Panama en de San Blas eilanden

Panama en de San Blas eilanden

De reis van Curaçao naar Panama is ongeveer 700 mijl lang. Dat is bijna 1300 kilometer. Normaal zeilt de Thalassa ongeveer 6 tot 7 knopen, dat is ongeveer 12/13 kilometer per uur. Even door rennen en je kunt het schip bijhouden. Het stuk tussen Curaçao en Panama gaat echter altijd vrij vlot! De wind zit mee en is soms zelfs krachtig, dus na 4 dagen zeilen kun je al in Panama zijn. Vier dagen door rennen met 13 kilometer per uur is niet mogelijk, dat maakt reizen met een schip zo mooi!

 

In Panama moet het schip inklaren. Dit is een officieel moment, waar het schip zichzelf en de mensen aan boord aanmeld als aangekomen in een land. Paspoorten worden gecontroleerd en afhankelijk van het land worden de aanwezigen aan boord persoonlijk gecontroleerd. In Panama doen wij dit in Portobelo.

Na inkopen van fruit en verse groenten gaat de reis meteen door naar de San Blas eilanden. Dit is een eilanden groep langs de Panamese kust. Hier zie je onbewoonde eilanden, zoals iedereen ze bedenkt, met kokosnoten op het witte strand en tropische vissen die om je benen zwemmen wanneer je een duik neemt in het heerlijk warme helder blauwe water.

 

Jesse uit School at Sea lichting 2018/2019 beschrijft het zo:

Vandaag begon al als een goede dag. In de ochtend werd ik vroeg wakker, dus stond ik maar vast op. Toen ik naar buiten liep zag ik dat we al langs allemaal prachtige eilandjes voeren. Niet lang daarna begonnen we, vlak voor een groepje eilandjes, heel langzaam te varen en toen we het geratel van het anker hoorden waren we officieel aan gekomen op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien! We kunnen vanaf waar we liggen Panama al zien en op nog geen 100 meter afstand liggen een paar eilandjes met prachtige zandstrandjes en enkele huisjes erop. Door de donkerblauwe zee en de lichtblauwe lucht leek alles nog mooier en realiseerde ik me weer even hoe speciaal deze reis is. Na een half uur te hebben genoten van al het mooie van San Blas begon het ontbijt en daarna was het gewoon weer tijd voor school. Rond 16:00 uur kwam een aantal lokale bewoners in twee kleine, houten kano’s naar ons toe geroeid met daarin een paar manden met zelfgemaakte doeken, bandjes, portemonnees, enzovoorts. Deze mensen hebben toen voor ons een klein marktje op het schip opgebouwd waar we ongeveer een uur allemaal spulletjes van hen konden kopen. Nadat het marktje weer was vertrokken en iedereen al hun gekochte spulletjes had opgeborgen gingen we weer verder met school en in no-time was de dag alweer voorbij. Die avond heb ik nog samen met een paar mensen spelletjes gespeeld en buiten gekletst. Toen ik in mijn bed lag, bedacht ik weer even hoe bijzonder het is om dit alles mee te maken en viel ik na een tijdje in slaap.

Jesse

Amber uit school at sea lichting 2014/2015 was ook onder de indruk

Het is hier zo ongelooflijk mooi! Net alsof je een reisgids opent en je de plaatjes van de witte zandstranden, palmbomen en heldere water voorbij ziet komen. We hadden tropenrooster en waren dus na 1 uur vrij. Martin had al heel vaak gezegd dat dit DE mooiste plek was om te snorkelen. We waren omringd door een aantal eilandjes en we mochten kiezen naar welke we wilden gaan. Uiteindelijk gingen er verschillende boten naar de verschillende eilandjes. Op het eerste eiland leefden een paar mensen, het tweede eiland was onbewoond en had een strand, een paar bomen en veel bossage (hier hebben we ook overnacht). Het laatste eiland was meer een zandbank met een prachtig koraalrif! Veel mensen zijn gaan snorkelen wat echt de moeite waard was! We hebben veel vissen en andere waterdieren gezien, mooie schelpen en zelfs springende roggen uit het water. Een bijzondere dag die de meeste van ons denk ik niet snel gaan vergeten.

Amber

 

 

Benjamin uit School at sea lichting 2015/2016

Vandaag kwamen we na vier dagen varen in de ochtend aan op de San Blas! Het barst hier echt van de kleine eilandjes met witte stranden en hoge palmbomen. In totaal zijn er 357 eilandjes waarvan er 45 bewoond zijn. We lieten ons anker zakken en nog geen vijf minuten later voeren er vier kleine kano’s naar ons schip. In de kano’s zaten hele families die allemaal zelfgemaakte armbandjes, touwtjes en kleden verkochten. Voordat ze op het schip mochten om spullen te verkopen vertelde Martin eerst iets over de eilandjes en over hun cultuur. Wat ik het meest interessant vond was dat deze bevolking leeft van hun kokosnoten, met de nadruk om HUN. Een van de hoofdregels hier is dus dat je niet zomaar kokosnoten mag plukken/rapen, want het is hun eigendom. Je moet voor elke kokosnoot betalen, want kokosnoten zijn hun grootste inkomstenbron. Per jaar verkopen ze 15.000 kokosnoten aan Colombia.

Na de uitleg over de San Blas mochten de bewoners aan boord komen om spullen te verkopen, iedereen die nu nog niks wilde kopen mocht gaan zwemmen. Het grootste deel ging zwemmen, omdat we later ook nog dingen konden kopen. Het water is echt heerlijk warm hier. We hebben een fender aan de ra vast gemaakt, zo kon je vanaf het kluivernet in het water slingeren. Na lekker gezwommen te hebben, moesten we van de leraren weer terug aan ons schoolwerk. Ik heb toen aan mijn praktische opdracht over het slavenschip gewerkt, want die moet op de 14e januari af zijn.

Na ons schoolwerk werden we bij elkaar geroepen en toen werd verteld dat we het moordspel gingen spelen. Het moordspel houdt in dat iedereen op het schip (ook Martin en Mieke) drie kaartjes trekt: een persoon op het schip, een moordwapen en een plek. Je kan dus bijvoorbeeld deze drie kaartjes trekken: Martin, een reddingsvest en in de machine kamer. Als je iemand hebt vermoord, krijg je de kaartjes van die persoon en dan gaat het spel door totdat er één iemand overblijft. Het spel begon direct en er waren binnen een paar uur al drie mensen vermoord. Later op de avond hebben we ook nog haaien gezien, ze waren met zijn drieën en waren ongeveer één meter lang.

Benjamin

 

 

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Geluksmomentjes aan boord, wat zijn dat eigenlijk? Nou, die zijn voor iedereen anders. Op open zee zijn ze anders als op land. Sommige groepen noemen het ‘besef’-momentjes, maar het komt op hetzelfde neer. Had je dit gevoel ook mee gemaakt als je thuis was geweest? Heb je iets gezien dat je nog nooit gezien hebt? Of ben je gewoon even heel gelukkig met iets kleins? En hoe gaaf is deze reis eigenlijk?!

Hier een aantal geluksmomentjes op een rij:

Ben van School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft er een aantal:

We zijn al halverwege, en hebben al zoveel dingen gedaan die we nooit meer vergeten. De Teide beklommen, de oceaan overgezeild, door een beboste krater van een vulkaan gelopen, door de jungle van Dominica gelopen op zoek naar een kokend meer, bij Rastafaries gelogeerd, en nog veel meer. Maar naast al die dingen zijn er ook nog die kleine leuke dingetjes aan boord die veel waard zijn. Julía die keukendienst heeft, lekker in de felle zon de vlieger inpakken in het kluivernet (mijn zwarte shirt zorgde ervoor dat je een eitje op me kon bakken), Pascal die weer een interessant diertje heeft gevonden, ontbijtkoek bij het ontbijt, in je hangmat onder het kluivernet slapen, teveel om op te noemen.

 

Laatst had ik er eentje die eigenlijk alleen te begrijpen is voor iedereen aan boord. Benjamin kwam laatst naar mij toe en vroeg: ‘Ben, weet jij waar je mijn Engels boek hebt gelegd de vorige keer? Ik heb hem nu nodig.’ Ik had geen idee waar die kerel het over had, maar ik liep maar met hem mee naar zijn kamer. Kom ik daar aan, is hij aan het wroeten in al zijn spullen als een mol, en toen ik vroeg wat hij aan het doen was, trok hij ineens een zak 300 gram XXL Lays paprikachips tevoorschijn. Uhh, HEILIG. Ik zal even uitleggen waarom. We zijn sinds ons vertrek bijna geen supermarkten meer tegengekomen die (goedkoop) chips verkopen. We eten het dus eigenlijk bijna nooit, behalve als we het echt waard vinden om een zak open te maken of tijdens een feestje. Denk even aan dat moment dat je na negen maanden eindelijk weer pepernoten (of kruidnoten voor de pietjes-preciezen) kan proeven. Dat gevoel, maar dan beter. Want wij mogen misschien pas drie maanden weg zijn, het voelt als een jaar. En thuis heb je vervangers voor pepernoten, daar pak je gewoon een koekje ofzo uit de kast. Hier moet je wachten op een 4uurtje of zelf kostbaar eten pakken uit je eigen voorraad. En sorry hoor, maar ik heb op Curaçao drop en pepermunt gescoord en dat wil ik niet zomaar openmaken. Dus als Benjamin ineens met een zak paprika chips aan komt zetten, dan maakt het mij niet uit als het brandalarm af zou gaan, want dan is het: Benjamin en ik, achterdek, chips. Punt. Dus dat is wat er gebeurde.

 

En we hebben intens genoten.

 

BEN

Water achter de patrijspoort, onderweg naar de volgende bestemming. Het leven aan boord.

Geeske voer mee als bemanning 2015/2016

Samen met Jelle lig ik rustig beneden een boekje te lezen als er plotseling op het bovendek een hoop gestommel is. Dit betekende een tijd geleden nog dat er iets aan de haak is geslagen, maar de laatste tijd is het nogal rustig op dat gebied. Nog geen twee seconden later wordt er door de ventilatiepijp ‘VIS, JELLE, VIS!’ geroepen! Als ik bovenkom staat er al een grote groep vol spanning te kijken, zou het weer een Mahi-Mahi zijn of is het dit keer toch eindelijk een tonijn? Heeft de nieuwe blinker zijn werk goed gedaan? En ja hoor, na wat inspanning halen Guus en Pim een prachtige tonijn binnen. Trots begonnen deze jongens met hun snijkunsten de vis vakkundig te fileren, Jelle had nauwelijks nog wat in te brengen! Tijdens het fileren bekeken ze de maag en toen bleek dat de tonijn niet alleen vis in zijn maag had, maar ook een stuk plastic en een stuk touw. Even een momentje waar je bewust wordt van alle rotzooi die in onze prachtige oceanen rond drijft.

Maar Guus en Pim wisten wat moois te maken van deze tonijn. Een heerlijke tartaar en een stukje sashimi kwam even later op een dienblad de stuurhut binnen, smullen!

 

Geeske (crew)

Besef momentje in de mast

Onderweg van Curaçao naar Panama

Onderweg van Curaçao naar Panama

De reis gaat verder, we vertrekken van Curaçao om op verdere verkenning te gaan. Volgende bestemming: Panama. Een land dat spreekt tot de verbeelding.

Het weer ziet er geweldig uit. Strak blauwe lucht en de eerste twee dagen een voorspelling van een windkracht 3 à 4 beaufort. Pas ter hoogte van de Colombiaanse kust wordt er wat sterkere wind verwacht. De windrichting is hier over het algemeen oost en dat is nu ook zo. Dat betekent vol tuig voor de wind vertrekken!

Op dit punt van de reis is de Thalassa echt thuis geworden voor de deelnemers. Na een week op land verlangt een deel van de School at Sea deelnemers weer echt naar zee. Aan land zijn is leuk, dingen ontdekken is leuk en veel van de deelnemers schrijven zich in voor School at Sea om meer culturen te leren kennen en meer landen te zien. Maar de rust die zij ervaren op zee, is iets waar veel van hen niet van hadden kunnen dromen bij vertrek. Het wordt iets waarnaar zij verlangen wanneer zij langer op land zijn geweest.

Finn van School at Sea 2018/2019 beschrijft het mooi

Bye bye Curaçao, hello San Blas!

 

Vandaag was een bijzondere dag. We gingen weer varen naar onze volgende bestemming. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat we nu al over de helft van de bestemmingen zaten. #besefmomentje.

 

Zelf had ik wachtdag. Alle wachten werden in de ochtend aan dek gevraagd om het schip klaar te maken voor het vertrek. Toen eenmaal de allerlaatste dingetjes voor het schip waren geregeld en iedereen met zijn paspoort was uitgecheckt door de douane, die aan boord was gekomen, gingen we in de namiddag eindelijk weg. Toevallig was het al bijna meteen de beurt aan onze ploeg om wacht te lopen. Het was zalig om weer op zee te zitten. Uiteindelijk heb ik vanaf negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds wacht gelopen. Het was een volle dag, die ik met een groot gevoel van voldoening heb afgesloten, omdat ik weet dat ik elke minuut van de dag nuttig heb besteed.

 

Finn

Jelle als bemanning beschrijft hoe zij vertrokken vanaf Aruba en hij de groep ziet groeien in het zeilen.

Aruba achter ons gelaten en de blik op oneindig. Kerst, nieuwjaar en Aruba achter de rug. Ik geloof dat het voor velen een hectische doch mooie tijd was, maar dat er ook nodig wat bijgekomen moet worden. Ik werd om 01:00 samen met Geeske wakker gemaakt voor een gijp. Het duurde een goed moment voordat ik doorhad dat ik uit bed moest. Het ritme van de zee. Na een slag te hebben gemaakt in de Golf van Venezuela was het tijd om meer hoogte te pakken. Leuk op dit soort handelingen is dat wij als crew steeds minder en minder te zeggen hoeven. De taken worden rustig opgepakt en voorbereid waarna het commando “gijpen!” luidt. Het is goed om stil te staan bij de hoeveelheid zeilervaring die iedereen onderhand opgedaan heeft om midden in de nacht op automatische piloot te gijpen. Nog even genieten van de heldere sterrenhemel en daarna weer lekker op een oor in mijn kooi gaan liggen.

Ook was dit een nieuwe tijd voor verantwoordelijkheid en daarmee is een nieuw leersysteem ingegaan. Voor diegene die ’s nachts wacht lopen is nu de keuze om de volgende “schoolnacht” ook te gebruiken om te studeren om in ritme te blijven. Dit resulteerde op 3 januari tot een ontbijt met 5 leerlingen. Maar er gaan goede verhalen de rondte over de inspanning die ‘s nachts geleverd wordt. Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat iedereen altijd weer even moet inslingeren zo’n eerste zeildag. Het ging wat dat betreft prachtig. De Thalassa suisde met 11 knopen door het water en dat voelde door de romp heen. We hebben geen haast, maar toch is het altijd fijn om met zo’n snelheid richting ons paradijselijke doel af te stomen.

De watermaker is nog steeds in rustmodus* en er was geen wolkje aan de lucht die iets van regen deed suggereren. En aangezien het mooi rustig was op het middendek heb ik me heerlijk kunnen douchen met een puts lauw Caribisch zeewater. Waar zijn die douches nog voor nodig? Dit was voor mij een interessante ervaring zo om te gaan met water. Weer zoiets wat thuis altijd in overvloed en vanzelfsprekend aanwezig is.

Al is de zee nog zo ruig, als het om goed eten gaat kunnen zelfs jongeren van deze leeftijd een goede maaltijd neerzetten! Zolang ze zichzelf maar enthousiast kunnen maken over hetgeen dat ze verzinnen. En dat was vandaag mijn favoriet een Mexicaanse Burrito! Met nacho’s en kaas en een salade. Het was weer een goede dag, wij blijven genieten van hetgeen dat we allemaal meemaken. Hoe klein die euforische momentjes ook zijn er wordt zeker bij stilgestaan. Groeten vanuit de tropische wateren van de Caraïben.

 

Jelle

Curaçao voor een week

Curaçao voor een week

Op Curaçao blijven we wat langer liggen. Niet alleen omdat er voldoende te doen is op het eiland, maar ook om even rust in het dagelijkse ritme te krijgen. Het Caraïbisch gebied staat bekend om haar warme middagen. Studeren in de hitte is erg moeilijk en dus wordt school onderbroken door het tropenrooster. Geen school tussen 13:00 en 15:00 of misschien wel tot 16:00 uur. Wel een uurtje eerder aan de slag en een uurtje langer door in de avond. Zo worden de hete uren van de dag besteed aan een dutje doen, even afkoelen met een duik in het water of een momentje voor jezelf.

Om echt te wennen aan de schooldagen en ononderbroken door te werken, blijven we een weekje in Curaçao liggen, waar ook twee dagen voor excursies en vrije tijd ingeruimd worden. Tijdens de vrije tijd op het eiland wordt verlangd naar thuis. Een hele dag je telefoon mee en dus alle tijd om iedereen te appen en te bellen. Maar ook om naar Nederlandse winkels te gaan en ouderwetse hagelslag te halen. Want tja, je mist van alles van thuis als je op de reis van je leven bent!

Dide uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft een broodje kroket alsof het thuis is

Nadat we twee dagen aan school hadden gewerkt, was dit de dag waar we naar uit hadden gekeken. We kregen vandaag namelijk vrije tijd! Maar voordat het zover was, moesten we in de ochtend nog even aan school, moesten de PO’s over omgaan met het slavernijverleden worden afgemaakt en moesten de laatste hutten worden schoongemaakt.

 

Toen het eenmaal 12:00 uur was kregen we onze telefoons, een uur lang mochten we met onze telefoons de stad in om naar huis te kunnen bellen. Het was een regenachtige dag (echt Nederlands), dus het was vooral zoeken naar WiFi en een afdakje. Nu we toch op Curaçao waren, genoten we ook nog even van een echt Hollands broodje kroket!

 

Om 13:00 uur, toen iedereen zijn telefoon weer had ingeleverd, kregen we vrije tijd tot 19:00 uur. Voor mij zag deze vrije tijd er net iets anders uit dan voor de rest van de groep. Ik heb namelijk, net als een paar mede-SaS’ers, familie op het eiland en mocht hen bezoeken. Het was superleuk om weer eens familie te kunnen zien, maar hoe later op de dag het werd, hoe gekker het idee was dat we weer afscheid moesten nemen. Gelukkig heb ik een heel leuke dag gehad, die bestond uit chillen, snorkelen, eten en uiteraard de Albert Heijn bezoeken.

 

Eenmaal terug aan boord was iedereen benieuwd naar elkaars verhalen en een aantal SaS’ers liet met trots hun nieuwe kleding zien. Voor de laatste keer kletsen we die avond op de kade van Curaçao. Morgen vertrekken we namelijk weer over zee richting Panama. Voorlopig geniet ik nog even na van deze dag, die ik voor geen goud had willen missen!

 

Dide

Vrije tijd draait om eten! Femke uit School at Sea jaar 2017/2018 beschrijft de eerste vrije dag op Curaçao zo

Aan boord is het eten een belangrijke factor. Er moet gevarieerd en in de juiste porties gegeten worden. Tijdens vrije tijd aan land heeft iedereen hier echter lak aan. Neem bijvoorbeeld vandaag. De helft zat in de bus op weg naar de Albert Heijn en de rest zat in het eerste beste tentje een taartje te eten. Dat is wat ik mis van thuis. Zelf bepalen wat en wanneer ik eet. Ik denk dat als we aan boord wat vaker ongezond eten, dat ik ook niet zo een enorme behoefte heb aan een lekkere, dikke vette hamburger. Maar geloof me, toen ‘ie ineens voor mijn neus stond, voelde ik een intens gelukkig gevoel naar boven komen. Ik heb denk ik nog nooit zo genoten van mijn eten…

Femke

En er is tijd voor de School at Sea Persoonlijke Opdrachten, PO’s. Deze extra opdrachten zorgen voor extra inzicht in de reis en de bestemmingen. PO’s maken gebruik van de omgeving: wat is er voor handen, wat kan er extra geleerd worden, welke inzichten halen wij uit wat we zien? Op Curaçao gaat de PO over de geschiedenis van het eiland en het Nederlandse slavernijverleden.

Antoine uit School at Sea 2019/2020 beschrijft het heel mooi

’s Ochtends kregen we van Pascal de laatste informatie over de volgende ‘SaS-PO’ (praktische opdracht). De opdracht ging over slavenhandel en het slavernijverleden. Deze informatie hadden we nodig om de PO te maken en om al wat kennis te hebben voordat we het museum bezochten.

 

Na de wat heftige briefing liepen we met een volgestampt hoofd naar Kura Hulanda, het grootste en bekendste museum van Curaçao. Het was maar vijf minuten lopen vanaf het schip. Daar werden we opgesplitst in twee groepen. Ik zat bij Iflien, een vrolijk vrouwtje dat ons goed wist rond te leiden. Het museum was verdeeld in drie segmenten: de persoonlijke collectie uit West-Afrika van de oprichter van het museum, een stuk over de (trans-Atlantische) slavenhandel en een stuk over het abolitionisme, de stroming tegen slavernij en discriminatie. Met een sterk Antilliaans-Nederlands accent vertelde Iflien ons veel over het verleden van Curaçao. Het ging er erg heftig aan toe.

 

“Hebben jullie vragen? Vraag gerust…” Dat was haar leuke stopzinnetje. Het museum(pje) bestond uit heel veel interessante spulletjes en nagebouwde ruimtes, zoals bijvoorbeeld het ruim van een slavenschip. Bij de oversteek van Afrika naar Amerika hadden de slaven te lijden. Eén derde van de “vracht” overleefde de reis niet. “Jullie zijn top, jullie mogen ieder moment weer terugkomen”, zei Iflien toen we afscheid namen. Echt een heel lief vrouwtje.

 

Meteen toen we terug waren op ons eigen schip, kregen we tijd om aan de PO Slavernijverleden te werken en kregen het zoveelste middendekje. Het ging over respect voor het schip en respect naar anderen. Dit hebben we met zijn allen goed uitgepraat en als het goed is -je weet het maar nooit met pubers- blijft het schip voor de rest van de reis goed opgeruimd…

 

Tot 18:00 uur hadden we school en we sloten de dag natuurlijk af met een heftig potje poker. Dankje Monopoliegeld!

 

Antoine

 

Gelukkig nieuwjaar!!

Gelukkig nieuwjaar!!

Oud en nieuw kun je op vele manieren vieren. Thuis met alleen het gezin is dit jaar de norm. Samen lekker eten, binnen (misschien wel bij de haard), muziekje op de achtergrond, oliebollen bakken en vooral veel feestverlichting!  Maar aan boord van de Thalassa tijdens School at Sea gaat dat net even anders. Virtueel zijn we aangekomen op Curaçao – een prachtige plek om oud en nieuw te vieren!

Stel je voor. De nachten zijn warm en zwoel. Je loopt op je slippers in je korte broek over dek. Niets doet denken aan winter of sneeuw. Er is geen kou, geen koude regen, maar wel tropische plensbuien. En dan opeens is daar de laatste avond van het jaar. Een mooi feest op dek met swingende muziek vanaf de kant en alles met een Caribisch vleugje. De beroemde pontjesbrug van Curaçao is feestelijk verlicht en als het dan echt nieuwjaar is, begint er een prachtige vuurwerk show vanaf de brug.

Tycho en Vera uit School at Sea jaar 2019-2020 vertellen er het volgend over:

Wij hebben hier met zijn allen op Curaçao oud en nieuw gevierd en hebben op feestelijke wijze 2020 ingeluid. Eerst hebben wij genoten van een heerlijk diner dat geserveerd werd door een aantal medeleerlingen. Het was heerlijk. Toen begon eindelijk het aftellen. Met zijn allen stonden we in een kring tot het dan toch eindelijk 2020 werd en het nieuwe jaar begon. Direct werd er overal vuurwerk afgestoken en hoorde je knallen. De hemel werd volledig verlicht, we konden Willemstad zien oplichten en zagen de pondjesbrug in al zijn glorie. Het was super om samen hier aan boord het nieuwe jaar te vieren en dit was echt een prachtige avond. Zeker een ervaring die ik nooit meer wil vergeten!

 

Tycho

 

De eerste dag van 2020 begon zoals gewoonlijk met havermoutpap. Iedereen was nog moe van oud en nieuw deze nacht, maar helaas moesten we toch ook aan school. Een gewone, saaie schooldag… Tijdens school droomde ik van de leuke dag die we gisteren hadden…

 

We hadden toen namelijk vrije tijd! We hadden een half dagje om Willemstad te verkennen. Onze eerste stop was bij de McDonald’s, waar we een heerlijke McFlurry kochten en lekker met onze ouders konden bellen. Daarna zijn we bij een Nederlands restaurantje gaan eten. Dit was heel raar en nogal wennen, want na twee maanden gebrekkig Spaans of Engels moeten praten, was het opeens heel gemakkelijk om gewoon een broodje kroket of een oliebol te bestellen. Het leukste aan deze dag vond ik de sfeer: een Nederlands sfeertje met een vleugje Caraïben. We zagen namelijk van die echt Nederlandse huisjes met een Caribisch kleurtje, we hoorden veel vuurwerk knallen en in de warme tropische zon zaten we een oliebol te eten. Dat was echt genieten!

 

Nu moet ik van de docenten weer stoppen met dagdromen en verder aan school. 🙁

 

Vera

Tess uit School at Sea jaar 2015-2016 had net een andere ligplaats, buiten de haven. En dus kon er ook een frisse duik genomen worden.

’s Ochtends vroeg staan we weer fris op om met volle motivatie te beginnen aan een schooldag. Wacht, schooldag? Op oudjaarsdag? Iedereen is toch maar aan zijn werk begonnen. Tot één uur, want het tropenrooster is ingegaan. Dus van twee tot vier hebben we heerlijk gesnorkeld bij een rif vlak naast het schip.

 

Bij terugkomst kregen we een presentatie over onze komende praktische opdracht over het slavernijverleden en toen werd de bel geluid. Jennifer zat heel chagrijnig voor de groep en iedereen zat te wachten op een preek over school of zo, wat bevestigd werd door een ‘ja jongens, ik ben er helemaal klaar mee, hè Pascal?’ Maar van een preek kwam niks terecht, want we waren klaar met de schooldag en kregen onze telefoons om naar huis te bellen. Iedereen ging als een malle opruimen zodat we mochten bellen en om half zeven zat iedereen klaar met zijn telefoon. Om zeven uur konden we mee aftellen met thuis, want toen was het twaalf uur in Nederland. Waren we er toch nog een beetje bij. Wij moesten nog vijf uur wachten, maar dat was geen probleem, want er was friet, oliebollen en een feestje! De vijf uur vlogen voorbij en voordat we het wisten stonden we af te tellen. Champagne in onze hand, 5..4..3..2..1! Op de pontjesbrug was een vuurwerkshow die we vanaf het schip konden zien en zelf hadden we ook wat vuurwerk. Weer eens wat anders, oud en nieuw met 30 graden!

 

TESS

 

Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Inmiddels zijn we virtueel vertrokken van Dominica en onderweg naar Curaçao. Op kerstavond lagen we nog voor anker, ideaal voor een mooi diner en klein feestje erna. We hebben de schoenendozen vol kerstcadeaus, tijdens het inschepen in oktober aan boord gebracht, tevoorschijn gehaald. Een doos vol liefde van thuis. Echt kippenvel voor velen. Een traantje wegpinken en daarna heerlijk lachen om de mooie cadeaus.

Weg zijn van thuis is tijdens deze dagen toch net iets zwaarder dan de andere dagen. En wat een doorzettingsvermogen laten de School at Sea-deelnemers dan zien! Samen kerst vieren, je nieuwe ‘familie’ omarmen en er samen een geweldige feestavond van maken.

Roxanne uit School at Sea jaar 2018/2019 beschreef het zo:

Ik ben vandaag om 05:00 uur opgestaan om aan school te werken, omdat ik examens moet afleggen. Dat is eens een andere manier van kerst vieren. Ik ben gelukkig wel klaar geraakt tegen de middag, want in de namiddag hadden we vrije tijd. Toen ik in de namiddag op het achterdek zat te zonnen, besefte ik pas hoe speciaal het is om in de Cariben kerst te vieren. Het is een heel ander gevoel dan thuis in de kou, maar het kerstgevoel had ik zeker wel. Rond 17:00 uur begon iedereen zich klaar te maken voor het kerstdiner. Een aantal jongens kreeg echt meteen een hele glow-up. Ze hadden bijna allemaal een hemdje aan en geloof mij, dat is een heel ander zicht dan die vodden die ze normaal gezien aan hebben. De meisjes zagen er ook allemaal leuk uit: helemaal het haar gedaan en gemaquilleerd (make-up opgedaan, red.). Rond 18:00 uur kwam het aperitiefje. Het was echt heel lekker, maar het enige waar we aan konden denken, was onze kerstdozen openmaken. Goh, ik was zo benieuwd naar wat er allemaal in zat. Na het aperitiefje was het eindelijk zo ver: iedereen mocht zijn doos openmaken. Hier en daar stroomden wat traantjes, maar er waren vooral blije gezichten te zien. Na de kerstdozen kwamen nog het voorgerechtje, hoofdgerecht en dessert. Ondanks het feit dat iedereen na het hoofdmaal al voldoende had, smaakte het dessertje echt hemels. De keukendienst had brownies, kerstkoekjes en bananen met chocolade klaargemaakt. Alsof het nog niet genoeg was kregen we daarna nog chocolademelk. Dat was echt gewoon de kers op de taart. Ook al had iedereen buikpijn na het eten, de keukendienst had het niet beter kunnen doen. Ik wens jullie allemaal een vrolijk kerstfeest!

 

Roxanne

Maar er moet ook gelachen worden:

Het was heel cool en onverwacht en heerlijk en geweldig. We hebben ook nog een gefermenteerde vis achter de gangway vandaan gehaald, er kwamen witte maden uitkruipen. Heb je ooit wel eens maden uit een vis zien kruipen? Nou geloof ons dat wil je niet. Voor de rest was het een geweldig erg mooi heerlijk en gezellig kerstdiner. – Veerle

 

Het begon met dat ik een beetje set zat te spelen. Ik had me helemaal mooi aangekleed. Opvallend veel mensen hadden geen schoenen aan. Maar we waren wel allemaal heel mooi aangekleed, ook al hadden sommigen geen schoenen aan. We gingen in koppeltjes naar binnen, Wouter filmde het. De kaiserschmarrn was superlekker, je kon hem helemaal customizen hoe je wilde met alle epische dingen die op tafel stonden. We hadden ook nog frisdrank wat best wel prettig was, er stond dushi op, wat “schat” in de taal van Curaçao betekent. – Ken

 

Het kerstdiner was geweldig en heerlijk. De kaiserschmarrn waren formidabel, en iedereen was mooi gekleed. Het eten was veel beter dan de rotte vis achter de gangway. – Madelon

 

Deze quotes zijn verzameld door: Sophie

 

PS: Zelf vond ik dit echt een heel leuk kerstdiner, veel beter dan op de 25e. Op het strand was het heel gezellig, maar in representatieve kleding aan een mooi gedekte tafel had iedereen toch meer een gezellig kerstdiner. Het eten was heel lekker en het was heel mooi aangekleed, bedankt keukendienst!

 

Hoi allemaal,

Als eerste: ik hoop dat iedereen een leuk kerstfeest heeft gehad! Hier aan boord hebben we natuurlijk ook kerst gevierd, ook al was dat natuurlijk heel anders dan thuis. Voor de verandering mochten we een keertje uitslapen hier! Toen werden we wakker gemaakt en stond er een heerlijk ontbijtje voor ons klaar met verse yoghurt en tortilla’s met bonen en scrambled eggs (Mexicaans ontbijt), klaargemaakt door het Top-Kerst-Kook-Team (TKKT). Na het ontbijt was er tijd om even te zwemmen en je eigen ding te doen en daarna luidde de bel. Goed nieuws dit keer: we mochten onze kerstdozen openen. Iedereen werd ontzettend blij van de brieven en cadeautjes van thuis! Het is toch best gek om kerst hier te vieren in plaats van thuis. Na de kerstdozen gingen we met de bijboot (en sommigen zwemmend) naar het strandje en daar hebben we heerlijk gesnorkeld en gezwommen. Na een tijdje kwam de bijboot met het TKKT en heerlijk eten. Ons kerstdiner had zich van de boot naar het strand verplaatst en we hebben daar heerlijk met z’n allen gegeten. We hadden onder andere nacho’s met kaas, ui en pesto, foccacia met zalm of kipkerrie, rib eye, vitello tonnato, barracuda, vlees op de BBQ en als toetje vanilleijs met karamelsaus en ananas! Echt super lekker, thanks TKKT! Later op de avond kwam er nog een kampvuur en gitaarmuziek, daarna gingen we terug naar het schip en lekker slapen. Ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg dat het een kerst was om nooit te vergeten!

Nikki

 

In 2019/2020 was tweede kerstdag ook op zee, Ties beschrijft het zo:

Na een heel leuke eerste bestemming na de grote oversteek, vertrokken we op Tweede Kerstdag naar Curaçao. Net voor vertrek had ik mijn eerste wacht sinds de hut- en wachtwissel is geweest. We hebben met onze wacht heel het schip klaar gemaakt voor vertrek: het dek geschrobd, de netten opgehangen, alles opgeruimd etc.

 

Toen onze wacht klaar was en we de wachtoverdracht hadden gedaan, vertrokken we gelijk. Die dag was het lekker weer en ik heb ’s middags aan school gewerkt tot mijn volgende wacht. Tijdens die avondwacht hebben we veel zeilen gezet. Het was weer even wennen maar alles ging vlot. Ik was erg moe omdat ik weer een heel ander ritme had, maar ik heb er wel plezier in gehad. Het was al met al, na een week voor anker te hebben gelegen, weer een normale dag op de Thalassa.

 

De verwachting is dat we op 30 december aankomen in Willemstad. Daar vieren we dan Oud en Nieuw!

 

Ties

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs is te vinden bij de Rastafari van Dominica.

Eigenlijk hebben wij niks meer toe te voegen aan de blogjes van Nikki, Bibi en Fleur van School at Sea jaar 2014/2015 en dat van Moor uit 2015/2016:

In de ochtend werden we opgehaald door Seacat net zoals bij de Boiling Lakes de dag ervoor. Eerst kregen we een hele tour door Rouseau, de hoofdstad. We stopten op verschillende punten om het lokale voedsel te proeven, onder andere grapefruit, passievrucht, brood, gebakken bananen, avocado en nog veel meer. De leraren mochten ook moonshine proeven in een afgelegen bar.

 

Eenmaal aangekomen bij de Rastafaris werden we in groepjes verdeeld en moesten we de bewoners helpen met het plukken van sinaasappels en het kappen van suikerriet. Hiervan zouden we later sap maken voor bij de lunch. Tijdens dat de bewoners het middageten gingen koken zijn wij met Seacat en de 2 andere chauffeurs naar de Victoria Falls gelopen. Toen we terug waren van de waterval stond er een lunch klaar die bestond uit rijst met saus en yam, dat is een soort zoete aardappel. Dit werd geserveerd in kommen van kalebas. Ook kregen we de sap van suikerriet met geperste sinaasappels. Het was heel lekker!

 

Daarna gaf Moses, het stamhoofd, een speech over de geschiedenis van de Rastafaris en hun levensstijl. Hij vertelde onder andere over de vlag van Ethiopië en dat zij daaruit de kleuren rood, geel en groen hebben overgenomen. Rood staat voor het bloed van de mens, geel voor de zon en groen voor het land. Hij had zelf ook een muts op en een tasje om met deze kleuren. Ook vertelde hij over dreadlocks, en de geschiedenis ervan. In 1974 werden dreadlocks verboden, alle mensen die hun haar niet wilden doorkammen of afscheren werden neergeschoten of in de gevangenis gezet. In 1976 kwam de eerste vrouwelijke leidster aan de macht en zij zorgde ervoor dat dreadlocks weer toegestaan werden. Sindsdien komen dreadlocks veel voor en worden ze bij kleine kindjes al aangebracht. Het is een teken van de rasta’s.

 

Na zijn speech kregen we de tijd om de Rastafaris te interviewen. We hadden op de boot groepjes gevormd van 6 à 7 personen en in dat groepje een interview voorbereid. Ook hebben we nog gepraat en gespeeld met de kindjes die daar wonen. Op de terugweg zijn we ook nog een paar keer gestopt onder andere voor olie. Al met al was het een hele leuke, gezellige en leerzame dag.

 

De dag dat we naar de Rastafaris gingen zijn we ook met onze gidsen naar de Victoria Falls geweest. Iedereen had zwemkleding en sandalen aan, omdat we voor een groot deel door het water moesten. In het begin liepen we door het regenwoud, maar al snel kwamen we in een moeilijker stukje. We moesten over rotsen klimmen en door het water banjeren. Dat is de rest van onze tocht zo gebleven. Op het einde waren er twee plekken waar het nog moeilijker werd, er waren hoge rotsen met wat kleine rotsjes ernaast en daar hielpen de gidsen ons ook omhoog.

 

Het water was best wel koud en je moest goed uitkijken dat je niet uitgleed. Op sommige plekken was de stroming ook heel erg sterk. Toen we eenmaal de waterval in zicht hadden viel onze mond open van verbazing! De waterval was supermooi. Eerst moesten we nog een glad stukje voorbij en daarna kwamen we in het gedeelte waar we mochten zwemmen. Er was best een harde stroming van de waterval en er waren veel druppels die van de waterval kwamen en in ons gezicht waaide.

 

Linthe had haar waterdichte camera en daarmee hebben we hele leuke groepsfoto’s gemaakt. Toen we teruggingen zijn we als een van de laatsten vertrokken, maar we zijn achter de gidsen aan gelopen. Zij liepen door het regenwoud en daardoor hebben we een heel stuk afgesneden. We kwamen uiteindelijk als een van de eersten aan.

 

Nikki, Bibi en Fleur

Op het Caribische eiland Dominica zijn we drie dagen bij Rastafari’s geweest. Ze luisteren reggae en roken wiet, maar ook zijn ze heel veel bezig met voedsel. Volgens hun geloof leven ze zo dicht mogelijk bij de natuur. Ze leven in open huizen met grote tuinen eromheen waar ze het grootste deel van hun voedsel zelf verbouwen. In de dagen dat we er waren hebben we dus heerlijk vers en bijzonder gegeten. Vooral het ontbijt was echt perfect. Nadat je was opgestaan tussen al het groen van het regenwoud kon je een uitgeholde kalebas (dat gebruiken ze als bord) vullen met bakes en zoveel vers fruit uit de tuin als je wilde. Bakes zijn een soort gefrituurde broodjes die veel gegeten worden in de Cariben en ik heb de eerste dagen geholpen met het maken. De kokkin deed eigenlijk alles op gevoel, maar hierbij ongeveer het recept:

 

Het deeg maak je de avond van tevoren. Voor 10 personen mix je 500 g meel, 1 theelepel zout, 1 theelepel suiker en 1 theelepel bakpoeder. Hier kan je voor de smaak ingrediënten toevoegen naar keuze. Wij hadden ze met pompoen gemaakt, maar het kan ook met bijvoorbeeld banaan. Hierna voeg je water toe terwijl je blijft kneden totdat het deeg kleverig genoeg is om er bolletjes van te kunnen maken. Na een nacht rijzen doe je bloem op je handen en maak je bolletjes ter grootte van golfballen die je daarna zo plat mogelijk maakt. Dit frituur je tot ze mooi goudbruin zijn en dan heb je heerlijke bakes! Wij aten ze met zelfgemaakte sterrenvruchtenjam, maar eigenlijk kan je er elk beleg op doen wat je lekker vindt.

 

Het was heerlijk om eens wat anders te eten dan het eten aan boord, dat na twee maanden toch wel een beetje eentonig wordt.

 

MOOR

Dominica

Dominica

Aankomen op Dominica is iets magisch.

Hoge rotspartijen komen uit het water zetten. Deze rotspartijen zijn op sommige plekken begroeid met oerwoud en op andere plekken kaal en donker. Aan de waterkant zie je vooral golven die tegen rotsen op slaan en op een enkele plek een klein verlaten strand. Wanneer de Thalassa de hoek van het eiland om zeilt, komt er eerst nog één dikke windvlaag, die om het eiland meedraait. Dit betekent voor de wacht van de scheepsovername dat er toch nog even werk aan de winkel is. Snel wordt er wat zeil weggehaald om het scheef liggen tegen te gaan.

Nog geen drie mijl verderop valt de wind weg. Een enthousiaste scheepsovername-bemanning geeft het commando om zeil te zetten en onder vol tuig, met een knoop of vier gaan de laatste minuten van de scheepsovername in. De scheepsovername-kapitein kijkt de echte kapitein aan: wanneer zou die scheepsovername nou eens over zijn? “Pas als het anker de bodem raakt” is de afspraak.

Voor de laatste 100 meter wordt de motor gestart. Er gebeurt van alles tegelijk. Zeilen worden opgedoekt, er hangen wel tien SaS’ers in de mast en nog eens vier in het kluivernet om de zeilen netjes neer te leggen. Er staan vier mensen op het voordek: stuurmannen en bootsmannen door elkaar die van de echte bemanning uitleg krijgen over het laten vallen van het anker. Op de brug staat het team: docenten en bemanning die geen wacht hebben kijken mee bij de ankermanoeuvre en naar het eiland natuurlijk. Eindelijk land in zicht.

Inmiddels is het traditie dat de eerste dag na de scheepsovername een vrije dag is, om even bij te komen. Een soort zondag, op welke dag van de week dan ook. Als de scheepsovername goed is gegaan, is het schip namelijk al helemaal schoon en zijn alle storeslijsten bijgewerkt!

Pien uit School at Sea jaar 2019/2020 beschreef het in haar blogje zo:

Gisteravond zijn we aangekomen op Dominica en vandaag is de scheepsovername officieel voorbij.
We hadden vandaag voor het eerst in bijna twee maanden ook een dag waarop we helemaal niets hoefden.

Tussen 10:00 en 11:00 uur was er ontbijt met havermout, dat om de een of andere manier beter smaakte dan normaal, je zou het bijna lekker noemen. Alleen de laatste dingen van de SaS-story hoefden vandaag verbeterd te worden, iets wat bij de meeste SaS’ers maar ongeveer een uur duurde, dus de rest van de dag hoefden we vrij.

Voor het ontbijt waren de meeste SaS’ers al in het water gesprongen en na het ontbijt ging iedereen daar vrolijk mee door. Verder werden er boeken gelezen, spelletjes gespeeld en werd er nog meer gezwommen. ’s Avonds was er een feestje op het middendek met muziek en chips om de aankomst in Dominica en het oversteken van de ATLANTISCHE OCEAAN te vieren, en na het feestje mocht iedereen lekker in zijn of haar hangmatje of op een matje buiten onder de sterren slapen.

Pien

Een jaar eerder, in 2018-2019, ervoer Mare het zo:

Na zestien dagen op zee te hebben gezeten, waren we er dan eindelijk. Dominica!!!! De laatste 350 mijl hadden we de scheepsovername. Dit verliep niet al te soepel, want door draaiingen van de wind kwamen we een dag later aan. Iedereen was wel klaar met de oceaan dus soms liepen de spanningen wat op. Rond 18:00 uur kwamen we dan eindelijk aan bij onze ankerplek. Tijdens het ankeren werden de laatste zeiltjes ingepakt en de puntjes op de i gezet. Toen we eindelijk lagen kwam er een middendekje en nee, niet een middendekje met een preek deze keer. Het was een hele vrolijke waarin werd verteld dat we het goed hadden gedaan, dat we nog mochten zwemmen en buiten mochten slapen die avond. Dit wilden we allemaal heel graag, want we hadden deze reis nog niet kunnen zwemmen en binnen slapen werd zo langzamerhand toch echt wel heel erg benauwd. Nou, ik denk dat we nog nooit zo snel hadden omgekleed, want binnen vijf minuten lag iedereen in het water. De zon ging tijdens het zwemmen onder en het zag er echt schitterend uit. We hadden de grote oversteek overleefd.

Mare

Over een paar dagen zal het schip verder varen naar volgende bestemmingen, maar eerst gaat de groep op bezoek bij de Rastafari!

Op zoek naar het paradijs

Op zoek naar het paradijs

De eerste oversteek van twee weken zit er alweer bijna op. Tijdens de avondwacht zitten er standaard vier personen in de mast te genieten van de zonsondergang. Zij houden een oog op de horizon: op de uitkijk naar land. Zullen zij de eersten zijn die Dominica zien liggen?

De afgelopen dagen is het weer wisselvallig, zoals vaak bij het benaderen van de Caribische eilanden. Mooie zonnige dagen leiden tot buien in de de namiddag en nacht en dit maakt vooral de zonsondergangen spectaculair.

De scheepsovername gaat goed, de wachten zijn actief. Vooral omdat er ’s nachts veel zeilwissels zijn. Bovenbram eraf, bezaan eraf, bui afwachten… Als de bui heftig is, ook nog de bramstagzeilen weg. Op het dek ziet dat er als volgt uit: twee teams verdelen zich over de masten onder leiding van de (leerling)stuurman en (leerling)bootsman van de wacht. Het gaat al gestroomlijnd, dit is duidelijk niet de eerste keer dat zij klaar staan om zeilen weg te halen. De stuurman blijft op het bovendek en geeft opdrachten, terwijl de bootsman op het dek bij de groot mast de lijnen verdeelt.

Tegen de reling aan staat de echte stuurman van de vaste bemanning. Trots kijkt ze naar de wacht die precies doet wat nodig is. Nog geen twee maanden onderweg en dit doen ze gewoon al zelf. De vallen worden losgegooid en de neerhaler-groep trekt het zeil zo snel mogelijk naar beneden, terwijl het schoot-team ervoor zorgt dat de zeilen niet te hard klapperen bij het laten zakken. Voor de stagzeilen hebben ze maar een paar minuten nodig voor de zeilen gestreken zijn. Als het straks rustig is, worden ze weer gezet. Dat duurt iets langer…

Gijs beschrijft het mooi in zijn blogje uit 2017-2018

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind. Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Lynn vertelt over haar scheepsovernamedagen vlak voor Dominica in 2018-2019

Fotograaf Lynn hier, met het laatste nieuws vanaf de Thalassa, die nu wel opvallend dicht bij land komt. En welk land! Ja, wij varen aan de andere kant van de wereld, naar Dominica. Het was vandaag niet een heel bijzondere dag. Ja, we zitten midden in de scheepsovername, ik ben iedere dag bezig met een het krantje en mijn camera en dat was het dan wel weer. Niet dat dat heel erg is, het is wel een welkome afwisseling na twee weken volop bezig te zijn geweest met school. Helaas is de wind nu een beetje gaan liggen, waardoor het nog even duurt voordat we land kunnen zien. Dat zorgt wel voor wat kopzorgen bij ons professionele keukenteam, want zullen we nu nog wel genoeg groente en fruit hebben voor de rest van de oversteek? Wat het dan weer goed maakt, zijn de ‘aftermovies’ die zijn gemaakt door twee SaS’ers. De een gaat over het deel van de reis van Amsterdam naar Tenerife en de ander over de tocht van Tenerife naar Kaapverdië. Wat is het toch ontzettend gaaf om te zien wat we allemaal voor bijzondere dingen we hebben meegemaakt! En dan zijn we nog niet eens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan geweest. Hoe wordt het nog beter dan dit…

Lynn

De eerste virtuele scheepsovername

De eerste virtuele scheepsovername

Nog maar 300 NM varen naar Dominica… dus dat betekent SCHEEPSOVERNAME. Het is een onderdeel van School at Sea waar we erg trots op zijn en waar iedereen naar uitkijkt.

De scheepsovername is een periode die 300 nautische mijlen voor de aankomsthaven begint. Hoe lang zo’n scheepsovername duurt? Simpel: tot we er zijn! Dit kan anderhalve dag duren, of soms zelfs vier dagen als de wind wat tegen zit. De huidige windkracht is 3 beaufort en zal morgen wat toenemen. Aangezien we voor de wind varen, gaan we niet al te snel, dus deze scheepsovername kan nog wel eens een paar dagen gaan duren.

Tijdens de scheepsovernames wordt er aan alle studenten gevraagd een sollicitatiebrief te schrijven voor een functie aan boord. Een aantal functies moeten gevuld worden om het schip te kunnen varen. Er zijn ook functies die door de groep zelf bedacht kunnen worden. De invulling van de scheepsovername is geheel aan de groep.

De nautische bemanning doet een stapje achteruit en is alleen aanwezig voor vragen en voor de veiligheid. De docenten zijn vrij, zij kunnen mee gaan lopen met de wacht of op andere gebieden helpen als dit gevraagd wordt. De kok doet ook een stapje achteruit en is alleen nog vraagbaak. Dus pak een goed boek, zoek een lekker plekje op het achterdek, want de komende dagen is het relaxen voor het School at Sea-team!

Mattie uit School at Sea 2019/2020 beschrijft zijn eerste sollicitatiegesprek:

Vandaag was het zover, de dag van de sollicitatie voor de scheepsovername. Iedereen had de dag ervoor een sollicitatiebrief geschreven voor de functie die hij of zij tijdens de scheepsovername zou willen vervullen. Zelf heb ik gesolliciteerd voor kapitein. Dat vind ik echt een geweldige functie, aangezien ik er zoveel van zou kunnen leren.

In de ochtend hadden de kapitein en de onderwijscoördinator alle brieven doorgelezen en in de middag was het dan tijd om op gesprek te komen in de stuurhut om te zien of je het in je had om de functie op je te nemen. Eerst waren de zelfbedachte functies aan de beurt. Zo te horen ging dat allemaal heel makkelijk, maar toch begonnen bij mij de zenuwen op te komen. Na een uurtje waren dan nu de stuurmannen aan de beurt. Hierna was ik aan de beurt. Ik kreeg te horen van de mensen die voor stuurman hadden gesolliciteerd dat het heel wat serieuzer was.

Toen ik aan de beurt was, merkte ik hoe lastig ik het gesprek eigenlijk vond. Het was erg officieel en ik vond het lastig om uit mijn woorden te komen. Uit eindelijk ben ik het niet geworden. Toch heb ik er erg veel van geleerd en ik probeer het de volgende keer gewoon nog een keer.

Mattie

Nienke (ook uit 2019/2020) werd kapitein voor de eerste scheepsovername. Haar eerste dag als kapitein beschreef zij zo:

Vandaag was het eindelijk zo ver. De scheepsovername, waar iedereen al een hele tijd naar uitkeek, zou eindelijk beginnen. Maar Sam zou Sam niet zijn als hij dat niet op een leuke (vervelende) manier zou doen. Om 09:00 uur ging namelijk het ’schip verlaten’-alarm. Iedereen liep naar het middendek en begon een zwemvest aan te doen. Er werd nog snel een foto gemaakt en daarna werd het schip overgedragen aan de nieuwe kapitein. Ik hield mijn speech, want ik ben de nieuwe kapitein. De scheepsovername kon beginnen!

 

Iedereen ging enthousiast aan het werk, ook met zelfbedacht taken zoals het krantenteam en de documentairemakers. In de middag kregen we al de eerste dagkrant waarin de laatste roddels en nieuwtjes werden besproken. Overal op het schip was een relaxte sfeer, want niemand hoefde aan school en iedereen kon gewoon doen waar hij zin in had. Er ontstonden ook kleine feestjes, zoals in de keuken waar het licht uit ging en de discobol aan.

Ondanks dat het heel gezellig en relaxt was, merkte je dat iedereen heel serieus bezig was met zijn of haar functie, zoals de hotelmanager, die ervoor zorgt dat alles wordt schoongemaakt en nog een keer samen met een paar matrozen alle stores ging tellen.

Aan het einde van de dag was iedereen moe, maar zeer tevreden over de eerste dag van de scheepsovername.

Kapitein Nienke

Luka uit School at Sea lichting 2018/2019 beschreef haar eerste taak tijdens de eerste scheepsovername van haar jaar:

Het was een geweldige dag vandaag. Geen wonder, want het was de eerste scheepsovername van School at Sea 2018-2019! Ik ben journalist geworden en samen met een klein groepje ga ik elke dag om vier uur een krantje uitbrengen. Het geeft wel wat stress, maar ook motivatie. De dag begon met een bespreking, dat betekent dat we gingen bespreken wie wat ging doen. Ik mocht een grappig stukje over de wacht schrijven, de dag van de wacht van één tot vijf in één zin samenvatten en iets schrijven over wat er allemaal voor leuks is gespot. Het is geweldig hoeveel je te weten komt als je meer op de details let.

 

Ik moest vandaag niet alleen het krantje uitbrengen, maar ook de stores tellen. Het eten dat we aan boord hadden is namelijk niet goed bijgehouden, waardoor we alles opnieuw moesten tellen. Na het tellen van het voedsel in de banken was ik zo opgelucht dat ik klaar was. Na tien minuten werd ik geroepen, omdat ik een bank vergeten was. Dat was teleurstellend. Gelukkig kregen we bij het middendekje een speech over dat het tellen heel goed is gegaan en alles nu goed is opgeschreven. Wat een opluchting! Tijdens het middendekje mochten we ook de krant uitbrengen, de kapitein had een kleine introductie gemaakt waarna wij ze hadden uitgedeeld.

 

Naderhand was de kapitein nog naar ons toegekomen, waarin ze had gezegd dat ze het krantje heel goed vond en dat iedereen het heel leuk vond. Nou, dat is gewoon een moment van trots. Nu op naar Dominica!!!

Luka

 Ken heeft een hele lijst weten op te stellen over zijn eerste scheepsovername in 2016/2017

Dit was de eerste volle dag van de scheepsovername. Waarschijnlijk vraagt iedereen thuis zich af wat voor functies er allemaal waren (stuurhutpurser en master-ninja!? Moet ik mij zorgen maken?). Geen paniek! Je hoeft je hoofd er niet langer over te breken, want hier is de epische:
COMPLEET GEHEEL VOLLEDIG NIKS MISSENDE LIJST VAN ALLE FUNCTIES BIJ DE SCHEEPSOVERNAME
– Gymleraar (Mark, Marit) De Gymleraar heeft sportlessen georganiseerd tijdens de scheepsovername. Een parcours met allerlei oefeningen zoals ramentillen en sit-ups.
– Kapitein (Pim) De kapitein is verantwoordelijk voor alles wat er aan boord gebeurt. Hij moet er voor zorgen dat alles goed gaat. Ook maakt hij de wachtschema’s en bepaalt hij de koers.
– Stuurmannen (Sophie, Jeroen, Thibault) De stuurmannen zijn verantwoordelijk voor de wachten. Ze beslissen of er zeilen omhoog/omlaag moeten en wat de precieze koers is.
– Bootsmannen (Isa, India, Ken) Holyshit, dat ben ik. De bootsmannen moeten het hijsen van de zeilen aansturen door te zeggen waar iedereen moet staan en welke lijnen ze moeten aantrekken. Ook zorgen ze tijdens de wacht dat iedereen z’n taakjes doet zoals de machinekamer checken op de druk van de watermaker en wc’s schoonmaken.
– Hotelmanager (Olivia) De Hotelmanager moet er voor zorgen dat alles schoon is. Zij was ook verantwoordelijk voor de grote schoonmaak toen we aangekomen waren.
– Machinisten (Lika, Lennard) De machinisten doen alles in de machinekamer zoals het vuile water afpompen, de watermaker aan/uit zetten en de generator uitzetten en de accu weer aan. Ook hebben ze de machinekamer weer eens schoon gemaakt, want die was heel goor.
– Bakker (Wouter) De bakker bakt broodjes. Hieronder vielen ook hotdogbroodjes en puddingbroodjes!
– Banketbakker (Simone) De banketbakker zorgde voor lekkere toetjes en 4 uurtjes, waaronder puddingbroodjes en een soort kersenchocoladebonbon, mmmmmh.
– Chef-kok (Carolina) De chef-kok moet de keuken aan sturen en er voor zorgen dat er lekker eten op tafel komt.
– Koks (Veerle, Meike) De koks fixen de keukendienst voor een aantal dagen.
– Master-Ninja (Koen) De master-ninja doet gewoon de keukendienst, maar hij heeft zijn snijdiploma al gehaald, waardoor hij met de scherpere messen kan choppen.
– Voedingsdeskundige (Emília) De voedingsdeskundige kan je advies geven over je voeding en ze overlegt met de koks over een goed gebalanceerd ontbijt. Ook heeft ze de Healthy-Planners (dat klinkt als een groep kalenders, wel heel gezonde kalenders) met een paar anderen opgericht. Zij eten geen lekkere dingen.
– Stuurhut-purser (Iris) De Stuurhut-stewardess is de persoonlijke bediende van de crew die nu niks hoeft te doen. Ze heeft een walkietalkie waarmee ze opgeroepen wordt.
– Scheepsdoktors (Amelia, Nikki) De scheepdoktors hebben van alles geleerd van Erik de dokter. Ook konden ze je natuurlijk helpen als er iets was.
– Scheepsartiest (Kika) De scheepsartiest maakt tekeningen van mensen aan boord in hun natuurlijke habitat.
– Matrozen (de rest) Matrozen lopen wacht en helpen het schip varende te houden.

Ken

P.S. Er is ook bijna een zwaardvis gevangen (je weet wel, zo’n mislukte narwal die héél lekker smaakt zeggen ze).

De oceaan – een machtig mooie leerplek

De oceaan – een machtig mooie leerplek

Tijdens de eerste oceaanoversteek naar Dominica is er veel tijd. Tijd om over de oceaan uit te staren, maar ook tijd om meer te leren. Meer te leren over jezelf en meer te leren over het schip en natuurlijk gewone schooldagen vol te maken.

Het leren over het schip gaat door middel van zogenaamde sailtraining lessen. Deze zijn soms “klassikaal” en soms tijdens de wacht. Het zeil zetten leer je door te doen, maar waarom moet een zeil op een bepaalde manier gezet worden? Welke koers varen wij en hoe zet ik die in een zeekaart? Wat is een Mercator-projectie eigenlijk? Waarom varen we via de Kaapverdische Eilanden naar het Caraïbisch gebied? Welke winden heersen op dit halfrond en waarom? Welke boeken heb ik nodig om dit te leren?

Al deze vragen en meer worden beantwoord tijdens deze lessen. In een volgend blog meer over de inhoud – nu eerst de ervaringen aan boord.

Gijs uit School at Sea jaar 2017-2018 schrijft hierover.

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind.

Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Iris uit School at Sea jaar 2016-2017 schreef

Ik was lekker mijn sailmail aan het lezen en aan het nadenken wat ik in godsnaam moet gaan solliciteren voor de scheepsovername. Ik heb werkelijk waar nog geen idee, maar toen zag ik dat ik aan de beurt was om een blogje te schrijven dus vandaar. Vandaag had ik wachtdag en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zeilen best leuk begin te vinden. Als je het een beetje snapt en je een gezellige wacht hebt, kan het echt heel leuk zijn. We hebben ook eindelijk de passaatwind te pakken dus we gaan met een goede snelheid richting Dominica.

Na mijn wacht om 13.00 had Jelle (onze kok, die overheerlijk kan koken) meegeholpen in de keukendienst wat betekende dat er een heerlijke Mexicaanse maaltijd op ons stond te wachten. Hierna kregen we EHBO les van de dokter en de docenten. Vorige week hebben we een uitgebreide presentatie gehad over alle theorie van het reanimeren, beademen, iemand in de stabiele dwarsligging neerleggen en ga zo maar door. Er waren nu vier situaties nagespeeld die je langsliep met een groepje van drie. Het was leuk om te doen en we hebben veel geleerd.

Iris

De nachtwacht

De nachtwacht

‘En jij, Robin?’

Verschrikt keek ik op van het kompas, weggehaald uit mijn gedachten. Iris keek me vragend aan. ‘Sorry, wat zei je?’ Ik had niet op het gesprek gelet, al was het eigenlijk mijn taak om overal een oogje in het zeil te houden.

Het was nacht. De wind was gunstig en de hemel helder. Ik stond aan het roer terwijl mijn wacht de uitkijk deed. Eigenlijk was ik wachtleider, maar we kenden elkaar goed genoeg om te weten wie welke taken wilde doen, dus was er niet zoveel om te leiden. In totaal waren we met vijf man op het dek, de rest van het schip lag al te slapen, en al hadden we niet zoveel uitkijk nodig, het was gezelliger met de hele wacht erbij.

‘Als je nu een ding uit de supermarkt kon toveren, wat zou het zijn?’ Ik moest lachen, omdat het de vraag was die het meeste werd gesteld aan boord. Ik had kunnen verwachten dat het gesprek over eten zou gaan. ‘Dropjes.’ Om voet bij stuk te zetten knorde mijn maag bij de gedachte eraan.

 

Al ruim een week was voorbij gegaan in deze sfeer en dit ritme. Dat betekende ook dat er al ruim een week voorbij was gegaan zonder land in zicht, en het leek erop dat iedereen zich inmiddels had aangepast aan het leven tijdens de oversteek. Sommigen vonden dit lastiger dan anderen, want waar de uitgestrekte horizon voor de één alleen maar bevrijdend was, was het voor de ander een grote leegte. Hoewel het eten niet altijd even lekker was en we wakker gemaakt konden worden om te helpen met zeilen, vond ik het zelf heerlijk. De ploegen waren hard aan het werk en we leerden het schip, maar ook elkaar, steeds beter kennen. Soms was dat confronterend, maar meestal heel fijn. De groep zag ik echt als mijn chaotische, grote familie en het schip als mijn thuis. Eerlijk gezegd doe ik dat nu nog steeds.

 

Het was die nacht stil aan boord, afgezien van het geruis van de wind in de zeilen en wat geklets op het bovendek van mijn wacht. Af en toe waren er kleine plonsjes te horen in het water, waarschijnlijk van de vliegende vissen, en soms kraakte het roer of de zeilen een beetje als ik bijstuurde. Verder was er niks. Niks dan ontelbaar veel sterren, de wind en het water.

Ik keek om me heen en zuchtte.

We waren bijna op de helft van de oversteek, en dus ook bijna op het midden van de Atlantische Oceaan, hoe onwerkelijk dat ook mocht zijn. Voor School at Sea kende ik de oceaan alleen nog maar van wereldkaarten, waar het vooral groot en blauw was geweest. Het grote gedeelte klopte, maar tot mijn verbazing was de oceaan nooit gewoon blauw. Er was altijd wel een andere kleur in te zien. Met elke golf leek er een vleugje groen mee te gaan, bij elk schuimkopje wat extra paars. Er waren avonden waarop de zee ons deed vermoeden dat het water brandde terwijl de zon onderging. Er waren nachten waarop we geen onderscheid konden maken tussen de zwarte sterrenhemel en de donkere golven. Maar gewoon blauw? Nee dat was het geen enkele dag.

 

Wanneer ik dit vertel, en zeker wanneer ik erbij vertel dat we zeventien dagen over deze oversteek hebben gedaan, vragen veel mensen me hoe het was om dagenlang geen land in zicht te hebben. Ze denken meestal dat ik opgesloten zat op het schip en in een zekere zin was dat ook zo, puur doordat ik omringd was met water en van boord af gaan geen optie was.

Maar op veel meer mogelijke manieren was ik vrij.

Geen land in zicht betekende dat er een hele wereld stond te wachten om ontdekt te worden. Het hield in dat de horizon eindeloos ver weg was van het schip, en dat oneindige vrijheid ertussen lag. Midden op zee zijn was uniek. Het gaf me dat avontuurlijke gevoel en van die kriebels in mijn buik. Als er een moment is geweest waarop ik verliefd werd op de zee, dan was het toen.

Ik vond de dagen op zee dan ook fijner dan die aan land. Aan land is er overal chaos en nieuws. Er gebeurt te veel tegelijk en de enige constante die er is, is verandering, ook al lijkt elke week weer hetzelfde te zijn. Aan land is iedereen afhankelijk. Werk, familie, vrienden, verwachtingen. Aan land worden de kleine problemen grote vraagstukken, en grote vraagstukken gepresenteerd als kleine problemen. Ik ga er naar bed met het idee wat ik die week nog moet doen, en wacht elke keer weer op het weekend, om daarna een hele week lang weer precies hetzelfde te doen. Aan land zijn houdt me daarom in zo veel dingen tegen, alsof ik opgesloten ben in een gouden kooi, elke keer weer opnieuw.

Op zee daarentegen mogen de dagen dan wel op elkaar lijken, maar ik hoef ze daar niet van elkaar te onderscheiden. Ik heb er geen andere verplichtingen dan de verplichtingen die ik aan het schip heb. Als ik op zee ga slapen, voel ik me voldaan. Daar zijn er namelijk geen torenhoge sociale of prestatiegerichte verwachtingen, laat staan duizelingwekkende vraagstukken die me wakker houden. Op zee worden de problemen met aandacht aangepakt, omdat er geen duizend dingen zijn die de focus weghalen. Op zee wordt er niet met een planning of een to-do lijst gewerkt, wat een onzin. Het enige wat je daar nodig hebt is de wind, het water, het gereedschap, wat hulp van anderen en je twee eigen handen. Dat is alles, en dat is meer dan genoeg. Het is niet dat ik niet dankbaar ben voor alles wat ik aan land heb, of voor alles wat ik heb kunnen bereiken. Geloof me, na een halfjaar lang op een schip wonen ben ik dankbaarder dan ooit voor dingen als de supermarkt. Het is gewoon dat ik heb mogen proeven van de vrijheid, en dat ik niets anders meer zou willen dan mezelf erin onderdompelen.

Dus nee, ik heb me nooit opgesloten gevoeld. Op die grote oceaan is er juist een vrijheid die ik nog nergens anders heb gevonden. En mijn hemel, wat kan ik dat soms missen.

Robin (School at Sea 2017-2018)

 

En virtueel zijn de trossen weer los!

En virtueel zijn de trossen weer los!

Het is tijd om te gaan! Dat zeggen ze dan aan boord. Een groep van 36 jongeren die klaar is om die grote uitdaging aan te gaan. Genoeg inkopen gedaan, genoeg zeiltjes gehesen en laten zakken, genoeg van AL die dagen op land… Het is tijd om de oceaan over te steken.

Elly van School at Sea lichting 2019/2020 beschreef het mooi:

Vandaag was het de dag van het begin van de grote oversteek. Voor vertrek kregen we nog wat mooie woorden van onze kapitein Sam. Helaas zouden we het tijdens de oversteek zonder WiFi moeten doen, maar dat kon de pret niet drukken, want wij zouden beginnen aan onze eerste oceaanoversteek! Dag Afrika, dag schattige marktjes en mooie kleuren stof. Klaar voor de andere kant.

 

We waren nog maar een paar minuten onderweg toen we de eerste dolfijnen spotten. Een paar werden er al snel meer, er zwom een hele groep met ons mee. Ze kwamen zo dichtbij dat we ze bijna konden aanraken. Al snel stond iedereen op de boeg. Een ultiem geluksmomentje, hier was geen WiFi voor nodig. Na een nog mooiere zonsondergang zat mijn wacht erop en was ik klaar om te gaan slapen.

 

Caribbean, here we come!

 

Elly

Inge uit lichting 2018/2019 vertelt over haar overwinning aan het begin van deze grote oceaanoversteek

Vanochtend werd ik een beetje verward wakker in mijn nieuwe bedje na de enorm chaotische huttenwissel van gisteren. Vandaag is de grote dag: we verlaten Kaapverdië en we beginnen aan onze eerste grote oversteek. Ik had gelijk wacht van 13:00 tot 17:00 uur. Het was supermooi weer en lekker warm, perfect om de mast in te gaan. Ik was nooit hoger dan platform één gekomen tijdens het varen, dus dit werd de eerste keer voor mij. Klimmend naar boven was het uitzicht al heel mooi. Nu ben ik tot het tweede platform gekomen en heb ik daar zelfs de stagzeilen uitgepakt en de razeilen rechtgetrokken. Na de klusjes die we moesten doen in de mast konden we pas echt even genieten van het uitzicht helemaal bovenin de mast. En wauw, dat was echt heel vet! Het zonnetje scheen op de oceaan en er was een zachte warme wind. Achter ons werd het mooie Afrika steeds kleiner terwijl we voor ons alleen maar water zagen: ons uitzicht voor de komende weken. Na te hebben genoten in de mast en mijn boekje voor Engels te hebben gelezen bij de ondergaande zon, kwam het gevoel: ik ben thuis.

 

Inge

Angelo de taxichauffeur

Angelo de taxichauffeur

Windtechnisch en historisch gezien zijn de Kaapverdische eilanden een belangrijke stop. In de tijden van de grote oceaanreizen naar Amerika en het verre Oosten, stopte men hier voor een laatste keer vers water en, vooral, vers fruit. Scheurbuik was de reden dat veel schepen met anderhalf keer de benodigde bemanning vertrokken. In de maanden op zee, zonder motor en zonder weersvoorspelling, werden de zeelieden ziek en bij terugkomst was nog maar een deel in leven. Een groot aantal stierf aan scheurbuik. Eerst werden ze lusteloos en hadden ze weinig zin in werk, daarna kregen ze buikpijn, verkleurende huid en uitvallende tanden. Een ziekte die we vandaag de dag niet meer kennen, genezen door simpelweg een goed dieet. Voor de liefhebber worden deze ziekte en de oplossing prachtig beschreven door Steven J. Brown in Scurvy: How a Surgeon, a Mariner, and a Gentlemen Solved the Greatest Medical Mystery of the Age of Sail.

Ook voor de wind is het een belangrijke stop. Vanaf de noorderbreedte van de Kaapverdische eilanden wordt de Passaatwind steeds constanter. Hier kun je bijna zeker zijn van een noordoostelijke wind met windkracht 4 tot 5 en soms zelfs iets krachtiger met windkracht 6 à 7.

Voor School at Sea is er nog een reden om de eilanden aan te doen. Simpel gezegd omdat ze uniek zijn. De van oorsprong Portugese kolonie (sinds 1975 onafhankelijk) hoort bij het Afrikaanse continent. Ook is ieder eiland anders: een zanderig eiland, een bergachtig eiland, een bebost eiland. School at Sea bezoekt de stad Mindelo op São Vicente. Een prachtig eiland met een uitstekende versmarkt! Dit is een korte stop, maar één ding slaan we niet over. De rondrit met Angelo de taxi-man!

In 2018/2019 beschrijft Elzelien het zo:

Wat doe je als je op een eiland in Afrika bent? Dan stap je met zijn allen in een klein busje, doe je de raampjes open, zet je een bijzonder muziekje aan en ga je genieten van hoe mooi het allemaal is! Vandaag werden we rondgereden door Angelo.

 

Eerst reden we naar de Green Mountain (Monte Verde). Onderweg stopten we nog even, want eerst moest het andere busje tanken en vervolgens wilde Angelo nog even naar de supermarkt. Toen konden we echt gaan! We reden Mindelo, de grootste stad op het eiland, uit en gingen we de berg op. Terwijl we naar boven reden zagen we op de berg allemaal kleine maïsplantages, waar af en toe iemand op aan het werken was.

 

Bovenop hadden we een supermooi uitzicht: we konden het hele eiland en zelfs de eilanden naast ons eiland zien. Bovendien waren er boven een aantal theeplantjes waar we aan konden ruiken. Ook hingen er een soort doeken met daaronder buizen: dit was hun manier van irrigatie. Regen en het water uit de wolken komt in die doeken en komt via de buizen eronder bij de planten terecht. Ik vond het supergaaf om te zien, want dit hebben we niet in Nederland. Vervolgens kwamen we nog langs een hele hoop mooie strandjes en een plek met een reuzenschildpad

 

Elzelien

Minke Broekens maakte in 2018/2019 een filmpje van haar hele jaar, samengevat in 5 minuten. Op seconde 30 komen ze aan op de Kaapverdische eilanden!

In School at Sea jaar 2019/2020 beschreef Dide het ook:

Na ons bezoek aan het strand gisteren, stonden er vandaag 37 SaS’ers te springen om het land op te gaan. De groep werd opgesplitst in twee groepen: groep 1 ging in de ochtend op excursie en kreeg in de middag vrije tijd en groep 2 net andersom.

 

Precies op tijd zat groep 1 in de busjes van onze chauffeur Angelo. De motor startte en daar gingen we. Met Afrikaanse muziek op en een fris briesje door de raampjes scheurden we naar bijzondere plekken op het eiland, zoals een schildpaddenverzorgingstehuis en prachtige stranden. Wonderbaarlijk genoeg hielden de krakkemikkige busjes het vol en bereikten we zelfs het hoogste punt van het eiland, met een prachtig uitzicht en zicht op de Thalassa als resultaat.

 

Nadat groep 1 weer veilig was aangekomen bij het startpunt, kon groep 2 beginnen aan de rondrit en kreeg groep 1 vrije tijd. Vrije tijd betekent voor de SaS’ers vooral bellen en eten en dus vonden we, na even zoeken, een cafeetje met zowel heerlijke taartjes als goede WiFi.

 

Dat we in Afrika waren was nu wel te merken… We bezochten een markt, kochten écht Afrikaanse tasjes en blousejes en speelden tafelvoetbal tegen de locals. Eén van de SaS’ers was niet tevreden met zijn aankopen en besloot een ruilactie te starten, wat hem, boven onze verwachtingen, zelfs lukte. Nadat we zelfs van een lokale rapper yoghurt en fruitsap hadden gekregen, gingen we nog eens terug naar hetzelfde cafeetje en belden we nog heel even naar huis, voordat we onze telefoons weer moesten inleveren. Met de bijboot bracht Sam ons terug naar huis waar we traditiegetrouw de zaterdag afsloten met de geliefde filmavond.

 

Dide

In School at Sea jaar 2017/2018 beschreef Fien het als volgt

We liggen voor anker voor de kust van Sao Vicente. Vanochtend werd iedereen wakker in de hangmat. We hebben voor het eerst onder de sterrenhemel geslapen en dat zag er heel leuk uit, al die gespannen hangmatjes kris kras over het dek.

 

Vandaag zijn we met een busje een rondrit gaan maken over het eiland. Als we van het schip af willen moeten we met onze bijbootjes naar het kleine haventje, en daar gingen we dan aan land. We gingen in twee groepen, de wachtgroep en schoolgroep apart. Vanuit de haven moesten we verzamelen, en daar was een man met een T-shirt van School at Sea aan.

 

Deze man ging ons alle mooie plekjes van het eiland laten zien. We reden in een gammel busje heel hard over het eiland heen. Van de ‘’rijke binnenstad’’ kwamen we langzamerhand bij zelf gebouwde huisjes van mensen die uren moesten lopen om bij het stadje te komen. Terwijl we met ongeveer acht man in dat busje zaten waren er allemaal mensen die ons aankeken en die naar ons wezen. Ik voelde me echt een enorme buitenlander. De natuur was daarentegen zo ontzetten mooi, heel droog dat wel. We gingen een berg op met het busje, en vanaf de top kon je enorm goed de stad overzien. We zagen zelfs een piepklein scheepje, dat dus de Thalassa moest voorstellen, niet groter dan een vingertopje vanaf daar. Nadat we terug waren van de rondrit, kregen we nog een beetje vrije tijd om daarna vervolgens weer terug te keren naar ons huis, de Thalassa.

 

Fien B

Virtuele aankomst Kaapverdië

Virtuele aankomst Kaapverdië

Weggaan van Tenerife beschreef docent Thalitha in een heel mooi blogje

Dag prachtig Tenerife. Ik wist niet dat je zo mooi was! Het is het bezoeken waard beste mensen. De hoofdstad is toeristisch, maar gemoedelijk. Er is een prachtig nationaal park met als hoog(s)tepunt de el Teide. U heeft de foto’s vast al voorbij zien komen. Het prachtige historische stadje Laguna is geheel autovrij en de temperatuur rond de 24 graden. Het lijkt mij geen slechte keus voor de herfstvakantie volgend jaar!

 

Maar wij zijn er met z’n allen ook wel klaar voor om weer te gaan. We hebben een behoorlijke slag kunnen maken wat betreft schoolwerk. Velen hebben in de bieb gestudeerd, anderen vonden het prettiger om in de salon aan boord te werken. Er zijn behoorlijk wat toetsen gemaakt en een aantal loopt nu al voor op hun eigen school. Als mentor ben ik al mega trots… op degene die voor een kort koppie durfde te gaan, op de leerling die zijn schaduw-zonnedoel met mij wilde delen, op mister positivo, het creatieve brein, de geboren leider, de keukenprinses, de doorzetter en de stille kracht.

 

Nu zullen we allemaal weer moeten wennen aan de oceaan. De ene persoon zal iets meer tijd nodig hebben dan de ander om weer in te slingeren. Over een dag of zeven zijn we in Kaapverdië. De kinderen zullen oog in staan met een totaal andere cultuur, waarden en tradities. Wat een verrijking en wat een eer dat ik dit allemaal met hen mag meemaken. Alles staat zeevast (dat dachten we tenminste, want binnen een half uur vlogen er weer verschillende zaken door de ruimte. Al doende leert men toch?!) Alle hens aan dek en op naar Kaapverdië!

 

Thalitha, docent

Met een mooi licht briesje zijn we de eerste dagen prachtig virtueel aan het zeilen geweest. Er was zelfs een middag bij dat het zo windstil was dat we midden op de oceaan zijn gaan zwemmen!! De wind viel langzaam weg, zoals ook voorspeld was. De kapitein liet het schip langzaam door drijven tot er helemaal geen beweging meer in zat, behalve de rustige deining van de golven. Om iedereen wakker te schudden uit een rustige dag, heeft de stuurman het brandalarm af laten gaan en moesten we allemaal op het dek verschijnen en de oefening doorlopen. Het ging erg goed. De beloning: een frisse duik in de oceaan!

Een uur later waren we weer op weg. Allemaal fris en vol energie weer verder!

Nu een paar dagen kwamen de Kaapverdische eilanden in zicht! Bart van School at Sea lichting 2019/2020 beschreef dit heel mooi!

We begonnen vandaag om 08:30 uur gelijk weer aan school, vol goede moed, omdat de navigatie aangaf dat we vandaag nog aan zouden komen op onze plaats van bestemming: Kaapverdië. Ondanks dat de zon lekker op het dek scheen, zat mijn ploeg aan school, strijdend voor een glimlach op het gezicht van onze docenten. We waren ook vol goede moed omdat elk uur school een uur dichter bij het wachtlopen betekende. Tijdens het wachtlopen ben ik bijvoorbeeld bezig geweest om met de kapitein het log op de juiste manier achter het schip te hangen en de miswijzing van het kompas aan te tonen.

 

Vroeg in de middag hoorden we al kreten: land in zicht! Vanaf dat moment werd bijvoorbeeld de pauze bij het vieruurtje flink uitgerekt, om zo lang mogelijk te kijken naar het mooie uitzicht over de langzaam groter wordende Kaapverdische eilanden. Ondertussen werd er studieontwijkend gedrag vertoond, want de bijboot moest in elkaar gezet worden, waar ik natuurlijk graag bij hielp. Inmiddels hadden we onze kluiverboom al rechtstreeks naar de baai gericht waar we voor anker zouden gaan en na nog een aantal manoeuvres ging het anker uit. Daar lagen we dan, omringd door een eiland dat er om smeekte om ontdekt te worden.

 

Bart

Verstekelingen ontleden

Verstekelingen ontleden

Tijdens de tocht van Tenerife naar Kaapverdië begint het: de ongenode gasten aan boord. Soms wordt dit niet eens opgemerkt! Na een paar dagen hangt er dan ineens een onaangename geur in een hoek van het schip en na een korte zoektocht wordt de verstekeling alsnog gevonden en overboord gegooid. Vervolgens worden de wachten streng toegesproken, want zij hebben duidelijk het rondje dek niet goed genoeg uitgevoerd. Als dat wel zo was geweest, dan was de verstekeling natuurlijk een stuk eerder opgemerkt…

Soms worden de verstekelingen eerder of zelfs op het exacte moment dat ze aan boord komen opgemerkt, zoals door Jesse in ’18-’19:

Vandaag, of eigenlijk afgelopen nacht, begon het al met alle beesten. Om half één ‘s nachts liep ik over het dek, omdat we net een van de zeilen hadden weggehaald, toen er ineens iets tegen mij aan stootte. Ik schrok me dood, omdat het helemaal donker was. Ik keek om mij heen en zag een vliegende vis op het dek liggen. Er was een vliegende vis tegen mij aan gevlogen!

 

Nadat ik had gezien dat het om een vliegende vis ging, ben ik snel naar beneden gerend om Pascal en een emmer water te halen. Toen ik terug was bleek de vis het helaas niet overleefd te hebben en ben ik weer verder gegaan met de wacht. In de middag moest ik bezig met de praktische opdracht over vissen, waar we mooi de vliegende vis voor konden gebruiken die tegen mij aan was gevlogen.

 

Jesse

Spijtig voor de vliegende vis, maar fijn voor ons: vliegende vissen zijn namelijk perfecte dieren om te bestuderen voor het onderwerp “vorm en functie” uit de biologie. Tsja, als ‘ie toch al dood is, maakt het ook niet meer uit, natuurlijk.

Een vast onderdeel van School at Sea is een snijpracticum, waarbij (vliegende) vissen worden ontleed om te kijken hoe zo’n beest er van binnen uitziet. En: welke verschillen zijn er van binnen en van buiten tussen vliegende vissen en normale vissen en waarom zijn die verschillende soorten zo geëvolueerd? Vaak zorgen de docenten er voor dat er ook genoeg normale vissen aan boord zijn, zodat iedereen naar hartenlust vissen kan ontleden. Alhoewel… Niet iedereen is daar even enthousiast over, zoals Elena uit ’19-’20 beschrijft:

Dit is tenslotte wel School at Sea, dus alsof we nog niet genoeg te doen hadden, hadden de docenten vissen op de markt gekocht, zodat we die vandaag lekker konden ontleden tijdens een practicum.

 

Er werd een hele fotoshoot gehouden met een simpele vis. Uit enthousiasme werden alle lichaamsdelen en organen gefotografeerd, zowel intern als extern. Al snel hoorde je mensen schreeuwen: “Wow wat vet!! Snel, snel maak een foto voordat ik weer moet overgeven!” Mensen die poseerden met de vis werden uiteindelijk ook niet raar meer aangekeken.

 

Al met al was het een hele bijzondere ervaring, die ik denk ik niet meer zo ga herbeleven, in deze geuren en kleuren. En over geur gesproken bedoel ik het letterlijk. Je mag blij zijn als je douche-dag had, anders was het nog even een nachtje wachten/stinken…

 

Elena

Een week op Tenerife

Een week op Tenerife

Virtueel zijn we alweer een week op Tenerife, dus het is alweer bijna tijd om te vertrekken. Het weerbericht ziet er geweldig uit. Mooie oostenwind en soms zelfs noordoost en dat levert een bakstagwindje, dus zal het inslingeren deze keer een stuk vriendelijker zijn voor de groep.

Voor we kunnen vertrekken, moet er eerst een aantal dingen gebeuren. Al het gereedschap gebruikt voor het onderhoud dat gedaan is, moet weer opgeborgen worden. Maar belangrijker nog, de stores moeten gedaan worden.

Samen met de kok naar de markt op Tenerife is echt een uitje. De Afrikaanse markt (Mercado de Nuestra Señora de África, gebouwd in 1944) bevindt in het centrum van Santa Cruz en is dé plek voor verse goederen. Hier kan alles gevonden worden. Verse kruiden, groenten en dozen vol heerlijke sinaasappels, bananen en ananassen, maar ook gedroogde worsten, hammen en andere delicatessen. En, alles moet aan boord een plek krijgen.

Geheel in de geest van School at Sea gaat een groep mee met de kok om de inkopen te doen. Wanneer zij terug aan boord komen en de vrachtwagen met eten voor de deur staat, is het aan de leerlingen om dit alles aan boord op te bergen, alles een plekje te geven en de lijsten van de voorraden aan boord bijwerken.

Wieske van School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de ervaring als volgt:

Stel je voor: je hoeft nooit meer eten uit een pakje te eten. Alles, maar dan ook echt álles wat je eet is zelfgemaakt. Geen sauzen voor je lasagne uit een pakje, geen voorgesneden groenten uit plastic, geen perfecte stukken fruit en geen kant en klaar brood meer uit de winkel. Dat zou echt geweldig zijn, niet? En nu boffen wij hier aan boord dat we zo veel mogelijk verse en lokale producten inkopen tijdens onze reis. Vandaag gingen we daarvoor naar de Afrikaanse markt in Santa Cruz met Jelle.

 

Het was een soort overdekte markt waar allerlei kleine handelaren zich gevestigd hadden. Je had een afdeling vol met verse stukken groente en fruit, één met vlees en één met superveel vis. Als we tijdens onze reis op markten zoals deze of in andere winkels komen gaan we vooral op zoek naar de lokale producten en handelaren. Deze kun je bijvoorbeeld herkennen aan het uiterlijk van het product. Neem bijvoorbeeld en paprika uit de winkel in Nederland, ze zijn perfect van vorm, bijna symmetrisch en hebben altijd een egale kleur. De paprika’s hier van lokale boeren hebben rare vormen, verschillende kleuren, zien er soms een beetje beurs uit en tóch smaken ze veel lekkerder!

 

Op de markt was van alles te vinden, we zagen schapenmagen, hele inktvissen, gekke dubbele komkommers en stukken fruit waarvan Jelle niet eens zeker wist wat het was. We leren steeds meer en het eten wordt steeds lekkerder, dus let maar eens op als wij, ja wij, weer thuiskomen!

 

Wieske

Daarnaast is er natuurlijk tijd voor vrije tijd geweest de afgelopen tijd. Welverdiende vrije tijd. Eindelijk tijd om lekker ergens te gaan eten (McDonalds), om gezond eten bij de supermarkt te halen (koekjes, chocolade en chips) en natuurlijk om de stad te bekijken (via de WiFi van de McDonalds naar huis bellen).

Roemer uit School at Sea jaar 2019/2020 weet het mooi onder woorden te brengen:

Vrije tijd op Tenerife

 

Vandaag was de eerste dag nadat we waren aangekomen op Tenerife. We mochten een uurtje uitslapen, tot 09:00 uur. Tijdens het ontbijt werd al aangegeven dat we vrije tijd zouden hebben na de lunch, maar ’s ochtends moest dan wel aan school worden gewerkt. Daar is bij velen niets van gekomen omdat iedereen erg veel zin had om zijn ouders te bellen voor het eerst in twee weken.

 

Toen de tijd eindelijk was aangebroken, ging IEDEREEN bellen. Nadat iedereen uitgebeld was, ben ik met een groepje van acht Santa Cruz in gegaan. Omdat ik erg veel zin had in eten dat niet aan boord te krijgen is, zoals pizza en friet kapsalon, heb ik meteen erg veel gegeten.

 

We moesten om 22:00 uur weer terug bij de boot zijn, dus om 21:30 waren we onderweg terug. Toen we om 21:45 aankwamen, ging iedereen even zijn of haar geliefden nog voor de laatste keer bellen. Toen ik in de salon was aangekomen, was het één grote chaos: leerlingen die nog even snel de laatste muziek probeerden te downloaden, Pascal die de telefoons probeerde te verzamelen en overal eten omdat iedereen wel wat bij de supermarkt had gekocht. Die nacht heb ik heerlijk geslapen omdat ik mijn ouders die dag gesproken had.

 

Roemer

De beklimming van de Teide en reflectie van de onderwijscoördinator Pascal

De beklimming van de Teide en reflectie van de onderwijscoördinator Pascal

Een vast onderdeel van het programma op Tenerife is de beklimming van de Teide, de hoogste berg van Spanje. Niet alleen mooi, maar ook een echte prestatie voor de deelnemers aan School at Sea. Onder begeleiding van een aantal docenten gaat de gehele groep er vroeg in de ochtend op uit. Het eerste deel met de bus en het tweede, zwaardere deel, te voet.

Het leven van de “Sas’er” is tot nu toe opgedeeld in groepjes. Wachtlopen gebeurt in een groep van 4 of 5 jongeren. De keukendienst is een groepje van 3 jongeren. Op schooldagen zitten ze met een groep van 18 te studeren. Het beklimmen van de Teide is de eerste opdracht die de gehele groep tegelijk doet. Hier moeten zij samen de top zien te behalen. Goede lopers nemen tassen over van de minder goede lopers. Waterflessen worden gedeeld en snoepgoed is opeens van iedereen. Of eerst van je beste vriend/vriendin, daarna van iedereen?

Aan boord gaat het er anders aan toe. De bemanning blijft achter om wat onderhoud te kunnen doen. De eerste weken zitten erop. Het weer wordt al beter en is ideaal voor wat lak- en schilderwerk. Tenerife is de laatste stop waar nog gemakkelijk de laatste onderdelen aan boord gebracht kunnen worden. Dit is ook de laatste haven waar de nautische bemanning ’s avonds in z’n geheel van boord kan. Hierna komen vooral bestemmingen met ankerwacht en dus tenminste één en liefst twee bemanningsleden te allen tijde aan boord. Dat duurt tot Bermuda.

Voor iedereen is dit ook waar het eerste deel van de reflectie echt begint. SaS’ers en teamleden vragen zich af: waar ben ik aan begonnen? Wat vind ik er nu eigenlijk van? Ben ik dat aan het doen, wat ik wilde doen? En ga zo maar door.

Hoe de onderwijscoördinator de eerste weken beleeft leest u hieronder. Een mooie reflectie op basis van vele jaren School at Sea van Pascal:

Inslingeren met Excel

In de eerste weken moet iedereen zijn plekje vinden aan boord. Leerlingen en teamleden: iedereen moet wennen aan zijn nieuwe ‘(t)huis-weg-van-huis’. Intussen legt de nautische bemanning de laatste hand aan het schip, maakt Micko de digitale infrastructuur in de salon in orde (‘Heeft mijn laptop toegang tot de server?’ en: ‘Zal ik de reservelaptops maar in mijn hut leggen?’) en stelt Peter de internetbol in (‘Weet je zeker dat we nu toegang hebben tot alle benodigde satellieten?’). Alles moet immers in orde zijn voor het ‘echte vertrek’, want zodra de Thalassa door de sluis van IJmuiden is, moeten we het doen met wat we aan boord hebben. ‘Even naar de winkel’, ‘even iemand bellen om wat te vragen’ of ‘even snel iets Googlen’ zitten er dan niet meer in.

 

Hetzelfde geldt voor het schoolwerk: dat moet vooraf met alle betrokkenen goed zijn afgestemd. Hierin voorziet het zogeheten ‘toetsenoverzicht’. Deze Excelsheet geeft per vak zo nauwkeurig mogelijk weer welke toetsen en opdrachten een leerling onderweg  moet doen en welke leerstof verwerkt dient te zijn bij terugkomst op de eigen school. Het bijhouden van de toetsenoverzichten is een van de schone taken van de onderwijscoördinator aan boord. Ofwel: dat was mijn taak de afgelopen jaren. Zoals bij veel dingen is ook hier een goed begin het halve werk. Een helder toetsenoverzicht helpt om leerlingen achter hun veren te zitten over hun studievoortgang  (zowel qua tempo als qua resultaten) en om de contactpersonen van de scholen en de ouders hiervan op de hoogte te houden (via de tergend trage satellietinternetverbinding).

 

De eerste weken stonden voor mij als onderwijscoördinator dan ook voornamelijk in het teken van het op orde brengen van de administratie. Terwijl de leerlingen tijdens hun sailtraining voor het eerst de mast in klommen, schoonde ik de zevenendertig Excelsheets op die ze hadden aangeleverd (enige uniformiteit aanbrengen in de toetsenoverzichten helpt enorm op de lange termijn). Terwijl enkele leerlingen zich vrijwillig opwierpen voor een keukendienst, draaide mijn arme printer overuren met het afdrukken van digitaal aangeleverde toetsen (een veelvoud van zevenendertig). Terwijl leerlingen en docenten aan dek groen zagen van de zeeziekte en de zee geel kleurden met geregurgiteerde pompoensoep, ergerde ik me benedendeks groen en geel bij het inventariseren van de toetsen (‘Hier staat havo boven, maar de leerling zit op vwo’, ‘Wiskunde B H6 en 7? Deze leerling heeft een CM-profiel met wiskunde A en alleen toetsen over H3, 4, 5 en 9’, ‘Ehm, om welk vak gaat het hier überhaupt?’).

 

Je zou me overigens een van de ‘lucky few’ kunnen noemen. Zeeziekte lijkt een beetje volgens de 80-20-verdeling te werken: 10% van de mensen heeft nergens last van, 80% heeft de eerste dagen op zee wat moeite en moet gewoon even inslingeren en 10% ondervindt ernstige hinder tijdens elk stuk varen. Ik behoor tot de eerste 10%, wat betekent dat ik me direct na het vertrek comfortabel in mijn kantoortje (lees: bankje met bureautje, laptop en printer) nestelde, inclusief blauw dekentje en zwarte koffie in mijn RVS-SaS-mok. Op de trap naast me zag ik mensen droog omhoog gaan naar hun wacht en na een uur of drie weer nat omlaag komen. Sommigen misten daarbij de trap in zijn geheel, als ze even vergaten dat ze op een bewegend schip zaten (basisregel: ‘Eén hand voor jezelf, één voor het schip’). In zo’n geval controleerde ik de schade (‘Is de trap nog heel?’), sprak ik enkele bemoedigende woorden (‘Geloof me, dit zullen niet je laatste blauwe plekken zijn deze reis’) en ging ik over op de orde van de dag (printen, inventariseren en musicals meezingen). Mijn streven was om alle toetsenoverzichten klaar te hebben voor de eerste (on)officiële bestemming. Tegen die tijd waren de meeste leerlingen en collega’s namelijk voldoende ingeslingerd en kon ik mooi aanhaken. Dan kon School at Sea ook voor mij écht beginnen…

 

Pascal (docent en onderwijscoördinator ’15-’20)

School at Sea is virtueel aangekomen in Tenerife

School at Sea is virtueel aangekomen in Tenerife

De laatste dagen op zee waren heerlijk rustig. De routine van twee wachtdagen en dan twee schooldagen begint er al aardig in te komen. Het trainen op zeilen en kennis van de lijnen aan boord begint steeds leuker te worden, vooral nu de zeeziekte voor bijna iedereen voorbij is.

We zijn in de ochtend aangekomen in Tenerife en liggen op een mooie plek in de binnenhaven. We hebben daar inmiddels onze vaste plek. Vanaf hier kan de groep beginnen aan een aantal opdrachten. Een van deze opdrachten is een uitwisseling met een lokale school. Deel één van deze uitwisseling is een bezoek aan een middelbare school op Tenerife, waar ze zien hoe leeftijdgenoten op deze prachtige eilanden leven. Deel twee is het ontvangen van de Spaanse leeftijdgenoten van de school aan boord en welkom heten in onze wereld. Dit houdt ook in dat er eten klaargemaakt zal worden, er ‘Hollandse’ eigenaardigheden uitgelegd gaan worden EN er in de mast geklommen zal worden!

Olivia beschreef haar ervaring tijdens School at Sea 2016/2017

We zijn 10 november op uitwisseling geweest met een lokale school. Een van onze medestudenten (Ellen) zat daar vorig jaar op school en is zo over SaS te weten gekomen.

 

Het was er heel gezellig. We kregen een warm welkom en zijn dan enkele sporten gaan beoefenen zoals basketbal, voetbal, hun versie van de stoelendans… Daarna zijn we gaan “ontbijten” en kregen we allemaal lekkers. Toen iedereen klaar was met smullen zijn we begonnen aan de workshops die ze hadden georganiseerd. Eentje was met verf en dat kon je duidelijk zien aan de mensen, want heel veel van ons, zowel de SaS’ers als de Canarische leerlingen, zaten helemaal onder.

 

Na al deze leuke workshops zijn er een paar van ons teruggekeerd om de workshops op de boot te organiseren. Onder leiding van Simone was het hier perfect georganiseerd, het eten was op tijd klaar, de barbecue was fantastisch. De mensen mochten de mast en het kluivernet in en kregen een rondleiding en een filmpje te zien…

 

Met andere woorden het ging fantastisch!

 

Olivia

In 2017/2018 beschreef Tamara hun ervaring

Nieuwe vrienden

 

Daar liepen we dan in onze witte School at Sea polo’s. We hadden een uitwisseling met een school op Tenerife. Na een korte ontvangst deden we verschillende activiteiten. Er werden vier groepen gemaakt. De eerste activiteit die wij deden was basketballen en daarna kregen we ‘taalles’ waarbij we in Spaans, Nederlands en Engels woorden of zinnen mochten opschrijven. Ten slotte deden we stoelendans. Na deze activiteiten was het etenstijd. Er stond een heel buffet klaar, met van alles wat! Koekjes, cake, hartige taart, frisdrank, fruit en nog veel meer. Iedereen kon z’n hart ophalen, want zo’n buffet krijgen we niet aan boord! Na het eten stonden nog andere activiteiten gepland, maar toen er muziek werd opgezet en iedereen aan het dansen sloeg, werden die geschrapt. De tijd was om, we moesten terug naar het schip. Gelukkig zouden ze die avond nog naar ons komen.

 

Om half vijf stonden ze op de kade. Daar werden ze ontvangen, kregen ze een nummer (net als wij er een hebben) en werden ze in groepen verdeeld. Ik was groepsbegeleider met Miriam en eerst gaven we ze een rondleiding op het schip. Zo leuk die reacties op de hutten (zo klein zijn ze echt niet!). Daarna deden ze verschillende activiteiten zoals voetballen, in de mast en het kluivernet klimmen en Nederlandse spelletjes. Bij het klimmen liep het een beetje uit dus uiteindelijk liep heel de planning in de soep, maar ondanks dat was het erg leuk. Toen de laatste leerlingen uit de mast waren, was het tijd om te eten. De keukendienst had een heerlijke maaltijd klaargemaakt met wat Nederlandse dingen zoals hutspot en kaas, maar ook was er salade, wraps en watermeloen met zalm. Na het eten moesten onze uitwisselingsstudenten alweer naar huis. Jammer, want ook al is een dag niet lang om vrienden te worden, ze voelden al wel een beetje zo.

 

Tamara

De eerste weken van een ouder thuis!

De eerste weken van een ouder thuis!

De virtuele reis gaat door. Na een dag of twee veel wind zijn we nu in een windstilte terechtgekomen.. De eerste roepen om te gaan zwemmen zijn al gehoord. De kapitein vindt de watertemperatuur echter nog iets te laag en dus varen we nu op de motor.

Een mooi moment om het woord te geven aan een ouder van een SaS-deelnemer uit 2019/2020. Hoe is het om thuis te zitten wachten? Is het echt stil in huis?

Met dank aan Anne-Marijn Coelingh Bennink

Het is 07:30 uur begin november, ik laat de hond uit. Het is langzaam licht aan het worden, de herfst is begonnen en het brengt me terug naar november vorig jaar, toen ik ook elke ochtend rond dezelfde tijd dit rondje liep. En daarmee komen al snel de herinneringen naar boven aan de Thalassa en onze zoon die mee was met lichting 19/20.

 

Het wekelijkse ritme zat er rond die weken al snel in: Sailmail op tijd schrijven in maximaal 500 woorden en op tijd in de Dropbox zetten, rond 12 uur de dagelijkse update van één van de ouders met de locatie van de Thalassa. Soms berichtjes van ervaren zeilouders die konden uitrekenen hoe lang het nog zou duren voor de aankomst aan land. Soms even checken in de Dropbox of er al SaS-PO’s waren geplaatst, of SaS-stories, of een Sailmail. En heel heel heel soms opeens dat appje in de SaS-mededelingen-groep van Pascal of Sander: “De groep krijgt vandaag vanaf 17:00 uur Nederlandse tijd vrije tijd. Ze krijgen hun telefoon mee, dus jullie zouden wel eens gebeld kunnen worden.” En dan heel snel regelen dat er in ieder geval iemand van het gezin bereikbaar is als er gebeld zou worden… (of niet…)

Oorverdovend stil is het in het begin, ontwenning dat er geen contact is en ook geen mogelijkheid contact op te nemen. Wat een gevoel van vrijheid moet dat geven!

 

Sommige data en momenten gaan niet meer uit lijf en geheugen en de week rondom 25 oktober 2019 en het uitvaren van de Thalassa is zo’n week. Ik lees de eerste Sailmails er nog eens op na:

Sailmail 2, 28 oktober 2019
Maandagavond: jaaaaaaaa!!!!! Je eerste sailmail. Lekker lang en met veel informatie. Heb gelachen over je verhalen en ook een traan gelaten. Je bent nu nog even dichtbij en toch ook heel ver. Je eerste weken op de Thalassa. Hoe zal je geslapen hebben? Is het druk daar op zee? Of juist rustig en stil? Heb je last van zeeziekte? Nieuwe vrienden aan het maken? Muziek aan het luisteren? Allemaal vragen waar nu nog even geen antwoorden op komen. Wat ben jij nu al je eigen leven aan het leven en je bent pas een week geleden vertrokken. Wat gun ik je dit enorm!
Hier zit je klas in de toetsweek, wat zul jij ervan genieten dat je je eigen schooltijd en toetsen in kunt delen. Dat gaat je denk ik heel goed ‘passen’.
Gisteren Ajax – Feyenoord, ik heb geluisterd op de radio voor twee. 4-0 in de rust, voor Ajax.
Stam wisselt Berghuis. Ik dacht: ‘dit wordt 10-0’. Het bleef bij 4-0. Stam is weg, Advocaat zal hem wel opvolgen.
Het is stil in huis, maar zo ouderwets lekker elke week schrijven naar elkaar….. daar verheug ik me op. Wie doet dan nou nog? Tot de volgende Sailmail! Love you!