Een dubbel kennismakingsweekend

Een dubbel kennismakingsweekend

Daar staan we dan, de hapjes en koffie staan klaar en de eerste ouders druppelen binnen om hun kinderen voor het weekend aan ons over te dragen.

We hebben, zoals elk jaar, de groep in tweeën gedeeld en verdeeld over twee weekenden. Zo kunnen we meer van iedereen zien en hebben we de tijd voor alles wat we in deze weekenden willen doen. tussen de twee weekenden zit overigens ook een weekendje rust. Wij moeten het natuurlijk ook wel volhouden.

Elk jaar zijn de kennismakingsweekenden de momenten waarop de groep zich begint te vormen en alle kandidaten voor het eerst echt kennis maken met onze werkwijze. Dit keer niet op een halve dag training met een duidelijk les- en leerdoel maar door gewoon jezelf te zijn en lekker mee te doen met allemaal activiteiten. En dat gelijk ook een heel weekend lang.

Zelf koken, zelf bepalen wanneer je naar bed gaat, zelf de wc en keuken schoonmaken. Dat laatste soms nog met frisse tegenzin maar eigenlijk is ook dat wel leuk als je er maar iets van maakt met de schoonmaakdienst. Tip: zet de boxen HARD.

Dit jaar hebben we een aantal kandidaten die voor de tweede keer bij ons op weekend komen omdat zij vorige jaar eigenlijk al zouden meevaren. Toen hebben we helaas de beslissing genomen om niet te gaan vanwege alle onzekerheid met Covid-19 en daarom zijn zij dit jaar weer van de partij. Voor sommigen dus een weerzien en voor anderen een eerste kennismaking. Maar iedereen heeft hetzelfde doel voor ogen, aan boord stappen met School at Sea in oktober.

Dat we een aantal “doubleurs” hebben betekent ook dat we dit jaar alle activiteiten hebben omgegooid zodat het voor iedereen een verrassing is wat we gaan doen. Sterker nog, we hebben zelfs onze locatie veranderd. Alles nieuw dus en de kandidaten komen dan ook aan met een combinatie van opwinding maar ook spanning op hun gezicht aan.

Allereerst worden de jongens- en de meisjestent opgebouwd. Dit gaat over het algemeen soepel hoewel het natuurlijk wel ff puzzelen is als blijkt dat de middelste verbinding die de hele tent omhoog houdt eigenlijk verkeerd zit. Maar na wat geklauter op stoelen en helpende handen die de tent omhoog houden zodat deze niet instort is ook dat weer verholpen. En als er een flinke bui aan blijkt te komen moet de tent misschien nog wat vaster gezet worden met wat extra lijnen maar ook dat is zo gedaan.

Dan gaat de eerste keukendienst koken onder toeziend oog van onze kok. Ook dit gaat weer hartstikke goed. Sommigen kandidaten koken thuis ook al wekelijks en anderen hebben nog nooit een tomaat gesneden maar iedereen pikt het snel op. Ja, wat plakken komkommer moest zijn lijkt meer op brokken komkommer maar dat is met wat extra snijhanden ook zo verholpen. Het is nog wel even wennen aan de oven maar daar heeft de kok zelf ook last van dus dat is meer een kwestie van een oven met een eigen wil.

En dan, tafel dekken en eten! Tenminste, zodra ook wij een bord en bestel hebben gekregen. Er is netjes geteld met hoeveel we zijn maar de begeleiding was even vergeten. Is dit een voorteken..
We eten vegetarisch vanavond en iedereen eet zijn bord meer dan leeg. Er is genoeg dus ook een tweede keer opscheppen is geen probleem. Afruimen en afwassen is zo gebeurd en ook de eerste schoonmaakdienst stort zich op de wc’s, douches en wasbakken. De rest van de avond mogen de kandidaten zelf indelen en dat betekent vooral heel veel hangen en kampvuur maken. En door de vooruitziende blik van de kok zijn er ook marshmallows voor boven het vuur. Eerst iedereen netjes eentje met een eigen stokje maar op een gegeven moment zien we ook hele stellages van 15 marshmallows aan een halve boom boven het vuur garen. Daarna worden ze heel lief uitgedeeld aan iedereen die wil. Genieten dus.

En dat was pas de eerste halve dag.

Ik kan nog veel meer schrijven over alles wat we hebben gedaan. Over dat iedereen netjes zijn huiswerk heeft gemaakt maar dat sommigen ook nog moeten nadenken over hoe je huiswerk aan boord gaat maken zonder internet verbinding.

Of over de lange wandeling die we hebben gemaakt waarbij tennisballen verstopt werden wat beschreven werd op een blaadje dat daarna de andere groep kreeg die dan de tennisballen weer moesten vinden. En dat het handig was geweest als niet alleen de verstopplekken beschreven waren geweest maar ook waar we links en rechts waren gegaan.

Of over alle spellen die we hebben gedaan waar super goed naar elkaar geluisterd werd en iedereen zich liet blinddoeken en leiden alsof ze elkaar al jaren kenden.

Maar het is genoeg voor nu. Ik denk dat je wel een mooie indruk hebt van onze kennismakingsweekenden en als je toch nog veel meer wilt weten dan nodig ik je uit om volgend jaar zelf er aan ééntje deel te nemen!

En dan zo aan het einde is het natuurlijk verleidelijk om beide weekenden met elkaar te vergelijken. En als ik dat doe dan kan ik alleen maar zeggen dat ze beiden precies even leuk waren.

Dat belooft weer een mooie reis te worden in oktober!

Selectie voor SaS 2021-2022

Selectie voor SaS 2021-2022

School at Sea selecteert elk jaar een nieuw docententeam. Docenten zijn gewend om in een klaslokaal te werken en aan het einde van de dag naar huis te gaan, dus samen werken én vooral ook samen leven met je leerlingen op zo’n klein oppervlak is ook voor hen een flinke verandering. Ondertussen werkt de groep jongeren ook hard aan hun fondsenwerving en hun schoolcijfers om deelname aan School at Sea 2021-2022 mogelijk te maken. Het eerste kennismakingsweekend is geweest en het tweede staat voor de deur.

Voor de aankomende SaS’ers is het dus nog even in spanning afwachten of zij er volgend jaar bij zijn, maar Judith weet het nu al. Zij zal volgend jaar meevaren als docent Nederlands. Hieronder lees je hoe zij uitkijkt naar het avontuur…

Een half jaar aan boord van een zeilschip lesgeven en leven. Ondertussen de Atlantische oceaan overvaren. Een korte beschrijving van het fantastische avontuur dat ik vanaf half oktober zal aangaan met de ’21-’22 SaS-lichting docenten en leerlingen.

Hoewel het huidige schooljaar nog loopt en de zomervakantie nog moet beginnen, is mijn SaS-avontuur gevoelsmatig al begonnen. Nadat ik familie, vrienden en collega’s heb verteld dat ik als docent Nederlands mee zal varen op de Thalassa, werd het voor mezelf pas realiteit. Ik merk dat ik er lastig een voorstelling bij kan maken, maar er juist daarom enorm naar uitkijk. Het overkomt je zelden dat je ergens aan begint zonder te weten hoe het zal voelen, en wat voor impact het op je zal hebben.

Een paar vragen waar ik nog geen antwoord op heb, maar waarschijnlijk snel genoeg achter zal komen: Hoe zal het zijn om omringd te zijn met oneindig veel water? Heb ik wel zeebenen? Zal ik heimwee hebben naar Groningen? Welke boeken wil ik meenemen aan boord? Ga ik het missen om in een ongezonde bui patat en snacks te kunnen laten bezorgen?

Totdat het avontuur begint, zal deze lijst ongetwijfeld uitgebreid worden, en ben ik vast niet de enige die zich van alles afvraagt. Ik kijk ernaar uit om aan boord te stappen, en samen achter de antwoorden te komen!

Judith

Digitale reis ten einde 

Digitale reis ten einde 

Onze digitale reis is ten einde, het was leuk om op deze manier te herbeleven wat er in alle voorgaande jaren is gebeurd. Ieder School at Sea jaar maakt haar eigen avonturen mee. Van windstiltes tot stormen, van zwemmen in een nieuwe baai tot het gevoel van surfen op een golf op de oceaan.

 

Op dit moment zijn we volop bezig met de voorbereiding voor een nieuwe lichting School at Sea-deelnemers. De coronamaatregelen zijn iets versoepeld wat informatiebijeenkomsten mogelijk maakt voor kleine gezelschappen in grote ruimtes.  Het is geweldig om weer in de ogen te kijken van jongeren die verlangen naar avontuur!

 

De lichting 2021/2022 is druk bezig met hun fundraisingtraject en wij zijn druk bezig om een vertrek in oktober haalbaar te maken. Graag houden wij jullie op de hoogte door middel van onze nieuwsbrief. Deze wordt maandelijks verstuurd. Hierin staan de laatste nieuwtjes, leuke acties van de aanstromende lichting en mooie verhalen van onze sponsoren.

 

Zodra de nieuwe lichting SaS’ers aan boord stapt, komen er weer blogjes online. Deze zult u ook in onze nieuwsbrief terug vinden.

 

Bedankt voor het volgen van onze reis! Graag tot ziens bij de aftrap van de volgende!

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Subscribe

* indicates required
Weer naar school

Weer naar school

“Door het goede overzicht dat de SaS’ers, hun ouders, hun docenten op school en ik nu hebben, zou het schoolwerk ook zonder problemen moeten verlopen.” (Sander Habets tijdens de virtuele inscheping, oktober 2020)

Helaas! Alle goede voorbereidingen ten spijt blijken de meeste SaS’ers onderweg een (kleine) achterstand opgebouwd te hebben. Soms is dat hun eigen schuld en waren ze aan boord bezig met van alles en nog wat, maar niet hun schoolwerk. In andere gevallen hadden we onderweg technische problemen (een tijdje geen internet), konden bepaalde toetsen onderweg niet gemaakt worden (luistertoetsen) of brak er een pandemie uit waardoor de docenten thuis wel even iets anders aan hun hoofd hadden dan die ene toets naar die ene leerling op zee sturen. Hoe nu verder?

De SaS’ers worden ruim van tevoren voorbereid op de terugkeer naar het normale (school)leven. Zo rond Panama roep ik voor de eerste keer door het schip: “mooi, we zijn al op de helft!” Een maandje later, bij het vertrek van Cuba als we voor het eerst weer echt naar het oosten gaan varen, is het: “zo, we zijn al op de terugweg!” Dat wordt mij niet in dank afgenomen, maar het is wel een reality check die sommige SaS’ers nodig hebben om even een tandje bij te zetten. Eindelijk wordt dan toch maar die toets wiskunde gemaakt waar ze al twee maanden lang “bijna klaar” voor zijn!

Na deze inhaalslag inventariseren de SaS’ers ongeveer een maand voor de thuiskomst hoe het ervoor staat. Ze maken een lijstje van de toetsen en opdrachten die ze nog niet gemaakt hebben en die ze wel hadden moeten doen volgens hun PTA. Daarbij leggen ze ook verantwoording af: waarom zijn die onderdelen niet gemaakt? De instructie voor de SaS’ers is om op school zo snel mogelijk met hun mentor en docenten in gesprek te gaan over de ontbrekende toetsen en de instroom op school. Met hun lijstje in de aanslag kunnen ze dan met elke docent concrete afspraken maken over de gemiste onderdelen en een inhaalprogramma opstellen.

Maar eerst: meivakantie! Gelukkig hebben de meeste SaS’ers eerst één of twee weken vakantie voordat ze weer naar school moeten, dus ze kunnen eerst rustig thuis wennen en familie en vrienden zien. Sommige SaS’ers gebruiken deze tijd ook om hard aan hun achterstanden te werken en de schade te beperken. Zelfstandigheid en verantwoordelijkheid nemen, twee competenties die aan boord enorm belangrijk zijn en waar hard aan gewerkt is, worden op die manier direct in het “echte” leven toegepast.

Na de vakantie stappen ze ietwat onwennig voor de eerste keer over de drempel van hun schoolgebouw. Niet meer zelf bepalen voor welke vakken je gaat werken, niet meer zelf bepalen wanneer je toetsen maakt, niet meer even pauze nemen als je daar aan toe bent, geen wijde oceaan om over uit te kijken als je even afgeleid bent, maar wél weer de hele dag naar docenten luisteren en een lesrooster volgen. Sommige leraren kijken je raar aan of vragen je of je wel in de goede klas zit. Ze zijn je blijkbaar gewoon vergeten… Het duurt even voordat de SaS’ers hun draai op school weer gevonden hebben. In die periode kunnen SaS’ers, ouders en docenten altijd contact met mij opnemen. Op die manier verloopt de instroom ondanks alles zo soepel mogelijk.

Na twee maanden strijden om hun persoonlijke inhaalprogramma te voltooien én de reguliere lesstof bij te houden, gaan de meeste SaS’ers gewoon over naar hun volgende leerjaar. Niet allemaal, maar dat is niet erg. Ze hebben een onvergetelijke zes maanden achter de rug en heel veel geleerd over de wereld en zichzelf en dat is ook wat waard.

Ik kijk er naar uit volgend jaar dit weer allemaal in het echt mee te maken.

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Dokter aan boord? Gebeuren er erge dingen dan? Nee, gelukkig heb ik nog nooit hoeven ingrijpen voor ernstige zaken.

Als nieuweling, in het dagelijks leven huisarts, voor een korte periode aan boord is de grootste uitdaging om zo snel mogelijk alle namen van iedereen te leren. En geloof me, dat is niet eenvoudig. Ik heb gemerkt dat meelopen in de wacht een goede manier is om iedereen te leren kennen. Bovendien vind ik zeilen erg leuk en waar krijg je nu de kans om op deze manier de oceaan over te steken. Meedraaien in het dagelijks ritme van eten, slapen en wachtlopen is een haast meditatieve ervaring. Zo sterk dat bij “land in zicht” ik soms dacht, net als bij een lange treinreis, vaar maar gewoon door naar een volgende bestemming.

De medische problemen beperken zich veelal tot lichte kneuzingen, ontstekingen van wondjes en schimmelinfecties. Voor sommigen ben ik een luisterend oor als ze iets dwars zit of als ze het moeilijk hebben. All in a days work.

Als het kan en past in de toch strakke schema’s van school en wachtlopen probeer ik ook wat kennis over te dragen. Soms voor de groep en een andere keer, bij een scheepsovername, voor de scheepsarts en andere geïnteresseerden.Dit doe ik door middel van een crashcourse EHBO, maar de nadruk ligt op wat de leerlingen zelf willen weten! Aangezien ik ook op de spoedeisende hulp werk heb ik wel wat leuke verhalen die ik aan de leerlingen kan vertellen.

De kans als participerend toeschouwer aan boord te mogen zijn, blijft bijzonder. Hoe de kinderen alles oppakken en leren met elkaar en de omstandigheden om te gaan is mooi om te zien. De wereld die ontstaat aan boord en de dynamiek van iedereen aan boord gun je eigenlijk alle kinderen. Wat ze hier kunnen leren nemen ze mee voor de rest van hun leven. Het is mooi hier een minuscule bijdrage aan te hebben mogen leveren.

Erik Schinkel, scheepsarts

 

 

Thuis door de ogen van een leerling!

Thuis door de ogen van een leerling!

Inmiddels is het een jaar geleden dat de laatste dag van School at Sea inging. Na alle dingen die we samen hadden beleefd kwam het moment waarvan we ons al maanden hadden afgevraagd hoe het zou zijn, akelig dichtbij.

En toen: we werden één voor één opgehaald volgens een geheel corona-proof rooster. Hoewel we eigenlijk door maximaal twee personen opgehaald mochten worden, zat mijn hele gezin met zijn vijven in de auto toen ik instapte. Twee werelden die tot dan toe zo verschillend en zo gescheiden waren gebleven, smolten nu ineens samen. In tegenstelling tot de verhalen die ik van oud-SaS’ers had gehoord, voelde ik me toen (nog) niet verdrietig. Het was vooral onwerkelijk om mijn familie weer te zien, maar natuurlijk ook heel fijn.

Toen ik thuiskwam was het leuk om te zien hoe alles zo hetzelfde was gebleven, maar voor mij zo anders leek. Ik vond alle muren en ruimtes heel groot en wit! Ons huis is toch iets ruimer ingericht dan de mooie, knusse Thalassa.

De eerste weken thuis vielen mij niet heel zwaar. De online lessen waren laagdrempelig en ik merkte dat ik, op een paar vakken na, (bijna) niets hoefde in te halen. Maar bij de namen van klasgenoten die ik tijdens deze online lessen op het scherm zag staan, moest ik soms even twee keer nadenken voor ik weer wist wie het ook alweer was…

Na een week of twee maakte mijn vrolijkheid plaats voor de keiharde realisatie dat dat waar ik jaren naar uit had gekeken, nu voorbij was. Soms vroeg ik me zelfs even af of ik het niet helemaal gedroomd had (en dat heb ik nog steeds wel eens). Gelukkig kon ik op zulke momenten mijn mede-SaS’ers een appje sturen zodat ik wist dat ik niet alleen was. Afspreken ging alleen wat moeilijker: Naast alle coronamaatregelen woon ik in een van de meest afgelegen uithoeken van Nederland, namelijk Noord-Groningen. Bovendien werd het toen iedereen afgeraden om met het openbaar vervoer te reizen tenzij het strikt noodzakelijk was. Dat vond ik natuurlijk heel jammer, maar ik bleef mezelf voorhouden: het is niet anders.

Nu, een jaar later, hebben we helaas nog steeds geen volledige reünie gehad. Ik hoop dat dat zo snel mogelijk veilig kan, en dat we toch nog met zijn allen op deze bijzondere reis kunnen terugkijken.

 

Lisabeth

Het grote ‘ophaal’ moment

Het grote ‘ophaal’ moment

Het is de week voor het ‘grote’ ophaal-moment. Corona stuurde onze zoon naar de Waddenzee. Daardoor kunnen we nu, online, de Thalassa zien binnenvaren in Harlingen. Met een kop koffie achter de laptop in een doodstil Nederland. De webcams zijn door de havenmeester zo ingesteld, dat we de zee en de gehele haven van Harlingen kunnen overzien. Ik schakel van de Havenmond-camera naar Pollendam-camera en weer terug naar Havenmond-camera. Turen naar een doodstille zee en heel veel meeuwen. Af en toe Whatsappcontact met andere ouders: ‘zien jullie al iets?, is dat daar de Thalassa?’. Intussen appen en bellen met opa en oma’s die ook proberen de webcam ingeschakeld te krijgen.

En dan….., in de verte….. een heel klein stipje dat steeds groter wordt. De webcam zoomt soms zelfs voor ons in. De masten worden zichtbaar. Kippenvel. Zijn ze daar echt? Het allerlaatste stukje hebben we even heel scherp beeld, we zien beweging op het dek, zien we hem lopen? Het voelt bijna ongepast om zo mee te mogen kijken naar dit pre-Covid samenleven, zonder enige afstand tot elkaar aan boord, terwijl wij in onze eigen huizen naar de laptop kijken. Weten ze daar wel dat ze bekeken worden? Hoe zal dat zijn als onze zoon straks over een week uit die wereld stapt, onze auto in, en dan niet meer terug kan? Ik doe mijn laptop uit, ik gun ze nog een laatste weekje maximale privacy.

En dan is het 18 april 2020. Ophaal-weekend. Op weg naar Harlingen, komt de afscheidsspeech van Monique binnen. We lezen de tekst in de auto. Weer kippenvel, tranen en een lach. In een doodstil Harlingen rijden we onze auto langs de hekken voor de Thalassa. Sam en Sander leggen de bagage in de auto, onze zoon springt in de auto, zwaait nog één keer en veel te hard rijden we weg, op zoek naar een parkeerplaats om elkaar snel eens heel erg goed vast te kunnen houden. En dan gaan de boodschappentassen open: dropjes, zoute stengels, cola, broodje tonijn, stukjes kaas. Het is op voordat we thuis zijn.

Het stille coronaleven in de maanden daarna, past onze zoon. In rust kunnen wennen aan de overgang en ‘gewoon’ verder gaan met online leren en school, is zeer aan hem besteed. Niet direct in het keurslijf moeten, en ook niet direct overspoeld worden door ‘gewone’ sociale verplichtingen. Aan kleine dingen kunnen we het leven aan boord aflezen: vasthouden van zijn kopje (het kon nog wel eens gaan schuiven), zelf willen koken, zelf contact opnemen met docenten over schoolwerk, genieten van zijn eigen kamer en rust, verwondering over al het eten in huis dat je zomaar kunt pakken. En verder praten en praten en praten en praten over de afgelopen maanden. Een eindeloze stroom aan verhalen.

En nu zijn we een jaar verder, 18 april 2021. De veranderingen bij onze zoon leken op het eerste oog subtiele veranderingen, maar ze zijn toch groter dan dat en worden pas nu (na dat jaar) echt goed voelbaar en zichtbaar. Hij is wijzer geworden, voert gesprekken op school op een andere manier, en zij respecteren zijn zelfstandige manier van werken. Hij heeft leren discussiëren op een gelijkwaardige manier, neemt verantwoordelijkheid. Hij weet precies wat hij wil en wellicht belangrijker….. ook wat hij niet wil. Hij heeft heel goed gezien hoe goed we het hier hebben. Hij heeft ongelooflijke verhalen te vertellen en al zoveel meegemaakt. En als we varen, dan zie je dat hij zich thuis voelt op het water. Als jongste in het gezin, is hij de oudste op onze boot geworden.

Anne-Marijn, moeder van Thomas

(Dit is het laatste deel van een drieluik van Anne-Marijn, het eerste deel vind je hier https://www.schoolatsea.com/de-eerste-weken-…-een-ouder-thuis/ en het tweede deel hier https://www.schoolatsea.com/halverwege-dag-voor-de-thuisblijvers/

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Dit jaar hadden we niet de kans om echt uit te varen door de coronapandemie. Morgen zou normaal gesproken de dag van afmonsteren zijn, de dag dat de leerlingen naar huis gaan. Samuel Dubois, kapitein van de laatste vier School at Sea-jaren, mijmert met ons mee over hoe dat zou zijn.

Na zes maanden weer thuis. Ook voor mij, na al die jaren School at Sea, iets aparts.

Zes maanden door weer en wind samen in Nederland aangekomen. Alle ups en downs doorstaan. En dan komt voor mij het meest moeilijke van de hele reis, de ouders te woord staan. Vertellen hoe trots ik ben op alle deelnemers van School at Sea, want zij hebben gedaan wat velen niet zouden kunnen. En wat moet ik dan zeggen? Misschien zoiets al dit:

“Zes maanden samen leven en op jouw manier verantwoordelijkheid nemen voor de groep, schip en school. Zes maanden lang weg gaan, alle nieuwe indrukken verwerken en proberen een plek te geven. Dit vraagt heel veel van jullie, en toch hebben jullie het gedaan. Dat wat velen niet begrijpen: samenleven en er zijn voor elkaar, door weer en wind. Ik ben trots op jullie.

De ouders wil ik bedanken voor het vertrouwen, zes maanden lang jullie ‘alles’ mee te laten gaan met School at Sea. Voor jullie is het nog niet afgelopen en begint de volgende fase van de reis. Jullie ‘alles’ is weer thuis, met een bak aan ervaringen die zij nog een plek moeten geven. Jullie gaan alle verhalen aanhoren, bij de ene in een waterval aan woorden en bij de andere in horten en stoten.

Maar het belangrijkste van allemaal, ze zijn terug. Geniet van elkaar en heel veel plezier thuis. Niet meer thuis op de Thalassa, maar thuis in het ouderlijk huis.

Ik ben trots op jullie.”

-Kapitein Samuel Dubois

Aankomst in Nederland

Aankomst in Nederland

De scheepsovername was uiteraard een succes. Tot aan de kade van Scheveningen heeft de kapitein van de laatste scheepsovername aan het roer gestaan van een groep SaS’ers. 37 jongeren die in zes maanden tijd van hun huis weg zijn gezeild, twee keer de Noord-Atlantische Oceaan zijn overgestoken, vele nieuwe plekken hebben ontdekt en nieuwe culturen hebben leren kennen. Deze 37 jongeren waren zes maanden lang onderdeel van een talentontwikkelingstraject – School at Sea, maar nu zijn ze gewoon familie. Een hele grote familie!

Wanneer School at Sea aankomt in Nederland, gaan de jongeren niet meteen naar huis. Afhankelijk van weer en wind en wanneer het schip in Nederland aankomt, wordt er in de eerste aankomsthaven een aantal dagen besteed aan het afronden van het project. Samen met de mentoren worden de laatste puntjes op de i gezet voor school. Er komen oud-SaS’ers langs die de groep voorbereiden op het naar huis gaan, wat eigenlijk uiteindelijk neerkomt op een gezellige avond met andere jongeren die hetzelfde mee hebben gemaakt en graag willen horen hoe het dit jaar was.

Gezamenlijk wordt aan dek begonnen het schip klaar te maken voor onderhoud en benedendeks wordt er schoongemaakt. Het schip moet natuurlijk  schoon teruggegeven worden aan de eigenaar!

Thomas van School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft zijn laatste keren:

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dek-rondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer.

Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Docent Bonne uit School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de aankomst en het “gemengde gevoel” van velen aan boord:

Het is een zo’n beetje het antwoord van iedereen op de vraag of hij zin heeft om naar huis te gaan. Een enkeling zegt heel duidelijk ja of nee, maar het gros antwoordt: ‘Ik heb er een beetje een gemengd gevoel bij’. Het is ook heftig om na een half jaar het vertrouwde leventje met al die leuke mensen aan boord achter te laten. Enerzijds kun je lekker eten wat je wilt en als je rijst mislukt (het blijft lastig) die gewoon in de prullenbak flikkeren. Ook kun je afspreken met mensen als je daar zin in hebt en alleen zijn als daar de voorkeur ligt. Gewoon alles zelf bepalen dus. Maar de rust, het avontuur en het gezelschap dan dat bij SaS hoort, dat was zo ontzettend fijn…

Vandaag kwamen we aan in de haven van Scheveningen. Naarmate de kustlijn naderde, werd het stiller aan boord en voordat de eerste landvast aan de kade werd gebracht, rolden de eerste tranen al.

OMG, we zijn in Nederland! KPN op mijn mobiel en een viskraam op de hoek; ik ben bijna thuis! En toen ik euforisch bij de viskraam al append en bellend stond te haringhappen, zag ik langs de kade de Thalassa liggen in de ondergaande zon, dacht ik aan komende zaterdag, wanneer ik voor het laatst challas (laten we hopen dat dat woord weer uit mijn vocabulaire verdwijnt) tegen mijn mede-Sassers zou gaan zeggen en daarna zou gaan missen. Ik kreeg er een beetje een gemengd gevoel bij.

Docent Bonne

(Foto’s zijn van de aankomst 2019/2020 in Harlingen)

 

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Na twee langere oversteken, vele dagen zeilen en genoeg foutjes gemaakt te hebben om van te leren, is het nu dan tijd voor de laatste scheepsovername. Friso uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft zijn eigen ervaringen als kapitein:

Gisteren is het begonnen, de laatste scheepovername. We hadden er allemaal heel veel zin in. Wel heerste er zoals altijd een zekere spanning bij deze en gene, vooral bij degene met een verantwoordelijke functie. De meest verantwoordelijke functie is die van kapitein; die is verantwoordelijk voor het geheel.

Deze scheepsovername was het aan mij de eer om die functie te vervullen en het schip veilig naar onze eindbestemming te zeilen. Deze scheepsovername was ook totaal weer anders dan de andere. De voorgaande drie overnames vonden plaats op de volle oceaan, maar deze vond plaatst op de Noordzee. Zoals ik ontdekt heb, geeft dit een paar extra obstakels, de Rotterdamse haven, vaargeulen en de vele vissers vormen samen een leuke uitdaging voor de stuurmannen en de kapitein.

Van al deze obstakels heb ik als kapitein heel erg veel geleerd, ook de manier waarop je orders uitdeelt aan je bemanning heb ik veel geleerd. Deze obstakels hebben continue voor uitdagingen gezorgd waar ik nog helemaal geen weet van had. Samen met de andere stuurmannen is het gelukt om het schip zonder veel problemen van Oostende naar IJmuiden te brengen en daar mogen we trots op zijn. Kortom, een geslaagde, leerzame en hele leuke scheepsovername in de functie waar ik vanaf het begin al van droomde.

FRISO

Wil je weer even terug aan boord, het gevoel hebben dat je er weer even bij bent? Bekijk dan hier de eerste video van Teimen heeft gemaakt, waarin hij je rondleidt aan boord!

 

 

Tijdens de scheepsovername van het School at Sea jaar 2019/2020 was er nog veel meer aan de hand. Die lichting voer terug naar Nederland tijdens het begin van de coronapandemie in maart 2020. Helaas betekende dit dat zij vanaf Bermuda in één ruk door naar Nederland moesten zeilen. Een hele lange tijd op zee dus, maar zoals Roemer beschrijft: spanning in het kanaal en nog steeds sinaasappels na 31 dagen!

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.

Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

 

 

Teimen heeft ook nog een tweede video gemaakt met prachtige zonnige beelden van zijn reis!

YouTube Teimen in het Caribisch gebied (14 min)

 

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

De laatste leg is er één van laatste’s. De laatste keer keukendienst, de laatste keer een blogje schrijven, de laatste keer geen land zien, de laatste keer afval knippen, de laatste keer je SaS-story schrijven, de laatste koekjes en de laatste schooldagen.

EN de voorbereidingen voor de laatste scheepsovername zullen beginnen. De laatste scheepsovername is misschien wel de zwaarste en spannendste. 300 mijl voor Nederland begint de scheepsovername. In deze scheepsovername zitten wisselende winden en steeds meer verkeer op het water, het als hoogtepunt het zelfstandig varen door het drukste vaarwater van Europa, het Engels Kanaal.

De laatste keukendienst van Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 ging zo:

Wow, vandaag had ik mijn laatste keukendienst van School at Sea! Aan de ene kant ben ik blij dat ik het achter de rug heb, maar aan de andere kant is het weer een stapje dichter bij het naar huis gaan… Maar daar gaan we het nog even niet over hebben. Het was een onrustige dag op zee met regelmatig een vrolijke golf die onze keukendienst verstoorde. Alles waar we even geen omkijken naar wilden hebben, hadden we aan de lage kant uitgestald, dus als we iets wilden doen moest het aan de hoge kant. Zo stond ik paprika’s te snijden en kwam er een golf. Ondertussen dat ik weggleed (dit hele schip zit vol met randjes waar je je vast kunt houden, maar in de keuken, ho maar. Waarom?) probeerde ik m’n snijplank, bak gesneden paprika en de paprika’s die nog gesneden moesten worden, ‘omhoog’ te duwen. Gelukkig had ik het mes nog in m’n hand terwijl ik dat deed… Dan denk je waarschijnlijk, leg er iets onder, maar helaas werken de verplichte theedoeken en antislipmatten niet. Ben ik blij dat ik straks thuis kan koken zonder dat er iets wegglijdt. O nee, nog maar twee weken!

Tamara

 

De allerlaatste schooldag van Maura uit School at Sea jaar 2019/2020 zag er anders uit:

Vandaag begon als alle andere schooldagen, we werden om 08:00 uur wakker en rond 08:30 uur zat iedereen aan school.

Eigenlijk gebeurde er niet veel bijzonders, tot iemand opeens zei: is dit niet onze allerlaatste schooldag van heel School at Sea? Nou, dat klopte. Morgen en overmorgen zouden wij weer twee wachtdagen hebben. De dagen daarna is er scheepsovername; dat betekent niet aan school. Sommigen deden nog hun best om hun achterstand in te halen, anderen liepen op schema en deden wat minder moeite. Om 18:00 uur eindigde de schooldag, de meesten pakken dan zo snel mogelijk hun boeken weg om iets anders te gaan doen.

De laatste schooldag van School at Sea, het einde komt nu echt in zicht. Gelukkig vinden de meesten het helemaal niet jammer dat we niet meer aan school hoeven en eigenlijk kijkt iedereen wel heel erg uit naar de scheepsovernames en het laatste stukje varen.

Maura

Neeltje uit School at Sea jaar 2015/2016 at haar laatste koekjes met een paar mooie gedachten!

Op een dag vertelde Moor mij dat ze een keer een gedicht had gelezen over het laatste koekje. Je hebt een hele trommel koekjes, die je allemaal lekker op eet. Tot het moment dat er nog maar één koekje in de trommel zit. Van dat laatste koekje ga je extra genieten. Maar waarom kan je niet van alle koekjes zo genieten, zoals je van het laatste koekje geniet? En zo is het ook met het leven.

De laatste dagen komen eraan en opeens gaan wij van alle laatste keren extra genieten. Hadden we niet van de hele reis zo moeten genieten, zoals we nu extra genieten van het laatste stuk? Is het niet veel te vlug gegaan en is het nu opeens voorbij? Is het niet zo, dat wij nu het liefst terug zouden gaan, naar het begin toen we de hele reis nog voor ons hadden?

Ik in ieder geval wel.

NEELTJE

We gaan naar huis

We gaan naar huis

De laatste etappe is aangebroken, de laatste zeemijlen moeten gezeild worden, de laatste toetsen moeten gepland en gemaakt worden. De laatste vaardigheden geleerd, voordat we thuis zijn.

Vanaf Bermuda wordt de groep voorbereid op thuis komen. Na zes maanden aan boord betekent thuis komen je ouders weer ziet en je vrienden van thuis weer omarmen, maar de jaren ervaring die wij nu hebben als organisatie laten zien dat thuis komen ook voelt als vertrekken. Na twee uur thuis wil je weer aan boord zijn. Na een nacht in je eigen bed, verlang je naar die volle kamer, zonder privacy, met je kleren ergens in een bak of op het einde van je bed.

Tussen Bermuda en de Azoren begint het met kleine stappen. Vragen tijdens de wacht of je al bedacht hebt wat je wilt eten als je thuis bent. Wie wil je meteen zien? Denk je dat je een feestje wilt geven, of wil je alleen je ouders en broers en zussen zien? Maar na de Azoren maken we iets duidelijker dat ze zich voor moeten bereiden op een rare periode thuis. Mentorgesprekken, gesprekken met de kapitein en de projectleider en natuurlijk die echt eerlijke gesprekken tijdens de wacht. Straks ben je thuis. Een hele ervaring rijker. Zo veel geleerd, zo veel gedaan en toch ook je school nog vol gehouden. Hoe doe je dat als je thuis bent?

Giuilia (een van onze Duitse deelnemers) uit School at Sea jaar 2016/2017 beschrijft het mooi

Wat is familie? Of misschien beter, wanneer worden mensen jouw familie? Daar heb ik de afgelopen paar dagen over na gedacht en ik weet het antwoord nog niet echt. Ik heb op deze fantastische reis fantastische mensen leren kennen en fantastische nieuwe vrienden gemaakt.
Ik had in het begin van de reis nooit gedacht dat deze reis zo leuk, mooi en perfect zou worden. Ik ben zo gelukkig met hoe het hier nu is en ik ben blij dat ik deze reis met deze mensen, met mijn vrienden mocht maken.
En ik denk dat ik wel kan zeggen, en dat van iedereen hier, dat dit onze tweede familie is geworden met mama Pascal en papa Sam als onze ouders.


Het zijn nog ongeveer twee weken en dan mogen jullie, lieve ouders en familie, ons een knuffel geven en terug mee naar huis nemen en onze verhalen en berichten luisteren en met ons daar over lachen of huilen en met ons al de vele foto’s bekijken die op de hele reis gemaakt zijn. Ik heb nog geen idee hoe het is om weer thuis te zijn en ook al heb ik er heel veel zin in, toch ga ik alles en iedereen hier heel erg missen. Ik kan het niet geloven, dat onze reis nu bijna ten einde is, dat dit de zes maanden waren, waar ik heel lang van gedroomd had. Ik weet nog hoe blij wij allemaal in IJmuiden waren om op deze reis te gaan en hoe wij over alle plekken hadden nagedacht, naar waar wij naar toe gingen varen. Het lijkt voor mij nu een hele lange tijd geleden, niet maar zes maanden! Het is nu allemaal zo normaal, alles heeft zijn eigen ritme gekregen, alles heeft zijn eigen tijd! En deze tijd samen is nu bijna ten einde!
Maar de herinnering en de vele leuke momenten de wij hebben beleefd blijven voor altijd! Alles wat wij de afgelopen zes maanden hebben beleefd, gezien en geleerd, heeft ons een beetje veranderd en ons zelfstandiger gemaakt. En daar ben ik heel blij om!
Dank jullie wel, voor de beste tijd vaan mijn leven, voor al dat wat ik met en van jullie leren mocht (ook de Nederlandse taal) en voor al de leuke, mooie en soms ook verdrietige momenten die ik met jullie mocht beleven en die ik nooit zal vergeten. Ik ben blij dat ik jullie mocht leren kennen en ik kan mij geen betere familie wensen dan jullie!

En hoe toepasselijk is de beschrijving van een stille dag aan boord van Pascal als docent in School at Sea jaar 2015/2016

“Wat kijk je?”
“The Passion”
“Gaan wij die ook kijken?”
“Nee, de tv is kapot”
“Oh… Waarom kijk je the Passion?”
“Omdat het Goede Vrijdag is”
“Wat is dat ook weer?”
“De dag na Witte Donderdag”

Voor diverse leerlingen bevat de voorgaande conversatie diverse klokjes met onvindbare klepeltjes. Nu zijn er wel vaker dingen aan boord die onvindbaar of simpelweg misplaatst zijn, dus eens kijken of we hier ook een belletje kunnen doen rinkelen.

“En wat wat Goede Vrijdag ook weer? Wat wordt er dan herdacht?”
“Iets met Jezus… Ow, dan zijn we vrij! Geen school!”

Wat een schril contrast met onze Duitse collega’s van de Thor Heyerdahl, die achter ons liggen en op zondag hun Eerste Paasdag beginnen met een stukje uit het evangelie van Lucas.

“Nee, Goede Vrijdag is geen officiële vrije dag”

Vervolgens raak je aan de praat over wat het dan wel is dat herdacht wordt. Over Jezus, de radicale vernieuwer in het jodendom, die de ultieme prijs betaalde voor zijn idealen. Op Witte Donderdag, tijdens het Laatste Avondmaal verraden door een van zijn naasten, ontkend door een ander. Op Goede Vrijdag aan het kruis genageld en gestorven. Verdwenen en herinnerd, verdwenen en vergeten… Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden en de komende weken. Met het einde van de reis in zicht vraag je je af: wat blijft ze bij, wat blijft mij bij, wat raakt in de vergetelheid? Wat voor eeuwig leek te duren blijkt nu ook eindig, ingehaald door de realiteit van de naderende thuiskomst. Wat nemen we mee, wat borgen we en wat koesteren we voor de toekomst, wat lieten we achter tijdens de reis?

Aan het einde van de middag vertrekken de leerlingen voor een overnachting bij gastgezinnen, gewoon in een huis, in een gewoon bed, terwijl de bemanning aan boord blijft. ’s Avonds kijk ik met Bouke een film in de salon. Nadat de laatste noten van Jesus Christ Superstar zijn weggeëbd valt op hoe stil het is op het schip. De wijzers van de klok geven half elf aan.

“Hoe lang zijn ze al weg?”
“Sinds vijf uur, dus dat is… al best wel lang…”

Naarmate IJmuiden dichterbij komt, lijken dit soort momenten steeds vaker voor te komen. Steeds vaker betrap ik mezelf dan op de vraag wat op termijn blijft hangen: de passie van de afgelopen maanden of de stilte die erop volgt?

PASCAL (docent)

Azoren – thuis (voor een aantal)

Azoren – thuis (voor een aantal)

School at Sea vaart al sinds het begin een route die via de Azoren naar “huis” leidt. Ieder jaar, tijdens ons verblijf op het prachtige Faial, leren we meer mensen kennen. In 2014/2015 werden we gevraagd of we met het schip een middagje op zee mee zouden kunnen kijken naar de zeilwedstrijden van de jeugdcompetitie van Europa! En van het een kwam het ander. In 2015/2016 voeren het eerst twee Portugese leerlingen mee.

Bart en Júlia spraken Engels en werden aan boord gekoppeld aan leerlingen die de eerste weken vertalingen deden naar het Engels, wanneer er uitleg in het Nederlands gegeven werd. Maar al snel leerde zij Nederlands. Júlia sprak het aan het einde van School at Sea bijna foutloos. Een behoorlijke uitdaging als je dagelijkse school (in het Portugees) ook gewoon door gaat!

In totaal zijn er al meer dan tien niet-Nederlandstalige jongeren mee geweest met School at Sea. Voor hen die uit een land kwamen dat op de route lag was het een soms een vreemd soort thuis komen!

Benjamin beschrijft het feest voor Bart en Júlia in 2015:

We komen bijna aan het einde van onze tijd op de Azoren… ahwww… Het was echt supergaaf hier en we hebben superleuke activiteiten gedaan. We konden al deze leuke dingen doen op de Azoren door drie dingen:

 

  1. We zijn gewoon een leuke groep
  2. De Azoren zijn leuk
  3. Bart en Júlia zijn bij ons aan boord

 

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben we de eer twee kinderen van de Azoren mee op reis te nemen: Bart en Júlia. Bij aankomst zijn we gefilmd door een filmploeg voor de Portugese tv. Op de kade werden we ontvangen door een grote menigte: fans van Bart en Júlia. De dagen daarna hebben de ouders van Bart en Júlia van alles voor ons geregeld. We hebben walvissen gespot, een uitwisseling gehad met de school van Bart en Júlia, we hebben in kleine groepjes overnacht bij alle vrienden van Bart en Júlia (waar we super verwend zijn), we hebben in kleine zeilbootjes gezeild (weer eens wat anders dan die 48 meter boot) en we waren uitgenodigd voor een diner met alle fans van Bart en Júlia met daarna nog een gaaf feest!

 

Al met al wat het dus een geweldige tijd op de Azoren en dat hebben we te danken aan Bart en Júlia en hun ouders! 

 

Super bedankt!!!

 

BENJAMIN

In 2016/2017 voer er ook een leerling uit Brazilië mee. Helaas hebben we de thuishaven van Ellen niet aangedaan, maar wel van de drie deelnemers van de Azoren in datzelfde jaar. Dit is haar verhaal:

It was also today that Kika, Carolina, Nikki, Marit and Alexander finished our amazing painting in the harbor, from School At Sea, 2016-2017. They did a very, very nice job. When they called everybody to look at the painting, we were asked to take a picture with our School At Sea jackets, with the whole group. Everybody was admiring the painting, that has the names of everyone that was part of this amazing year, along with a beautiful painting of the ship and, also, from the Whale that we gave to Sam on his birthday, as it’s always with us during our Watches. The painting represents very well the group and how incredible those five months have been. I felt very nostalgic, looking at the names and thinking about all those people that made me the person I am now. But, suddenly, Carolina’s dog stepped in the painting, that was not yet dry from the painting process, and we all started screaming “NOOOO…”. The dog looked so confused, and we were all laughing. But nothing happened to the painting!

 

It was very touching to see Carolina, Jorge and Emília hugging their families goodbye. Not only because I love all of them very much, and was happy because they got to see the people they love the most again before spending two weeks at sea; but also because I looked at them, I saw the tears in their eyes, and saw they were happy and sad at the same time, and I knew that in less than three weeks, me and everybody on board is going to feel the same: we will be extremely happy to see our families again, and extremely sad because those amazing six months are over.

 

When the ship was going to leave the harbor, somebody rang the bell. I was cleaning the dishes with kitchen duty, but we all stopped to support our loved Portuguese friends, when they were saying goodbye. And at some point, I looked at my friends on board. And I could tell, they all felt like crying. Because they knew. I knew. Everybody knew: this was the beginning of the end.

 

All I could think about this day was how much I love the life full of adventure I have now. And how amazing it is to learn something new and exciting every single day. And how beautiful the sunsets are when we are at sea. And how much I love my roommates. And that I should probably take a seasick pill as soon as possible.

 

Ellen

Kadetekening op de Azoren

Kadetekening op de Azoren

Na een goed verlopen scheepsovername zijn we aangekomen op de Azoren. Op de Azoren is het voor alle zeevarenden traditie om een kadetekening achter te laten. Met deze tekening laten crews een teken achter dat zij de oceaan overgestoken zijn en Europa bereikt hebben.

De verschillende School at Sea-jaren hebben ook hun tekening achtergelaten. Iedere tekening uniek, ieder verhaal nog unieker.

Julie uit School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft een ander belang in het maken van de tekening:

Een traditie van alle zeevaarders die in Horta komen, is om een kadeschildering te maken. Een kadeschildering maken is niet alleen leuk, maar geeft ook de zekerheid om weer veilig thuis te komen. Daarom is het natuurlijk ook een traditie van School at Sea om een kadeschildering te maken. Gelijk om 09:00 uur ’s ochtends begonnen drie meisjes met de schildering. Eerst een witte basis-laag, dan een schets met krijt, alles inkleuren en tenslotte alle details nog schilderen. Af en toe kwamen er wat mensen even kijken hoe het ervoor stond en je kon ook al snel de schildering tevoorschijn zien komen. Het was een grote klus, maar aan het einde van de dag, rond 20:00 uur ’s avonds, was de klus geklaard. Het zag er erg mooi uit. Op de achtergrond stond de route en op de voorgrond het schip. Boven was een kaart met alle namen van de bestemmingen erop en al onze namen stonden aan de zijkant. Goed gedaan, nu kunnen we veilig weer naar huis!

Julie v N

Ook Amber beschrijft hun tekening uit 2015/2016

We zijn alweer op de terugweg, maar eerst maken we een korte tussenstop op Faial. Man, wat hebben we veel gedaan op Faial. Dit blogje wijd ik aan één van die activiteiten, namelijk: de kadeschildering!

De hele week dat we in Faial lagen, hebben vijf stoere meiden hun andere taken aan de kant gezet en in weer en wind de meest prachtige kadeschildering tot nu toe gemaakt! Kirsten, Tess, Maartje, Jennifer en ik hebben in de week vóór aankomst in de Azoren al druk overlegd en geschetst. Uiteindelijk zijn we met zijn vijven tot één ontwerp gekomen, nadat de hele groep nog wat heeft gebrainstormd.

Het ontwerp ziet er als volgt uit: een ring gevormd van touw, waaruit de boeg van de Regina op een golf naar de kijker toe rolt, golven aan de onderkant van de boeg, die uit de ring springen en een idee van perspectief geven. Linksboven staat School at Sea 15/16  geschreven, met daaronder kleine golven. De lucht is grijsblauw, wat een dag met lekkere wind voorspelt. Linksonder is een grijze, half uitgerolde papyrus (zo’n coole rol die vroeger werd gebruikt) met daarop alle bestemmingen waar we tot nu toe zijn geweest. Aan de bovenkant van de tekening steekt de mast, met daarop de Amsterdamse vlag, fier uit boven de ring. In de vrijgelaten ruimte links, boven de ring, staan de namen van alle kanjers die dit jaar zijn meegegaan met School at Sea.

 

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Scheepsovername onderweg naar de Azoren

Nog maar 300 mijl naar de Azoren te gaan en dat betekent…?

SCHEEPSOVERNAME!

Inmiddels kennen de deelnemers het schip al goed. Het weer heeft zich van verschillende kanten laten zien tijdens deze oversteek. Weinig wind, helemaal geen wind, maar ook een goede windkracht 6. De komende dagen wordt er geen harde wind, maar wel draaiende, wind verwacht en dat is niet zo gunstig. We hebben dus haast, alle zeilen bij voor de kapitein van de derde scheepsovername!

Voormalig projectleider Mieke beschrijft tijdens School at Sea lichting 2014/2015 heel mooi hoe de dagen voor de scheepsovername waren.

Het waait flink, een goede regenbui op zijn tijd, er zijn best hoge golven en het gonst van de opwinding voor de één na laatste scheepsovername die begint op driehonderd mijl voor bestemming Horta, Azoren.

De inventiviteit van de leerlingen neemt toe. Er wordt gesolliciteerd naar uiteenlopende, zelfbedachte functies: van toiletjuffrouw tot stuurhutpurser. De toiletdames willen eigenlijk hard aan hun school werken, de stuurhutpurser is gewoon nieuwsgierig naar wat er allemaal in de stuurhut gebeurt. En de scheepsarts in spe? Haar motivatie beschrijft ze mooi in haar handgeschreven sollicitatiebrief. De sollicitatiebrief van de machinist was kort maar krachtig: ‘ik word gewoon weer machinist’: Daar hoeft ook niemand over na te denken. Op het lijf geschreven, voor de derde keer op rij is dat dezelfde, daar hebben we allemaal alle vertrouwen in.

Het is natuurlijk belangrijk dat er goed gegeten wordt tijdens de scheepsovername, en ja, gelukkig, onze twee kooktoppers bundelen hun kook- en sollicitatiekrachten, worden aangenomen en gaan ons een paar dagen lekker verwennen met hun kookkunsten. Onze vaste bakker heeft een compagnon en in zijn vrije tijd thuis bakt hij op een middeleeuwse manier brood. We zijn nieuwsgierig wat deze combi tijdens de scheepsovername gaat opleveren: middeleeuws Regina Maris brood?

De bekendmaking van de functies is altijd een spannend moment: wie wordt er kapitein? En wie zijn de stuur- en bootsmannen? Was ik goed bezig met mijn voorbereiding? Heeft de stuurman/kapitein wel gezien wat ik allemaal kan en doe tijdens mijn wachten? Ben ik er nu klaar voor?

Om het goed vast te leggen zijn er twee razende reporters, zij maken een filmverslag van de scheepsovername. Slimme meiden: van zowel een hoog als vanuit een laag perspectief gaan ze het vastleggen, fysiek een ijzersterk koppel! (Je zou ze samen moeten zien ramenlappen!) Sommige SaS’ers solliciteren op meerdere functies: niet geschoten is altijd mis, anderen vinden het fijn om wacht te lopen en matroos te zijn.

En dan komt het verlossende woord: de kapitein is een dame die het dubbel en dwars verdiend heeft, ze heeft drie ijzersterke stuurmannen en drie dijken van bootsmannen. Eerst hier wat teleurstelling en daar wat opwinding, maar uiteindelijk kan iedereen zich in de benoemingen vinden.

Ik kijk erg uit naar deze scheepsovername!
Mieke (projectleider)

Voor Jesse uit School at Sea jaar 2018/2019 was de kapitein Thomas, en zij kregen wel veel wind!

Vandaag is de derde scheepsovername begonnen met Thomas als kapitein. De dag begon al met veel wind en vooral heel veel dolfijnen. In de ochtend werd iedereen naar de stuurhut geroepen voor de sollicitatiegesprekken en daarna gingen Sam en Pascal overleggen over wie welke functie zou krijgen. Ik had gesolliciteerd voor stuurman, maar omdat niemand voor kok had gesolliciteerd, had ik me ook aangeboden als kok, samen met nog twee andere SaS’ers.

Tijdens de lunch kwam Sam naar de eetzaal waar alle leerlingen toen ook waren en maakte hij de functies bekend. Thomas is kapitein geworden en ik behoor samen met twee anderen tot het keukenteam. Die middag ging de wind alleen maar harder waaien en begon het aan één stuk door te regenen. Vanaf 17:00 uur begon de scheepsovername en besloot kapitein Thomas dat er gegijpt moest worden. Die avond hebben we gegijpt, wat erg moeilijk was door het zware weer. Ondanks het slechte weer ging alles goed, behalve dat de schoot van het grootmarsstagzeil knapte, omdat het door geschavield was. De komende dagen wordt heel rustig weer voorspeld, dus we verwachten een mooie derde scheepsovername.

Jesse

En ook Elisa uit School at Sea lichting 2019/2020, heeft vertrouwen in het team dat de scheepsovername tot een goed einde moet brengen!

Het is dag twee van de scheepsovername en ik ben net klaar met mijn één-tot-vijfdagwacht. Ik heb zelden zo’n actieve één-tot-vijfwacht gehad. Om 13:00 uur stuurde stuurvrouw Maura de eerste matrozen naar beneden om de lunch te halen, maar nog voordat die er was, hadden we de onderbram al gezet.

Na de lunch haalden we een schoot en wat neerhalers door en gingen er twee SaS’ers de mast in om de stagzeilen in te pakken. De lucht was grijs en er kwamen buien aan. Ik bereidde de matrozen voor om de onderbram weer weg te halen en toen de bui er eenmaal was, konden we het zeil snel weghalen. De bui trok snel over en de onderbram kon weer gezet worden, net zoals het grootmarsstagzeil. Toen alles weer netjes stond, haalden we de braslijnen door met een derde handje. Dat is een soort katrol die het makkelijker maakt een lijn aan te trekken. We trokken een beetje te hard en hebben nog net geen ra gebroken, maar de lijnen stonden wel heerlijk strak.

Even later trok er weer een bui over, dus je raadt het al: onderbram weg! En het grootmarsstagzeil ook natuurlijk. Tijdens het buitje kwam de keukendienst heerlijke sushi brengen, die we helaas snel naar binnen moesten proppen om het zeil weg te kunnen halen. Het buitje was over en er vertrokken weer twee SaS’ers de mast in om wat stagzeilen in te pakken en toen ze weer beneden waren, kon de onderbram er eigenlijk wel weer bij.

Tijdens het laatste buitje van onze wacht haalden we nóg meer zeilen weg (en ja, natuurlijk weer die onderbram) en gingen we op een gegeven moment acht knopen op maar drie zeiltjes! Het was hard werken, maar leuk hebben we het wel gehad.

Elisa

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Deel twee Thierry – Leven na School at Sea

Het vorige week beschreven gevoel is nog steeds het meest indrukwekkende wat ik ooit heb mogen voelen. Sinds mijn avontuur bij School at Sea is afgelopen is de jacht om dit weer te kunnen ervaren een drijfveer geweest in veel keuzes die ik in het leven heb gemaakt en nog ga maken.

 

Na het behalen van mijn middelbare schooldiploma heb ik mij aangemeld bij de Zeevaartschool in Rotterdam. Aangezien ik geen natuurkunde heb gehad op het middelbaar mocht ik niet naar het HBO en ben ik vervolgens een niveau lager begonnen. Gedurende het eerste jaar kwam ik er achter dat een bepaalde Nederlandse rederij 10 plekken had voor een soort vroege zomerstage voor Nederlandse eerstejaars maritiem officier studenten. Wederom heb ik hier mijn zinnen op gezet en ik heb hard mijn best gedaan om door die selectie heen te komen, dit lukte! Ik mocht een zomer doorbrengen aan boord van een multipurpose cargoschip van 180 meter lang. Al deze praktijkervaring zou bovendien een mooie aanvulling zijn op de studie die ik volgde. Eenmaal aan boord viel het leven aan boord van een cargoschip toch best tegen. Begrijp mij niet verkeerd, ik mocht weer twee keer de Atlantische Oceaan over, ditmaal betaald, en ik heb ook het een en ander mogen zien van de plekken waar wij zijn aangemeerd en dat was tof. Maar dit massale vaartuig voelde aan als een fabriek op het water. Het continue gebrom van de motoren en generatoren in combinatie met de industriële havens waar het schip zo snel mogelijk laadde en loste deed mij inzien dat dit niet klopte met het geromantiseerde beeld van het zeemansleven wat in mijn hoofd zat ingeprent. Ik miste de magie van het zeezeilen en de idyllische gevoelens waarmee ik het ben gaan associëren. Toen wist ik eigenlijk al dat het beroep waar ik voor opgeleid werd niet hetgeen zou zijn waar ik mijn draai in zou kunnen vinden.

 

Hierna heb ik ook nog het tweede jaar gedaan om vervolgens de keuze te maken om alsnog natuurkunde certificaten te halen om weer opnieuw naar het eerste te gaan, ditmaal op de HBO. Vol zelfvertrouwen ben ik wederom in het eerste jaar gestart, de certificaten waren met een afgeronde negen behaald. De studie was dan misschien niet helemaal wat ik wilde, het zou wel een hele goede basis zijn om daarna verder te kunnen. Ironisch genoeg ben ik vervolgens keihard op mijn bek gegaan op natuurkunde waarna ik moest stoppen met de opleiding. Hoewel dat erg vervelend was, heb ik hier toch mijn vrede mee gevonden.

Ik besloot het toen maar te proberen bij de studie International Tourism. Ik heb hier mijn propedeuse in gehaald en toch de keuze gemaakt om te stoppen met school. Al een hele tijd had ik weer last van die rusteloosheid omdat ik al even stil stond. Ik had nog steeds die honger naar meer maar ik ging nergens naar toe.

 

Stoppen met school was geen makkelijke keuze, het gaat helemaal in tegen wat onze maatschappij verwacht, bovendien was ik er ook al even mee bezig. Maar gedurende de jaren heb ik mijzelf steeds beter leren kennen, ik weet wie ik ben, wat ik wil, maar vooral wat ik kan. Ik heb genoeg vertrouwen in mijzelf om de stap te durven nemen niet het standaard pad te bewandelen wat tegenwoordig al van jongs af aan wordt ingeprent als zijnde het juiste.

 

Momenteel schrijf ik dit stukje tekst over mijzelf, zittend met een kop thee, aan boord van de Fantastiko. Een paar maanden geleden is er een vacature als Sea Ranger op mijn pad gekomen. Hoewel ik op dat moment werkzaam was als bedrijfsleider in de horeca en een dik prima vast inkomen had tijdens de corona crisis, wist ik dat ik hiervoor moest gaan. Ik heb mijn baan opgezegd, veel getraind en mij volledig gestort op de strenge selectieprocedure waaruit uiteindelijk acht nieuwe rangers zouden worden gekozen. Het was een ontzettend grote en spannende gok maar ik was mijzelf er ook van bewust dat zelfs wanneer ik het niet zou halen ik hierdoor toch weer zou groeien en er veel van ging leren.

Na een fysieke selectiedag en twee bootcamps kan ik nu toch met trots zeggen dat ik het doel wat ik mij gesteld had, heb behaald en dat ik nu Sea Ranger op mijn CV kan zetten.

De Sea Ranger Service is een nog vrij nieuwe (maar veelbelovende) organisatie die zich inzet ten behoeve van het behoud van ons zeemilieu. Onze visie is om onze oceanen te herstellen tot een gezond en overvloedig ecosysteem en daarmee ook de menselijke capaciteiten en welvaart vooruit te helpen. De werkzaamheden vinden plaats vanuit zeilschepen en bestaan onder andere uit het nemen van monsters en waarnemingen voor onderzoeken, inspecties en het monitoren van beschermde zeegebieden. Doordat we al zeilend te werk gaan dragen we zo min mogelijk bij aan de opwarming van de aarde en ook aan boord proberen we zo veel mogelijk biologisch verantwoorde producten te consumeren.

 

Een paar jaar geleden had ik nooit voor mogelijk gehouden dat ik zou zijn waar ik nu ben.

Ondanks dat de weg hiernaartoe ietwat rommelig is verlopen, heb ik de laatste paar jaar het gevoel dat alles langzamerhand op zijn plek begint te vallen. Ik ben momenteel een van de coolste beroepen aan het uitoefenen die ik mij kan bedenken en ik kijk ontzettend uit naar het komende jaar bij de Sea Ranger Service. Ik ben ook ontzettend benieuwd naar wat de toekomst mij hierna zal brengen en ben klaar om dat met beide handen aan te pakken. Mijn rusteloze honger naar avontuur en tegelijkertijd innerlijke rust zal nooit helemaal weggaan, maar ik begin gaandeweg steeds beter te begrijpen hoe deze valt te stillen.

 

De zes maanden aan boord bij School at Sea hebben mij een onbetaalbaar stukje zelfkennis en ontwikkeling meegegeven waarvan de vruchten zich steeds meer beginnen af te werpen naarmate ik ouder word. Dit verhaal zou heel anders zijn gelopen als ik acht jaar geleden de School at Sea flyer die ik van meneer Pont tijdens de Nederlandse les kreeg had weggegooid voordat ik het klaslokaal uit liep.

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

Thierry beschrijft zijn SaS ervaringen

De oceaan is een prachtige plek om na te denken. Oceanen aan tijd, stilte, eenzaamheid en prachtige zonsondergangen en nachten, zetten aan tot filosofische gedachten. Van Bermuda naar de Azoren is een deel van de reis, waar de groep begint na te denken over weer thuis zijn. De terug reis is begonnen. Hoe is het om straks weer thuis te slapen. Alleen in een kamer. Op de fiets naar school en s avonds of in het weekend naar je sport vereniging. Zonder al die bijzondere mensen die je hebt leren kennen.

Thierry beschrijft zijn ervaring (in twee delen) over hoe het was aan boord, wat zijn “eye openers” zijn geweest en in deel twee beschrijft hij waarom School at Sea hem heeft gebracht bij wat hij nu doet. Maar eerst zijn prachtig beschreven ervaring van weg dromen op een grote oceaan.


Ik weet nog goed hoe de maanden voordat ik als 16-jarige jongen aan boord stapte bij School at Sea zijn verlopen. Het waren de laatste weken van mijn derde jaar VWO. Ik, toen nog 15, ben opgegroeid met een ontzettend avontuurlijke moeder. Zij deinsde er niet voor terug om in haar eentje sprongen in het diepe te wagen wat resulteerde in ontzettend gave reisverhalen waar ik als tiener alleen nog maar over kon dromen. Het werd mij dan ook met de paplepel ingegoten om niet bang te zijn voor het onbekende en ervaringen op te doen waar ik dacht gelukkig van te worden. Toen merkte ik al dat er een bepaalde rusteloosheid binnen in mij zat en ik wist (nog) niet hoe ik dit gevoel verzadigd kreeg.

Tijdens een Nederlandse les, waar ik net zo weinig interesse voor had als voor de meeste andere vakken op school, had meneer Pont nog een laatste dingetje voordat wij onze spullen konden pakken en de les konden verlaten: hij deelde aan iedere leerling een kleine flyer uit waarop ‘School at Sea’ stond. De meeste leerlingen hadden deze al verkreukeld nog voor ze bij de deur van het klaslokaal stonden maar een stemmetje diep in mij vond dat ik dit toch eerst verder moest uitzoeken voordat ik de flyer aan de vergetelheid zou verliezen. Toen wist ik het nog niet maar meneer Pont had op dat moment, tijdens zijn les Nederlands, mij het ticket gegeven voor een van de meest memorabele en bepalende avonturen van mijn leven.

 

De maanden die volgden heb ik als ontzettend spannend ervaren omdat het nog helemaal niet vast stond of het mij überhaupt ging lukken om deel te nemen. Een reis als deze moet namelijk bekostigd worden. Aangezien ik van huis uit maar een fractie van het gehele bedrag mee kon krijgen en ik op mijn 15e nog niet echt een spaarrekening had, werd er van mij verwacht sponsoring te zoeken. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan… Hoewel ik na veel afwijzingen toch nog een mooi bedrag bij elkaar wist te sprokkelen, was de werkelijkheid dat dit toch nog niet genoeg was. Voor mij is het er uiteindelijk dus op uitgedraaid het overige deel door middel van een lening te bekostigen (thanks mam, die krijg je nog terug van me). Hoewel het proces dus niet zonder slag of stoot is verlopen is het al met al wel gelukt om mij aan boord bij School at Sea te krijgen en het avontuur, dat op de flyer tijdens mijn les Nederlands nog slechts tot mijn verbeelding sprak, te verwezenlijken.

 

Over de reis zelf en wat wij (SaS leerlingen) gedaan hebben ga ik heel erg kort zijn: het was fantastisch. We hebben vulkanen beklommen, jungles getrotseerd, plekken bezocht die je normaal alleen maar op posters ziet en kennis gemaakt met verschillende culturele werelden. Waar ik wel dieper op in wil gaan is wat de zes maanden bij School at Sea mij allemaal gebracht hebben en waar ik mij acht jaar later bevind.

Het halve jaar aan boord heeft de persoonlijke ontwikkeling die een adolescent op zijn weg naar jongvolwassenheid doormaakt met een sneltreinvaart versneld. Wanneer je met een grote groep mensen een lange tijd op een beperkte ruimte met elkaar ‘opgescheept’ zit leer je de anderen, maar vooral ook jezelf, op een unieke manier kennen. Daar waar veel leeftijdsgenoten zichzelf nog de vraag aan het stellen waren: ‘wie ben ik als individu?’ had ik daar al een antwoord op en kon ik op het moment dat ik van boord ging mezelf direct vol goede moed storten op alle volgende vragen die opkwamen in het proces naar volwassenheid. Ook de trainingen in zelfreflectie en teambuilding hebben mij belangrijke lessen geleerd waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds gebruik van maak. Gedurende het halve jaar aan boord leerde ik ook een aantal dingen in de praktijk. Denk aan bijvoorbeeld hoeveel emmers een persoon in staat is te vullen met zijn maaginhoud wanneer het schip begint de schommelen op zee. Of dat je altijd naar de locals moet luisteren wanneer je je in het buitenland bevindt. Zo heb ik in een eigenwijze bui bij de indianen in Panama leguanenhuid gegeten ondanks dat de indianen moeder van het hutje waarin ik verbleef mij dit afraadde. Het smaakte een beetje naar kippenhuid, maar dan wat rubberachtig, en dat was genoeg motivatie voor mij om naar mijn maag te luisteren in plaats van naar mijn gezonde verstand. Wat volgde waren een paar dagen waarin ik nogal ziek ben geweest en waarbij mijn indianen moeder al biddend aan mijn bed heeft gezeten terwijl ik genoot van de waanbeelden die een hoge koorts met zich teweeg bracht. Helaas heeft dit ertoe geleid dat ik niet mee kon met de locals om te zien hoe zij op kaaimannen jaagden, maar nu heb ik wel een reden om in de toekomst weer eens terug te reizen naar deze toffe plek.

 

Maar de ervaring waar ik het liefst aan terugdenk, die het meeste impact heeft gemaakt op mij, was tijdens de zeilende oversteek van de Atlantische Oceaan. Tijdens mijn nachtwacht van 12 tot 4 keek ik omhoog naar de hemel. Er was geen wolkje aan de lucht te bekennen en ik werd overweldigd door een visueel schouwspel bestaande uit een ontelbaar aantal sterren, de witte contouren van de Melkweg, en hier en daar kleuren die onmogelijk te spotten zijn in onze door licht vervuilde westerse wereld. Pas toen heb ik voor het eerst echte schoonheid mogen aanschouwen in zijn puurste vorm. Het enige geluid op de achtergrond was de wind die ons kleine schip over deze onbegrensde oceaan voort blies en de stille golven die langzaam hun grip verloren op onze romp bij ieder zetje waarmee de elementen ons van achteren voortstuwden. Nooit heb ik mij zo klein gevoeld en tegelijkertijd ook zo groot. Het enige waar ik deze adembenemende situatie mee heb kunnen vergelijken was het gevoel dat ik mij in een glazen bol bevond. In het midden van deze bol zat dan ons mini schip, onze eigen wereld. De rusteloosheid waar ik het eerder over had werd toen pas voor het eerst verzadigd en hoewel ik nooit eerder zoveel innerlijke rust heb weten te vinden heeft dit tegelijkertijd een honger naar meer aangewakkerd. Er lag een immens grote wereld aan mijn voeten boordevol opzienbarende pracht en onbeschrijfelijke ervaringen. Ik wist toen pas echt hoe het voelt om te leven…..

(VRIJDAG DEEL TWEE!!)

 

De oceaan weer over 

De oceaan weer over 

De terugweg is echt begonnen. Het weer is anders, kouder, grijzer, wispelturiger. De oceaan heeft een donkerdere kleur gekregen en de zon, ook al schijnt die nog zo heerlijk, warmt de deelnemers aan boord een stuk minder snel op.

De wind is gunstig. Het is nu eerst nog even wennen met weinig wind en dan vanaf vanavond, als er wat mijlen naar het noorden zijn gevaren, kunnen we voor de wind met vol tuig varen. Recht op de Azoren af! In een rechte lijn is deze reis 1800 mijl. Maar door wisselde winden gaat dit niet altijd in een rechte lijn. De komende veertien dagen zijn ze nog wel onderweg! En de wind, die zal ook langzaam toe gaan nemen, net als bij Laura gebeurde tijdens School at Sea jaar 2015/2016

De oversteek is bij deze dan echt begonnen. Spannend!!

Martin vertelde dat het weer niet altijd even goed zal zijn. We moeten ons dan ook vaker aan de veiligheidslijn koppelen. Zoals de stuurmannen het zeggen: het echte zeilen is begonnen! We moeten veiligheidsmaatregelen nemen: ramen dicht in de salon, waterdichte deuren dicht (anders komt er overal water) en overal waar je kijkt liggen antislipmatjes. Ook in de hutten moeten maatregelen genomen worden: alles moet zeevast staan.

Nadat we dit alles hadden gedaan, ging de motor aan en al snel werd “Schoener!” geroepen. Het schoener ging omhoog en binnen een half uur waren we al aan het zeilen. De wind was zondag nog rustig en lekker relaxed.

Dat was van korte duur. De volgende dag hadden we dertig knopen wind. Heel gaaf!

LAURA

Onderstaande video is van de 13:00-17:00 // 01:00-05:00 wacht van School at Sea jaar 2018/2018

 

Tijdens School at Sea jaar 2019/2020 heeft Tijl een hele belangrijke reden om op de Azoren te willen zijn!

Vandaag was het weer zover, de dag van vertrek. We lieten Bermuda achter ons en gingen op weg naar onze laatste officiële bestemming voordat we terug naar Nederland gaan. Rond 11:00 uur ’s ochtends vertrokken we. Daarvoor moesten de wachten alles klaarmaken, de keukendienst zich voorbereiden en moest alles, maar dan ook alles, zeevast gezet worden. We zijn dan wel niet meer in de Bermudadriehoek, er gaan waarschijnlijk golven komen die gelijk zijn aan de golven in dat gebied.

Nu zijn we op weg naar de Azoren. Veel mensen hebben er zin in: we gaan een kadeschildering maken én we kunnen weer gebruik maken van een Europese telefoonbundel! Dat betekent dat we geen WiFi-hotspots meer op hoeven te zoeken. De oversteek duurt rond de twaalf dagen, de zeilfanaten hebben zin om weer fanatiek het schip te besturen, de scholieren gaan hard aan de slag om toetsen te maken en de zeezieken? Die bereiden zich mentaal alvast voor!

Tijl

Andrea van School at Sea jaar 2018/2019 weet een echte SaS dag samen te vatten:

Vandaag had ik mijn eerste wacht sinds we van Bermuda vertrokken zijn. Ik zit in de negen tot één wacht, dus ik had de hele dag aan school gewerkt. Vandaag heb ik twee opdrachten ingeleverd, namelijk voor Nederlands en levensbeschouwing. Vanmorgen werd er tijdens school geroepen dat er dolfijnen te zien waren. Veel mensen renden gelijk naar buiten, maar al snel kwam iedereen weer naar binnen. Het was weer een ‘Oh nee… toch niet’-momentje. Later tijdens de wacht zagen we wel dolfijnen, maar ze waren al snel verdwenen. Tijdens de wacht voeren we op de motor. Er was niet heel veel wind en de wind kwam recht van voren. We kunnen niet tegen de wind in varen, dus daarom moest ‘de brommende kachel’ aan. Het was best wel lekker weer, dus we hebben de hele wacht buiten gezeten. Ook heeft iedereen een tijdje aan het roer gestaan natuurlijk. De maan was enorm helder, wat heel mooi was om te zien. Naast onze normale klusjes, namelijk de toiletten en de gang schoonmaken en de groenten keren, hebben we niet zo heel veel gedaan. Het was gewoon een hele gezellige en rustige wacht. Nog ruim 1600 zeemijl en dan zijn we alweer op de Azoren!

Andrea

Op onderzoek op Bermuda

Op onderzoek op Bermuda

Vanuit School at Sea worden op Bermuda een aantal excursies georganiseerd. Een les over de economie van het eiland van een lokale econoom, als het mogelijk is een uitwisseling met het lokale schoolzeilschip de ‘Spirit of Bermuda’, een excursie naar overwoekerde forten op het eiland, een ochtendwandeling om de zonsopkomst te zien en verder natuurlijk de normale boodschappen bij iedere stop!

Bermuda is dan misschien niet groot, maar er is genoeg te doen. Ook tijdens een dagje vrij beleven de SaS’ers genoeg avonturen!!

Sterre uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft haar dagje vrij:

Nou, daar waren we dan. Dwars door de Bermudadriehoek en aangekomen op Bermuda kregen we een paar dagen later vrije tijd. Samen met een paar andere SaS‘ers stond ik bij een „busstation“ (het was enkel een roze paaltje) te wachten op de bus naar Hamilton. En ja hoor, het was een échte bus, waar we in konden zitten.

In Hamilton aangekomen gingen we een winkelcentrum in om daar gebruik te maken van de wifi. Al die SaS’ers die daar op de grond op hun telefoon zaten, wekten wat vreemde blikken op bij omstanders. Zo riep een voorbijganger: „What the hell is going on? What the **** are you doing here all on your phones like that?“ Tja, ik probeerde het project nog uit te leggen… maar dat werkte niet.

Nadat we weer met iedereen bijgekletst waren, gingen we op zoek naar goedkope lunch. Alles is hier namelijk superduur! Bij een bakker hebben we wat broodjes gekocht die we in een parkje opaten.
Natuurlijk zijn we ook nog op zoek gegaan naar de erg gewilde Bermuda truien. Deze SaS-traditie moest immers in stand worden gehouden. Ook hebben we weer een veel te dure voorraad aan eten ingeslagen in een echte supermarkt! Niet eentje waar je dus twintig minuten moest wachten totdat je er in kon en de helft van de schappen leeg stonden.

’s Avonds zijn we aan het water gaan zitten en hebben we genoten van het prachtige landschap en het blauwe water van Bermuda. Na gegeten te hebben in weer een veel te duur restaurant was het tijd om naar huis, de Thalassa dus, te gaan.

Sterre

Joost uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft heel mooi hoe hij Bermuda ervaren heeft.

Vandaag hebben we te horen gekregen dat we op eigen reis op Bermuda gingen. Arend, Bart en ik gingen samen op stap. We zijn heel Bermuda over gelift, vanaf St. George’s naar Hamilton naar Dockland, om daar de School at Sea vlag bij het fort te hijsen. Jammer genoeg had geen van ons dollars mee, wat het reisgebeuren iets lastiger maakte. Niet getreurd, wij gingen liften. Onze eerste lift bracht ons voor de eerste etappe tot de helft, tot aan het vliegveld. We werden vervoerd in een transporttruck waar we lekker konden staan met de wind in onze haren. Hierna kwamen we een mevrouw tegen die haar kinderen net naar school had gebracht en naar Hamilton moest.

Het was erg gezellig om in de auto te met haar praten over Bermuda. Ze vertelde dat zij hier wel heel veel verdient, maar dat alles heel duur is. Ze verdiende 130.000 $ netto per jaar. Haar huis is 4500 $ per maand en daar komt nog een gekke belasting overheen. Een pak melk is 5,25 $. Dan raakt dat fortuin snel op. Alles moet namelijk geïmporteerd worden naar Bermuda. In Hamilton had Arend nieuwe schoenen nodig, die we na een kort gesprek deels gesponsord kregen, omdat hij bewondering had voor ons project. Hierna gingen we na een kort gesprek over ons project gratis met de pont naar Dockland. Hier kwamen we Team Oracle van de America’s Cup tegen die hier een grote trainingszaal en organisatiegebouw hebben. Arend, Bart en ik hebben ook meegetraind met die mannen, het is echt niet normaal hoe sterk zij zijn. Honderd slagen halen met een winch op windkracht 30, respect. Ik hield het één minuut vol. Het team was al de halve dag bezig.

Hierna zijn we naar het oude fort geweest, waar we na een kort gesprek over ons project ook gratis binnenkwamen. Hier hebben we de vlag gehesen, Neptunus verkleed, het fort verkend en Wi-Fi gebruikt bij de dolfijnen van Dolphin Quest, waar we ook gratis waren! Hierna zijn we teruggegaan naar Hamilton met de pont. Niemand ging jammer genoeg naar St. George’s vanuit Hamilton. Toen besloten we naar de vrienden van Bart te gaan. Deze club is voor mensen van de Azoren, aangezien 11.000 van de 70.000 bewoners van Bermuda uit de Azoren komt. Bart had hier een dag geleden een interview gehad voor de televisie van Portugal. De baas van deze club was enorm aardig en kocht een buskaartje voor ons naar St. George’s.

Daar aangekomen moesten we beginnen met het opbouwen van de barbecue voor het feest met het Duitse schip dat naast ons ligt, de Thor Heyerdahl. Erg gezellige mensen. Vandaag was een leuke dag.

JOOST

Aankomst Bermuda

Aankomst Bermuda

Bermuda is een eiland midden in de Noord-Atlantische Oceaan. Het ligt 1000 kilometer uit de kust van de Verenigde Staten. Met een grootte van 53 km2 is het net iets kleiner dan Ameland (qua grootte de middelste van de Waddeneilanden). Op Ameland staan slechts 3.747 inwoners geregistreerd, op Bermuda staan anno 2020 71.000 mensen ingeschreven.

En dat is ook het bijzondere aan het eiland, want dit heeft alles te maken met het economische systeem op het eiland. Alhoewel er grote armoede op het eiland heerst, is het inkomen per inwoner (op papier!) enorm hoog ($69.900 in 2004 – Wikipedia) door de belastingvoordelen voor ingeschrevenen.

Bermuda is de eerste haven die de SaS’ers aan boord het gevoel geeft dat ze weer in een westerse haven zijn, weg uit de Caraïben. Zo komen ze rechtstreeks uit een communistisch (al noemen de Cubanen het zelf socialisme) land met een bijzondere economie, in het tegenovergestelde terecht. Destemeer een reden om een economie-uitje te plannen op het eiland. Maar dat is voor later. Eerst maar eens veilig de haven in komen! Tijdens School at Sea 2019/2020 betekende dit een loods aan boord nemen. Dat is een soort gids die precies weet waar alle riffen en ondieptes liggen rond het eiland en zo andere schepen veilig de haven in loodst. In het blogje van Roemer meer uitleg:

De dag van aankomst voelde enigszins als een heel vanzelfsprekende en normale dag. Tijdens mijn wacht kwamen elke tien minuten wel wat leerlingen op de monitor kijken op welk tijdstip we aan gingen komen. Verder was mijn wacht een (relatief) normale wacht, behalve toen er veel marifoonoproepen kwamen vanuit Bermuda over de aankomst. ‚

Na mijn wacht ben ik met de keukendienst gaan chillen. Op een gegeven kwamen we op het idee om een gehaktbal te maken voor matroos Alex. Hij was 50 geworden op Cuba en is een echte ’meatlover’, maar de keukendienst van die dag had hem een fruitsmoothie gegeven, die overigens erg lekker was. Wij wilden hem een kado geven dat hij wel….. tja hoe zeg je dat? Dus we hadden hem een heerlijke gehaktbal gegeven en zijn bord gedecoreerd met zijn lievelings-maggiesaus en een shagje erbij. Hij was dolblij! Ondertussen was Bermuda al heel duidelijk te zien en ging ik met een mede-SaS’er de mast in. De deining was niet te harden en de mede-SaS’er werd misselijk dus we gingen maar naar beneden. We waren echt al heel dichtbij dus we besloten de wacht te helpen. Samen met een andere SaS’er pakte ik de binnenkluiver in, maar eigenlijk hebben we toen vooral gechild en genoten van het prachtige uitzicht.

Het werd nog indrukwekkender toen er een loods aan boord kwam, terwijl we aan het varen waren. Hij sprong van zijn eigen boot bij ons aan boord terwijl we acht knopen voeren. Hij zou ons „helpen“ om aan te meren in St. George. Veilig aangekomen moesten de mede-SaS’er en ik alsnog de binnenkluiver inpakken.

Daarna hebben we lekker rondgelopen op de kade en mochten we twee films kijken in de avond. Veel mensen waren al in slaap gevallen tijdens de eerste film. Ik heb heerlijk geslapen die nacht in een bed waar ik niet uitrolde.

Roemer

Tamara van School at Sea lichting 2017/2018 verteld over het schoonmaken voor de aankomst.

Na de storm was het schip erg ranzig en stonk het op verschillende plekken. We waren dan ook erg blij toen we deze ochtend de salon in kwamen en er heerlijke frisse, Bermudaanse lucht onze gezichten in werd geblazen! Eindelijk stonden de deuren open en konden we gewoon naar buiten. Daar zagen we op het land de pastel gekleurde huizen al staan en de zee bestond uit helder, lichtblauw water.

Na de lekkere, uitgebreide, veel te dure brunch, konden we beginnen aan de Cuba-Cleaning 2.0. of ik bedoel eigenlijk de Bermuda-Cleaning. Door de storm waren verschillende potten olie door de eetzaal en keuken gevlogen en in het washok waren onder andere potten kappertjes en sesamzaadjes over de vloer gegaan. De salon was verassend opgeruimd in vergelijking met de avond ervoor. We konden snel beginnen met het schoonmaken en ‘ontzouten’ van heel het schip. Iedereen deed zo z’n best dat het net de Cuba-Cleaning was. En na een middagje hard boenen was het schip weer Bermuda-clean.

Tamara