kunt houden, maar in de keuken, ho maar. Waarom?) probeerde ik m’n snijplank, bak gesneden paprika en de paprika’s die nog gesneden moesten worden, ‘omhoog’ te duwen. Gelukkig had ik het mes nog in m’n hand terwijl ik dat deed… Dan denk je waarschijnlijk, leg er iets onder, maar helaas werken de verplichte theedoeken en antislipmatten niet. Ben ik blij dat ik straks thuis kan koken zonder dat er iets wegglijdt. O nee, nog maar twee weken!

Tamara

 

De allerlaatste schooldag van Maura uit School at Sea jaar 2019/2020 zag er anders uit:

Vandaag begon als alle andere schooldagen, we werden om 08:00 uur wakker en rond 08:30 uur zat iedereen aan school.

Eigenlijk gebeurde er niet veel bijzonders, tot iemand opeens zei: is dit niet onze allerlaatste schooldag van heel School at Sea? Nou, dat klopte. Morgen en overmorgen zouden wij weer twee wachtdagen hebben. De dagen daarna is er scheepsovername; dat betekent niet aan school. Sommigen deden nog hun best om hun achterstand in te halen, anderen liepen op schema en deden wat minder moeite. Om 18:00 uur eindigde de schooldag, de meesten pakken dan zo snel mogelijk hun boeken weg om iets anders te gaan doen.

De laatste schooldag van School at Sea, het einde komt nu echt in zicht. Gelukkig vinden de meesten het helemaal niet jammer dat we niet meer aan school hoeven en eigenlijk kijkt iedereen wel heel erg uit naar de scheepsovernames en het laatste stukje varen.

Maura

Neeltje uit School at Sea jaar 2015/2016 at haar laatste koekjes met een paar mooie gedachten!

Op een dag vertelde Moor mij dat ze een keer een gedicht had gelezen over het laatste koekje. Je hebt een hele trommel koekjes, die je allemaal lekker op eet. Tot het moment dat er nog maar één koekje in de trommel zit. Van dat laatste koekje ga je extra genieten. Maar waarom kan je niet van alle koekjes zo genieten, zoals je van het laatste koekje geniet? En zo is het ook met het leven.

De laatste dagen komen eraan en opeens gaan wij van alle laatste keren extra genieten. Hadden we niet van de hele reis zo moeten genieten, zoals we nu extra genieten van het laatste stuk? Is het niet veel te vlug gegaan en is het nu opeens voorbij? Is het niet zo, dat wij nu het liefst terug zouden gaan, naar het begin toen we de hele reis nog voor ons hadden?

Ik in ieder geval wel.

NEELTJE

We gaan naar huis

We gaan naar huis

De laatste etappe is aangebroken, de laatste zeemijlen moeten gezeild worden, de laatste toetsen moeten gepland en gemaakt worden. De laatste vaardigheden geleerd, voordat we thuis zijn.

Vanaf Bermuda wordt de groep voorbereid op thuis komen. Na zes maanden aan boord betekent thuis komen je ouders weer ziet en je vrienden van thuis weer omarmen, maar de jaren ervaring die wij nu hebben als organisatie laten zien dat thuis komen ook voelt als vertrekken. Na twee uur thuis wil je weer aan boord zijn. Na een nacht in je eigen bed, verlang je naar die volle kamer, zonder privacy, met je kleren ergens in een bak of op het einde van je bed.

Tussen Bermuda en de Azoren begint het met kleine stappen. Vragen tijdens de wacht of je al bedacht hebt wat je wilt eten als je thuis bent. Wie wil je meteen zien? Denk je dat je een feestje wilt geven, of wil je alleen je ouders en broers en zussen zien? Maar na de Azoren maken we iets duidelijker dat ze zich voor moeten bereiden op een rare periode thuis. Mentorgesprekken, gesprekken met de kapitein en de projectleider en natuurlijk die echt eerlijke gesprekken tijdens de wacht. Straks ben je thuis. Een hele ervaring rijker. Zo veel geleerd, zo veel gedaan en toch ook je school nog vol gehouden. Hoe doe je dat als je thuis bent?

Giuilia (een van onze Duitse deelnemers) uit School at Sea jaar 2016/2017 beschrijft het mooi

Wat is familie? Of misschien beter, wanneer worden mensen jouw familie? Daar heb ik de afgelopen paar dagen over na gedacht en ik weet het antwoord nog niet echt. Ik heb op deze fantastische reis fantastische mensen leren kennen en fantastische nieuwe vrienden gemaakt.
Ik had in het begin van de reis nooit gedacht dat deze reis zo leuk, mooi en perfect zou worden. Ik ben zo gelukkig met hoe het hier nu is en ik ben blij dat ik deze reis met deze mensen, met mijn vrienden mocht maken.
En ik denk dat ik wel kan zeggen, en dat van iedereen hier, dat dit onze tweede familie is geworden met mama Pascal en papa Sam als onze ouders.


Het zijn nog ongeveer twee weken en dan mogen jullie, lieve ouders en familie, ons een knuffel geven en terug mee naar huis nemen en onze verhalen en berichten luisteren en met ons daar over lachen of huilen en met ons al de vele foto’s bekijken die op de hele reis gemaakt zijn. Ik heb nog geen idee hoe het is om weer thuis te zijn en ook al heb ik er heel veel zin in, toch ga ik alles en iedereen hier heel erg missen. Ik kan het niet geloven, dat onze reis nu bijna ten einde is, dat dit de zes maanden waren, waar ik heel lang van gedroomd had. Ik weet nog hoe blij wij allemaal in IJmuiden waren om op deze reis te gaan en hoe wij over alle plekken hadden nagedacht, naar waar wij naar toe gingen varen. Het lijkt voor mij nu een hele lange tijd geleden, niet maar zes maanden! Het is nu allemaal zo normaal, alles heeft zijn eigen ritme gekregen, alles heeft zijn eigen tijd! En deze tijd samen is nu bijna ten einde!
Maar de herinnering en de vele leuke momenten de wij hebben beleefd blijven voor altijd! Alles wat wij de afgelopen zes maanden hebben beleefd, gezien en geleerd, heeft ons een beetje veranderd en ons zelfstandiger gemaakt. En daar ben ik heel blij om!
Dank jullie wel, voor de beste tijd vaan mijn leven, voor al dat wat ik met en van jullie leren mocht (ook de Nederlandse taal) en voor al de leuke, mooie en soms ook verdrietige momenten die ik met jullie mocht beleven en die ik nooit zal vergeten. Ik ben blij dat ik jullie mocht leren kennen en ik kan mij geen betere familie wensen dan jullie!

En hoe toepasselijk is de beschrijving van een stille dag aan boord van Pascal als docent in School at Sea jaar 2015/2016

“Wat kijk je?”
“The Passion”
“Gaan wij die ook kijken?”
“Nee, de tv is kapot”
“Oh… Waarom kijk je the Passion?”
“Omdat het Goede Vrijdag is”
“Wat is dat ook weer?”
“De dag na Witte Donderdag”

Voor diverse leerlingen bevat de voorgaande conversatie diverse klokjes met onvindbare klepeltjes. Nu zijn er wel vaker dingen aan boord die onvindbaar of simpelweg misplaatst zijn, dus eens kijken of we hier ook een belletje kunnen doen rinkelen.

“En wat wat Goede Vrijdag ook weer? Wat wordt er dan herdacht?”
“Iets met Jezus… Ow, dan zijn we vrij! Geen school!”

Wat een schril contrast met onze Duitse collega’s van de Thor Heyerdahl, die achter ons liggen en op zondag hun Eerste Paasdag beginnen met een stukje uit het evangelie van Lucas.

“Nee, Goede Vrijdag is geen officiële vrije dag”

Vervolgens raak je aan de praat over wat het dan wel is dat herdacht wordt. Over Jezus, de radicale vernieuwer in het jodendom, die de ultieme prijs betaalde voor zijn idealen. Op Witte Donderdag, tijdens het Laatste Avondmaal verraden door een van zijn naasten, ontkend door een ander. Op Goede Vrijdag aan het kruis genageld en gestorven. Verdwenen en herinnerd, verdwenen en vergeten… Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden en de komende weken. Met het einde van de reis in zicht vraag je je af: wat blijft ze bij, wat blijft mij bij, wat raakt in de vergetelheid? Wat voor eeuwig leek te duren blijkt nu ook eindig, ingehaald door de realiteit van de naderende thuiskomst. Wat nemen we mee, wat borgen we en wat koesteren we voor de toekomst, wat lieten we achter tijdens de reis?

Aan het einde van de middag vertrekken de leerlingen voor een overnachting bij gastgezinnen, gewoon in een huis, in een gewoon bed, terwijl de bemanning aan boord blijft. ’s Avonds kijk ik met Bouke een film in de salon. Nadat de laatste noten van Jesus Christ Superstar zijn weggeëbd valt op hoe stil het is op het schip. De wijzers van de klok geven half elf aan.

“Hoe lang zijn ze al weg?”
“Sinds vijf uur, dus dat is… al best wel lang…”

Naarmate IJmuiden dichterbij komt, lijken dit soort momenten steeds vaker voor te komen. Steeds vaker betrap ik mezelf dan op de vraag wat op termijn blijft hangen: de passie van de afgelopen maanden of de stilte die erop volgt?

PASCAL (docent)

Azoren – thuis (voor een aantal)

Azoren – thuis (voor een aantal)

School at Sea vaart al sinds het begin een route die via de Azoren naar “huis” leidt. Ieder jaar, tijdens ons verblijf op het prachtige Faial, leren we meer mensen kennen. In 2014/2015 werden we gevraagd of we met het schip een middagje op zee mee zouden kunnen kijken naar de zeilwedstrijden van de jeugdcompetitie van Europa! En van het een kwam het ander. In 2015/2016 voeren het eerst twee Portugese leerlingen mee.

Bart en Júlia spraken Engels en werden aan boord gekoppeld aan leerlingen die de eerste weken vertalingen deden naar het Engels, wanneer er uitleg in het Nederlands gegeven werd. Maar al snel leerde zij Nederlands. Júlia sprak het aan het einde van School at Sea bijna foutloos. Een behoorlijke uitdaging als je dagelijkse school (in het Portugees) ook gewoon door gaat!

In totaal zijn er al meer dan tien niet-Nederlandstalige jongeren mee geweest met School at Sea. Voor hen die uit een land kwamen dat op de route lag was het een soms een vreemd soort thuis komen!

Benjamin beschrijft het feest voor Bart en Júlia in 2015:

We komen bijna aan het einde van onze tijd op de Azoren… ahwww… Het was echt supergaaf hier en we hebben superleuke activiteiten gedaan. We konden al deze leuke dingen doen op de Azoren door drie dingen:

 

  1. We zijn gewoon een leuke groep
  2. De Azoren zijn leuk
  3. Bart en Júlia zijn bij ons aan boord

 

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben we de eer twee kinderen van de Azoren mee op reis te nemen: Bart en Júlia. Bij aankomst zijn we gefilmd door een filmploeg voor de Portugese tv. Op de kade werden we ontvangen door een grote menigte: fans van Bart en Júlia. De dagen daarna hebben de ouders van Bart en Júlia van alles voor ons geregeld. We hebben walvissen gespot, een uitwisseling gehad met de school van Bart en Júlia, we hebben in kleine groepjes overnacht bij alle vrienden van Bart en Júlia (waar we super verwend zijn), we hebben in kleine zeilbootjes gezeild (weer eens wat anders dan die 48 meter boot) en we waren uitgenodigd voor een diner met alle fans van Bart en Júlia met daarna nog een gaaf feest!

 

Al met al wat het dus een geweldige tijd op de Azoren en dat hebben we te danken aan Bart en Júlia en hun ouders! 

 

Super bedankt!!!

 

BENJAMIN

In 2016/2017 voer er ook een leerling uit Brazilië mee. Helaas hebben we de thuishaven van Ellen niet aangedaan, maar wel van de drie deelnemers van de Azoren in datzelfde jaar. Dit is haar verhaal:

It was also today that Kika, Carolina, Nikki, Marit and Alexander finished our amazing painting in the harbor, from School At Sea, 2016-2017. They did a very, very nice job. When they called everybody to look at the painting, we were asked to take a picture with our School At Sea jackets, with the whole group. Everybody was admiring the painting, that has the names of everyone that was part of this amazing year, along with a beautiful painting of the ship and, also, from the Whale that we gave to Sam on his birthday, as it’s always with us during our Watches. The painting represents very well the group and how incredible those five months have been. I felt very nostalgic, looking at the names and thinking about all those people that made me the person I am now. But, suddenly, Carolina’s dog stepped in the painting, that was not yet dry from the painting process, and we all started screaming “NOOOO…”. The dog looked so confused, and we were all laughing. But nothing happened to the painting!

 

It was very touching to see Carolina, Jorge and Emília hugging their families goodbye. Not only because I love all of them very much, and was happy because they got to see the people they love the most again before spending two weeks at sea; but also because I looked at them, I saw the tears in their eyes, and saw they were happy and sad at the same time, and I knew that in less than three weeks, me and everybody on board is going to feel the same: we will be extremely happy to see our families again, and extremely sad because those amazing six months are over.

 

When the ship was going to leave the harbor, somebody rang the bell. I was cleaning the dishes with kitchen duty, but we all stopped to support our loved Portuguese friends, when they were saying goodbye. And at some point, I looked at my friends on board. And I could tell, they all felt like crying. Because they knew. I knew. Everybody knew: this was the beginning of the end.

 

All I could think about this day was how much I love the life full of adventure I have now. And how amazing it is to learn something new and exciting every single day. And how beautiful the sunsets are when we are at sea. And how much I love my roommates. And that I should probably take a seasick pill as soon as possible.

 

Ellen

Kadetekening op de Azoren

Kadetekening op de Azoren

Na een goed verlopen scheepsovername zijn we aangekomen op de Azoren. Op de Azoren is het voor alle zeevarenden traditie om een kadetekening achter te laten. Met deze tekening laten crews een teken achter dat zij de oceaan overgestoken zijn en Europa bereikt hebben.

De verschillende School at Sea-jaren hebben ook hun tekening achtergelaten. Iedere tekening uniek, ieder verhaal nog unieker.

Julie uit School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft een ander belang in het maken van de tekening:

Een traditie van alle zeevaarders die in Horta komen, is om een kadeschildering te maken. Een kadeschildering maken is niet alleen leuk, maar geeft ook de zekerheid om weer veilig thuis te komen. Daarom is het natuurlijk ook een traditie van School at Sea om een kadeschildering te maken. Gelijk om 09:00 uur ’s ochtends begonnen drie meisjes met de schildering. Eerst een witte basis-laag, dan een schets met krijt, alles inkleuren en tenslotte alle details nog schilderen. Af en toe kwamen er wat mensen even kijken hoe het ervoor stond en je kon ook al snel de schildering tevoorschijn zien komen. Het was een grote klus, maar aan het einde van de dag, rond 20:00 uur ’s avonds, was de klus geklaard. Het zag er erg mooi uit. Op de achtergrond stond de route en op de voorgrond het schip. Boven was een kaart met alle namen van de bestemmingen erop en al onze namen stonden aan de zijkant. Goed gedaan, nu kunnen we veilig weer naar huis!

Julie v N

Ook Amber beschrijft hun tekening uit 2015/2016

We zijn alweer op de terugweg, maar eerst maken we een korte tussenstop op Faial. Man, wat hebben we veel gedaan op Faial. Dit blogje wijd ik aan één van die activiteiten, namelijk: de kadeschildering!

De hele week dat we in Faial lagen, hebben vijf stoere meiden hun andere taken aan de kant gezet en in weer en wind de meest prachtige kadeschildering tot nu toe gemaakt! Kirsten, Tess, Maartje, Jennifer en ik hebben in de week vóór aankomst in de Azoren al druk overlegd en geschetst. Uiteindelijk zijn we met zijn vijven tot één ontwerp gekomen, nadat de hele groep nog wat heeft gebrainstormd.

Het ontwerp ziet er als volgt uit: een ring gevormd van touw, waaruit de boeg van de Regina op een golf naar de kijker toe rolt, golven aan de onderkant van de boeg, die uit de ring springen en een idee van perspectief geven. Linksboven staat School at Sea 15/16  geschreven, met daaronder kleine golven. De lucht is grijsblauw, wat een dag met lekkere wind voorspelt. Linksonder is een grijze, half uitgerolde papyrus (zo’n coole rol die vroeger werd gebruikt) met daarop alle bestemmingen waar we tot nu toe zijn geweest. Aan de bovenkant van de tekening steekt de mast, met daarop de Amsterdamse vlag, fier uit boven de ring. In de vrijgelaten ruimte links, boven de ring, staan de namen van alle kanjers die dit jaar zijn meegegaan met School at Sea.

 

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Nog maar 300 mijl naar de Azoren te gaan en dat betekent…?

SCHEEPSOVERNAME!

Inmiddels kennen de deelnemers het schip al goed. Het weer heeft zich van verschillende kanten laten zien tijdens deze oversteek. Weinig wind, helemaal geen wind, maar ook een goede windkracht 6. De komende dagen wordt er geen harde wind, maar wel draaiende, wind verwacht en dat is niet zo gunstig. We hebben dus haast, alle zeilen bij voor de kapitein van de derde scheepsovername!

Voormalig projectleider Mieke beschrijft tijdens School at Sea lichting 2014/2015 heel mooi hoe de dagen voor de scheepsovername waren.

Het waait flink, een goede regenbui op zijn tijd, er zijn best hoge golven en het gonst van de opwinding voor de één na laatste scheepsovername die begint op driehonderd mijl voor bestemming Horta, Azoren.

De inventiviteit van de leerlingen neemt toe. Er wordt gesolliciteerd naar uiteenlopende, zelfbedachte functies: van toiletjuffrouw tot stuurhutpurser. De toiletdames willen eigenlijk hard aan hun school werken, de stuurhutpurser is gewoon nieuwsgierig naar wat er allemaal in de stuurhut gebeurt. En de scheepsarts in spe? Haar motivatie beschrijft ze mooi in haar handgeschreven sollicitatiebrief. De sollicitatiebrief van de machinist was kort maar krachtig: ‘ik word gewoon weer machinist’: Daar hoeft ook niemand over na te denken. Op het lijf geschreven, voor de derde keer op rij is dat dezelfde, daar hebben we allemaal alle vertrouwen in.

Het is natuurlijk belangrijk dat er goed gegeten wordt tijdens de scheepsovername, en ja, gelukkig, onze twee kooktoppers bundelen hun kook- en sollicitatiekrachten, worden aangenomen en gaan ons een paar dagen lekker verwennen met hun kookkunsten. Onze vaste bakker heeft een compagnon en in zijn vrije tijd thuis bakt hij op een middeleeuwse manier brood. We zijn nieuwsgierig wat deze combi tijdens de scheepsovername gaat opleveren: middeleeuws Regina Maris brood?

De bekendmaking van de functies is altijd een spannend moment: wie wordt er kapitein? En wie zijn de stuur- en bootsmannen? Was ik goed bezig met mijn voorbereiding? Heeft de stuurman/kapitein wel gezien wat ik allemaal kan en doe tijdens mijn wachten? Ben ik er nu klaar voor?

Om het goed vast te leggen zijn er twee razende reporters, zij maken een filmverslag van de scheepsovername. Slimme meiden: van zowel een hoog als vanuit een laag perspectief gaan ze het vastleggen, fysiek een ijzersterk koppel! (Je zou ze samen moeten zien ramenlappen!) Sommige SaS’ers solliciteren op meerdere functies: niet geschoten is altijd mis, anderen vinden het fijn om wacht te lopen en matroos te zijn.

En dan komt het verlossende woord: de kapitein is een dame die het dubbel en dwars verdiend heeft, ze heeft drie ijzersterke stuurmannen en drie dijken van bootsmannen. Eerst hier wat teleurstelling en daar wat opwinding, maar uiteindelijk kan iedereen zich in de benoemingen vinden.

Ik kijk erg uit naar deze scheepsovername!
Mieke (projectleider)

Voor Jesse uit School at Sea jaar 2018/2019 was de kapitein Thomas, en zij kregen wel veel wind!

Vandaag is de derde scheepsovername begonnen met Thomas als kapitein. De dag begon al met veel wind en vooral heel veel dolfijnen. In de ochtend werd iedereen naar de stuurhut geroepen voor de sollicitatiegesprekken en daarna gingen Sam en Pascal overleggen over wie welke functie zou krijgen. Ik had gesolliciteerd voor stuurman, maar omdat niemand voor kok had gesolliciteerd, had ik me ook aangeboden als kok, samen met nog twee andere SaS’ers.

Tijdens de lunch kwam Sam naar de eetzaal waar alle leerlingen toen ook waren en maakte hij de functies bekend. Thomas is kapitein geworden en ik behoor samen met twee anderen tot het keukenteam. Die middag ging de wind alleen maar harder waaien en begon het aan één stuk door te regenen. Vanaf 17:00 uur begon de scheepsovername en besloot kapitein Thomas dat er gegijpt moest worden. Die avond hebben we gegijpt, wat erg moeilijk was door het zware weer. Ondanks het slechte weer ging alles goed, behalve dat de schoot van het grootmarsstagzeil knapte, omdat het door geschavield was. De komende dagen wordt heel rustig weer voorspeld, dus we verwachten een mooie derde scheepsovername.

Jesse

En ook Elisa uit School at Sea lichting 2019/2020, heeft vertrouwen in het team dat de scheepsovername tot een goed einde moet brengen!

Het is dag twee van de scheepsovername en ik ben net klaar met mijn één-tot-vijfdagwacht. Ik heb zelden zo’n actieve één-tot-vijfwacht gehad. Om 13:00 uur stuurde stuurvrouw Maura de eerste matrozen naar beneden om de lunch te halen, maar nog voordat die er was, hadden we de onderbram al gezet.

Na de lunch haalden we een schoot en wat neerhalers door en gingen er twee SaS’ers de mast in om de stagzeilen in te pakken. De lucht was grijs en er kwamen buien aan. Ik bereidde de matrozen voor om de onderbram weer weg te halen en toen de bui er eenmaal was, konden we het zeil snel weghalen. De bui trok snel over en de onderbram kon weer gezet worden, net zoals het grootmarsstagzeil. Toen alles weer netjes stond, haalden we de braslijnen door met een derde handje. Dat is een soort katrol die het makkelijker maakt een lijn aan te trekken. We trokken een beetje te hard en hebben nog net geen ra gebroken, maar de lijnen stonden wel heerlijk strak.

Even later trok er weer een bui over, dus je raadt het al: onderbram weg! En het grootmarsstagzeil ook natuurlijk. Tijdens het buitje kwam de keukendienst heerlijke sushi brengen, die we helaas snel naar binnen moesten proppen om het zeil weg te kunnen halen. Het buitje was over en er vertrokken weer twee SaS’ers de mast in om wat stagzeilen in te pakken en toen ze weer beneden waren, kon de onderbram er eigenlijk wel weer bij.

Tijdens het laatste buitje van onze wacht haalden we nóg meer zeilen weg (en ja, natuurlijk weer die onderbram) en gingen we op een gegeven moment acht knopen op maar drie zeiltjes! Het was hard werken, maar leuk hebben we het wel gehad.

Elisa

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Het vorige week beschreven gevoel is nog steeds het meest indrukwekkende wat ik ooit heb mogen voelen. Sinds mijn avontuur bij School at Sea is afgelopen is de jacht om dit weer te kunnen ervaren een drijfveer geweest in veel keuzes die ik in het leven heb gemaakt en nog ga maken.

 

Na het behalen van mijn middelbare schooldiploma heb ik mij aangemeld bij de Zeevaartschool in Rotterdam. Aangezien ik geen natuurkunde heb gehad op het middelbaar mocht ik niet naar het HBO en ben ik vervolgens een niveau lager begonnen. Gedurende het eerste jaar kwam ik er achter dat een bepaalde Nederlandse rederij 10 plekken had voor een soort vroege zomerstage voor Nederlandse eerstejaars maritiem officier studenten. Wederom heb ik hier mijn zinnen op gezet en ik heb hard mijn best gedaan om door die selectie heen te komen, dit lukte! Ik mocht een zomer doorbrengen aan boord van een multipurpose cargoschip van 180 meter lang. Al deze praktijkervaring zou bovendien een mooie aanvulling zijn op de studie die ik volgde. Eenmaal aan boord viel het leven aan boord van een cargoschip toch best tegen. Begrijp mij niet verkeerd, ik mocht weer twee keer de Atlantische Oceaan over, ditmaal betaald, en ik heb ook het een en ander mogen zien van de plekken waar wij zijn aangemeerd en dat was tof. Maar dit massale vaartuig voelde aan als een fabriek op het water. Het continue gebrom van de motoren en generatoren in combinatie met de industriële havens waar het schip zo snel mogelijk laadde en loste deed mij inzien dat dit niet klopte met het geromantiseerde beeld van het zeemansleven wat in mijn hoofd zat ingeprent. Ik miste de magie van het zeezeilen en de idyllische gevoelens waarmee ik het ben gaan associëren. Toen wist ik eigenlijk al dat het beroep waar ik voor opgeleid werd niet hetgeen zou zijn waar ik mijn draai in zou kunnen vinden.

 

Hierna heb ik ook nog het tweede jaar gedaan om vervolgens de keuze te maken om alsnog natuurkunde certificaten te halen om weer opnieuw naar het eerste te gaan, ditmaal op de HBO. Vol zelfvertrouwen ben ik wederom in het eerste jaar gestart, de certificaten waren met een afgeronde negen behaald. De studie was dan misschien niet helemaal wat ik wilde, het zou wel een hele goede basis zijn om daarna verder te kunnen. Ironisch genoeg ben ik vervolgens keihard op mijn bek gegaan op natuurkunde waarna ik moest stoppen met de opleiding. Hoewel dat erg vervelend was, heb ik hier toch mijn vrede mee gevonden.

Ik besloot het toen maar te proberen bij de studie International Tourism. Ik heb hier mijn propedeuse in gehaald en toch de keuze gemaakt om te stoppen met school. Al een hele tijd had ik weer last van die rusteloosheid omdat ik al even stil stond. Ik had nog steeds die honger naar meer maar ik ging nergens naar toe.

 

Stoppen met school was geen makkelijke keuze, het gaat helemaal in tegen wat onze maatschappij verwacht, bovendien was ik er ook al even mee bezig. Maar gedurende de jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen, ik weet wie ik ben, wat ik wil, maar vooral wat ik kan. Ik heb genoeg vertrouwen in mijzelf om de stap te durven nemen niet het standaard pad te bewandelen wat tegenwoordig al van jongs af aan wordt ingeprent als zijnde het juiste.

 

Momenteel schrijf ik dit stukje tekst over mijzelf, zittend met een kop thee, aan boord van de Fantastiko. Een paar maanden geleden is er een vacature als Sea Ranger op mijn pad gekomen. Hoewel ik op dat moment werkzaam was als bedrijfsleider in de horeca en een dik prima vast inkomen had tijdens de corona crisis, wist ik dat ik hiervoor moest gaan. Ik heb mijn baan opgezegd, veel getraind en mij volledig gestort op de strenge selectieprocedure waaruit uiteindelijk acht nieuwe rangers zouden worden gekozen. Het was een ontzettend grote en spannende gok maar ik was mijzelf er ook van bewust dat zelfs wanneer ik het niet zou halen ik hierdoor toch weer zou groeien en er veel van ging leren.

Na een fysieke selectiedag en twee bootcamps kan ik nu toch met trots zeggen dat ik het doel wat ik mij gesteld had, heb behaald en dat ik nu Sea Ranger op mijn CV kan zetten.

De Sea Ranger Service is een nog vrij nieuwe (maar veelbelovende) organisatie die zich inzet ten behoeve van het behoud van ons zeemilieu. Onze visie is om onze oceanen te herstellen tot een gezond en overvloedig ecosysteem en daarmee ook de menselijke capaciteiten en welvaart vooruit te helpen. De werkzaamheden vinden plaats vanuit zeilschepen en bestaan onder andere uit het nemen van monsters en waarnemingen voor onderzoeken, inspecties en het monitoren van beschermde zeegebieden. Doordat we al zeilend te werk gaan dragen we zo min mogelijk bij aan de opwarming van de aarde en ook aan boord proberen we zo veel mogelijk biologisch verantwoorde producten te consumeren.

 

Een paar jaar geleden had ik nooit voor mogelijk gehouden dat ik zou zijn waar ik nu ben.

Ondanks dat de weg hiernaartoe ietwat rommelig is verlopen, heb ik de laatste paar jaar het gevoel dat alles langzamerhand op zijn plek begint te vallen. Ik ben momenteel een van de coolste beroepen aan het uitoefenen die ik mij kan bedenken en ik kijk ontzettend uit naar het komende jaar bij de Sea Ranger Service. Ik ben ook ontzettend benieuwd naar wat de toekomst mij hierna zal brengen en ben klaar om dat met beide handen aan te pakken. Mijn rusteloze honger naar avontuur en tegelijkertijd innerlijke rust zal nooit helemaal weggaan, maar ik begin gaandeweg steeds beter te begrijpen hoe deze valt te stillen.

 

De zes maanden aan boord bij School at Sea hebben mij een onbetaalbaar stukje zelfkennis en ontwikkeling meegegeven waarvan de vruchten zich steeds meer beginnen af te werpen naarmate ik ouder word. Dit verhaal zou heel anders zijn gelopen als ik acht jaar geleden de School at Sea flyer die ik van meneer Pont tijdens de Nederlandse les kreeg had weggegooid voordat ik het klaslokaal uit liep.

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

De oceaan is een prachtige plek om na te denken. Oceanen aan tijd, stilte, eenzaamheid en prachtige zonsondergangen en nachten, zetten aan tot filosofische gedachten. Van Bermuda naar de Azoren is een deel van de reis, waar de groep begint na te denken over weer thuis zijn. De terug reis is begonnen. Hoe is het om straks weer thuis te slapen. Alleen in een kamer. Op de fiets naar school en s avonds of in het weekend naar je sport vereniging. Zonder al die bijzondere mensen die je hebt leren kennen.

Thierry beschrijft zijn ervaring (in twee delen) over hoe het was aan boord, wat zijn “eye openers” zijn geweest en in deel twee beschrijft hij waarom School at Sea hem heeft gebracht bij wat hij nu doet. Maar eerst zijn prachtig beschreven ervaring van weg dromen op een grote oceaan.


Ik weet nog goed hoe de maanden voordat ik als 16-jarige jongen aan boord stapte bij School at Sea zijn verlopen. Het waren de laatste weken van mijn derde jaar VWO. Ik, toen nog 15, ben opgegroeid met een ontzettend avontuurlijke moeder. Zij deinsde er niet voor terug om in haar eentje sprongen in het diepe te wagen wat resulteerde in ontzettend gave reisverhalen waar ik als tiener alleen nog maar over kon dromen. Het werd mij dan ook met de paplepel ingegoten om niet bang te zijn voor het onbekende en ervaringen op te doen waar ik dacht gelukkig van te worden. Toen merkte ik al dat er een bepaalde rusteloosheid binnen in mij zat en ik wist (nog) niet hoe ik dit gevoel verzadigd kreeg.

Tijdens een Nederlandse les, waar ik net zo weinig interesse voor had als voor de meeste andere vakken op school, had meneer Pont nog een laatste dingetje voordat wij onze spullen konden pakken en de les konden verlaten: hij deelde aan iedere leerling een kleine flyer uit waarop ‘School at Sea’ stond. De meeste leerlingen hadden deze al verkreukeld nog voor ze bij de deur van het klaslokaal stonden maar een stemmetje diep in mij vond dat ik dit toch eerst verder moest uitzoeken voordat ik de flyer aan de vergetelheid zou verliezen. Toen wist ik het nog niet maar meneer Pont had op dat moment, tijdens zijn les Nederlands, mij het ticket gegeven voor een van de meest memorabele en bepalende avonturen van mijn leven.

 

De maanden die volgden heb ik als ontzettend spannend ervaren omdat het nog helemaal niet vast stond of het mij überhaupt ging lukken om deel te nemen. Een reis als deze moet namelijk bekostigd worden. Aangezien ik van huis uit maar een fractie van het gehele bedrag mee kon krijgen en ik op mijn 15e nog niet echt een spaarrekening had, werd er van mij verwacht sponsoring te zoeken. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan… Hoewel ik na veel afwijzingen toch nog een mooi bedrag bij elkaar wist te sprokkelen, was de werkelijkheid dat dit toch nog niet genoeg was. Voor mij is het er uiteindelijk dus op uitgedraaid het overige deel door middel van een lening te bekostigen (thanks mam, die krijg je nog terug van me). Hoewel het proces dus niet zonder slag of stoot is verlopen is het al met al wel gelukt om mij aan boord bij School at Sea te krijgen en het avontuur, dat op de flyer tijdens mijn les Nederlands nog slechts tot mijn verbeelding sprak, te verwezenlijken.

 

Over de reis zelf en wat wij (SaS leerlingen) gedaan hebben ga ik heel erg kort zijn: het was fantastisch. We hebben vulkanen beklommen, jungles getrotseerd, plekken bezocht die je normaal alleen maar op posters ziet en kennis gemaakt met verschillende culturele werelden. Waar ik wel dieper op in wil gaan is wat de zes maanden bij School at Sea mij allemaal gebracht hebben en waar ik mij acht jaar later bevind.

Het halve jaar aan boord heeft de persoonlijke ontwikkeling die een adolescent op zijn weg naar jongvolwassenheid doormaakt met een sneltreinvaart versneld. Wanneer je met een grote groep mensen een lange tijd op een beperkte ruimte met elkaar ‘opgescheept’ zit leer je de anderen, maar vooral ook jezelf, op een unieke manier kennen. Daar waar veel leeftijdsgenoten zichzelf nog de vraag aan het stellen waren: ‘wie ben ik als individu?’ had ik daar al een antwoord op en kon ik op het moment dat ik van boord ging mezelf direct vol goede moed storten op alle volgende vragen die opkwamen in het proces naar volwassenheid. Ook de trainingen in zelfreflectie en teambuilding hebben mij belangrijke lessen geleerd waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds gebruik van maak. Gedurende het halve jaar aan boord leerde ik ook een aantal dingen in de praktijk. Denk aan bijvoorbeeld hoeveel emmers een persoon in staat is te vullen met zijn maaginhoud wanneer het schip begint de schommelen op zee. Of dat je altijd naar de locals moet luisteren wanneer je je in het buitenland bevindt. Zo heb ik in een eigenwijze bui bij de indianen in Panama leguanenhuid gegeten ondanks dat de indianen moeder van het hutje waarin ik verbleef mij dit afraadde. Het smaakte een beetje naar kippenhuid, maar dan wat rubberachtig, en dat was genoeg motivatie voor mij om naar mijn maag te luisteren in plaats van naar mijn gezonde verstand. Wat volgde waren een paar dagen waarin ik nogal ziek ben geweest en waarbij mijn indianen moeder al biddend aan mijn bed heeft gezeten terwijl ik genoot van de waanbeelden die een hoge koorts met zich teweeg bracht. Helaas heeft dit ertoe geleid dat ik niet mee kon met de locals om te zien hoe zij op kaaimannen jaagden, maar nu heb ik wel een reden om in de toekomst weer eens terug te reizen naar deze toffe plek.

 

Maar de ervaring waar ik het liefst aan terugdenk, die het meeste impact heeft gemaakt op mij, was tijdens de zeilende oversteek van de Atlantische Oceaan. Tijdens mijn nachtwacht van 12 tot 4 keek ik omhoog naar de hemel. Er was geen wolkje aan de lucht te bekennen en ik werd overweldigd door een visueel schouwspel bestaande uit een ontelbaar aantal sterren, de witte contouren van de Melkweg, en hier en daar kleuren die onmogelijk te spotten zijn in onze door licht vervuilde westerse wereld. Pas toen heb ik voor het eerst echte schoonheid mogen aanschouwen in zijn puurste vorm. Het enige geluid op de achtergrond was de wind die ons kleine schip over deze onbegrensde oceaan voort blies en de stille golven die langzaam hun grip verloren op onze romp bij ieder zetje waarmee de elementen ons van achteren voortstuwden. Nooit heb ik mij zo klein gevoeld en tegelijkertijd ook zo groot. Het enige waar ik deze adembenemende situatie mee heb kunnen vergelijken was het gevoel dat ik mij in een glazen bol bevond. In het midden van deze bol zat dan ons mini schip, onze eigen wereld. De rusteloosheid waar ik het eerder over had werd toen pas voor het eerst verzadigd en hoewel ik nooit eerder zoveel innerlijke rust heb weten te vinden heeft dit tegelijkertijd een honger naar meer aangewakkerd. Er lag een immens grote wereld aan mijn voeten boordevol opzienbarende pracht en onbeschrijfelijke ervaringen. Ik wist toen pas echt hoe het voelt om te leven…..

(VRIJDAG DEEL TWEE!!)

 

De oceaan weer over 

De oceaan weer over 

De terugweg is echt begonnen. Het weer is anders, kouder, grijzer, wispelturiger. De oceaan heeft een donkerdere kleur gekregen en de zon, ook al schijnt die nog zo heerlijk, warmt de deelnemers aan boord een stuk minder snel op.

De wind is gunstig. Het is nu eerst nog even wennen met weinig wind en dan vanaf vanavond, als er wat mijlen naar het noorden zijn gevaren, kunnen we voor de wind met vol tuig varen. Recht op de Azoren af! In een rechte lijn is deze reis 1800 mijl. Maar door wisselde winden gaat dit niet altijd in een rechte lijn. De komende veertien dagen zijn ze nog wel onderweg! En de wind, die zal ook langzaam toe gaan nemen, net als bij Laura gebeurde tijdens School at Sea jaar 2015/2016

De oversteek is bij deze dan echt begonnen. Spannend!!

Martin vertelde dat het weer niet altijd even goed zal zijn. We moeten ons dan ook vaker aan de veiligheidslijn koppelen. Zoals de stuurmannen het zeggen: het echte zeilen is begonnen! We moeten veiligheidsmaatregelen nemen: ramen dicht in de salon, waterdichte deuren dicht (anders komt er overal water) en overal waar je kijkt liggen antislipmatjes. Ook in de hutten moeten maatregelen genomen worden: alles moet zeevast staan.

Nadat we dit alles hadden gedaan, ging de motor aan en al snel werd “Schoener!” geroepen. Het schoener ging omhoog en binnen een half uur waren we al aan het zeilen. De wind was zondag nog rustig en lekker relaxed.

Dat was van korte duur. De volgende dag hadden we dertig knopen wind. Heel gaaf!

LAURA

Onderstaande video is van de 13:00-17:00 // 01:00-05:00 wacht van School at Sea jaar 2018/2018

 

Tijdens School at Sea jaar 2019/2020 heeft Tijl een hele belangrijke reden om op de Azoren te willen zijn!

Vandaag was het weer zover, de dag van vertrek. We lieten Bermuda achter ons en gingen op weg naar onze laatste officiële bestemming voordat we terug naar Nederland gaan. Rond 11:00 uur ’s ochtends vertrokken we. Daarvoor moesten de wachten alles klaarmaken, de keukendienst zich voorbereiden en moest alles, maar dan ook alles, zeevast gezet worden. We zijn dan wel niet meer in de Bermudadriehoek, er gaan waarschijnlijk golven komen die gelijk zijn aan de golven in dat gebied.

Nu zijn we op weg naar de Azoren. Veel mensen hebben er zin in: we gaan een kadeschildering maken én we kunnen weer gebruik maken van een Europese telefoonbundel! Dat betekent dat we geen WiFi-hotspots meer op hoeven te zoeken. De oversteek duurt rond de twaalf dagen, de zeilfanaten hebben zin om weer fanatiek het schip te besturen, de scholieren gaan hard aan de slag om toetsen te maken en de zeezieken? Die bereiden zich mentaal alvast voor!

Tijl

Andrea van School at Sea jaar 2018/2019 weet een echte SaS dag samen te vatten:

Vandaag had ik mijn eerste wacht sinds we van Bermuda vertrokken zijn. Ik zit in de negen tot één wacht, dus ik had de hele dag aan school gewerkt. Vandaag heb ik twee opdrachten ingeleverd, namelijk voor Nederlands en levensbeschouwing. Vanmorgen werd er tijdens school geroepen dat er dolfijnen te zien waren. Veel mensen renden gelijk naar buiten, maar al snel kwam iedereen weer naar binnen. Het was weer een ‘Oh nee… toch niet’-momentje. Later tijdens de wacht zagen we wel dolfijnen, maar ze waren al snel verdwenen. Tijdens de wacht voeren we op de motor. Er was niet heel veel wind en de wind kwam recht van voren. We kunnen niet tegen de wind in varen, dus daarom moest ‘de brommende kachel’ aan. Het was best wel lekker weer, dus we hebben de hele wacht buiten gezeten. Ook heeft iedereen een tijdje aan het roer gestaan natuurlijk. De maan was enorm helder, wat heel mooi was om te zien. Naast onze normale klusjes, namelijk de toiletten en de gang schoonmaken en de groenten keren, hebben we niet zo heel veel gedaan. Het was gewoon een hele gezellige en rustige wacht. Nog ruim 1600 zeemijl en dan zijn we alweer op de Azoren!

Andrea

Op onderzoek op Bermuda

Op onderzoek op Bermuda

Vanuit School at Sea worden op Bermuda een aantal excursies georganiseerd. Een les over de economie van het eiland van een lokale econoom, als het mogelijk is een uitwisseling met het lokale schoolzeilschip de ‘Spirit of Bermuda’, een excursie naar overwoekerde forten op het eiland, een ochtendwandeling om de zonsopkomst te zien en verder natuurlijk de normale boodschappen bij iedere stop!

Bermuda is dan misschien niet groot, maar er is genoeg te doen. Ook tijdens een dagje vrij beleven de SaS’ers genoeg avonturen!!

Sterre uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft haar dagje vrij:

Nou, daar waren we dan. Dwars door de Bermudadriehoek en aangekomen op Bermuda kregen we een paar dagen later vrije tijd. Samen met een paar andere SaS‘ers stond ik bij een „busstation“ (het was enkel een roze paaltje) te wachten op de bus naar Hamilton. En ja hoor, het was een échte bus, waar we in konden zitten.

In Hamilton aangekomen gingen we een winkelcentrum in om daar gebruik te maken van de wifi. Al die SaS’ers die daar op de grond op hun telefoon zaten, wekten wat vreemde blikken op bij omstanders. Zo riep een voorbijganger: „What the hell is going on? What the **** are you doing here all on your phones like that?“ Tja, ik probeerde het project nog uit te leggen… maar dat werkte niet.

Nadat we weer met iedereen bijgekletst waren, gingen we op zoek naar goedkope lunch. Alles is hier namelijk superduur! Bij een bakker hebben we wat broodjes gekocht die we in een parkje opaten.
Natuurlijk zijn we ook nog op zoek gegaan naar de erg gewilde Bermuda truien. Deze SaS-traditie moest immers in stand worden gehouden. Ook hebben we weer een veel te dure voorraad aan eten ingeslagen in een echte supermarkt! Niet eentje waar je dus twintig minuten moest wachten totdat je er in kon en de helft van de schappen leeg stonden.

’s Avonds zijn we aan het water gaan zitten en hebben we genoten van het prachtige landschap en het blauwe water van Bermuda. Na gegeten te hebben in weer een veel te duur restaurant was het tijd om naar huis, de Thalassa dus, te gaan.

Sterre

Joost uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft heel mooi hoe hij Bermuda ervaren heeft.

Vandaag hebben we te horen gekregen dat we op eigen reis op Bermuda gingen. Arend, Bart en ik gingen samen op stap. We zijn heel Bermuda over gelift, vanaf St. George’s naar Hamilton naar Dockland, om daar de School at Sea vlag bij het fort te hijsen. Jammer genoeg had geen van ons dollars mee, wat het reisgebeuren iets lastiger maakte. Niet getreurd, wij gingen liften. Onze eerste lift bracht ons voor de eerste etappe tot de helft, tot aan het vliegveld. We werden vervoerd in een transporttruck waar we lekker konden staan met de wind in onze haren. Hierna kwamen we een mevrouw tegen die haar kinderen net naar school had gebracht en naar Hamilton moest.

Het was erg gezellig om in de auto te met haar praten over Bermuda. Ze vertelde dat zij hier wel heel veel verdient, maar dat alles heel duur is. Ze verdiende 130.000 $ netto per jaar. Haar huis is 4500 $ per maand en daar komt nog een gekke belasting overheen. Een pak melk is 5,25 $. Dan raakt dat fortuin snel op. Alles moet namelijk geïmporteerd worden naar Bermuda. In Hamilton had Arend nieuwe schoenen nodig, die we na een kort gesprek deels gesponsord kregen, omdat hij bewondering had voor ons project. Hierna gingen we na een kort gesprek over ons project gratis met de pont naar Dockland. Hier kwamen we Team Oracle van de America’s Cup tegen die hier een grote trainingszaal en organisatiegebouw hebben. Arend, Bart en ik hebben ook meegetraind met die mannen, het is echt niet normaal hoe sterk zij zijn. Honderd slagen halen met een winch op windkracht 30, respect. Ik hield het één minuut vol. Het team was al de halve dag bezig.

Hierna zijn we naar het oude fort geweest, waar we na een kort gesprek over ons project ook gratis binnenkwamen. Hier hebben we de vlag gehesen, Neptunus verkleed, het fort verkend en Wi-Fi gebruikt bij de dolfijnen van Dolphin Quest, waar we ook gratis waren! Hierna zijn we teruggegaan naar Hamilton met de pont. Niemand ging jammer genoeg naar St. George’s vanuit Hamilton. Toen besloten we naar de vrienden van Bart te gaan. Deze club is voor mensen van de Azoren, aangezien 11.000 van de 70.000 bewoners van Bermuda uit de Azoren komt. Bart had hier een dag geleden een interview gehad voor de televisie van Portugal. De baas van deze club was enorm aardig en kocht een buskaartje voor ons naar St. George’s.

Daar aangekomen moesten we beginnen met het opbouwen van de barbecue voor het feest met het Duitse schip dat naast ons ligt, de Thor Heyerdahl. Erg gezellige mensen. Vandaag was een leuke dag.

JOOST

Aankomst Bermuda

Aankomst Bermuda

Bermuda is een eiland midden in de Noord-Atlantische Oceaan. Het ligt 1000 kilometer uit de kust van de Verenigde Staten. Met een grootte van 53 km2 is het net iets kleiner dan Ameland (qua grootte de middelste van de Waddeneilanden). Op Ameland staan slechts 3.747 inwoners geregistreerd, op Bermuda staan anno 2020 71.000 mensen ingeschreven.

En dat is ook het bijzondere aan het eiland, want dit heeft alles te maken met het economische systeem op het eiland. Alhoewel er grote armoede op het eiland heerst, is het inkomen per inwoner (op papier!) enorm hoog ($69.900 in 2004 – Wikipedia) door de belastingvoordelen voor ingeschrevenen.

Bermuda is de eerste haven die de SaS’ers aan boord het gevoel geeft dat ze weer in een westerse haven zijn, weg uit de Caraïben. Zo komen ze rechtstreeks uit een communistisch (al noemen de Cubanen het zelf socialisme) land met een bijzondere economie, in het tegenovergestelde terecht. Destemeer een reden om een economie-uitje te plannen op het eiland. Maar dat is voor later. Eerst maar eens veilig de haven in komen! Tijdens School at Sea 2019/2020 betekende dit een loods aan boord nemen. Dat is een soort gids die precies weet waar alle riffen en ondieptes liggen rond het eiland en zo andere schepen veilig de haven in loodst. In het blogje van Roemer meer uitleg:

De dag van aankomst voelde enigszins als een heel vanzelfsprekende en normale dag. Tijdens mijn wacht kwamen elke tien minuten wel wat leerlingen op de monitor kijken op welk tijdstip we aan gingen komen. Verder was mijn wacht een (relatief) normale wacht, behalve toen er veel marifoonoproepen kwamen vanuit Bermuda over de aankomst. ‚

Na mijn wacht ben ik met de keukendienst gaan chillen. Op een gegeven kwamen we op het idee om een gehaktbal te maken voor matroos Alex. Hij was 50 geworden op Cuba en is een echte ’meatlover’, maar de keukendienst van die dag had hem een fruitsmoothie gegeven, die overigens erg lekker was. Wij wilden hem een kado geven dat hij wel….. tja hoe zeg je dat? Dus we hadden hem een heerlijke gehaktbal gegeven en zijn bord gedecoreerd met zijn lievelings-maggiesaus en een shagje erbij. Hij was dolblij! Ondertussen was Bermuda al heel duidelijk te zien en ging ik met een mede-SaS’er de mast in. De deining was niet te harden en de mede-SaS’er werd misselijk dus we gingen maar naar beneden. We waren echt al heel dichtbij dus we besloten de wacht te helpen. Samen met een andere SaS’er pakte ik de binnenkluiver in, maar eigenlijk hebben we toen vooral gechild en genoten van het prachtige uitzicht.

Het werd nog indrukwekkender toen er een loods aan boord kwam, terwijl we aan het varen waren. Hij sprong van zijn eigen boot bij ons aan boord terwijl we acht knopen voeren. Hij zou ons „helpen“ om aan te meren in St. George. Veilig aangekomen moesten de mede-SaS’er en ik alsnog de binnenkluiver inpakken.

Daarna hebben we lekker rondgelopen op de kade en mochten we twee films kijken in de avond. Veel mensen waren al in slaap gevallen tijdens de eerste film. Ik heb heerlijk geslapen die nacht in een bed waar ik niet uitrolde.

Roemer

Tamara van School at Sea lichting 2017/2018 verteld over het schoonmaken voor de aankomst.

Na de storm was het schip erg ranzig en stonk het op verschillende plekken. We waren dan ook erg blij toen we deze ochtend de salon in kwamen en er heerlijke frisse, Bermudaanse lucht onze gezichten in werd geblazen! Eindelijk stonden de deuren open en konden we gewoon naar buiten. Daar zagen we op het land de pastel gekleurde huizen al staan en de zee bestond uit helder, lichtblauw water.

Na de lekkere, uitgebreide, veel te dure brunch, konden we beginnen aan de Cuba-Cleaning 2.0. of ik bedoel eigenlijk de Bermuda-Cleaning. Door de storm waren verschillende potten olie door de eetzaal en keuken gevlogen en in het washok waren onder andere potten kappertjes en sesamzaadjes over de vloer gegaan. De salon was verassend opgeruimd in vergelijking met de avond ervoor. We konden snel beginnen met het schoonmaken en ‘ontzouten’ van heel het schip. Iedereen deed zo z’n best dat het net de Cuba-Cleaning was. En na een middagje hard boenen was het schip weer Bermuda-clean.

Tamara

Bermudadriehoek

Bermudadriehoek

Natuurlijk is dit een spannend stuk, die driehoek tussen de Amerikaanse kust / de Bahama’s, Puerto Rico en het zuidwesten van Bermuda… Het is een stuk oceaan dat is vernoemd naar het eiland waarnaar wij onderweg zijn en heeft een flinke reputatie. We moeten door dit gebied varen om op onze bestemming te komen. Echter is het vaak gunstiger om eerst wat meer naar het noorden te varen en daar de juiste wind naar Bermuda op te zoeken, waardoor wij maar kort in de fictieve driehoek zitten. Buiten aan dek zie je er weinig van, maar de verhalen in de blogjes zijn ieder jaar weer prachtig!

Eind februari 2020 was er een storm op komst, en in combinatie met de Bermudadriehoek schreef Pia het volgende.

“Niemand komt meer buiten!“

Dat waren de woorden van onze stuurman toen hij de eetzaal binnenliep. We mochten nergens meer komen, vertelde hij. Niet op het achterdek, niet op het middendek, niet op het bovendek en al helemaal niet nabij de stuurhut. De mensen die wacht hadden en de crew waren de enige mensen die naar buiten mochten.

Al deze maatregelen werden genomen, omdat het weer zó heftig was. De golven waren reusachtig, er kwamen veel buien langs en de wind vloog ons rond de oren. Deze weersomstandigheden merkten we niet alleen buiten, maar ook binnen verliep alles niet zo vlotjes. Avondeten als je continu ook tien meter stijgt en daalt, is een hele klus. Omdat ik mijn broodjes snel op had, liep ik naar boven. Daar verbaasde ik me! Alles was dicht! De ramen, de deuren en zelfs de waterdichte deur zaten dicht. Dat hadden we in onze hele SaS-geschiedenis nog nooit meegemaakt. Hierdoor merkte je dat er bij een paar mensen toch wel lichte paniek ontstond. En ik kan je zeggen, ik voelde zelf ook wel lichte spanning, want ik bedoel, een storm in de Bermudadriehoek is niet niks, toch?

Pia

In 2018 schreef Selma de slechte verbinding van het internet er aan toe:

Vanochtend werd ik wakker met de gedachte: het wordt maar eens tijd om mijn dekbed te gaan gebruiken. Vanwege de kou had ik namelijk niet heel erg fijn geslapen. Bij het ontbijt zag ik dat ik niet de enige was die al last had van de kou. Iedereen liep namelijk weer rond in truien en thermokleding. Het weer was gewoon in twee dagen van tropisch naar koud gegaan. Ondanks de kou en het nogal wiebelende schip lukte het mij en anderen wel om goed aan school te werken. In het gebied waar we nu zitten en er is geen WIFI, dus ook geen sailmail! Misschien komt dat wel doordat we in de Bermudadriehoek zitten… Die avond na school was ik erg moe, dus besloot ik vroeg naar bed te gaan, mét mijn lekkere warme dekbed.

Selma

Verjaardag aan boord

Verjaardag aan boord

Tijdens School at Sea zijn er verschillende feestdagen. Kerst, Oud en Nieuw, zelfs Sinterklaas zijn al aan de beurt geweest. Maar er zijn natuurlijk ook verjaardagen! Spannend. Je vertrekt voor zes maanden en tijdens die zes maanden ben je ook nog eens jarig! Je wordt 16, een belangrijke leeftijd, en dat vier je natuurlijk het liefst met je familie en vrienden om je heen. Dat kan nou net niet tijdens School at Sea… of toch wel? Misschien zijn je mede SaS’ers wel een beetje familie geworden, die het belangrijk vinden dat deze dag voor jou speciaal is! Ik denk het wel!

Dus stel je voor, je wordt ’s ochtends wakker gemaakt door je hutgenootjes en je beste vrienden aan boord. Je kamer is versierd en ze hebben zelfs de hele salon versierd met slingers! Bij het ontbijt mag je een doos open maken, een schoenendoos, net als met Kerst, gevuld met cadeautjes van thuis! Toch een stukje echte familie! De hele bemanning en alle leerlingen en docenten zingen een liedje voor je, en doen dat nog een keer als je op wacht komt en nog een keer als je s middags een heerlijk zelfgemaakte taart kunt aansnijden.

Inge verteld over haar ervaringen in 2018/2019

Zo werd ik wakker gemaakt in de vroege ochtend. Vandaag was ik jarig, op Cuba. Mijn lieve vriendinnetjes hadden me wakker gezongen en daarna hebben we mijn verjaardagsdoos uitgepakt. Ik had ook een heel leuk filmpje gekregen met allemaal lieve berichtjes van thuis. Het was wel heel fijn om weer even iets van thuis te krijgen. Toen kwamen er nog dolfijnen langs. Daarna moesten we eigenlijk aan school, maar wij hebben lekker cakejes gebakken als verjaardagstaart. We dachten, we maken groene cakejes. Dat past bij mijn achternaam. Ook hadden we een leuk idee om er chocolade in te doen. Toen we twee repen chocolade hadden gepakt en we ze open maakten, schrokken we heel erg en binnen een seconde stonden we gillend buiten de keuken te wachten op iemand die ons ging redden. Er zaten namelijk allemaal beestjes in de chocolade. Het was niet alleen heel vies, maar ook zo zonde van de chocolade die zo schaars is aan boord! Uiteindelijk hebben we toch nog lekker een cakeje gegeten met een theetje op het bovendek samen met Jet. Vandaag is het voor ons de laatste hele dag met Jet aan boord, want die gaat tijdens de eigen reis weg. In de middag hebben we het schip nog even schoongemaakt en we hebben lekker gezwommen. Na een supermooie zonsondergang hebben we onze tassen ingepakt, want morgen begint de eigen reis! Het was een hele bijzondere verjaardag, die ik nooit meer zal vergeten.

Inge

Jeroen uit School at Sea jaar 2016/2017 weet het ook mooi te vertellen!

Er was eens een dag waarop niemand jarig was. Toch werden er die ochtend verjaardagliedjes gezongen. Twee mensen werden ook heel de tijd gefeliciteerd. Als vieruurtje was er ook nog eens taart. En er werden 2 verjaardag dozen geopend. Hoe kon dit nou zo zijn als er niemand daadwerkelijk op die dag jarig was?!

Laat mij je vertellen hoe dit vreemde voorval ontstond. De twee mensen die die ochtend gefeliciteerd werden zijn Koen en ik. Voor Koen is het namelijk zijn aankomstdag (Koen is geadopteerd en kwam heel lang geleden op 28 februari aan in NL) waardoor hij zijn verjaardagsdoos mocht openen. Voor mij was het ook niet mijn verjaardag maar omdat ik op 29 februari geboren ben vier ik het op de 28ste in een jaar waarin de 29e niet valt.

Wel grappig eigenlijk dat er op een dag waarop niemand jarig is er toch feest wordt gevierd.

Jeroen

En Isa uit hetzelfde jaar als Jeroen beschrijft de verjaardag van een van haar vriendinnen aan boord.

Over vandaag kan ik gaan schrijven over de schooldag die ik had, maar dat is niet zo interessant. Vandaag zijn echter ook nog andere leuke dingen gebeurd.

De dag begon met een lied. Amelia was jarig en we hadden haar verrast bij de wacht. Met een groepje hebben we een speciaal verjaardagslied voor haar geschreven, want ja, je wordt niet elke dag 16. Na alle felicitaties liep ik naar beneden om voor Ken, die ook jarig was, te zingen. Twee jarigen op een dag, dubbel feest en… dubbele traktaties!

Als vier-uurtje werd voor de jarigen een heerlijke worteltjestaart gemaakt, zonder wortel. In plaats daarvan werd kokos toegevoegd. Eerlijk gezegd denk ik dat ik hem op deze manier zelfs lekkerder vind! Na die kokostaart blijk je dus veel eiwitten over te hebben en wat kan je daarvan maken? Precies! overheerlijke merengue! Dus na het avondeten hadden we ook nog eens een toetje!

Na alle festiviteiten op het schip vierde de lucht ook nog eens feest, hij kleurde helemaal roze, paars, blauw en oranje, net confetti. Het was prachtig!

Waar was dat feestje vandaag? Hier was het feestje!

ISA

De terugweg is begonnen, haal het zeilpak maar tevoorschijn

De terugweg is begonnen, haal het zeilpak maar tevoorschijn

De tocht van Cuba naar Bermuda is begonnen. Deze reis gaat van de zuidkant van Cuba om de zuidwestelijke punt heen en dan tussen Miami en de Bahama’s door. Allemaal plekken die tot de verbeelding spreken. Hadden we er nu gevaren, dan was de wind zwak geweest, wat zou betekenen dat we een stuk op de motor zouden varen. Vanavond en vannacht draait de wind naar het noorden (ook niet gunstig voor de route), maar dat duurt niet lang. De komende dagen komt er een prachtig windje aan uit het oosten.

Voor de groep aan boord begint het door te dringen dat de reis over de helft is. Het wordt kouder, de zeilpakken worden gelucht en de eerste lagen thermo-ondergoed worden weer gewassen. We maken ons klaar voor een stukje zeilen!

Maura beschreef dit in 2019/2020

Vandaag had ik een gewone schooldag. Ik werd om 07:40 uur wakker gemaakt en begon om 08:30 uur aan school. Ik heb de hele dag gewoon aan school gewerkt, niet veel bijzonders.

In de namiddag was in de verte Amerika te zien. Vandaag was waarschijnlijk de laatste dag dat het echt warm was buiten. Komende nacht varen we door de Straat van Florida de Atlantische Oceaan op. Dit betekent dat het weer koud wordt. De zeilpakken moeten weer aan en er zullen weer golven over het dek heen spoelen. We zijn nu dan ook echt op de terugweg…

Na het avondeten ben ik nog even op het bovendek gaan kijken naar de lichtjes van Miami die in de verte te zien waren. Vanaf morgen zitten we echt weer op de Atlantische Oceaan, op weg naar Bermuda! Het was inderdaad erg koud! Toen we door de Strait voeren sloeg het weer binnen een minuut om! Het ging van korte broeken en mouwen naar zeilpakken en lange broeken in no time.

Maura

Voor de gevoelige magen is dit gedeelte van de reis ook weer even wennen. Na zoveel tijd op land worden er toch wel weer wat mensen zeeziek. En ook daar moeten ze weer doorheen komen. Miriam uit School at Sea lichting 2017/2018 werd ook geraakt door beweging van het schip

The most (and probably only) boring day I had during this four months in School at Sea, what can I say about it?
I was supposed to have kitchen duty but things didn’t go as planned. We are sailing to Bermuda which means we are getting to the cold weather and of course I had to get sick, a shame…
Sander and Sam replaced me in the kitchen, the watch went out without me and I spent the entire day laying in my bed trying to recover and meanwhile complaining that I was dying, just to be extra.
It felt like a painful vacation day, painful for being sick but on the other side, I didn’t have to do anything and people would come to my room trying to make me laugh, give me food, drink and at one point Iris said “You H-A-V-E to go outside, we can see MIAMIII” which automatically made me feel so much better that I ran outside. And that was one day out of the typical routine.

Miriam

Hutwissel en dan vertrekken maar!

Hutwissel en dan vertrekken maar!

Ok, het is zo ver. De laatste dag op Cuba, het is tijd om verder te gaan. De volgende bestemming is Bermuda. Maar voor het zover is, eerst tien dagen op zee.

Tijdens de reis van zes maanden is er op verschillende momenten een hutwissel. Dit betekent dat de hele hut leeg gemaakt moet worden van persoonlijke spullen EN helemaal schoon afgeleverd moet worden aan de volgende bewoners! Naast een verschil in kamer, wisselen ook de hutgenoten en de wachtindelingen. Had je voorheen de wacht van 05:00 tot 09:00, dan zit je nu misschien in de wacht van 01:00 tot 05:00, met een nieuwe stuurman en nieuwe wachtbuddy’s!

Maike blijkt geen grote fan te zijn van hutwissels!

Het was weer eens zover, de huttenwissel. Voor sommigen een hel, voor anderen een opluchting. Ik vond het heel erg leuk om weer eens bij iemand anders in de hut te liggen. Maar al die spullen. Echt VER-SCHRIK-KE-LIJK. We zijn van 09:00 tot 16:00 uur bezig geweest met alle hutten schoonmaken, opruimen en wisselen. Natuurlijk was het voor de jongens makkelijk te doen maar 22 meiden wisselen van hut is toch wel ietsje meer werk. Dit keer leidden Annick en Caya de huttenwissel. Het ging al beter dan de vorige keer maar het duurde nog steeds zes uur om alles te doen. Als je dan bezig bent met al je spullen inpakken, dan ga je je weer realiseren hoeveel dingen je eigenlijk mee hebt genomen naar SAS. Aan het begin denk je “ooh ik heb niet zo veel dat doe ik zo”. Maar nee het valt altijd weer tegen. Maar als je dan eenmaal alles hebt ingeruimd dan heb je wel weer een voldaan gevoel. Plus dat alles is opgeruimd.

Maike

Max uit School at Sea jaar 2017/2018 beschrijft het vertrek naar de volgende bestemming:

Wakker worden in een leuke sfeer is natuurlijk altijd leuk dus wat er vanochtend was gedaan was ook leuk… of vervelend, het ligt er maar net aan of je het leuke muziek vindt die dan keihard wordt opgezet om zeven uur in de ochtend of de dansende mensen die door de gang rennen en schreeuwen. Het was niet voor niets dat ze ons wakker maakten natuurlijk, want het was bijna tijd om te vertrekken en de havenmeester kwam ook nog even langs om gedag te zeggen met een leuke face check om 07:00 uur ’s ochtends. Iedereen kwam dus met in zijn mooiste pyjama en met zijn mooiste ochtendhoofd naar het middendek om de face check te doen. Het was al snel voorbij en we mochten vertrekken naar Bermudaaa!

Max

En Alexander leert de nieuwe taken die bij de wacht horen kennen.

Het water was gewoon spiegel glad er was een rustige bries en een zonsopgang zoals ik nog nooit heb gezien. Ik zit na de wacht wissel nu in de 5-9 wacht samen met stuurman Quinten en Sam. En moet de normale klusjes doen (afvalknippen en broodbakken). Dezelfde wachtgrappen maken en Quinten zoveel mogelijk voor schut zetten. Niet dat daar iets mis mee is want die grappen betekenen iets voor ons. Maar terug naar het jaloers maken van jullie. Ik zat dus te kijken naar eer zonsopgang zo mooi. Er was geen een wolkje aan de lucht. Het begon onder aan met een licht rode gloed wat overging in een witte kleur, geen idee waar die vandaan kwam maar hij was er wel. En die liep weer over in een licht blauw ja inderdaad, zelfs ik was verbaasd. We wisten het even niet meer we zaten daar maar te kijken zonder gedachtes, oké eentje dan en dat was ‘wow’.
En toen de zon boven kwam ontwaakten we en bedachten we ons brood, de vlag en de lichten en liepen we allemaal onze eigen kant op.
En terwijl ik de vlag los knoopte voelde ik iets in mijn botten. Het kan niet zo stil zijn zonder consequenties en of dat waar is hoor je van zelf.

ALEXANDER

Eigen reis op Cuba

Eigen reis op Cuba

Tijdens School at Sea zijn er twee ‘eigen reizen’. Zoals al beschreven in het blog over Panama, is het de bedoeling dat kleine groepjes SaS’ers gezamenlijk een plan maken om een land te verkennen. Een “extreme road trip”, een NS tienerticket zonder trein, een carte blanche-vakantie. Er is begeleiding mee, maar die mag zich nergens mee bemoeien tot het buiten de SaS-kaders gaat. Deze ‘vakantie’ is een hoogtepunt van School at Sea. Hier brengen de deelnemers hun geleerde kennis in de praktijk: vrantwoordelijkheid, plannen, persoonlijk leiderschap, een stukje budgetkennis en ga zo maar door.

Panama is het land waar in de ‘eigen reis’ behoorlijk wat fouten gemaakt worden. Eerlijk gezegd kan dit voor de SaS’ers best vermoeiend zijn. Veel persoonlijke verbeterpunten, veel omgaan met de gevoelens van anderen en over alles moeten overleggen en misschien dus wel nooit dat doen waar jij zin in hebt!

De ‘eigen reis’ Cuba is de tweede ronde, de reis waarin je geleerd hebt van je fouten en je voorbereid bent op wat er komen gaat. EN het is de eigen reis waar er geen (nauwelijks) internettoegang is, dus die mobiele telefoon is alleen om mee te bellen… Dit levert zeeën aan tijd op die de deelnemers niet aan Instagram of TikTok kwijt zijn. Geen Facetime met familie en geen Whatsapp-gesprekken met je vrienden, maar wel echte ervaringen op Cuba.

Cuba is een ideaal land om in te reizen. Slapen bij mensen thuis is in dit land al jaren de normale manier van reizen: zo’n mini B&B heet een casa particular. Het geeft dan ook een echte Cuba-ervaring om bij mensen aan te schuiven bij het ontbijt, te helpen met het avondeten maken en wakker te worden bij het geluid van vreemde vogels of het gesnurk van je buurman.

Jasmijn weet het mooi te vertellen over haar ‘eigen reis’ tijdens School at Sea jaar 2018/2019

Vandaag is het alweer de derde dag van de eigen reis op Cuba. Vannacht hebben we heerlijk geslapen in een groot appartement en in de ochtend kregen we een gratis ontbijtje. Door het appartement werd vaak geroepen: ¿Jasmin, Jasmin, dónde estás? De eigenaar van het hostel riep dat als ze mij nodig had, aangezien ik degene van de groep was die het beste Spaans kon spreken. De mevrouw vertelde dat ze een taxi had geregeld voor negen personen (je mag je reisgroepje niet opsplitsen) en dat ze een hostel had geregeld in Havana. Super fijn, want dat betekende dat we eerst nog naar het Che-museum in Santa Clara konden en daarna direct door konden reizen naar Havana. Na een dikke knuffel te hebben gekregen van de mevrouw van het appartement, en een ‘adiós Jasmin’, gingen we op weg naar Havana. Eenmaal aangekomen in het hostel in Havana begon ook die mevrouw na een aantal minuten te roepen: Jasmin, Jasmin! Ik werd op een gegeven moment zelfs mijn bed uitgeroepen. Inmiddels heb ik door heel Cuba hostels met mensen die ‘Jasmin’ roepen, hartstikke gezellig toch?!

Jasmijn

Ook tijdens deze eigen reis is er beperkt budget en zullen de SaS’ers dus creatief moeten zijn!

Elly vertelt over haar ervaring tijdens School at Sea jaar 2019/2020

Na twee prachtige dagen Trinidad was het tijd voor onze volgende bestemming: Havana! Na een lange dag waarin we opgelicht werden door Cubanen, onnodig veel gewandeld en in bussen gehangen hebben, kwamen we rond 22:00 uur ’s avonds aan. Aangezien we struikelden over de casa’s, dachten wij dat we er wel één gemakkelijk zouden vinden. Helaas niet, alles zat vol.

Uiteindelijk werden we door een aardige local meegenomen naar een hotel, maar wel een Cubaans hotel. Dat houdt in dat het een klein gevecht om de prijs was met als uitkomst een vierpersoonskamer voor acht mensen. “Wij zijn geen yuma’s!“, was het motto tijdens de onderhandeling. Yuma’s zijn toeristen die zich overal laten oplichten. Later bleek dat het eigenlijk een tweepersoonskamer was; we kregen namelijk maar twee handdoeken, twee kussens en ga zo maar door. Ach ja, zo gaat dat in Cuba. Helaas waren we toch iets meer yuma dan gehoopt.

Na de roomservice werden de matjes neergelegd en na wat passen en meten kon iedereen lekker gaan slapen. Morgen zouden we Havana onveilig gaan maken.

Elly

Claire op Cuba

Claire op Cuba

Cuba was voor mij het meest indrukwekkende land waar we langs zijn gekomen met de Regina. De eerste woorden die in mij opkomen zijn revoluties, ritjes in oldtimers, (alcoholvrije) mojito’s en de befaamde eigen reis. Ik heb zelfs mijn dagboekje weten op te duiken: ‘Vandaag is de tweede dag van de Cuba eigen reis. Eergisteren zijn we aangekomen in Havana, en tot nu toe zie ik alleen maar mooie gebouwen, auto’s, en mensen! Al vrij snel zaten we een (nogmaals, alcoholvrije, red.) mojito te drinken bij een schattig barretje. We hebben zaken zoals geld wisselen en een ‘casa particular’ (een soort pension) vinden meteen geregeld, en zijn op pad gegaan om de stad te gaan verkennen!’

Ik weet nog precies hoe het gegaan is, de volgende dag zijn we van Havana naar Viñales gegaan door middel van de meest hobbelige en krappe bustocht ooit. Alle casa particulares zaten vol, dus we hebben een hele tijd gezocht totdat we bij een schattige, kleine casa uitkwamen. De volgende ochtend werden we verrast met een ontbijtje dat uitstekend smaakte zo op de vroege ochtend, en was het tijd om te gaan paardrijden in de beroemde vallei van Viñales. Tijdens het rijden kwamen we bij een grot, waar zich een ondergronds meer bevond. Na nog een stukje rijden bezochten we een tabaksplantage, en zo zagen we hoe Cuba’s legendarische sigaren werden gemaakt. Toen het tijd was om terug te gaan in de richting van de casa mochten we zelfs een stuk in galop! Deze tocht is misschien wel één van mijn meest gekoesterde herinneringen van tijdens School at Sea.

De dag erna vertrokken we naar Santa Lucia. We verveelden ons stierlijk en er was eigenlijk niets te doen, tot we het strand ontdekten waar we zijn gaan snorkelen. Het water was ontzettend helder en we zagen allerlei schattige visjes. ’s Avonds zijn we vertrokken richting Las Terazzas. Daar hebben we de volgende dag een (en ik citeer hier uit mijn dagboek) ‘sicke water-battle’ gehouden. We hadden twee bootjes gehuurd en dus een te gekke zeeslag beleefd. Toen we terug wilden keren naar Havana liet de (nogmaals, ik citeer 😉) ‘stomme buschauffer’ ons niet in de bus, maar konden we uiteindelijk een truck regelen waar we in het pick-up gedeelte mochten zitten. Dit was illegaal, dus moesten we vlak voor Havana worden afgezet om een conflict met politie te voorkomen. Vanaf daar hebben we een bus de stad in genomen.

De laatste twee dagen hebben we marktjes bezocht en vooral veel genoten van de wonderen die Havana te bieden heeft. Zoals ik al zei, Cuba heeft een hele grote indruk op mij achtergelaten, en toen we wegvoeren moest ik er zelfs een traantje om laten. Het is een magische plek, zo magisch dat ik er vijf jaar later nog eens terug zou komen!

Het bezoek aan Cuba heeft voor mij ook invloed gehad op mijn studiekeuze. Ik had eerder nog geen idee van wat ik wilde doen, maar zodra we terugkwamen van de eigen reis, met woorden als ‘revolutie’ en ‘communisme’ nog vers in mijn gedachten, werd het me duidelijk dat ik iets in de richting van politiek wilde doen. Nu, 5 jaar later, ben ik een eerstejaars Political Science student! Ik had geen studie kunnen kiezen die meer bij mij past dan deze. Tijdens School at Sea ben ik erachter gekomen wie ik ben en wat ik wil, en dat werpt dus zelfs nu nog zijn vruchten af.

Claire (School at Sea lichting 2015/2016)

Jelle over zijn ervaringen als kok tijdens School at Sea

Jelle over zijn ervaringen als kok tijdens School at Sea

Rond deze tijd in 2017 en 2018 kwam het einde in zicht van mijn tijd aan boord tijdens SaS. Wat een ervaring! Ik kijk nog steeds met trots terug op iedereen die toen in en rond de keuken zijn steentje heeft bijgedragen.

Na een intense week voorbereiding, afgeladen met al het goeds dat Europa te bieden heeft, was onze reis in oktober van start gegaan en kon ons ritme op zee beginnen. Mijn rol was het belangrijkste in de eerste periode van de reis. Het doel was duidelijk; ik had tot aan Kaapverdië de tijd om een ieder enige basiskennis te geven van het reilen en zeilen in de keuken. Daarna was het idee om de verantwoordelijkheid steeds meer over te dragen aan de jonge koks om hen er op voor te bereiden dat ze eigen benen zouden moeten staan.

De eerste weken zagen er ongeveer zo uit: ‘s avonds kwam het keukenteam samen bij mij om een menu te bedenken op basis van wat voor handen was of nodig opgemaakt moest worden. De volgende dag moest ik vroeg uit de veren om de nachtwacht te leren broodbakken en vervolgens startte de dag met het keukenteam. Ontbijt klaarmaken, afwassen, 11 uurtje maken, (op zee warme) lunch voorbereiden en afwassen, 4 uurtje bakken/bereiden, avondeten klaarmaken en afwassen/keukenschoonmaak…

Elke dag voor 45 hongerige, hardwerkende, zilte zeelieden. Weer of geen weer. Voor mijzelf bekende koek, maar het overbrengen op de jongeren, dát was een uitdaging. Elke dag had ik een ander team van drie of vier mensen dat ik veilig moest leren koken onder omstandigheden anders dan thuis. Gelukkig zaten er altijd een aantal “koks” tussen met aanleg en passie die zichzelf verantwoordelijk begonnen te voelen voor verschillende taken rond de keuken. Zoals het toezicht op groente/kliekjes, snij-examens bij elkaar afleggen om zo “master ninja” te worden, de inkooplijst opmaken en daarbij, meestal met veel vreugde, inkopen doen op de meest exotische en ongewone plekken.

En gekookt werd er! Ik vond het machtig om te zien hoe snel ze zich de keuken eigen maakten. Bij rustig weer was het eten vaak een moment om naar uit te kijken, bij zwaar weer was het meer een troost en als de energie laag is kan een goede maaltijd een fijne oppepper zijn. Maar het was niet altijd zonder vallen en opstaan. Te droge havermoutpap, ongare rijst, zout in plaats van suiker in de taart of die hele kardemompit tussen je tanden: we hebben het allemaal meegemaakt. Maar ook curry’s, vers gebakken soepstengels, kip met Caribisch fruit en lokale avocado’s, sashimi en tataki van vers gevangen vis, langoesten en het liefst zoveel mogelijk versgebakken koekjes. Of die 380 oliebollen tijdens oud en nieuw… haha.

Ik heb elke dag de kans gehad om met een klein groepje samen te werken en ze hun eigen kwaliteiten te laten zoeken en uitdagingen te laten overwinnen. Ik was dan maar voor minder dan de helft van de reis aan boord, maar elke SaS’er voelde, en voelt nog steeds, als een broertje of zusje. Ik heb met open ogen staan kijken hoe ze zich ontwikkeld hebben aan boord. Dat was nog duidelijker te zien nadat ik ze weer kon knuffelen toen ze aankwamen in Nederland. Ik heb geprobeerd ze net zoveel liefde te geven als dat ik van hen heb ontvangen.

Ik vond een klein gedicht dat in me op kwam toen we voor anker lagen onderaan de twee Pitons op Saint Lucia.

Exotische regen, dansend op de wind

Geen houvast op het leven, puur als ieder kind

 

Dwarrelende bladeren, samen, harmonie, een geheel

Een schouwspel van een minuut, eenvoudig en pril

 

Een rilling, een kriebel.. dit zijn momenten van puur geluk

Vasthouden gaat niet, dat maakt het alleen maar stuk