Virtuele aankomst Kaapverdië

Virtuele aankomst Kaapverdië

Weggaan van Tenerife beschreef docent Thalitha in een heel mooi blogje

Dag prachtig Tenerife. Ik wist niet dat je zo mooi was! Het is het bezoeken waard beste mensen. De hoofdstad is toeristisch, maar gemoedelijk. Er is een prachtig nationaal park met als hoog(s)tepunt de el Teide. U heeft de foto’s vast al voorbij zien komen. Het prachtige historische stadje Laguna is geheel autovrij en de temperatuur rond de 24 graden. Het lijkt mij geen slechte keus voor de herfstvakantie volgend jaar!

 

Maar wij zijn er met z’n allen ook wel klaar voor om weer te gaan. We hebben een behoorlijke slag kunnen maken wat betreft schoolwerk. Velen hebben in de bieb gestudeerd, anderen vonden het prettiger om in de salon aan boord te werken. Er zijn behoorlijk wat toetsen gemaakt en een aantal loopt nu al voor op hun eigen school. Als mentor ben ik al mega trots… op degene die voor een kort koppie durfde te gaan, op de leerling die zijn schaduw-zonnedoel met mij wilde delen, op mister positivo, het creatieve brein, de geboren leider, de keukenprinses, de doorzetter en de stille kracht.

 

Nu zullen we allemaal weer moeten wennen aan de oceaan. De ene persoon zal iets meer tijd nodig hebben dan de ander om weer in te slingeren. Over een dag of zeven zijn we in Kaapverdië. De kinderen zullen oog in staan met een totaal andere cultuur, waarden en tradities. Wat een verrijking en wat een eer dat ik dit allemaal met hen mag meemaken. Alles staat zeevast (dat dachten we tenminste, want binnen een half uur vlogen er weer verschillende zaken door de ruimte. Al doende leert men toch?!) Alle hens aan dek en op naar Kaapverdië!

 

Thalitha, docent

Met een mooi licht briesje zijn we de eerste dagen prachtig virtueel aan het zeilen geweest. Er was zelfs een middag bij dat het zo windstil was dat we midden op de oceaan zijn gaan zwemmen!! De wind viel langzaam weg, zoals ook voorspeld was. De kapitein liet het schip langzaam door drijven tot er helemaal geen beweging meer in zat, behalve de rustige deining van de golven. Om iedereen wakker te schudden uit een rustige dag, heeft de stuurman het brandalarm af laten gaan en moesten we allemaal op het dek verschijnen en de oefening doorlopen. Het ging erg goed. De beloning: een frisse duik in de oceaan!

Een uur later waren we weer op weg. Allemaal fris en vol energie weer verder!

Nu een paar dagen kwamen de Kaapverdische eilanden in zicht! Bart van School at Sea lichting 2019/2020 beschreef dit heel mooi!

We begonnen vandaag om 08:30 uur gelijk weer aan school, vol goede moed, omdat de navigatie aangaf dat we vandaag nog aan zouden komen op onze plaats van bestemming: Kaapverdië. Ondanks dat de zon lekker op het dek scheen, zat mijn ploeg aan school, strijdend voor een glimlach op het gezicht van onze docenten. We waren ook vol goede moed omdat elk uur school een uur dichter bij het wachtlopen betekende. Tijdens het wachtlopen ben ik bijvoorbeeld bezig geweest om met de kapitein het log op de juiste manier achter het schip te hangen en de miswijzing van het kompas aan te tonen.

 

Vroeg in de middag hoorden we al kreten: land in zicht! Vanaf dat moment werd bijvoorbeeld de pauze bij het vieruurtje flink uitgerekt, om zo lang mogelijk te kijken naar het mooie uitzicht over de langzaam groter wordende Kaapverdische eilanden. Ondertussen werd er studieontwijkend gedrag vertoond, want de bijboot moest in elkaar gezet worden, waar ik natuurlijk graag bij hielp. Inmiddels hadden we onze kluiverboom al rechtstreeks naar de baai gericht waar we voor anker zouden gaan en na nog een aantal manoeuvres ging het anker uit. Daar lagen we dan, omringd door een eiland dat er om smeekte om ontdekt te worden.

 

Bart

Verstekelingen ontleden

Verstekelingen ontleden

Tijdens de tocht van Tenerife naar Kaapverdië begint het: de ongenode gasten aan boord. Soms wordt dit niet eens opgemerkt! Na een paar dagen hangt er dan ineens een onaangename geur in een hoek van het schip en na een korte zoektocht wordt de verstekeling alsnog gevonden en overboord gegooid. Vervolgens worden de wachten streng toegesproken, want zij hebben duidelijk het rondje dek niet goed genoeg uitgevoerd. Als dat wel zo was geweest, dan was de verstekeling natuurlijk een stuk eerder opgemerkt…

Soms worden de verstekelingen eerder of zelfs op het exacte moment dat ze aan boord komen opgemerkt, zoals door Jesse in ’18-’19:

Vandaag, of eigenlijk afgelopen nacht, begon het al met alle beesten. Om half één ‘s nachts liep ik over het dek, omdat we net een van de zeilen hadden weggehaald, toen er ineens iets tegen mij aan stootte. Ik schrok me dood, omdat het helemaal donker was. Ik keek om mij heen en zag een vliegende vis op het dek liggen. Er was een vliegende vis tegen mij aan gevlogen!

 

Nadat ik had gezien dat het om een vliegende vis ging, ben ik snel naar beneden gerend om Pascal en een emmer water te halen. Toen ik terug was bleek de vis het helaas niet overleefd te hebben en ben ik weer verder gegaan met de wacht. In de middag moest ik bezig met de praktische opdracht over vissen, waar we mooi de vliegende vis voor konden gebruiken die tegen mij aan was gevlogen.

 

Jesse

Spijtig voor de vliegende vis, maar fijn voor ons: vliegende vissen zijn namelijk perfecte dieren om te bestuderen voor het onderwerp “vorm en functie” uit de biologie. Tsja, als ‘ie toch al dood is, maakt het ook niet meer uit, natuurlijk.

Een vast onderdeel van School at Sea is een snijpracticum, waarbij (vliegende) vissen worden ontleed om te kijken hoe zo’n beest er van binnen uitziet. En: welke verschillen zijn er van binnen en van buiten tussen vliegende vissen en normale vissen en waarom zijn die verschillende soorten zo geëvolueerd? Vaak zorgen de docenten er voor dat er ook genoeg normale vissen aan boord zijn, zodat iedereen naar hartenlust vissen kan ontleden. Alhoewel… Niet iedereen is daar even enthousiast over, zoals Elena uit ’19-’20 beschrijft:

Dit is tenslotte wel School at Sea, dus alsof we nog niet genoeg te doen hadden, hadden de docenten vissen op de markt gekocht, zodat we die vandaag lekker konden ontleden tijdens een practicum.

 

Er werd een hele fotoshoot gehouden met een simpele vis. Uit enthousiasme werden alle lichaamsdelen en organen gefotografeerd, zowel intern als extern. Al snel hoorde je mensen schreeuwen: “Wow wat vet!! Snel, snel maak een foto voordat ik weer moet overgeven!” Mensen die poseerden met de vis werden uiteindelijk ook niet raar meer aangekeken.

 

Al met al was het een hele bijzondere ervaring, die ik denk ik niet meer zo ga herbeleven, in deze geuren en kleuren. En over geur gesproken bedoel ik het letterlijk. Je mag blij zijn als je douche-dag had, anders was het nog even een nachtje wachten/stinken…

 

Elena

Een week op Tenerife

Een week op Tenerife

Virtueel zijn we alweer een week op Tenerife, dus het is alweer bijna tijd om te vertrekken. Het weerbericht ziet er geweldig uit. Mooie oostenwind en soms zelfs noordoost en dat levert een bakstagwindje, dus zal het inslingeren deze keer een stuk vriendelijker zijn voor de groep.

Voor we kunnen vertrekken, moet er eerst een aantal dingen gebeuren. Al het gereedschap gebruikt voor het onderhoud dat gedaan is, moet weer opgeborgen worden. Maar belangrijker nog, de stores moeten gedaan worden.

Samen met de kok naar de markt op Tenerife is echt een uitje. De Afrikaanse markt (Mercado de Nuestra Señora de África, gebouwd in 1944) bevindt in het centrum van Santa Cruz en is dé plek voor verse goederen. Hier kan alles gevonden worden. Verse kruiden, groenten en dozen vol heerlijke sinaasappels, bananen en ananassen, maar ook gedroogde worsten, hammen en andere delicatessen. En, alles moet aan boord een plek krijgen.

Geheel in de geest van School at Sea gaat een groep mee met de kok om de inkopen te doen. Wanneer zij terug aan boord komen en de vrachtwagen met eten voor de deur staat, is het aan de leerlingen om dit alles aan boord op te bergen, alles een plekje te geven en de lijsten van de voorraden aan boord bijwerken.

Wieske van School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de ervaring als volgt:

Stel je voor: je hoeft nooit meer eten uit een pakje te eten. Alles, maar dan ook echt álles wat je eet is zelfgemaakt. Geen sauzen voor je lasagne uit een pakje, geen voorgesneden groenten uit plastic, geen perfecte stukken fruit en geen kant en klaar brood meer uit de winkel. Dat zou echt geweldig zijn, niet? En nu boffen wij hier aan boord dat we zo veel mogelijk verse en lokale producten inkopen tijdens onze reis. Vandaag gingen we daarvoor naar de Afrikaanse markt in Santa Cruz met Jelle.

 

Het was een soort overdekte markt waar allerlei kleine handelaren zich gevestigd hadden. Je had een afdeling vol met verse stukken groente en fruit, één met vlees en één met superveel vis. Als we tijdens onze reis op markten zoals deze of in andere winkels komen gaan we vooral op zoek naar de lokale producten en handelaren. Deze kun je bijvoorbeeld herkennen aan het uiterlijk van het product. Neem bijvoorbeeld en paprika uit de winkel in Nederland, ze zijn perfect van vorm, bijna symmetrisch en hebben altijd een egale kleur. De paprika’s hier van lokale boeren hebben rare vormen, verschillende kleuren, zien er soms een beetje beurs uit en tóch smaken ze veel lekkerder!

 

Op de markt was van alles te vinden, we zagen schapenmagen, hele inktvissen, gekke dubbele komkommers en stukken fruit waarvan Jelle niet eens zeker wist wat het was. We leren steeds meer en het eten wordt steeds lekkerder, dus let maar eens op als wij, ja wij, weer thuiskomen!

 

Wieske

Daarnaast is er natuurlijk tijd voor vrije tijd geweest de afgelopen tijd. Welverdiende vrije tijd. Eindelijk tijd om lekker ergens te gaan eten (McDonalds), om gezond eten bij de supermarkt te halen (koekjes, chocolade en chips) en natuurlijk om de stad te bekijken (via de WiFi van de McDonalds naar huis bellen).

Roemer uit School at Sea jaar 2019/2020 weet het mooi onder woorden te brengen:

Vrije tijd op Tenerife

 

Vandaag was de eerste dag nadat we waren aangekomen op Tenerife. We mochten een uurtje uitslapen, tot 09:00 uur. Tijdens het ontbijt werd al aangegeven dat we vrije tijd zouden hebben na de lunch, maar ’s ochtends moest dan wel aan school worden gewerkt. Daar is bij velen niets van gekomen omdat iedereen erg veel zin had om zijn ouders te bellen voor het eerst in twee weken.

 

Toen de tijd eindelijk was aangebroken, ging IEDEREEN bellen. Nadat iedereen uitgebeld was, ben ik met een groepje van acht Santa Cruz in gegaan. Omdat ik erg veel zin had in eten dat niet aan boord te krijgen is, zoals pizza en friet kapsalon, heb ik meteen erg veel gegeten.

 

We moesten om 22:00 uur weer terug bij de boot zijn, dus om 21:30 waren we onderweg terug. Toen we om 21:45 aankwamen, ging iedereen even zijn of haar geliefden nog voor de laatste keer bellen. Toen ik in de salon was aangekomen, was het één grote chaos: leerlingen die nog even snel de laatste muziek probeerden te downloaden, Pascal die de telefoons probeerde te verzamelen en overal eten omdat iedereen wel wat bij de supermarkt had gekocht. Die nacht heb ik heerlijk geslapen omdat ik mijn ouders die dag gesproken had.

 

Roemer

De beklimming van de Teide en reflectie van de onderwijscoördinator Pascal

De beklimming van de Teide en reflectie van de onderwijscoördinator Pascal

Een vast onderdeel van het programma op Tenerife is de beklimming van de Teide, de hoogste berg van Spanje. Niet alleen mooi, maar ook een echte prestatie voor de deelnemers aan School at Sea. Onder begeleiding van een aantal docenten gaat de gehele groep er vroeg in de ochtend op uit. Het eerste deel met de bus en het tweede, zwaardere deel, te voet.

Het leven van de “Sas’er” is tot nu toe opgedeeld in groepjes. Wachtlopen gebeurt in een groep van 4 of 5 jongeren. De keukendienst is een groepje van 3 jongeren. Op schooldagen zitten ze met een groep van 18 te studeren. Het beklimmen van de Teide is de eerste opdracht die de gehele groep tegelijk doet. Hier moeten zij samen de top zien te behalen. Goede lopers nemen tassen over van de minder goede lopers. Waterflessen worden gedeeld en snoepgoed is opeens van iedereen. Of eerst van je beste vriend/vriendin, daarna van iedereen?

Aan boord gaat het er anders aan toe. De bemanning blijft achter om wat onderhoud te kunnen doen. De eerste weken zitten erop. Het weer wordt al beter en is ideaal voor wat lak- en schilderwerk. Tenerife is de laatste stop waar nog gemakkelijk de laatste onderdelen aan boord gebracht kunnen worden. Dit is ook de laatste haven waar de nautische bemanning ’s avonds in z’n geheel van boord kan. Hierna komen vooral bestemmingen met ankerwacht en dus tenminste één en liefst twee bemanningsleden te allen tijde aan boord. Dat duurt tot Bermuda.

Voor iedereen is dit ook waar het eerste deel van de reflectie echt begint. SaS’ers en teamleden vragen zich af: waar ben ik aan begonnen? Wat vind ik er nu eigenlijk van? Ben ik dat aan het doen, wat ik wilde doen? En ga zo maar door.

Hoe de onderwijscoördinator de eerste weken beleeft leest u hieronder. Een mooie reflectie op basis van vele jaren School at Sea van Pascal:

Inslingeren met Excel

In de eerste weken moet iedereen zijn plekje vinden aan boord. Leerlingen en teamleden: iedereen moet wennen aan zijn nieuwe ‘(t)huis-weg-van-huis’. Intussen legt de nautische bemanning de laatste hand aan het schip, maakt Micko de digitale infrastructuur in de salon in orde (‘Heeft mijn laptop toegang tot de server?’ en: ‘Zal ik de reservelaptops maar in mijn hut leggen?’) en stelt Peter de internetbol in (‘Weet je zeker dat we nu toegang hebben tot alle benodigde satellieten?’). Alles moet immers in orde zijn voor het ‘echte vertrek’, want zodra de Thalassa door de sluis van IJmuiden is, moeten we het doen met wat we aan boord hebben. ‘Even naar de winkel’, ‘even iemand bellen om wat te vragen’ of ‘even snel iets Googlen’ zitten er dan niet meer in.

 

Hetzelfde geldt voor het schoolwerk: dat moet vooraf met alle betrokkenen goed zijn afgestemd. Hierin voorziet het zogeheten ‘toetsenoverzicht’. Deze Excelsheet geeft per vak zo nauwkeurig mogelijk weer welke toetsen en opdrachten een leerling onderweg  moet doen en welke leerstof verwerkt dient te zijn bij terugkomst op de eigen school. Het bijhouden van de toetsenoverzichten is een van de schone taken van de onderwijscoördinator aan boord. Ofwel: dat was mijn taak de afgelopen jaren. Zoals bij veel dingen is ook hier een goed begin het halve werk. Een helder toetsenoverzicht helpt om leerlingen achter hun veren te zitten over hun studievoortgang  (zowel qua tempo als qua resultaten) en om de contactpersonen van de scholen en de ouders hiervan op de hoogte te houden (via de tergend trage satellietinternetverbinding).

 

De eerste weken stonden voor mij als onderwijscoördinator dan ook voornamelijk in het teken van het op orde brengen van de administratie. Terwijl de leerlingen tijdens hun sailtraining voor het eerst de mast in klommen, schoonde ik de zevenendertig Excelsheets op die ze hadden aangeleverd (enige uniformiteit aanbrengen in de toetsenoverzichten helpt enorm op de lange termijn). Terwijl enkele leerlingen zich vrijwillig opwierpen voor een keukendienst, draaide mijn arme printer overuren met het afdrukken van digitaal aangeleverde toetsen (een veelvoud van zevenendertig). Terwijl leerlingen en docenten aan dek groen zagen van de zeeziekte en de zee geel kleurden met geregurgiteerde pompoensoep, ergerde ik me benedendeks groen en geel bij het inventariseren van de toetsen (‘Hier staat havo boven, maar de leerling zit op vwo’, ‘Wiskunde B H6 en 7? Deze leerling heeft een CM-profiel met wiskunde A en alleen toetsen over H3, 4, 5 en 9’, ‘Ehm, om welk vak gaat het hier überhaupt?’).

 

Je zou me overigens een van de ‘lucky few’ kunnen noemen. Zeeziekte lijkt een beetje volgens de 80-20-verdeling te werken: 10% van de mensen heeft nergens last van, 80% heeft de eerste dagen op zee wat moeite en moet gewoon even inslingeren en 10% ondervindt ernstige hinder tijdens elk stuk varen. Ik behoor tot de eerste 10%, wat betekent dat ik me direct na het vertrek comfortabel in mijn kantoortje (lees: bankje met bureautje, laptop en printer) nestelde, inclusief blauw dekentje en zwarte koffie in mijn RVS-SaS-mok. Op de trap naast me zag ik mensen droog omhoog gaan naar hun wacht en na een uur of drie weer nat omlaag komen. Sommigen misten daarbij de trap in zijn geheel, als ze even vergaten dat ze op een bewegend schip zaten (basisregel: ‘Eén hand voor jezelf, één voor het schip’). In zo’n geval controleerde ik de schade (‘Is de trap nog heel?’), sprak ik enkele bemoedigende woorden (‘Geloof me, dit zullen niet je laatste blauwe plekken zijn deze reis’) en ging ik over op de orde van de dag (printen, inventariseren en musicals meezingen). Mijn streven was om alle toetsenoverzichten klaar te hebben voor de eerste (on)officiële bestemming. Tegen die tijd waren de meeste leerlingen en collega’s namelijk voldoende ingeslingerd en kon ik mooi aanhaken. Dan kon School at Sea ook voor mij écht beginnen…

 

Pascal (docent en onderwijscoördinator ’15-’20)

School at Sea is virtueel aangekomen in Tenerife

School at Sea is virtueel aangekomen in Tenerife

De laatste dagen op zee waren heerlijk rustig. De routine van twee wachtdagen en dan twee schooldagen begint er al aardig in te komen. Het trainen op zeilen en kennis van de lijnen aan boord begint steeds leuker te worden, vooral nu de zeeziekte voor bijna iedereen voorbij is.

We zijn in de ochtend aangekomen in Tenerife en liggen op een mooie plek in de binnenhaven. We hebben daar inmiddels onze vaste plek. Vanaf hier kan de groep beginnen aan een aantal opdrachten. Een van deze opdrachten is een uitwisseling met een lokale school. Deel één van deze uitwisseling is een bezoek aan een middelbare school op Tenerife, waar ze zien hoe leeftijdgenoten op deze prachtige eilanden leven. Deel twee is het ontvangen van de Spaanse leeftijdgenoten van de school aan boord en welkom heten in onze wereld. Dit houdt ook in dat er eten klaargemaakt zal worden, er ‘Hollandse’ eigenaardigheden uitgelegd gaan worden EN er in de mast geklommen zal worden!

Olivia beschreef haar ervaring tijdens School at Sea 2016/2017

We zijn 10 november op uitwisseling geweest met een lokale school. Een van onze medestudenten (Ellen) zat daar vorig jaar op school en is zo over SaS te weten gekomen.

 

Het was er heel gezellig. We kregen een warm welkom en zijn dan enkele sporten gaan beoefenen zoals basketbal, voetbal, hun versie van de stoelendans… Daarna zijn we gaan “ontbijten” en kregen we allemaal lekkers. Toen iedereen klaar was met smullen zijn we begonnen aan de workshops die ze hadden georganiseerd. Eentje was met verf en dat kon je duidelijk zien aan de mensen, want heel veel van ons, zowel de SaS’ers als de Canarische leerlingen, zaten helemaal onder.

 

Na al deze leuke workshops zijn er een paar van ons teruggekeerd om de workshops op de boot te organiseren. Onder leiding van Simone was het hier perfect georganiseerd, het eten was op tijd klaar, de barbecue was fantastisch. De mensen mochten de mast en het kluivernet in en kregen een rondleiding en een filmpje te zien…

 

Met andere woorden het ging fantastisch!

 

Olivia

In 2017/2018 beschreef Tamara hun ervaring

Nieuwe vrienden

 

Daar liepen we dan in onze witte School at Sea polo’s. We hadden een uitwisseling met een school op Tenerife. Na een korte ontvangst deden we verschillende activiteiten. Er werden vier groepen gemaakt. De eerste activiteit die wij deden was basketballen en daarna kregen we ‘taalles’ waarbij we in Spaans, Nederlands en Engels woorden of zinnen mochten opschrijven. Ten slotte deden we stoelendans. Na deze activiteiten was het etenstijd. Er stond een heel buffet klaar, met van alles wat! Koekjes, cake, hartige taart, frisdrank, fruit en nog veel meer. Iedereen kon z’n hart ophalen, want zo’n buffet krijgen we niet aan boord! Na het eten stonden nog andere activiteiten gepland, maar toen er muziek werd opgezet en iedereen aan het dansen sloeg, werden die geschrapt. De tijd was om, we moesten terug naar het schip. Gelukkig zouden ze die avond nog naar ons komen.

 

Om half vijf stonden ze op de kade. Daar werden ze ontvangen, kregen ze een nummer (net als wij er een hebben) en werden ze in groepen verdeeld. Ik was groepsbegeleider met Miriam en eerst gaven we ze een rondleiding op het schip. Zo leuk die reacties op de hutten (zo klein zijn ze echt niet!). Daarna deden ze verschillende activiteiten zoals voetballen, in de mast en het kluivernet klimmen en Nederlandse spelletjes. Bij het klimmen liep het een beetje uit dus uiteindelijk liep heel de planning in de soep, maar ondanks dat was het erg leuk. Toen de laatste leerlingen uit de mast waren, was het tijd om te eten. De keukendienst had een heerlijke maaltijd klaargemaakt met wat Nederlandse dingen zoals hutspot en kaas, maar ook was er salade, wraps en watermeloen met zalm. Na het eten moesten onze uitwisselingsstudenten alweer naar huis. Jammer, want ook al is een dag niet lang om vrienden te worden, ze voelden al wel een beetje zo.

 

Tamara

De eerste weken van een ouder thuis!

De eerste weken van een ouder thuis!

De virtuele reis gaat door. Na een dag of twee veel wind zijn we nu in een windstilte terechtgekomen.. De eerste roepen om te gaan zwemmen zijn al gehoord. De kapitein vindt de watertemperatuur echter nog iets te laag en dus varen we nu op de motor.

Een mooi moment om het woord te geven aan een ouder van een SaS-deelnemer uit 2019/2020. Hoe is het om thuis te zitten wachten? Is het echt stil in huis?

Met dank aan Anne-Marijn Coelingh Bennink

Het is 07:30 uur begin november, ik laat de hond uit. Het is langzaam licht aan het worden, de herfst is begonnen en het brengt me terug naar november vorig jaar, toen ik ook elke ochtend rond dezelfde tijd dit rondje liep. En daarmee komen al snel de herinneringen naar boven aan de Thalassa en onze zoon die mee was met lichting 19/20.

 

Het wekelijkse ritme zat er rond die weken al snel in: Sailmail op tijd schrijven in maximaal 500 woorden en op tijd in de Dropbox zetten, rond 12 uur de dagelijkse update van één van de ouders met de locatie van de Thalassa. Soms berichtjes van ervaren zeilouders die konden uitrekenen hoe lang het nog zou duren voor de aankomst aan land. Soms even checken in de Dropbox of er al SaS-PO’s waren geplaatst, of SaS-stories, of een Sailmail. En heel heel heel soms opeens dat appje in de SaS-mededelingen-groep van Pascal of Sander: “De groep krijgt vandaag vanaf 17:00 uur Nederlandse tijd vrije tijd. Ze krijgen hun telefoon mee, dus jullie zouden wel eens gebeld kunnen worden.” En dan heel snel regelen dat er in ieder geval iemand van het gezin bereikbaar is als er gebeld zou worden… (of niet…)

Oorverdovend stil is het in het begin, ontwenning dat er geen contact is en ook geen mogelijkheid contact op te nemen. Wat een gevoel van vrijheid moet dat geven!

 

Sommige data en momenten gaan niet meer uit lijf en geheugen en de week rondom 25 oktober 2019 en het uitvaren van de Thalassa is zo’n week. Ik lees de eerste Sailmails er nog eens op na:

Sailmail 2, 28 oktober 2019
Maandagavond: jaaaaaaaa!!!!! Je eerste sailmail. Lekker lang en met veel informatie. Heb gelachen over je verhalen en ook een traan gelaten. Je bent nu nog even dichtbij en toch ook heel ver. Je eerste weken op de Thalassa. Hoe zal je geslapen hebben? Is het druk daar op zee? Of juist rustig en stil? Heb je last van zeeziekte? Nieuwe vrienden aan het maken? Muziek aan het luisteren? Allemaal vragen waar nu nog even geen antwoorden op komen. Wat ben jij nu al je eigen leven aan het leven en je bent pas een week geleden vertrokken. Wat gun ik je dit enorm!
Hier zit je klas in de toetsweek, wat zul jij ervan genieten dat je je eigen schooltijd en toetsen in kunt delen. Dat gaat je denk ik heel goed ‘passen’.
Gisteren Ajax – Feyenoord, ik heb geluisterd op de radio voor twee. 4-0 in de rust, voor Ajax.
Stam wisselt Berghuis. Ik dacht: ‘dit wordt 10-0’. Het bleef bij 4-0. Stam is weg, Advocaat zal hem wel opvolgen.
Het is stil in huis, maar zo ouderwets lekker elke week schrijven naar elkaar….. daar verheug ik me op. Wie doet dan nou nog? Tot de volgende Sailmail! Love you!

Zee, alleen maar zee!

Zee, alleen maar zee!

Virtueel is het schip dinsdag uit de haven van Brest vertrokken. Eerst met een lekker briesje en een behoorlijke golfslag, maar later zonder wind en met toch nog wel wat golven.. Even wennen kunnen we wel zeggen.

Het weerbericht bij vertrek liet twee lagedrukgebieden zien die vrij zuidelijk over zouden komen. Niet gunstig voor ons plan. Het plan zou zijn om de Baai van Biskaje over te zeilen en dan met de Portugese Noord (een heersende wind langs de Portugese kust) naar het zuiden te zeilen. Het plan moet dus veranderen.

Het huidige weerbericht laat echter zien dat de twee lagedrukgebieden gaan samenvoegen. Zonder te veel technische uitleg betekent dit een aantal dagen geen noordelijke wind. Wel komt de wind vanuit het zuiden… Precies waar wij heen willen.

Het eerste lagedrukgebied heeft vanmorgen haar kracht laten voelen en is gedurende de dag sterker geworden. Er ging steeds een zeiltje af. We zijn bijna ter hoogte van Finestere en onze koers is nu 240 graden. Hopelijk verandert het weerbericht nog een beetje, niets zo veranderlijk als het weer!

Tijdens SaS 2019/2020 beschreef Elsa haar ervaring op een dag dat zij alleen maar zee zagen!

Gisteren lag iedereen nog te kotsen over de reling, maar vandaag zie ik de beroerdste mensen weer vrolijk rondlopen. Het water is dan ook een stuk rustiger en we hebben vandaag zelfs de energie om aan school te gaan. Met zijn allen in de salon zitten waar de ramen beslaan, totdat we een natuurlijke verwarming hebben gecreëerd. Wat wil ik nog meer?

 

Vandaag werd ook weer wachtgelopen, van vier tot zeven naar boven, de stuurhut in. Om uren naar buiten te staren, naar hoe het schip zachtjes heen en weer wiegt op de golven. Hoe het 360 graden om me heen tot de horizon gevuld is met zee, oneindig veel zee, en de af en toe vervelende vissersboten die denken dat ze overal mogen vissen. Ik zie hoe de zon langzaam verdwijnt en alles donker wordt, zodat ik alleen nog lichtjes zie en moet gokken of het land of boot is. Op dat moment kijk ik naar boven en denk ik: wat wil ik nog meer, op een zeilschip, midden op zee, met een sterrenhemel boven me nog nooit zo helder?

 

Elsa

In 2018/2019 beschreef Jonna haar eerste week vol op zee als volgt:

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: van het mooie weer van gisteren is niks meer over. Ik werd uit mijn bed geslingerd en strompelde naar de wacht. Wonder boven wonder was het een erg leuke wacht. We konden genieten van een prachtige zonsopkomst en dolfijnen.

 

Binnen leek het echter op de schuine scène van ‘Alles Mag Op Zaterdag’. Vandaag ben ik mij bewust geworden van de ongemakken van een schuin schip. Tandenpoetsen bijvoorbeeld: na mijn wacht poets ik mijn tanden in de keuken omdat ik anders mijn hutgenoten wakker maak. Alleen stroomt je water niet weg omdat het putje aan de verkeerde kant zit. Maar ook de tafel dekken, water drinken, je bed in klimmen en traplopen vergt het een en ander aan doorzettingsvermogen en geduld.

 

Wat ook nog steeds gepaard gaat met wind, golven en deining zijn zeeziekte en vermoeidheid. Dus ik trek mijn doktersjas weer aan en zeeziektepillen, glaasjes water en wc-papiertjes zijn weer niet aan te slepen. Maar dat doen we met liefde hoor.

 

Jonna

Taal- en cultuuropdrachten in Frankrijk

Taal- en cultuuropdrachten in Frankrijk

Wat een wind! De kust van Frankrijk werd belaagd door verschillende stormen in de laatste paar dagen. Voor de kust zijn golfhoogtes gemeten van wel 7 meter. En in Brest… in Brest eigenlijk alleen last van een beetje regen. We liggen beschut een aantal mijl landinwaarts in een beschutte haven.

Aan boord betekende dit dat de eerste schooldagen begonnen zijn. De salon werd al snel erg vol. Vooral op regenachtige dagen als de deuren dicht waren, was het lastig concentreren. We hebben dan ook de groep opgedeeld. Het wachtsysteem dat wij op zee zullen gebruiken, is nu alvast ingegaan. Nu loopt de wachtgroep natuurlijk geen echte wacht. Dat zou wat saai worden in de stad, tegen de kade.. Nee, hun dag is opgedeeld in een deel werken aan het schip, een deel culturele opdrachten in de stad en een deel vrije tijd.

De schoolgroep heeft zo meer ruimte en meer rust om zich echt op het schoolwerk te concentreren. Over twee dagen hebben zij hun wachtdag.

Cultuur is er genoeg te vinden in Brest. Een van de uitjes op de agenda is het aquarium “OceanOpolis”. Een geweldige ervaring: zoveel kleur, zoveel afwisseling. OceanOpolis neemt een groot deel van de dag in beslag. Niet alleen omdat het zo groot is, ook omdat alle uitleg in het Frans is! Een goede kans voor onze leerlingen om aan hun Frans te werken, dus met woordenboek onder de arm hup de kant op!

Merle uit School at Sea 2014/2015 schreef het volgende over hun ervaring:

Vandaag gingen we naar een gigantisch aquarium. Lopend. Met blaren op mijn voeten kwamen we na een dik uur lopen eindelijk aan. In groepjes van vier gingen we naar binnen. Ieder groepje had een opdracht en die van ons ging over schelpen.

 

Binnen een paar seconden waren we verdwaald. Er hingen overal borden met dat je ergens niet in mocht, maar waar we dan wel heen moesten, dat bleef een raadsel. We hadden een kaart, maar een glazig uit zijn ogen kijkende vis kon je beter helpen met de weg vinden.

 

We liepen onze neus achter na en na een tijdje vonden we eindelijk een bakje schelpen, met daarin: de zeeoor. We maakten een paar foto’s en gingen verder. We vonden nog wat mosselen, kokkels, zeepokken en oesters. Nadat we Nemo en Dori uitgebreid hadden gefotografeerd, liepen we weer naar het schip toe.

 

Daar aangekomen zakte iedereen op een bank, helemaal kapot waren we. Na het eten gingen we verder met de opdracht. We hadden wel alle informatie die we nodig hadden, maar die stond in het Frans en daar hadden we niets aan.

 

Met goede moed wapenden we ons met een woordenboek en gingen we aan de slag. De eerste paar zinnen over de zeeoor gingen goed. Maar toen de mosselen en de oesters kwamen, ging het helemaal mis. Na vijf minuten door het woordenboek heen spitten kwam het er op neer dat de oester een weekdier en schelpdier was met oogharen rondom zijn kieuwen. Het werd er ook niet makkelijker op toen de helft van de moeilijke en wetenschappelijk Franse woorden niet in het woordenboek stonden. Uiteindelijk legden we er ons bij neer dat het feit dat een mossel 10 tot 15 liter zeewater per uur filtert het enige is wat we weten over dat beestje. Dat hebben we maar opgeschreven, hopen dat het een beetje goed is.

 

Merle

Op dit moment staat er nog een pittige wind op de meest westelijke hoek van Frankrijk. De golfhoogtes zijn rond de 5,5 en 6 meter, nog steeds geen pretje dus. Vannacht zal de wind echter draaien en morgen nemen de golven al snel af. Onze vertrekdag staat dan ook vast, we gaan de volgende sprong wagen.

En dit is niet zomaar een sprong. Hiermee hopen wij de Biskaje over te zeilen en afhankelijk van onze snelheid, gaan we in één keer door naar de Canarische Eilanden. We hebben wel genoeg land gezien nu, tijd voor oneindige zee. En die zullen we krijgen!

Weer zoveel weer!

Weer zoveel weer!

Een onstuimige start van de virtuele reis. We hebben het weerbericht goed in de gaten gehouden en kunnen niet anders zeggen dan dat het een zware week zou zijn geweest! Vrijdag begon de reis, nog een beetje mistig, maar op zee was er een zwakke tot matige zuidelijke wind. Met het vooruitzicht van toenemende wind is onze virtuele reis begonnen met de eerste mijlen op de motor! Tijdens de eerste nacht neemt de wind al toe en draait naar het zuiden. Met een slag naar de Engelse kust komen we zo bij de ingang van het kanaal, maar bij Ramsgate moeten we toch een dagje wachten tot de wind wat af neemt!

De wind op maandag was variabel draaiend noord. Wegwezen dus, mijlen maken naar het zuiden. Met een slag naar de Franse kust zou de wind weer toegenomen zijn, maar inmiddels zitten we aan hoger wal en hebben we minder last van golven. Wel hebben we tegenwind.

Met nog een aantal dagen motorzeilen, zouden we vandaag aangekomen zijn in Brest. Helaas zit de wind echt tegen. De komende vier dagen wordt er harde zuidwestelijke wind verwacht. Geen weer om de Baai van Biskaje over te gaan. Zondag komt er een langgerekt lagedrukgebied over (zie onderstaand plaatje), voor maandag hoeven wij niet weg! Dan maar een paar dagen blijven liggen en een begin maken aan het schoolwerk!

Weerbericht zondag

Weerbericht voor aanstaande zondag

Hieronder twee blogjes van eerdere jaren.. Voor iedere SaS’er een bekend verhaal!

Guus – School at Sea 2016-2017

Dit was onze eerste zondag aan boord en het was bepaald niet makkelijk. We begonnen de dag om 9 uur met ontbijt (dit is een uurtje later dan normaal), waarna Sam om 10 uur uitleg gaf over de ‘Grote Schoonmaak’. Er moest een hoop gebeuren, de salon moest schoon worden gemaakt, de hutten weer opruimen, de wc’s weer ‘proper’ maken en natuurlijk ook de keuken goed soppen. Laat dit nou mooi het klusje zijn voor de keukendienst, en 3 maal raden wie er keukendienst had, juist ikke. Toen was het tijd om allemaal aan de slag te gaan, iedereen had een eigen taak en het liep op zich best soepel, behalve in de keuken natuurlijk…. In de keuken was het chaos, de golven werden steeds groter en alles begon te schuiven.

Na een tijdje schoon gemaakt te hebben in de keuken moesten we beginnen met de lunch te maken. De lunch maken was nog nooit zo zwaar, je moest je goed vasthouden om niet te vallen. Gelukkig was de lunch wel echt kei-lekker en werd het snel uitgeserveerd. Nadat iedereen zijn buikjes volgegeten had konden we eigenlijk weer opnieuw beginnen met de schoonmaak in de keuken. Alles wat niet goed vast stond was weer gevallen en lag op de grond. Ondertussen waren de meeste mensen van de keukenploeg ziek geworden en duurde alles steeds langer. De afwas was nog nooit zo moeilijk en ik heb me nog nooit zo vaak gestoten in een half uur, maar na dit half uur was het wel klaar, althans dat dachten we. We waren pas net uit de keuken toen de koelkast dacht dat het leuk zou zijn om open te gaan en de kwark dacht dat het leuk was om eruit te vallen en kapot te gaan. De kwark lag overal door de keuken en het opruimen duurde eeuwen want ondertussen vielen ook de flessen azijn en siroop en rolde n ze vrolijk door de keuken. Tja, op dat moment was de keuken echt een nog grotere rommel dan eerst.

Guus

Dirk – School at Sea 2017-2018

Deze dag stond vooral in het teken van kots. Héél veel kots. Er waren nog maar weinig mensen gewend aan de zee en iedereen hing dus nog over de reling zijn maaginhoud eruit te werpen. Gelukkig werd er vooral buiten gebarft, zodat de geur binnen nog een beetje te doen bleef. Helaas begreep Nanne dat niet helemaal, en die vond het wel nodig om in de wasbak in de kamer brokjes te leggen. Dat is op zich niet zo erg als de wasbak niet verstopt raakt en het er vervolgens niet uitk(l)otst. Dat was helaas niet het geval, en daarom stond voor ons de rest van de dag in het teken van kots opruimen. Het zat letterlijk overal. In m’n bed, in m’n schoenen, in het tapijt… het heeft ons uiteindelijk een paar uur gekost om alles op te ruimen. Nu maar hopen dat dit een eenmalige actie was…

Dirk

 

 

Als docent aan boord

Als docent aan boord

De Thalassa is (virtueel) vertrokken. De komende tijd is het opnieuw voor iedereen aan boord wennen. Leven aan boord is één ding, maar als je huis beweegt zorgt dat voor een hoop nieuwe problemen. Voorlopig focussen de SaS’ers zich daar maar even op. Ondertussen kun je hieronder lezen hoe een docent de eerste week heeft beleefd:

Ik word wakker van de vreemde geluiden om me heen. Ik spring mijn bed uit en in de eetzaal zit een deel van de groep al te wachten. Onder leiding van de kok heeft de keukendienst een heerlijk ontbijt gemaakt. De eerste week stond in het teken van kennismaken maar er gebeurden ook een heleboel andere dingen.

Als docent aan boord was ik de afgelopen week met van alles en nog wat bezig. In groepen kregen de leerlingen les over nautische zaken. Er waren theorielessen over de verschillende zeilen en lijnen maar ook praktijklessen waarin bijvoorbeeld de eerste zeiltjes al werden gezet! Een aantal overwon de hoogtevrees toen de stuurvrouw ze leerde hoe je veilig de mast in kan klimmen. Ook kwam er een vrachtwagen vol voedsel aan boord. De groep moest een slim systeem te bedenken hoe dit voedsel in alle kasten opgeborgen kon worden. Enkele leerlingen namen de leiding en probeerden structuur aan te brengen in de chaos. Een hele uitdaging, ook voor mij om me daar niet mee te bemoeien!

Uiteraard was er ook al wat tijd voor schoolse zaken. Als mentor van een groepje hielp ik leerlingen bij het maken van een goede planning. Welke toetsen moet je gaan maken en hoe wil je dat werk gaan verdelen? De week in de haven van Amsterdam vloog voorbij met avonden waar in de salon rummikub gespeeld werd en weer anderen gitaar speelden en liedjes zongen. Ik realiseer me dat dit de groep is waar ik het komende half jaar mee samen leef. De sfeer is goed en iedereen lijkt te genieten van de bedrijvigheid en gezelligheid om ons heen.

Nu zijn we dan ook echt vertrokken en is er voor al het bovenstaande geen plek meer. In plaats daarvan is het slapen, eten en wachtlopen, maar bovenal: zeeziek zijn. Hopelijk duurt het inslingeren niet te lang en kunnen we snel weer aan de slag…

Karlijn (docent aan boord in ’18-’19)

We vertrekken (virtueel)

We vertrekken (virtueel)

Het is zo ver, tijd om te vertrekken! De kade staat vol, ouders, familie en vrienden zwaaien naar de nieuwe groep aan boord. Aan boord van de Thalassa staat Monique Touw, oprichter en directeur van School at Sea. Kort richt zij het woord tot de nieuwe groep aan boord.

“Na een week wachten en de eerste indrukken van leven op een schip te hebben gehad is het dan zo ver.
Je gevoel kan heel dubbel zijn. Een traan en een lach. Niet verwonderlijk, je laat je his en vertrouwde wereld achter voor een half jaar. Maar, je gaat ook dat doen waar je al anderhalf jaar naar yoe aan het werken bent. Op een reis vol avonturen in je klaslokaal dat met je meereist de halve wereld over.”

En dan stapt ook Monique van boord. Kapitein Sam geeft nog een korte saluut aan de mensen die staan te zwaaien. Maar dan gaan de trossen los en staan (inmiddels een traditie) oud ‘Sassers’ aan de laatste trossen voor vertrek.

De Thalassa komt los van de kade, nog even de sluis in, nog 1 keer aanleggen. Nog 1 keer zwaaien. Nog een laatste kus die door de lucht vliegt. En als de sluis deuren dan open gaan, zet de Thalassa koers naar zee. Een spectaculair gezicht. Tot ziens. Tot over 6 maanden!

Onderstaande blogje is van de lichting 2017/2018, een mooie beschrijving van een vreemde dag.

De langste en zwaarste dag tot nu toe. Een dag die niemand snel zal vergeten, om verschillende redenen. De dag van vertrek begon vroeg (al om 7 uur) want er moest goed schoongemaakt worden. 

Achteraf gezien hadden we die drie uur dek poetsen beter de volgende dag kunnen doen, want er is die avond door meerdere mensen uitgebreid overheen gebraakt. Nog voor de zeeziekte haar tol eiste bij iedereen behalve enkele bikkels, was er een zwaarder obstakel te overwinnen: het afscheid van familie, vrienden en ons leuke kleine landje. Het was een hele dubbele gebeurtenis met veel tranen en knuffels. Verdriet en blijdschap botsten het moment dat de sluizen van IJmuiden voor ons opengingen en het nu écht ging beginnen. Hier bleek al dat we meteen een hechte band hadden. Iedereen ving elkaars tranen op met knuffels. En kort hierna vingen we elkaars braaksels op in (de daar niet voor bestemde) emmers. Als een echte familie, met een prachtige toekomst voor ons om naar uit te kijken zodat we onze andere familie niet zo zullen missen. Caya

Onderstaande video is opgenomen tijdens het vertrek. Een mooie groet aan een mooie groep sassers!

De eerste dag van de onderwijscoördinator

De eerste dag van de onderwijscoördinator

Vandaag zou SaS-lichting 2020-2021 inschepen. Helaas gaat dat dit jaar niet door, maar als start van onze virtuele reis vertellen Sam (de kapitein) en Sander (de onderwijscoördinator) hoe zij de eerste dag aan boord ervaren:

“Hèhè, eindelijk. Dit is waar alle e-mails, telefonische afspraken, schoolgesprekken, oudergesprekken, SaS-stories, bijeenkomsten en toetsenoverzichten goed voor waren: er is een groep perfect voorbereide SaS’ers aan boord gestapt. Ze weten wat de regels zijn en weten precies wat er de komende zes maanden van hen verwacht wordt. Door het goede overzicht dat de SaS’ers, hun ouders, hun docenten op school en ik nu hebben, zou het schoolwerk ook zonder problemen moeten verlopen. Als dat lekker loopt, kunnen we veel tijd in het SaS-curriculum steken.

Mooi, ik heb er zin in! Tegelijkertijd vind ik het ook wel een beetje spannend, want dit wordt voor mij de eerste keer dat ik als onderwijscoördinator de reis opstart. De voorgaande jaren was ik vooral de bètadocent aan boord of regelde mijn collega Pascal aan het begin alles.

Sam doet zijn praatje, terwijl ik het docententeam nog even snel instrueer over de tassencontrole. We moeten natuurlijk nog wel checken of iedereen zich wel aan de paklijst gehouden heeft! Voor de docenten is dat ook het moment om de SaS’ers al wat beter te leren kennen. Wie zou er dit jaar de meeste make-up mee hebben genomen? Dan vanavond nog even een drankje op het bovendek om met het team ontspannen de eerste dag SaS af te sluiten. Het zal nog wel even duren voordat alle hutten zijn ingeruimd, dus ik kan het allemaal eens rustig bekijken.

Inmiddels zijn de SaS´ers door Sam aan het werk gezet. Het is een lekker hectische bedoeling aan boord.

En dan begint het hoor:

“Sander, mijn docent had nog een vraag over…”

“Sander, ik heb per ongeluk toch een creditcard meegenomen want die zat nog in mijn portemonnee”

“Sander, hoe zit het eigenlijk met luistertoetsen?”

“Sander, hebben we dit programma eigenlijk op de laptops staan? Want dat heb ik voor informatica nodig”

“Sander, mijn ouders zijn mijn verjaardagsdoos vergeten.”

“Sander, ik heb mijn eigen laptop meegenomen, want die heb ik nodig voor school. Mag wel toch?”

“Sander, ik ben mijn grafische rekenmachine thuis vergeten”

 

*zucht*

 

Dat begint weer lekker. Nouja, we hebben nog een paar dagen voor we echt het ruime sop kiezen. Genoeg tijd om deze opstartproblemen nog even te verhelpen, toch?”

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Kennismaking met de kapitein

Kennismaking met de kapitein

Vandaag zou SaS-lichting 2020-2021 inschepen. Helaas gaat dat dit jaar niet door, maar als start van onze virtuele reis vertellen Sam (de kapitein) en Sander (de onderwijscoördinator) hoe zij de eerste dag aan boord ervaren:

“Zo eindelijk is het zo ver, School at Sea is echt begonnen… het achterdek vol met bagage, ouders weg en alle deelnemers aan boord in de salon.

Tijd voor het kennismakingsrondje, ik ken namelijk nog geen namen van de deelnemers en om eerlijk te zijn na het rondje 36 namen ben ik de eerste al vergeten. Maar geen schrik, ik heb zes maanden.

De verdere planning voor vandaag is jullie hutten inrichten, langs Sander gaan voor eventuele schoolzaken en eventuele telefoons die jullie nog niet hebben afgegeven, en natuurlijk het schip wat ontdekken en wat huis- en veiligheidsregels:

Voorlopig mag er nog niet geklommen worden. Hier krijgen jullie morgen instructies over en jullie dienen het de hele zes maanden lang te melden bij mij of één van de stuurmannen als jullie gaan klimmen.

Wat betreft het wonen aan boord: dit moeten we samen doen, we leven hier nu zes maanden met 50 man op 50 meter. Dit begint bij het opgeruimd houden van je hut en vooral het woord “zeevast” begrijpen. Jullie huis gaat namelijk bewegen: soms aangenaam en soms ook niet … en dan is er niets zo vervelend als alles door de tent heen slingert.

Wat betreft alarmen: we hebben er twee. Het brandalarm klinkt als een brandweerwagen en het schip verlaten-alarm klinkt als zeven korte en één lange piep. In beide gevallen verzamelen jullie op het middendek en daar gaan jullie tellen. Om dit gemakkelijk te maken krijgen jullie allemaal een nummer voor de hele reis dus daat gaan we: 1,2,3,4,…., 36 goed zo. Onthoud jullie nummer, we gaan het nog eens oefenen voor de zekerheid. 1,2,3,4,…,36. Bij schip verlaten komen jullie op het middendek en daar doen jullie een reddingsvest aan en dat gaat zo… Dit gaan we tijdens de reis ook oefenen en aankomende week net zoals het veiligheidsrondje, daar morgen meer over.

Jongens en meisjes, ik ga het hier bij houden, anders wordt het toch te veel. Mag ik nog drie vrijwilligers om het avondeten klaar te maken, terwijl de anderen de hut in richten?”

Sam (kapitein)

18 Oktober schepen we virtueel in!

18 Oktober schepen we virtueel in!

De lichting 2020/2021 zal niet afvaren, maar wij nemen je graag mee op een virtuele reis. Tijdens deze reis zullen wij je mee nemen aan boord van de Thalassa en zullen we samen met jou mooie bestemmingen bezoeken. We nemen je mee in de herinneringen van voorgaande jaren. Naar de oerwouden van Dominica. We nemen je mee tijdens een dag van School at Sea door middel van video en foto. En doormiddel van interactieve middelen proberen we je echt het gevoel te geven dat je aan boord bent! Zelfs als je thuis achter de computer zit!

We houden je graag op de hoogte van de alle nieuwtjes. We zullen dan ook beginnen met het versturen van een maandelijkse nieuwsbrief. Schrijf je nu in!

Home

Ah, home, let me come home
Home is wherever I’m with you

– Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Home (2010)

Het schip is uitgestorven, de hutten gestript, het kantoor ingepakt. De namen op de deur van het werkhok zijn het enige dat er nog op wijst dat 37 jongeren dit schip zes maanden lang hun thuis hebben genoemd. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Na 182 dagen is School at Sea ’19/’20 weer in Nederland en zijn de opvarenden weer “thuis”. Voor sommigen voelt thuiskomen als een verademing, anderen zouden graag nog zes maanden doorvaren en zien de Thalassa als hun nieuwe thuis. Allemaal moeten zij zich aanpassen aan een compleet andere situatie.

Dit jaar is het verschil ten opzichte van de afgelopen zes maanden enorm. Gisteren hadden zij nog continu 36 leeftijdsgenoten heel dichtbij en kon er zelfs nog een feestje georganiseerd worden, vandaag gaan zij naar een situatie waarin je met niemand mag afspreken. Dat werd al pijnlijk duidelijk tijdens het ruim drie uur durende vertrek. Eén voor één zetten Sam en ik iedereen in de auto van zijn of haar ouders. Langzaam maar zeker werd de groep resterende SaS’ers kleiner en kleiner, totdat er rond 14:00 uur geen enkele meer over was. Terwijl de laatste SaS’er nog niets eens van de Thalassa vertrokken was, stuurde de eerste al een appje: “nou jongens, ik ben thuis…”

Zo’n aankomstdag had ik ook nog niet eerder meegemaakt en ik vond het maar niks. Dat belooft wat voor de komende weken, waarin wij allemaal moeten wennen aan de nieuwe Nederlandse maatschappij.

De reis en het avontuur zijn voorbij; terug naar het echte leven. De Thalassa, jullie thuis van de afgelopen zes maanden, ligt er verlaten bij. Bedankt voor de mooie drie maanden.

Het is tijd om naar huis te gaan.

Sander (projectcoördinator aan boord Panama – Nederland)

De laatste hele dag

Vanochtend, toen iedereen wakker werd, begon de laatste hele dag van School at Sea ’19/’20. Vandaag zouden we alles inpakken, het schip schoonmaken en een mooie laatste avond hebben. We lagen nog op de Waddenzee, dus vertrokken we al voor het ontbijt richting Harlingen. Dat deed de bemanning: wij mochten uitslapen tot 10:00 uur, omdat we gisteren ons feestje hadden gehad.

We waren onderweg al begonnen met schoonmaken, maar toen we stillagen begon het gezwoeg en het gezweet echt. Het schip was uiteindelijk best schoon, dus brak het laatste avondmaal aan.

We aten heerlijke lasagne en er stonden zelfs kaarsjes op tafel. Het was erg gezellig maar het voelde ook raar om zo voor de laatste keer met elkaar te eten. Na het avondeten hadden we ook voor de laatste keer filmavond. Omdat wij morgen een vreemde aankomst hebben, hadden onze ouders een filmpje van vrienden en familie opgestuurd. Dat hebben we samen in de salon gekeken. Het was een leuke film en erg gezellig. Na de filmavond bleef iedereen nog in de salon om nog de laatste keer met elkaar een spelletje te spelen en een mooie laatste School at Sea-avond te hebben.

Morgen zal iedereen opgehaald worden en zit deze mooie onvergetelijke reis erop.

Tobias E.

Let me please go back again!

Een lange dag was het zeker wel. Het begon al vroeg met natte voeten van het wadlopen, gevolgd door een gezellige spelletjesdag. Over het hele schip lagen er kaart- en bordspellen verspreid terwijl er op het voordek gewerkt werd aan onze namenlijst op de waterdichte deur. Nog wat oud-SaS’ers van het eerste jaar die Sam kenden kwamen, natuurlijk op ruim 1,5 meter afstand, naast ons voor anker liggen om gedag te zeggen.

Na het avondeten begon de stress aan boord. Morgen zouden we terugvaren naar Harlingen. Vanavond hadden we nog ons laatste feestje. De feestcommissie had van alles voorbereid en de rest rende door de gang op zoek naar de perfecte outfit passend bij het thema van de avond: après sail. Overal werd (zeil)kleding van elkaar geleend en om 21:30 uur was het zover. De salon was versierd met lichtjes en de vlaggen van alle bestemmingen (ja, ook de Azoren) hingen verspreid door de ruimte. Door om ons heen te kijken werden we nog één keer herinnerd aan alle mooie plekken die we hadden bezocht.

Je kon drinken halen bij de bar en er gingen bitterballen rond. Er werd gedanst zoals je dat nog nooit gezien had aan boord. Zo energiek als iedereen deze avond was, zo waren we dat nog nooit bij het zetten of strijken van een zeil.

We feestten door tot 03:00 uur en sloten het arm in arm met elkaar af. Ons feestje was voorbij.

Tinke

Vissen op de Waddenzee

Op een rustige dag aan boord bedachten een paar mede-SaS’ers en ik om te gaan vissen met de bijboot. We hebben namelijk een sleepnet aan boord dat je achter de boot kan hangen. Samen met stuurman Tom gingen we op pad. Het was echt gezellig en we hebben veel gelachen. De eerste vangst was niet zo groot maar na een paar keer hesen we het net eruit en was het ineens heel zwaar. We waren helemaal blij en keken vol spanning naar wat er in zat en toen het net boven kwam zat het helemaal vol. Helaas kwamen we er al snel achter dat driekwart van de vangst schelpen was. We hadden alsnog wel veel garnalen, visjes en krabben gevangen. De krabben en visjes hebben we teruggegooid maar de garnalen hebben we zelf klaargemaakt en die hebben we met de groep gedeeld.

Op de terugweg naar de Thalassa gingen, mocht iedereen nog even met de bijboot een rondje varen om het schip. We haalden ook nog even de jarige job op van boord zodat die ook nog mee kon varen. We genoten van de zonsondergang en hadden het erg naar ons zin.

Ties

Nog even sociaal doen zolang het kan!

In de laatste dagen van School at Sea heeft niemand natuurlijk meer zin in school. Aangezien wij over een aantal dagen door het coronavirus niet meer in contact kunnen komen met leeftijdsgenoten genieten we nu nog even van het gezelschap. Ik speelde vandaag van met nog zes andere SaS’ers een spelletje RISK. We begonnen rond een uurtje of 11:00. We hadden er ontzettend veel plezier in met z’n allen. Rond een uur of 16:00 waren we klaar. Daarna gingen we met de bijboot vissen. We hingen een visnet achter de boot en gingen een beetje achter echte vissersboten aan om hun ’restjes’ op te vangen. Sam kwam nog op het idee om naar een vissersboot toe te varen en te vragen of we wat vis van hen mochten, maar op het moment dat we dat wilden vragen gaf de vissersboot gas. Beetje jammer. Uiteindelijk hebben we nog best wel wat garnalen gevangen en een aantal krabben en andere vissen. Het was een geslaagde chill-/vis-/schoolontwijkend-gedrag-dag!

Thomas B.

Echt de laatste dag school(?)

Nog maar vijf dagen en dan is het zover. Wij gaan naar huis.

De dag begon buiten. Ik had namelijk lekker buiten geslapen in de kou. Misschien was dat achteraf iets te fanatiek. Het was enorm koud en ik (en nog iemand) waren dan ook de enigen. Mijn deken vloog de hele tijd weg en ik lag midden in de wind.

Vandaag hadden wij voor de laatste dag school. Wij zijn voor anker gegaan op de Waddenzee en blijven daar tot 17 april. Ik had ‘per ongeluk’ al mijn schoolspullen in de vriezer gedaan, tegen de bedwantsen. Ik heb dus vandaag maar een film bekeken. Kortom: een zware schooldag. Slapen tijdens school is gelukkig hier ook mogelijk: doe je computer open en leg hem op je schoot. Doe dan rustig je ogen dicht en wacht op de etensbel.

Zo overleef je een dag met weinig slaap op de Thalassa.

Thomas A.