Scheepsovername en Cuba-schoonmaak

Scheepsovername en Cuba-schoonmaak

Vanaf Panama is het eerst een stuk aan de wind zeilen. Even wennen voor onze SaS’ers! Sinds het Engels Kanaal hebben ze niet meer aan de wind gevaren, maar vooral voor de wind en ruime wind om alle zeilen vol te houden.

De Thalassa is een barkentijn, wat betekent dat de voorste van de drie masten dwarsgetuigd is. Deze is volledig gevuld met zeilen die met behulp van een ra in breedte over het schip zijn bevestigd. De twee achterste masten zijn langsgetuigd met stagzeilen en een bezaan die in de lengte over het schip zijn bevestigd. Met dit tuig kun je goed in ruime wind varen, waarbij de wind met een hoek van 30 tot 45 graden van achter inkomt. De hele voorste mast is dan vol zeil en met golven die ook van achteren komen is het vrij rustig varen. ‘Aan de wind’ betekent bij de Thalassa dat de wind met een hoek van 70 graden van voren binnen komt. Dit is het “hoogste” dat de Thalassa aan de wind kan varen. Komt de wind meer van voren, bijvoorbeeld 50 graden, dan beginnen de zeilen te klapperen en gaat het schip niet meer vooruit.

Dit alles is onderdeel van het leren zeilen met de Thalassa. Aan boord noemen we dit sailtraining. Iedere ‘leg’, iedere zeereis, gaan de stuurmannen die de leiding hebben over de wacht verder in op theorie en het praktische deel achter die theorie. Tijdens de eerste oversteek naar Dominica zijn alle zeilvoeringen al uitgelegd. Dit is echter de de eerste keer dat de groep het meemaakt!

Aan de wind betekent ook een andere hoek met de golven, dus de eerste twee dagen zijn voor veel SaS’ers weer even wennen geweest. Inmiddels is de wind gedraaid en varen ze recht op Cienfuegos op Cuba af. Nog maar 300 mijl te gaan, dus ook de scheepsovername gaat beginnen! Deze keer weten ze hoe het werkt, of toch niet?

‘Probeer de sollicitatiebrieven voor de lunch in te leveren’ schalde het door de salon. Iedereen was er druk mee, de laatste functies werden nog snel bedacht en hier en daar werd nog snel een brief geschreven. ‘Op hoop van zegen dan maar’ zuchtte iemand, ‘weet jij al waar je voor gaat?’ klinkt het in een andere hoek. Na een tijdje zijn ook de laatste brieven ingeleverd en dan is het een kwestie van tijd en wachten. Hoe lang, dat weet niemand. De relaxte sfeer is al teruggekeerd aan boord als er door de intercom schalt dat de eerste mensen op sollicitatiegesprek mogen komen. Niet erg veel later roept Sam vol enthousiasme door de intercom dat iedereen naar het achterdek moet komen omdat de functies van de scheepsovername bekend zijn! Opgewonden begeven 33 SaSsers zich naar het achterdek waar Sam de rollen voor deze scheepsovername vertelt, de spanning is om te snijden: wie zou wat geworden zijn? We worden niet langer in spanning gehouden.

Tijdens deze scheepsovername worden Lika en Thore machinisten, Pim wordt bakker en Wouter, Jorge en Mark zijn bootsmannen. Olivia is onze heuse boordmasseuse en Meike en Simone zijn onze wasvrouwtjes, zodat ze nu tijd hebben om aan school te werken en later geen échte wasvrouwen hoeven te worden. Ons eten wordt op tafel gezet door twee teams: Isa & Alex en Emília & Ellen, samen met Jelle, Giulia is stuurhutpurser en Maurits is scheepsarts. Marit, Kika en Veerle gaan verslag leggen van de scheepsovername en Denise, Ken en ik worden stuurman, super leuk! En dan natuurlijk het belangrijkste: de kapitein. Voor de laatste 300 mijl naar Cuba is dat namelijk niet Sam, maar Guus! Nu iedereen zijn rol weet kunnen we ons nog meer verheugen op de scheepsovername die morgen zal beginnen, we hebben er zin in!

Nikki

Dirk uit School at Sea lichting 2017/2018 zou liever iedere dag van de hele reis, scheepsovername hebben.

Wat is de scheepsovername weer een leuk ding om te zien. Iedereen doet wat hij of zij leuk vindt en er is bovenal altijd heel lekker eten (credits naar het keukenteam). Op zo’n soort dag zie je wel dat iedereen echt zijn plaats hier heeft gevonden op het schip. De stuurmannen die samen met de kapitein een reisvoorbereiding maken, het keukenteam dat alles geeft in de keuken om er een heerlijke maaltijd van te maken, de bootsmannen die alle gebroken schoten en vallen weer repareren, want die braken allemaal spontaan toen de scheepsovername begon… en er waren dit keer ook heel veel zelf ingebrachte functies, zoals het wellness team, die voor lekkere massages zorgden, de kamermeisjes, die de kamers netjes hielden en de banketbakkers, die heerlijke cakes en broden voor ons maakten. Op zo’n dag als deze vraag ik mij echt af waarom heel SaS niet een scheepsovername is…

Dirk

Wat ook onderdeel is van deze scheepsovername is de organisatie van de zogenaamde Cuba-schoonmaak. Bij de aankomst in Cuba hoort een inspectie van de douane inclusief hondenbrigade en dokters die de crew controleren op gezondheid en gezonde leefomgeving. Een goede reden om het schip eens grondig aan te pakken! Dus de groep kan zich voorbereiden op Willemijn (2018/2019) haar ervaring

Het was zo ver! Het was tijd voor de grote, mega Cuba-schoonmaak. Het hele schip, van boven tot onder schoon, moest helemaal schoon zijn. Van tevoren was er een plan gemaakt met een duidelijke taakverdeling, zodat we het zo efficiënt mogelijk konden doen. In de ochtend werd er nog even wat school gedaan, maar om 11:00 uur werden de doekjes, sponsjes en flessen allesreiniger uit de banken gehaald en kon het schoonmaken beginnen. Samen met twee anderen moest ik de eetsalon doen. We moesten alle banken leeghalen, stofzuigen, de grond dweilen, de muren afnemen en niet te vergeten: de ventilatie schoonmaken. Het was veel werk, maar na de hele dag zwoegen en zweten, waren we eindelijk klaar en hadden we als beloning een extra filmavond. Ik heb helaas niet veel van de film meegekregen, omdat ik het grootste deel van de tijd heb geslapen. Ik was namelijk helemaal kapot van deze grote schoonmaak. Nu maar hopen dat we worden goedgekeurd en Cuba in mogen…

Willemijn

En ook Sophie weet hoe dat was.

 Morgenochtend komen we in Cuba aan, dus het is al een paar dagen lang tijd voor de GROTE Cuba schoonmaak. Ja dit is in hoofdletters, want het HELE schip moet van voor naar achter, van boven naar onder en in alle hoekjes en gaatjes supergoed schoongemaakt worden. De dingen waar we op een normale zondagse grote schoonmaak niet eens naar kijken (die na drie maanden ondertussen ook best wel heel vies zijn) worden nu extra goed schoongemaakt, maar ook nog steeds de dingen die WEL iedere zondag gedaan worden moeten nu extra goed gedaan worden. Dit is allemaal zodat we het land in mogen, want als ze ook maar iets verdachts vinden, of als er iets vies is, hebben ze de macht om eigenlijk het hele schip te slopen op zoek naar drugs en wapens (die wij natuurlijk niet bij ons hebben, maar ja) of om ons niet binnen te laten in Cuba. Zoals u wel begrijpt zijn we hier heel lang mee bezig, nu al zo’n 3 dagen. Gelukkig werkt iedereen goed mee, maar hier hebben we ook wel een goede motivatie voor: als ze ons niet binnenlaten, moeten we het hele schip weer helemaal opnieuw schoonmaken, terwijl we heen en weer schommelen op een klotsende zee. Vandaag was wel leuk, we hebben een zwem-stop gehouden omdat de wind compleet weg was, dus we konden niet meer zeilen en door het gebrek aan wind had iedereen het ook veel te warm. Dit is dus echt een GROTE schoonmaak, maar met wat keiharde muziek, een goede spirit en een zwem-stop tussendoor gaat het eigenlijk best.

Sophie

“Meewachten” – wat is dat?

“Meewachten” – wat is dat?

We zijn weer onderweg. De prachtige eilandengroep Bocas del Toro hebben we achter ons gelaten. De groep is weer opgedeeld in twee groepen: één wachtgroep en één schoolgroep. De vrijheden van de eigen reis zijn weer een beetje ingeperkt. Nu eet iedereen weer samen, er zijn geen winkels, je kunt niet ’s avonds even een rondje gaan lopen met z’n allen of eten wat je wilt. Echter, er wordt voor je gekookt (tenzij je keukendienst hebt), iemand anders doet je afwas, je hoeft maar één trap op om naar school te gaan en regelmatig kun je even je gedachten verzetten als er dolfijnen voor de boeg zwemmen of all hands on deck wordt geroepen om te helpen met de zeilen!

Sjors uit School at Sea jaar 2018/2019 was sowiesoliever op zee:

Vandaag zouden we na de eigen reis en het stil liggen in Portobelo en Bocas del Toro eindelijk weer vertrekken. Voor mij had dit nu wel lang genoeg geduurd, want als ik de keuze zou hebben zou ik veel liever op zee zijn. Vandaag had wachtgroep 1 weer wacht dus dat betekende dat wij het schip klaar mochten maken om af te varen. Het afval moest van boord, de bijboot moest aan boord en opgeruimd worden, de netten moesten worden opgehangen, de zwemtrap moest weer op het werkhok komen te liggen en de zeilen moesten klaargemaakt worden. Als alles gedaan was zouden we ankerop gaan om tussen de eilanden rond Bocas door te motoren en verderop zeil te zetten richting Cuba. Terwijl we bezig waren kwam Sam naar me toe met de mededeling dat de vlieger (een zeil voorop het schip dat tot helemaal bovenin de mast wordt gehesen) opgeruimd moest worden. Dit zeil is relatief makkelijk op te ruimen, omdat het maar met drie punten aan de stag vast zit. Na een tijdje hadden we het zeiltje netjes opgevouwen in een zak bovenop het werkhok gelegd en waren de anderen klaar met de rest van de voorbereidingen.

Omdat ik toch douchedag had bood ik me vrijwillig aan om de ankerketting te stouwen. Hierbij moet je in het hok voorin het schip de ketting zo neerleggen dat hij de volgende keer weer gelijk gebruikt kan worden. Ik dacht dat ik nog best schoon was gebleven en dat het allemaal wel meeviel als je de verhalen hoort over wat een rotklusje het is. Wel, nadat het anker goed en wel boven was en ik weer aan dek kwam, zeiden de mensen om me heen dat ik het vieste was van iedereen die wel eens gestouwd had. Typisch iets voor mij: helemaal onder de modder zitten en het niet eens door hebben. Gelukkig waren we weer onderweg en daar word ik altijd blij van, of ik nou onder de modder zit of niet.

Sjors

 

Tycho uit 2019/2020 had het wat zwaar met weer in het ritme komen

Tijdens de wacht van negen tot één hebben wij besloten om met zijn allen een cover te maken op het liedje “Slapeloze nachten”. We hebben het met zijn allen erg naar onze zin gehad hiermee en hebben er erg om gelachen. Na een paar regels gedaan te hebben, die we vervolgens allemaal alweer vergeten waren, hadden we echter besloten dat het superveel moeite was en we hebben verder lekker genoten van de wacht en leuke muziek. We hebben lekker verhalen verteld en naar bootjes gekeken. Naarmate de wacht verliep begonnen we allemaal moe te worden en te verlangen naar ons bed. In het laatste uur moesten we echter ineens alle razeilen weghalen. Onze wachtleider gaf razendsnel iedereen taken en daar gingen alle zeilen in minder dan een kwartier omhoog. En toen moesten we nog een half uur, terwijl iedereen doodmoe was.

We hebben verse koffie gezet voor de nachtwacht na ons, maar voordat zij de koffie konden krijgen, hadden we hem met zijn allen alweer bijna opgedronken omdat we zo vermoeid waren. Daar gingen de laatste minuten: we hebben de volgende wacht wakker gemaakt en na de wacht overgedragen te hebben, gingen we met zijn allen richting bed na een heerlijke wacht gelopen te hebben.

Tycho

Maar voor Meike en Veerle was het in 2016/2017 wel duidelijk: wachtlopen kun je niet genoeg doen, dus dan maar “meewachten”!

Hoi,
Ooit van het concept meewachten gehoord? Nee? Nou, ik ook niet. Totdat ik het woord samen met Veerle heb bedacht. Ik zal het even uitleggen.
Je hebt net wacht gehad, bent klaar met school of je hebt gewoon even vrije tijd. Je bedenkt je wat je nu eens zal gaan doen en dan kan het heel goed zijn dat je op het achterdek bij een andere wacht terecht komt. BOEM, een nieuw woord word geboren: ‘’Meewachten’’.
Het feit dat je niets hoeft te doen, daar gewoon zit, kletst met mensen die wel wacht hebben en gewoon van de heerlijke frisse buitenlucht geniet maakt het heel aantrekkelijk.
Lekker naar de sterren kijken of heel hard mee krijsen op Mika (The oldtime jeugdfavorite) en dan na een tijdje bedenken dat het misschien toch wel slim is om te gaan slapen aangezien je ’s nachts weer wacht hebt vertrek je, of toch niet….

Meike

Halverwege-dag – voor de thuisblijvers

Halverwege-dag – voor de thuisblijvers

Begin februari in Nederland. Het wordt buiten al lichter in de ochtend, maar het is ook nog flink koud en regenachtig. Hoe anders zou dat zijn aan de andere kant van de wereld, op de Thalassa, onderweg naar Cuba? Of zouden ze nog in Panama zijn? Wachtend op gunstige wind? We leven al een tijdje in SaS-stilte. ‘GEEN SAILMAIL SCHIP ivm eigen reis’ staat er dan in de Dropbox. Maar dit weekend wordt de stilte even doorbroken. Het is namelijk zondag 2 februari. En dat betekent ‘Halverwege-middag’ in Amsterdam! Halverwege omdat er drie maanden voorbij zijn van de reis en nog drie maanden te gaan. Eind november voelde het alsof die dag nooit zou komen en nu is het opeens zover.

Bij binnenkomst doe ik mijn naambordje op en loop de ruimte in als ‘de moeder van….’. Er zijn veel andere ‘moeders van…..’ en ‘vaders van…..’. Door de maanden heen hebben al deze ouders meer kleur gekregen. Door hun reacties in de ouder-appgroepen, of op de mail, of door het uitblijven van reacties, of omdat we er langzaam achter komen met wie onze kinderen omgaan aan boord. En dat geeft een bijzondere band. Ik speur de naambordjes af en kijk pas na het lezen daarvan naar het gezicht erboven. Het voelt bijna onbehoorlijk. Er is maar weinig tijd en zoveel uit te wisselen. En een paar mensen wil ik echt graag spreken. Misschien hebben zij leuke verhalen, foto’s die we nog niet kennen, informatie?

Na de koffie en thee, krijgen we eerst algemene informatie over het verloop van de reis en dan krijgt Pascal het woord. Net geland in Nederland en halverwege afgelost door Sander. Onze mede-opvoeders de afgelopen maanden. Pascal heeft heel veel informatie over onze kinderen én over het groepsproces. Maar hij houdt hun privacy goed in de gaten. Gek om naar hem te luisteren en te weten dat er veel is dat hij wel weet en dat wij als ouders niet en nooit zullen weten. Maar zo hoort het ook.

Als grote verrassing krijgen we een film te zien met gesproken videoboodschappen van ieder kind aan elke ouder. Zo ver weg zijn ze en opeens even heel erg dichtbij. We krijgen ook prachtige foto’s te zien van een fotograaf die een tijdje mee heeft gereisd. Het ziet eruit alsof ze het goed hebben met elkaar en wat een ervaringen en indrukken doen ze op!

Naderhand besluiten we met een aantal ouders nog even een borreltje te drinken. Monique, Pascal en Bas sluiten later aan. Fijn om nog even in die bubbel met mensen te zitten die hetzelfde meemaken.

Dit punt van de reis moet geweldig zijn daar op de Thalassa. Het is lekker warm in de Cariben, ze zijn aan elkaar en het schip gewend, de eerste eigen reis door Panama zit erop, de volgende eigen reis door Cuba komt eraan. Ik lees mijn eigen SaS-mail aan mijn zoon van die week er nog eens op na: ‘Er is maar weinig nieuws hier in Nederland. Ajax heeft gewonnen van PSV, en er zijn heel veel zieken en doden door een virus dat Corona heet. Maar dat is heel heel ver weg en daar zullen jullie zeker geen last van gaan krijgen. Lekker veilig zitten jullie daar op de Thalassa!’

Anne-Marijn Coelingh Bennink

 

Laatste dagen Bocas del Toro

Laatste dagen Bocas del Toro

Na de ‘eigen reis’ en voor het vertrek naar de volgende geweldige bestemming (Cuba!) liggen we nog een paar dagen voor anker bij Bocas del Toro. Dit is niet alleen omdat het daar supermooi is. Het is niet alleen omdat we nog even kunnen zwemmen tussen de middag en schelpen kunnen zoeken op het strand. Het is vooral ook voor de deelnemers om uit de vakantiesfeer van de ‘eigen reis’ te komen en een paar dagen rustig aan hun schoolwerk te kunnen werken. Deze week wordt door velen gebruikt om te kijken waar ze staan nu ze halverwege de reis zijn. En gek genoeg worden in deze week vaak ook erg veel toetsen gemaakt (iets in te halen misschien?).

Na de ‘eigen reis’ weer aan boord stappen voelt als thuiskomen voor velen. Zo erg is het dus niet dat de vakantie voorbij is…

Voordat we weer aan boord zijn eerst nog even de laatste dag van ‘eigen reis’ door de ogen van Matisse van School at Sea jaar 2018/2019 met een korte timelapse opname erbij.

Gisteren kwamen mijn eigen-reisgroepje en ik tijdens het liften een local tegen die onmiddellijk verlof nam om ons rond te leiden in Boquete. Toen we ‘s avonds werden teruggebracht naar onze slaapplek stelde hij voor om Baru, een vulkaan in de buurt van Boquete, te beklimmen. Dus vandaag stonden mijn groepje en ik midden in de nacht om 02:00 uur op om de vulkaan te beklimmen. We werden opgepikt en met zijn auto zijn we naar de vulkaan gereden. Toen we eindelijk op de vulkaan stonden was iedereen half doodgevroren, want niemand had dikke kleren mee (alleen een dunne jas) en het is op die hoogte toch wel koud. Om 06:00 uur begon het eindelijk te schemeren en ik begon een timelapse van de zonsopgang te maken op mijn GSM. Vlak voor dat de zon opkwam viel mijn GSM uit! Mijn ‘O nee toch niet’-momentje van deze reis. Na de zonsopgang gingen we naar beneden en zijn we in de bus gestapt richting Almirante, gevolgd door de watertaxi naar Bocas del Toro. Toen we tenslotte na meer dan zes uur reizen op de kant stonden waren wij dus het eerste groepje dat was aangekomen in Bocas. Alweer enkele puntjes gescoord voor de Crazy 88!*

Matisse

*De Crazy 88 is een afvinklijst met ludieke activiteiten voor tijdens de eigen reis, red.

Minke uit School at Sea 2018/2019 vertelt over het thuiskomen:

Op deze zonnige zaterdagochtend werden wij langzaam wakker in ons hostel in Bocas Del Toro. Eindelijk hadden we een ochtend niet ontbeten met goedkoop casinobrood, maar met een heerlijk vers broodje. Na het ontbijt gingen we shoppen! Bocas telt een aantal leuke surfshops, die een kijkje waard waren. Ook de plaatselijke souvenirshop had behoorlijk winst gemaakt die dag! We hadden besloten om met de lunch uit eten te gaan, aangezien ons groepje vrij goed met het geld om was gegaan en in drie dagen dus een behoorlijk bedrag uit te geven had. We zaten op een terrasje aan het water. Dit is nou het goede leven, dacht ik bij mezelf: het zonnetje schijnt, smoothie erbij, hamburgertje erbij en als kers op de taart uitzicht op ons huis, de Thalassa! We zijn dan wel in Panama, maar we blijven nog steeds Nederlanders en wilden niet terug aan boord zonder dat we gefietst hadden. Dus we hadden bij een aardige man acht fietsen gehuurd voor een leuke prijs en daar gingen we! Het was wel weer even wennen en in de eerste vijf minuten had ik al bijna drie mensen aangereden. Gelukkig zijn we uiteindelijk veilig aangekomen bij Bluff Beach. De golven daar waren erg hoog, maar dat hield ons niet tegen om te gaan zwemmen! Dit is toch wel de beste plek om te bodysurfen, alhoewel je wel moest opletten dat de golven niet op jou breken, want dan werd je ongeveer dubbelgeklapt. Een groepslid was bijna drie keer achter elkaar in een mui terecht gekomen, maar we zijn allemaal zonder kleerscheuren op het strand gekomen en zijn ook weer een bijna-doodervaring rijker! Na deze ‘verfrissende’ duik gingen we weer terug richting ons hostel. Als echte keukenprinsessen hebben we weer een heerlijk diner klaargemaakt. Deze keer waren het wraps geworden en het was echt heerlijk. Samen met twee anderen gooide ik deze avond weer ‘hangmat-chillings’ tot de late uurtjes. Het was weer een geslaagde dag van onze eigen reis!

Minke

Sterre uit School at Sea jaar 2019/2020 schrijft in haar blogje:

Gisteren zagen we iedereen weer na een week eigen reis en aan boord werd druk bij gekletst, maar onze vakantie was voorbij, want vandaag moest iedereen gewoon weer aan school.

Maar SaS zou SaS niet zijn als er elke dag niet iets anders zou gebeuren. Vandaag hadden twee SaS’ers bedacht een filmpje te maken voor de ‘halverwegedag’, waarin iedereen ergens op het schip stond en je iets leuks tegen je ouders kon zeggen. Sommigen hadden hun originele idee helemaal uitgedacht en kwamen zelfs verkleed en anderen wisten eigenlijk niet zo goed wat ze moesten zeggen. Het was een beetje lastig voor sommigen om stil te blijven tijdens het maken van het filmpje, terwijl ze ergens anders aan boord aan het filmen waren, maar gelukkig is het allemaal in één keer gelukt.

Het eindresultaat was diezelfde avond nog af en er werden van iedere SaS’er twee foto’s bij geplakt. Morgen gaat Pascal naar huis en hij zal het filmpje binnenkort aan de ouders laten zien. Het was een gewone dag aan boord van de Thalassa, waar altijd wel iets ongewoons gebeurt.

Sterre

Ook is het halverwege tijd voor een aantal confrontaties… Was het leuk op eigen reis? Heeft iedereen zich gedragen? Hoe gedraagt men zich aan boord? Persoonlijke groei gaat soms met sprongen en soms met stapjes.

In 2017 beschreef Koen het zo:

Vanochtend werd ik wakker gemaakt voor de keukendienst, het eerste wat ik dacht: ‘F*********’. Ik wil gewoon doorslapen. Nou, toch maar op gestaan en het ontbijt klaar zetten. Dat ging allemaal wel, maar het afwassen…. Laten we zeggen dat ik de vaatwasser mis?

In de vroege middag smeerden we een lunchpakket, en namen die mee naar de kant. Op de kant gingen we over de streep spelen. Er kwamen groepsvragen en persoonlijke. Dan had je twee stellingen. Ik wist dus niet wat de zandvlooien van de stellingen vonden, maar volgens mij waren ze het veel eens met mij. Lekker op je lichaampie slaan om die vlooitjes eraf te krijgen.
Het was wel fantastisch dat we over de streep op het strand deden, super warm, mooi en tropisch. Dat was ook wat de vlooien dachten.

Na over de streep hebben we met iedereen een face to face gesprek gehouden. Ook met het SaS team. Je noemt tips voor degene en complimenten. Ik kon vaak geen tip bedenken dus vertelde ik alleen positieve dingen. De vlooitjes konden echter ook niks negatiefs zeggen want ze hadden het heerlijk zo op je lijf. Nou erna maar weer gauw aan boord gegaan. Voordat de zon onderging en een vlooien leger kwam om het bloed uit je adertjes te zuigen.

Eenmaal op het schip zo snel mogelijk avond eten gemaakt. En ja hoor, weer de afwas. Het schip voelt voor velen van ons als thuis. Gelukkig de vlooitjes niet. Die vonden het bloed dat in de adertjes stroomden op het eiland toch lekkerder.

Ik ben net klaar met de keukendienst, dus ga maar lekker mijn blogje typen. Met heerlijke muziek die door de salon gaat. Het is hier heel gezellig en lekker warm. Ik zit hier in ieder geval in mijn zwembroek. Jullie ook lekker weertje? (retorische vraag).

Warme groetjes,
Koen Roijen

Halverwege zag er voor Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 zo uit:

29-1-2018 GOODBYE AND HELLO

Nu was het echt zo ver: het tweede deel van de reis begon. Nadat we gisteren onze stuurman Paul hadden uitgezwaaid, moest vandaag stuurman (uhm, ik bedoel vrouw) Lucie eraan geloven. De halverwege dag was al geweest en Pascal was al rond geweest met de vraag wie er op 50% zat met z’n schoolwerk, dus het wisselen van de stuurlui was het laatste puntje om van de eerste naar de tweede helft van de reis te gaan. Persoonlijk vond ik de wissel erg raar. Na drie maanden zo samen te hebben geleefd en een band te hebben opgebouwd, is het toch een beetje gek als de stuurmannen ineens ‘vervangen’ worden door twee nieuwe stuurmannen. Maar ik weet zeker dat het helemaal goed komt, want zij kunnen vast en zeker ook goede uitleg geven, leuke (en ‘leuke’) klusjes verzinnen, gezellig praten, grappen maken en met vliegende vissen gooien… 😉

Tamara

Bijna halverwege, hoe zit dat met school aan boord?

Bijna halverwege, hoe zit dat met school aan boord?

De eigen reis-groepjes zijn onderweg in Panama! Iedereen is via Portobelo naar Panama City gereisd, maar daarna doet ieder groepje iets anders. Ze bezoeken steden, hiken in de natuur, surfen op de Stille Oceaan of gaan paardrijden. Het doel is hetzelfde voor elk groepje: Bocas del Toro.

We zijn nu bijna halverwege de reis. Dat betekent dat deelnemers ook halverwege hun schoolwerk zouden moeten zitten. Hoe gaat dat eigenlijk, het schoolwerk aan boord?

Iedere deelnemer neemt zijn of haar eigen lesprogramma mee aan boord. Dit betekent eigen schoolwerk en eigen afspraken met school over de toetsen en het in te leveren werk. Iedere deelnemer verwerkt deze informatie in een schema om overzicht te creëren. Dit overzicht geeft zowel de leerling als de docenten een beeld van de vooruitgang.

Als deelnemer aan School at Sea ben je zelf verantwoordelijk voor de verdeling van je werk, maar uiteindelijk moet alles natuurlijk wel af. Afspraken met je mentor en de onderwijscoördinator dien je na te komen en je moet je verantwoorden als je achter loopt. Voor sommige SaS’ers biedt het maken van een planning houvast. Zij houden zich aan de geplande toetsen en data om verslagen in te leveren. Anderen werken hun planning steeds bij en zijn iets flexibeler. Echter, uiteindelijk moeten alle toetsen gemaakt zijn en het schoolwerk (inclusief de extra SaS-opdrachten) af zijn!

Folkert uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft het zo:

Aan boord doen we, zoals jullie weten, ook gewoon ons schoolwerk. Hierbij hoort natuurlijk ook dat we toetsen maken, maar hier is dat net iets anders dan in een klaslokaal. Thuis zit je rustig met andere leerlingen dezelfde toets te maken. Het ergste wat er kan gebeuren waardoor je je concentratie kan verliezen, is doordat er mensen op de gang praten. Op het schip is het net iets anders.

Ten eerste zit je in je eentje of maximaal met zijn tweeën in het kantoortje. Buiten hoor je de hele tijd mensen: er is Spaanse les of de zeilen moeten worden veranderd. Als het geen van die dingen is, is het wel het gebruikelijke rondje dek door de wacht. Daarnaast is het schip natuurlijk ook nog steeds aan het bewegen waardoor je bijna van de bank glijdt. Er zijn hier net een paar extra dingen waardoor je nog meer moeite moet doen om je te concentreren. Al kost het soms wel wat meer moeite, het lukt wel gewoon om de toetsen te maken. Het fijne is dat wanneer we in de haven liggen, we sowieso geen last van de golven hebben of van de mensen die het rondje dek lopen. Dan kan je dus rustig je toets maken, met heerlijk weer.

FOLKERT

Rosanne geniet van haar eigen vrije planning

Les op zee gaat mij goed af! Ik werk hier zelfs beter dan in een normaal klaslokaal!

Ik heb nu de vrijheid om zelf te bepalen hoeveel en wat ik op een dag doe en ik doe meer dan ik zelf had verwacht. Al na drie lesdagen had ik alles af wat op mijn planning stond voor de gehele periode van Tenerife naar Dominica. Nu zijn we bij onze zesde lesdag en ik ben al bijna klaar met de planning van Dominica naar de ABC-eilanden! Het enige dat tegenzit is dat ik bepaald schoolwerk nog niet heb ontvangen, omdat het uploaden van schoolwerk op de Kaapverden niet goed is gegaan. Dat geeft me enige stress. Desondanks blijf ik positief want mijn doel is om aan school te bewijzen dat ik gewoon over kan gaan dit jaar. En dat met een geweldige reis op zak!

Rosanne

Als SaS’er sta je er niet alleen voor. Alle deelnemers weten wat het is om te moeten leren aan boord en afgeleid te worden. Daarom vallen ze zo af en toe even op elkaar terug, zoals Bart beschrijft over zijn ervaringen in 2019/2020

Na alle activiteiten deze week, zoals het snorkelen en het bezoeken van het slavernijmuseum, was het wel weer tijd dat we ons bezig hielden met school. De één was blijer met school dan de ander, omdat sommigen het toch wel fijn vonden om weer wat toetsen te kunnen maken, onder wie ik. Naast school moesten er toch nog wat andere dingen gedaan worden. Een aantal hutten moest namelijk vandaag grondig worden schoongemaakt. Onder deze hutten viel helaas ook de mijne. Gelukkig hadden mijn hutgenoten al een groot deel van onze hut schoongemaakt, waardoor ik eerst nog even kon leren voor een toets zodat ik die in de middag kon maken. Na de toets gemaakt te hebben, zorgde ik er nog even voor dat de hut klaar was om gecontroleerd te worden, en met succes, gelijk goedgekeurd. De schooldag was al aan zijn einde gekomen. Dit gaf mij nog tijd om de PO over omgaan met het slavernijverleden af te maken. Dit verliep gelukkig ook voorspoedig. Ondanks dat er een hoop moest gebeuren, was het een rustige maar efficiënte dag aan boord van de Thalassa.

Bart

Naast het schoolwerk zijn er praktische opdrachten (PO’s) die te maken hebben met de reis en de bestemmingen: de SaS-PO’s. Leren door te doen is erg belangrijk bij School at Sea. De SaS-PO’s hebben dan ook altijd een praktisch gedeelte. Navigatielessen worden samengevoegd met wiskunde, als er een vis gevangen wordt, kan deze ontleed worden en om door landen als Panama te kunnen reizen, moet je een woordje Spaans kunnen spreken, dus wordt er aan boord Spaans gegeven. Scholen kunnen er voor kiezen om de SaS-PO’s over te nemen als opdracht voor een vak, maar je kunt de PO’s ook als buitenschoolse extra opdracht zien.

Linthe uit School at Sea jaar 2014/2015 beschreef haar eerste lessen Spaans:

‘Me llamo Mieke’

Zo begon Mieke haar eerste les. Ik heb nog niet eerder Spaans gehad dus ik had ook nog nooit echt een woord gehoord (alleen dat van het liedje Salsa Tequila ;)). Ik heb nu zo’n vier Spaanse lessen gehad (waarvan twee buiten) en we praten heel veel in de les. Daar leer je zo veel van maar het is soms best wel spannend omdat de vragen echt recht op je af komen en je eigenlijk meteen moet antwoorden: ‘¿Cómo te llamas?’ ‘Me llamo Linthe’ ‘¿Cuántos años tienes?’ ‘Tengo dieciséis años’. (‘Hoe heet je?’ ‘Ik heet Linthe’ ‘Hoe oud ben je’ ‘Ik ben zestien jaar oud’).

Als ik het bijvoorbeeld vergelijk met mijn eerste drie Franse of Duitse lessen kon ik echt niet wat ik nu in het Spaans kan, want naast dat we heel veel Spaans praten moeten we ook woordjes leren, opdrachten maken en krijgen we uitleg over grammatica. Ik vind het best wel leuk om Spaans te leren, maar het is ook echt wel nodig voor straks in Cuba als we een eigen reis gaan maken, want de Cubanen spreken heel slecht of bijna geen Engels. Maar misschien is het ook leuk omdat het niet heel ingewikkeld is (tot nu toe dan); je zegt wat je schrijft en er zijn geen ingewikkelde accenten of zo.  Het lijkt mij heel leuk om straks een blogje of zo in het Spaans te kunnen schrijven! ¡Adiós!

Linthe

Survival en eigen reis

Survival en eigen reis

Tijdens de weken in Panama gebeurt er superveel. Van schooldagen tot excursiedagen en van de ultieme survival op een onbewoond eiland tot de eerste ‘eigen reis’.

Het overleven op een onbewoond eiland is de ultieme droom voor iedere tiener. Toch?! Beetje kokosnoten openbreken, drinken uit de ene helft en de andere helft opeten. Zelf een visje vangen en boven een zelfgemaakt vuurtje roosteren. Wat wil je nog meer?!

Vandaag was het eindelijk zover: de survival! Met volgepropte backpacks werden we met de bijboot weggebracht naar het eiland. Het eiland was een paradijs: wit zand, blauw water, palmbomen en heel veel kokosnoten! Nadat iedereen een plekje had gevonden voor zijn hangmat, begonnen de meesten met het maken van een overkapping om spullen droog te houden. Er werd vuur gemaakt waardoor we broodjes konden bakken. Het eiland was niet helemaal onbewoond; er woonden ook een paar indianen. Bij hen hebben we een traditioneel armbandje met verschillende kleuren kraaltjes gemaakt.

De rest van de middag werd er veel gezwommen en gesnorkeld. Het water was echt heel mooi! Ook hadden we een sup en visnetten waarmee gevist werd. De eerste dag is er geen vis gevangen dus aten we rijst met bonen en maïs. Na een topdag ging iedereen lekker onder de palmbomen in zijn hangmat slapen.

Lianne

Maar dan na twee dagen op het eiland willen de meesten toch wel graag terug…

Vanochtend werden we wakker gemaakt door Sam en Jelle. ‘goodmorning Brazilian lady!, goodmorning Azoran lady!’. Ik wist het al, het was nu mijn beurt; ‘goodmorning monkey!’.
Na een vreselijke nacht slapen (want persoonlijk vind ik hangmatten niet zo geweldig slapen) was ik blij dat ik eindelijk kon opstaan.
We zouden vanochtend weggaan. En de meesten waren hier wel blij mee, we waren wel klaar met dit survival gedoe (ookal was het niet 100% survivallen). Na het gebrek aan slaap en eten –het eten was hier echt een groot probleem, gewoon niet genoeg- was iedereen helemaal uitgeput en zwak. We waren dan ook nogal blij dat we weer terug konden naar het luxe van de Regina Maris. Nou ja, luxe…
Voordat we weggingen moesten we het hele kamp afbreken. De zelfgemaakte hut waar ik met Ellen en Emília in lag –gemaakt van palmbladeren en touw- moesten we helaas dus ook afbreken. Alle moeite die we erin hebben gestoken… *zucht*. Wat dit wel betekende, was het grootste vuur dat ik in mijn hele leven heb gezien. Alle gebruikte palmbladeren samen, van alle zelfgemaakte hutten –en dat waren er veel- op een grote stapel en dan in de fik steken? Dat is niet zomaar een kampvuurtje, laten we zeggen, eerder een bosbrand.
Nadat alle algemene dingen in de bijboot waren gezet (touw, eten, kratten, enz.), ging ik met een paar anderen naar de boot. Hier moesten we alle gebruikte dingen schoonmaken, en een uur later zou de rest van de groep komen. Maar voor we gingen schoonmaken? Een boterham met hagelslag viel niet op de verkeerde plek. En dan weer er tegen aan! Het is grappig hoe je na twee dagen survivallen gelijk al de kleinste dingen kan appreciëren.

Nadat iedereen aan boord was, en dat het dek ook weer begaanbaar was, ging de bel: we kregen de groepjes te horen voor de eigen reis. En dit zijn ze:
Groepje 1 met Jehanne: Kika, Iris, Thore, Alexander, Emília, Mark en Olivia
Groepje 2 met Madelon: Giulia, Maud, Koen, Wouter, Pim, Isa en Amelia
Groepje 3 met Thalitha: Guus, Lennard, Veerle, Jeroen, Lika, Simone en Carolina
Groepje 4 met Frank: Denise, Maurits, Gwen, Meike, Jorge en Sophie
Groepje 5 met Jurjen: Ellen, Ken, Thibault, Marit, Nikki en India
Sommigen blij, sommigen verdrietig. But that’s life.
We kregen ook meer informatie over de eigen reis, en waar we wel en niet mochten overnachten enz.

Gelijk begonnen ookal de voorbereidingen. Er werd gevochten om de Lonely Planet, en mensen waren al aan het inpakken. Een gezonde spanning!

Amelia

En dan de ‘eigen reis’. Een hoogtepunt voor veel SaS’ers. Een week “vakantie”, weg van het schip, en met een kleine groep op pad, de cultuur proeven en het land ervaren!

Wat bij School at Sea ‘eigen reis’ genoemd wordt, is een reis van 7/8 dagen door Panama. De reis begint in Portobelo en eindigt in Bocas del Toro, maar hoe die reis verloopt…? De groep wordt opgedeeld in kleine groepen (min of meer willekeurig) en iedere groep krijgt een begeleider mee. Deze volwassene moet vooral een oogje in het zeil houden en de grenzen van wat mag en wat vooral niet mag in de gaten houden, maar mag zich niet verder niet mengen in de discussie over de plannen. De groep krijgt een budget mee, per persoon, voor eten, drinken, reizen en slapen.

Ook het beheer van het geld is geheel aan de groep. Krijgt ieder “zijn” eigen budget of wordt er een pot gemaakt? Wordt er minder geld uitgegeven aan reizen door te liften, dan heb je meer om uit te geven aan lekker eten of een mooie slaapplaats. Maar de groep moet altijd bij elkaar blijven… dus die auto waar je een lift van wilt krijgen, moet wel behoorlijk groot zijn!

Vandaag was het dan eindelijk zo ver, we gingen op eigen reis. In de ochtend hebben we allemaal het schip opgeruimd en de laatste dingen in onze backpacks gedaan. Ik zat in groep één dus wij vertrokken als eerste met de bijboot van het schip. Toen we aan land kwamen, hebben we eerst internetkaartjes gekocht en zijn we meteen in de bus richting Panama=Stad gestapt.

Na drie uur in de bus en een keer overstappen kwamen we aan in de hoofdstad. We hadden in de bus al een hotel geboekt dus een slaapplek voor de eerste avond was al geregeld. We namen de bus richting het hotel om daar onze spullen te droppen. Eenmaal in het hotel hebben we eerst even uitgerust. We hebben ook even gezwommen: er zat namelijk een zwembad bij ons hotel. In de namiddag zijn we de stad ingelopen om ergens iets te eten. Tijdens het eten hebben we plannen gemaakt voor de rest van de week en besproken wat we allemaal wilden doen. Na het eten zijn we nog even langs een supermarktje gegaan en daarna hebben we zelfs weer even gezwommen.

Het was een goed begin van de eigen reis.

Maura

De eigen reis gaat met vallen en weer opstaan! Want ook deze reizen zijn onderdeel van het School at Sea-curriculum ter ontwikkeling van de deelnemers. Persoonlijk leiderschap, omgaan met teleurstellingen en vooral veel samenwerken spelen een grote rol.

Ik liep een verdieping naar beneden om de deuren van het balkon open te gooien. Nee, ik heb het niet gedroomd gisteren, we zijn werkelijk in Panama op eigen reis. Het plan van die dag was om eerst het Panamakanaal te bezoeken, daarna te gaan shoppen en dan ’s avonds een nachtbus te pakken of nog een nachtje in de hoofdstad te blijven. Na het ontbijt pakten we snel onze spullen en voor ik het wist zat ik in de metro naar het hoofdstation. Vanuit daar pakten we de bus en iets voor 12:00 uur waren we bij het Panamakanaal. Of nee, we waren bij het museum van het Panamakanaal. Om het kanaal werkelijk te zien moest je betalen en, geloof me, als je op ons budget moet leven is dat niet mogelijk. We zouden echter geen SaS’ers zijn als we het niet hadden geprobeerd: Kunnen we geen korting krijgen zoals alle pelgrims? We zijn een grotere groep, kunnen we daarom voor een lagere prijs naar binnen? Mogen we niet heel even het kanaal zien om daarna weer verder te gaan? Je raadt het antwoord al: nee, nee en nog eens nee. Daar zaten we dan, voor het museum, een casinobroodje met jam te eten. Maar verslagen, nee dat waren we niet. We zeiden gewoon ‘jammer’ en toen gingen we weer door.

Lynn

Panama en de San Blas eilanden

Panama en de San Blas eilanden

De reis van Curaçao naar Panama is ongeveer 700 zeemijl. Dat is bijna 1300 kilometer. Normaal zeilt de Thalassa met een snelheid van ongeveer 6 tot 7 knopen. Een knoop is een snelheid van één zeemijl per uur, dus 6 tot 7 knopen is ongeveer 12/13 kilometer per uur. Even door rennen en je kunt het schip bijhouden. Het stuk tussen Curaçao en Panama gaat echter altijd vrij vlot! De wind zit mee en is soms zelfs krachtig, dus na vier dagen zeilen kun je al in Panama zijn. Vier dagen rennen met 13 kilometer per uur is niet mogelijk, dat maakt reizen met een schip zo mooi!

In Panama moet het schip inklaren. Dit is een officieel moment, waar een stuurman of de kapitein het schip en de mensen aan boord aanmeldt als aangekomen in een land. De paspoorten worden gecontroleerd en afhankelijk van het land worden de aanwezigen aan boord persoonlijk gecontroleerd. In Panama doen wij dit in Portobelo.

Na inkopen van fruit en verse groenten gaat de reis meteen door (of ja eigenlijk terug…) naar de San Blas eilanden. Dit is een eilandengroep langs de Panamese kust. Hier zie je onbewoonde eilanden, zoals iedereen ze zich voorstelt, met kokosnoten op het witte strand en tropische vissen die om je benen zwemmen wanneer je een duik neemt in het heerlijk warme helderblauwe water.

Jesse uit School at Sea lichting 2018/2019 beschrijft het zo:

Vandaag begon al als een goede dag. In de ochtend werd ik vroeg wakker, dus stond ik maar vast op. Toen ik naar buiten liep zag ik dat we al langs allemaal prachtige eilandjes voeren. Niet lang daarna begonnen we, vlak voor een groepje eilandjes, heel langzaam te varen en toen we het geratel van het anker hoorden waren we officieel aan gekomen op een van de mooiste plekken die ik ooit heb gezien! We kunnen vanaf waar we liggen Panama al zien en op nog geen 100 meter afstand liggen een paar eilandjes met prachtige zandstrandjes en enkele huisjes erop. Door de donkerblauwe zee en de lichtblauwe lucht leek alles nog mooier en realiseerde ik me weer even hoe speciaal deze reis is. Na een half uur te hebben genoten van al het mooie van San Blas begon het ontbijt en daarna was het gewoon weer tijd voor school. Rond 16:00 uur kwam een aantal lokale bewoners in twee kleine, houten kano’s naar ons toe geroeid met daarin een paar manden met zelfgemaakte doeken, bandjes, portemonnees, enzovoorts. Deze mensen hebben toen voor ons een klein marktje op het schip opgebouwd waar we ongeveer een uur allemaal spulletjes van hen konden kopen. Nadat het marktje weer was vertrokken en iedereen al hun gekochte spulletjes had opgeborgen gingen we weer verder met school en in no-time was de dag alweer voorbij. Die avond heb ik nog samen met een paar mensen spelletjes gespeeld en buiten gekletst. Toen ik in mijn bed lag, bedacht ik weer even hoe bijzonder het is om dit alles mee te maken en viel ik na een tijdje in slaap.

Jesse

Amber uit school at sea lichting 2014/2015 was ook onder de indruk

Het is hier zo ongelooflijk mooi! Net alsof je een reisgids opent en je de plaatjes van de witte zandstranden, palmbomen en heldere water voorbij ziet komen. We hadden tropenrooster en waren dus na 1 uur vrij. Martin had al heel vaak gezegd dat dit DE mooiste plek was om te snorkelen. We waren omringd door een aantal eilandjes en we mochten kiezen naar welke we wilden gaan. Uiteindelijk gingen er verschillende boten naar de verschillende eilandjes. Op het eerste eiland leefden een paar mensen, het tweede eiland was onbewoond en had een strand, een paar bomen en veel bossage (hier hebben we ook overnacht). Het laatste eiland was meer een zandbank met een prachtig koraalrif! Veel mensen zijn gaan snorkelen wat echt de moeite waard was! We hebben veel vissen en andere waterdieren gezien, mooie schelpen en zelfs springende roggen uit het water. Een bijzondere dag die de meeste van ons denk ik niet snel gaan vergeten.

Amber

Benjamin uit School at Sea lichting 2015/2016

Vandaag kwamen we na vier dagen varen in de ochtend aan op de San Blas! Het barst hier echt van de kleine eilandjes met witte stranden en hoge palmbomen. In totaal zijn er 357 eilandjes waarvan er 45 bewoond zijn. We lieten ons anker zakken en nog geen vijf minuten later voeren er vier kleine kano’s naar ons schip. In de kano’s zaten hele families die allemaal zelfgemaakte armbandjes, touwtjes en kleden verkochten. Voordat ze op het schip mochten om spullen te verkopen vertelde Martin eerst iets over de eilandjes en over hun cultuur. Wat ik het meest interessant vond was dat deze bevolking leeft van hun kokosnoten, met de nadruk om HUN. Een van de hoofdregels hier is dus dat je niet zomaar kokosnoten mag plukken/rapen, want het is hun eigendom. Je moet voor elke kokosnoot betalen, want kokosnoten zijn hun grootste inkomstenbron. Per jaar verkopen ze 15.000 kokosnoten aan Colombia.

Na de uitleg over de San Blas mochten de bewoners aan boord komen om spullen te verkopen, iedereen die nu nog niks wilde kopen mocht gaan zwemmen. Het grootste deel ging zwemmen, omdat we later ook nog dingen konden kopen. Het water is echt heerlijk warm hier. We hebben een fender aan de ra vast gemaakt, zo kon je vanaf het kluivernet in het water slingeren. Na lekker gezwommen te hebben, moesten we van de leraren weer terug aan ons schoolwerk. Ik heb toen aan mijn praktische opdracht over het slavenschip gewerkt, want die moet op de 14e januari af zijn.

Na ons schoolwerk werden we bij elkaar geroepen en toen werd verteld dat we het moordspel gingen spelen. Het moordspel houdt in dat iedereen op het schip (ook Martin en Mieke) drie kaartjes trekt: een persoon op het schip, een moordwapen en een plek. Je kan dus bijvoorbeeld deze drie kaartjes trekken: Martin, een reddingsvest en in de machine kamer. Als je iemand hebt vermoord, krijg je de kaartjes van die persoon en dan gaat het spel door totdat er één iemand overblijft. Het spel begon direct en er waren binnen een paar uur al drie mensen vermoord. Later op de avond hebben we ook nog haaien gezien, ze waren met zijn drieën en waren ongeveer één meter lang.

Benjamin

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Besef-momentjes en geluksmomentjes

Geluksmomentjes aan boord, wat zijn dat eigenlijk? Nou, die zijn voor iedereen anders. Op open zee zijn ze anders als op land. Sommige groepen noemen het ‘besef’-momentjes, maar het komt op hetzelfde neer. Had je dit gevoel ook mee gemaakt als je thuis was geweest? Heb je iets gezien dat je nog nooit gezien hebt? Of ben je gewoon even heel gelukkig met iets kleins? En hoe gaaf is deze reis eigenlijk?!

Hier een aantal geluksmomentjes op een rij:

Ben van School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft er een aantal:

We zijn al halverwege, en hebben al zoveel dingen gedaan die we nooit meer vergeten. De Teide beklommen, de oceaan overgezeild, door een beboste krater van een vulkaan gelopen, door de jungle van Dominica gelopen op zoek naar een kokend meer, bij Rastafaries gelogeerd, en nog veel meer. Maar naast al die dingen zijn er ook nog die kleine leuke dingetjes aan boord die veel waard zijn. Julía die keukendienst heeft, lekker in de felle zon de vlieger inpakken in het kluivernet (mijn zwarte shirt zorgde ervoor dat je een eitje op me kon bakken), Pascal die weer een interessant diertje heeft gevonden, ontbijtkoek bij het ontbijt, in je hangmat onder het kluivernet slapen, teveel om op te noemen.

 

Laatst had ik er eentje die eigenlijk alleen te begrijpen is voor iedereen aan boord. Benjamin kwam laatst naar mij toe en vroeg: ‘Ben, weet jij waar je mijn Engels boek hebt gelegd de vorige keer? Ik heb hem nu nodig.’ Ik had geen idee waar die kerel het over had, maar ik liep maar met hem mee naar zijn kamer. Kom ik daar aan, is hij aan het wroeten in al zijn spullen als een mol, en toen ik vroeg wat hij aan het doen was, trok hij ineens een zak 300 gram XXL Lays paprikachips tevoorschijn. Uhh, HEILIG. Ik zal even uitleggen waarom. We zijn sinds ons vertrek bijna geen supermarkten meer tegengekomen die (goedkoop) chips verkopen. We eten het dus eigenlijk bijna nooit, behalve als we het echt waard vinden om een zak open te maken of tijdens een feestje. Denk even aan dat moment dat je na negen maanden eindelijk weer pepernoten (of kruidnoten voor de pietjes-preciezen) kan proeven. Dat gevoel, maar dan beter. Want wij mogen misschien pas drie maanden weg zijn, het voelt als een jaar. En thuis heb je vervangers voor pepernoten, daar pak je gewoon een koekje ofzo uit de kast. Hier moet je wachten op een 4uurtje of zelf kostbaar eten pakken uit je eigen voorraad. En sorry hoor, maar ik heb op Curaçao drop en pepermunt gescoord en dat wil ik niet zomaar openmaken. Dus als Benjamin ineens met een zak paprika chips aan komt zetten, dan maakt het mij niet uit als het brandalarm af zou gaan, want dan is het: Benjamin en ik, achterdek, chips. Punt. Dus dat is wat er gebeurde.

 

En we hebben intens genoten.

 

BEN

Water achter de patrijspoort, onderweg naar de volgende bestemming. Het leven aan boord.

Geeske voer mee als bemanning 2015/2016

Samen met Jelle lig ik rustig beneden een boekje te lezen als er plotseling op het bovendek een hoop gestommel is. Dit betekende een tijd geleden nog dat er iets aan de haak is geslagen, maar de laatste tijd is het nogal rustig op dat gebied. Nog geen twee seconden later wordt er door de ventilatiepijp ‘VIS, JELLE, VIS!’ geroepen! Als ik bovenkom staat er al een grote groep vol spanning te kijken, zou het weer een Mahi-Mahi zijn of is het dit keer toch eindelijk een tonijn? Heeft de nieuwe blinker zijn werk goed gedaan? En ja hoor, na wat inspanning halen Guus en Pim een prachtige tonijn binnen. Trots begonnen deze jongens met hun snijkunsten de vis vakkundig te fileren, Jelle had nauwelijks nog wat in te brengen! Tijdens het fileren bekeken ze de maag en toen bleek dat de tonijn niet alleen vis in zijn maag had, maar ook een stuk plastic en een stuk touw. Even een momentje waar je bewust wordt van alle rotzooi die in onze prachtige oceanen rond drijft.

Maar Guus en Pim wisten wat moois te maken van deze tonijn. Een heerlijke tartaar en een stukje sashimi kwam even later op een dienblad de stuurhut binnen, smullen!

 

Geeske (crew)

Besef momentje in de mast

Onderweg van Curaçao naar Panama

Onderweg van Curaçao naar Panama

De reis gaat verder, we vertrekken van Curaçao om op verdere verkenning te gaan. Volgende bestemming: Panama. Een land dat spreekt tot de verbeelding.

Het weer ziet er geweldig uit. Strak blauwe lucht en de eerste twee dagen een voorspelling van een windkracht 3 à 4 beaufort. Pas ter hoogte van de Colombiaanse kust wordt er wat sterkere wind verwacht. De windrichting is hier over het algemeen oost en dat is nu ook zo. Dat betekent vol tuig voor de wind vertrekken!

Op dit punt van de reis is de Thalassa echt thuis geworden voor de deelnemers. Na een week op land verlangt een deel van de School at Sea deelnemers weer echt naar zee. Aan land zijn is leuk, dingen ontdekken is leuk en veel van de deelnemers schrijven zich in voor School at Sea om meer culturen te leren kennen en meer landen te zien. Maar de rust die zij ervaren op zee, is iets waar veel van hen niet van hadden kunnen dromen bij vertrek. Het wordt iets waarnaar zij verlangen wanneer zij langer op land zijn geweest.

Finn van School at Sea 2018/2019 beschrijft het mooi

Bye bye Curaçao, hello San Blas!

 

Vandaag was een bijzondere dag. We gingen weer varen naar onze volgende bestemming. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat we nu al over de helft van de bestemmingen zaten. #besefmomentje.

 

Zelf had ik wachtdag. Alle wachten werden in de ochtend aan dek gevraagd om het schip klaar te maken voor het vertrek. Toen eenmaal de allerlaatste dingetjes voor het schip waren geregeld en iedereen met zijn paspoort was uitgecheckt door de douane, die aan boord was gekomen, gingen we in de namiddag eindelijk weg. Toevallig was het al bijna meteen de beurt aan onze ploeg om wacht te lopen. Het was zalig om weer op zee te zitten. Uiteindelijk heb ik vanaf negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds wacht gelopen. Het was een volle dag, die ik met een groot gevoel van voldoening heb afgesloten, omdat ik weet dat ik elke minuut van de dag nuttig heb besteed.

 

Finn

Jelle als bemanning beschrijft hoe zij vertrokken vanaf Aruba en hij de groep ziet groeien in het zeilen.

Aruba achter ons gelaten en de blik op oneindig. Kerst, nieuwjaar en Aruba achter de rug. Ik geloof dat het voor velen een hectische doch mooie tijd was, maar dat er ook nodig wat bijgekomen moet worden. Ik werd om 01:00 samen met Geeske wakker gemaakt voor een gijp. Het duurde een goed moment voordat ik doorhad dat ik uit bed moest. Het ritme van de zee. Na een slag te hebben gemaakt in de Golf van Venezuela was het tijd om meer hoogte te pakken. Leuk op dit soort handelingen is dat wij als crew steeds minder en minder te zeggen hoeven. De taken worden rustig opgepakt en voorbereid waarna het commando “gijpen!” luidt. Het is goed om stil te staan bij de hoeveelheid zeilervaring die iedereen onderhand opgedaan heeft om midden in de nacht op automatische piloot te gijpen. Nog even genieten van de heldere sterrenhemel en daarna weer lekker op een oor in mijn kooi gaan liggen.

Ook was dit een nieuwe tijd voor verantwoordelijkheid en daarmee is een nieuw leersysteem ingegaan. Voor diegene die ’s nachts wacht lopen is nu de keuze om de volgende “schoolnacht” ook te gebruiken om te studeren om in ritme te blijven. Dit resulteerde op 3 januari tot een ontbijt met 5 leerlingen. Maar er gaan goede verhalen de rondte over de inspanning die ‘s nachts geleverd wordt. Maar het kan ook te maken hebben met het feit dat iedereen altijd weer even moet inslingeren zo’n eerste zeildag. Het ging wat dat betreft prachtig. De Thalassa suisde met 11 knopen door het water en dat voelde door de romp heen. We hebben geen haast, maar toch is het altijd fijn om met zo’n snelheid richting ons paradijselijke doel af te stomen.

De watermaker is nog steeds in rustmodus* en er was geen wolkje aan de lucht die iets van regen deed suggereren. En aangezien het mooi rustig was op het middendek heb ik me heerlijk kunnen douchen met een puts lauw Caribisch zeewater. Waar zijn die douches nog voor nodig? Dit was voor mij een interessante ervaring zo om te gaan met water. Weer zoiets wat thuis altijd in overvloed en vanzelfsprekend aanwezig is.

Al is de zee nog zo ruig, als het om goed eten gaat kunnen zelfs jongeren van deze leeftijd een goede maaltijd neerzetten! Zolang ze zichzelf maar enthousiast kunnen maken over hetgeen dat ze verzinnen. En dat was vandaag mijn favoriet een Mexicaanse Burrito! Met nacho’s en kaas en een salade. Het was weer een goede dag, wij blijven genieten van hetgeen dat we allemaal meemaken. Hoe klein die euforische momentjes ook zijn er wordt zeker bij stilgestaan. Groeten vanuit de tropische wateren van de Caraïben.

 

Jelle

Curaçao voor een week

Curaçao voor een week

Op Curaçao blijven we wat langer liggen. Niet alleen omdat er voldoende te doen is op het eiland, maar ook om even rust in het dagelijkse ritme te krijgen. Het Caraïbisch gebied staat bekend om haar warme middagen. Studeren in de hitte is erg moeilijk en dus wordt school onderbroken door het tropenrooster. Geen school tussen 13:00 en 15:00 of misschien wel tot 16:00 uur. Wel een uurtje eerder aan de slag en een uurtje langer door in de avond. Zo worden de hete uren van de dag besteed aan een dutje doen, even afkoelen met een duik in het water of een momentje voor jezelf.

Om echt te wennen aan de schooldagen en ononderbroken door te werken, blijven we een weekje in Curaçao liggen, waar ook twee dagen voor excursies en vrije tijd ingeruimd worden. Tijdens de vrije tijd op het eiland wordt verlangd naar thuis. Een hele dag je telefoon mee en dus alle tijd om iedereen te appen en te bellen. Maar ook om naar Nederlandse winkels te gaan en ouderwetse hagelslag te halen. Want tja, je mist van alles van thuis als je op de reis van je leven bent!

Dide uit School at Sea jaar 2019/2020 beschrijft een broodje kroket alsof het thuis is

Nadat we twee dagen aan school hadden gewerkt, was dit de dag waar we naar uit hadden gekeken. We kregen vandaag namelijk vrije tijd! Maar voordat het zover was, moesten we in de ochtend nog even aan school, moesten de PO’s over omgaan met het slavernijverleden worden afgemaakt en moesten de laatste hutten worden schoongemaakt.

 

Toen het eenmaal 12:00 uur was kregen we onze telefoons, een uur lang mochten we met onze telefoons de stad in om naar huis te kunnen bellen. Het was een regenachtige dag (echt Nederlands), dus het was vooral zoeken naar WiFi en een afdakje. Nu we toch op Curaçao waren, genoten we ook nog even van een echt Hollands broodje kroket!

 

Om 13:00 uur, toen iedereen zijn telefoon weer had ingeleverd, kregen we vrije tijd tot 19:00 uur. Voor mij zag deze vrije tijd er net iets anders uit dan voor de rest van de groep. Ik heb namelijk, net als een paar mede-SaS’ers, familie op het eiland en mocht hen bezoeken. Het was superleuk om weer eens familie te kunnen zien, maar hoe later op de dag het werd, hoe gekker het idee was dat we weer afscheid moesten nemen. Gelukkig heb ik een heel leuke dag gehad, die bestond uit chillen, snorkelen, eten en uiteraard de Albert Heijn bezoeken.

 

Eenmaal terug aan boord was iedereen benieuwd naar elkaars verhalen en een aantal SaS’ers liet met trots hun nieuwe kleding zien. Voor de laatste keer kletsen we die avond op de kade van Curaçao. Morgen vertrekken we namelijk weer over zee richting Panama. Voorlopig geniet ik nog even na van deze dag, die ik voor geen goud had willen missen!

 

Dide

Vrije tijd draait om eten! Femke uit School at Sea jaar 2017/2018 beschrijft de eerste vrije dag op Curaçao zo

Aan boord is het eten een belangrijke factor. Er moet gevarieerd en in de juiste porties gegeten worden. Tijdens vrije tijd aan land heeft iedereen hier echter lak aan. Neem bijvoorbeeld vandaag. De helft zat in de bus op weg naar de Albert Heijn en de rest zat in het eerste beste tentje een taartje te eten. Dat is wat ik mis van thuis. Zelf bepalen wat en wanneer ik eet. Ik denk dat als we aan boord wat vaker ongezond eten, dat ik ook niet zo een enorme behoefte heb aan een lekkere, dikke vette hamburger. Maar geloof me, toen ‘ie ineens voor mijn neus stond, voelde ik een intens gelukkig gevoel naar boven komen. Ik heb denk ik nog nooit zo genoten van mijn eten…

Femke

En er is tijd voor de School at Sea Persoonlijke Opdrachten, PO’s. Deze extra opdrachten zorgen voor extra inzicht in de reis en de bestemmingen. PO’s maken gebruik van de omgeving: wat is er voor handen, wat kan er extra geleerd worden, welke inzichten halen wij uit wat we zien? Op Curaçao gaat de PO over de geschiedenis van het eiland en het Nederlandse slavernijverleden.

Antoine uit School at Sea 2019/2020 beschrijft het heel mooi

’s Ochtends kregen we van Pascal de laatste informatie over de volgende ‘SaS-PO’ (praktische opdracht). De opdracht ging over slavenhandel en het slavernijverleden. Deze informatie hadden we nodig om de PO te maken en om al wat kennis te hebben voordat we het museum bezochten.

 

Na de wat heftige briefing liepen we met een volgestampt hoofd naar Kura Hulanda, het grootste en bekendste museum van Curaçao. Het was maar vijf minuten lopen vanaf het schip. Daar werden we opgesplitst in twee groepen. Ik zat bij Iflien, een vrolijk vrouwtje dat ons goed wist rond te leiden. Het museum was verdeeld in drie segmenten: de persoonlijke collectie uit West-Afrika van de oprichter van het museum, een stuk over de (trans-Atlantische) slavenhandel en een stuk over het abolitionisme, de stroming tegen slavernij en discriminatie. Met een sterk Antilliaans-Nederlands accent vertelde Iflien ons veel over het verleden van Curaçao. Het ging er erg heftig aan toe.

 

“Hebben jullie vragen? Vraag gerust…” Dat was haar leuke stopzinnetje. Het museum(pje) bestond uit heel veel interessante spulletjes en nagebouwde ruimtes, zoals bijvoorbeeld het ruim van een slavenschip. Bij de oversteek van Afrika naar Amerika hadden de slaven te lijden. Eén derde van de “vracht” overleefde de reis niet. “Jullie zijn top, jullie mogen ieder moment weer terugkomen”, zei Iflien toen we afscheid namen. Echt een heel lief vrouwtje.

 

Meteen toen we terug waren op ons eigen schip, kregen we tijd om aan de PO Slavernijverleden te werken en kregen het zoveelste middendekje. Het ging over respect voor het schip en respect naar anderen. Dit hebben we met zijn allen goed uitgepraat en als het goed is -je weet het maar nooit met pubers- blijft het schip voor de rest van de reis goed opgeruimd…

 

Tot 18:00 uur hadden we school en we sloten de dag natuurlijk af met een heftig potje poker. Dankje Monopoliegeld!

 

Antoine

 

Gelukkig nieuwjaar!!

Gelukkig nieuwjaar!!

Oud en nieuw kun je op vele manieren vieren. Thuis met alleen het gezin is dit jaar de norm. Samen lekker eten, binnen (misschien wel bij de haard), muziekje op de achtergrond, oliebollen bakken en vooral veel feestverlichting!  Maar aan boord van de Thalassa tijdens School at Sea gaat dat net even anders. Virtueel zijn we aangekomen op Curaçao – een prachtige plek om oud en nieuw te vieren!

Stel je voor. De nachten zijn warm en zwoel. Je loopt op je slippers in je korte broek over dek. Niets doet denken aan winter of sneeuw. Er is geen kou, geen koude regen, maar wel tropische plensbuien. En dan opeens is daar de laatste avond van het jaar. Een mooi feest op dek met swingende muziek vanaf de kant en alles met een Caribisch vleugje. De beroemde pontjesbrug van Curaçao is feestelijk verlicht en als het dan echt nieuwjaar is, begint er een prachtige vuurwerk show vanaf de brug.

Tycho en Vera uit School at Sea jaar 2019-2020 vertellen er het volgend over:

Wij hebben hier met zijn allen op Curaçao oud en nieuw gevierd en hebben op feestelijke wijze 2020 ingeluid. Eerst hebben wij genoten van een heerlijk diner dat geserveerd werd door een aantal medeleerlingen. Het was heerlijk. Toen begon eindelijk het aftellen. Met zijn allen stonden we in een kring tot het dan toch eindelijk 2020 werd en het nieuwe jaar begon. Direct werd er overal vuurwerk afgestoken en hoorde je knallen. De hemel werd volledig verlicht, we konden Willemstad zien oplichten en zagen de pondjesbrug in al zijn glorie. Het was super om samen hier aan boord het nieuwe jaar te vieren en dit was echt een prachtige avond. Zeker een ervaring die ik nooit meer wil vergeten!

 

Tycho

 

De eerste dag van 2020 begon zoals gewoonlijk met havermoutpap. Iedereen was nog moe van oud en nieuw deze nacht, maar helaas moesten we toch ook aan school. Een gewone, saaie schooldag… Tijdens school droomde ik van de leuke dag die we gisteren hadden…

 

We hadden toen namelijk vrije tijd! We hadden een half dagje om Willemstad te verkennen. Onze eerste stop was bij de McDonald’s, waar we een heerlijke McFlurry kochten en lekker met onze ouders konden bellen. Daarna zijn we bij een Nederlands restaurantje gaan eten. Dit was heel raar en nogal wennen, want na twee maanden gebrekkig Spaans of Engels moeten praten, was het opeens heel gemakkelijk om gewoon een broodje kroket of een oliebol te bestellen. Het leukste aan deze dag vond ik de sfeer: een Nederlands sfeertje met een vleugje Caraïben. We zagen namelijk van die echt Nederlandse huisjes met een Caribisch kleurtje, we hoorden veel vuurwerk knallen en in de warme tropische zon zaten we een oliebol te eten. Dat was echt genieten!

 

Nu moet ik van de docenten weer stoppen met dagdromen en verder aan school. 🙁

 

Vera

Tess uit School at Sea jaar 2015-2016 had net een andere ligplaats, buiten de haven. En dus kon er ook een frisse duik genomen worden.

’s Ochtends vroeg staan we weer fris op om met volle motivatie te beginnen aan een schooldag. Wacht, schooldag? Op oudjaarsdag? Iedereen is toch maar aan zijn werk begonnen. Tot één uur, want het tropenrooster is ingegaan. Dus van twee tot vier hebben we heerlijk gesnorkeld bij een rif vlak naast het schip.

 

Bij terugkomst kregen we een presentatie over onze komende praktische opdracht over het slavernijverleden en toen werd de bel geluid. Jennifer zat heel chagrijnig voor de groep en iedereen zat te wachten op een preek over school of zo, wat bevestigd werd door een ‘ja jongens, ik ben er helemaal klaar mee, hè Pascal?’ Maar van een preek kwam niks terecht, want we waren klaar met de schooldag en kregen onze telefoons om naar huis te bellen. Iedereen ging als een malle opruimen zodat we mochten bellen en om half zeven zat iedereen klaar met zijn telefoon. Om zeven uur konden we mee aftellen met thuis, want toen was het twaalf uur in Nederland. Waren we er toch nog een beetje bij. Wij moesten nog vijf uur wachten, maar dat was geen probleem, want er was friet, oliebollen en een feestje! De vijf uur vlogen voorbij en voordat we het wisten stonden we af te tellen. Champagne in onze hand, 5..4..3..2..1! Op de pontjesbrug was een vuurwerkshow die we vanaf het schip konden zien en zelf hadden we ook wat vuurwerk. Weer eens wat anders, oud en nieuw met 30 graden!

 

TESS

 

Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Kerstavond op Dominica en tweede kerstdag op zee

Inmiddels zijn we virtueel vertrokken van Dominica en onderweg naar Curaçao. Op kerstavond lagen we nog voor anker, ideaal voor een mooi diner en klein feestje erna. We hebben de schoenendozen vol kerstcadeaus, tijdens het inschepen in oktober aan boord gebracht, tevoorschijn gehaald. Een doos vol liefde van thuis. Echt kippenvel voor velen. Een traantje wegpinken en daarna heerlijk lachen om de mooie cadeaus.

Weg zijn van thuis is tijdens deze dagen toch net iets zwaarder dan de andere dagen. En wat een doorzettingsvermogen laten de School at Sea-deelnemers dan zien! Samen kerst vieren, je nieuwe ‘familie’ omarmen en er samen een geweldige feestavond van maken.

Roxanne uit School at Sea jaar 2018/2019 beschreef het zo:

Ik ben vandaag om 05:00 uur opgestaan om aan school te werken, omdat ik examens moet afleggen. Dat is eens een andere manier van kerst vieren. Ik ben gelukkig wel klaar geraakt tegen de middag, want in de namiddag hadden we vrije tijd. Toen ik in de namiddag op het achterdek zat te zonnen, besefte ik pas hoe speciaal het is om in de Cariben kerst te vieren. Het is een heel ander gevoel dan thuis in de kou, maar het kerstgevoel had ik zeker wel. Rond 17:00 uur begon iedereen zich klaar te maken voor het kerstdiner. Een aantal jongens kreeg echt meteen een hele glow-up. Ze hadden bijna allemaal een hemdje aan en geloof mij, dat is een heel ander zicht dan die vodden die ze normaal gezien aan hebben. De meisjes zagen er ook allemaal leuk uit: helemaal het haar gedaan en gemaquilleerd (make-up opgedaan, red.). Rond 18:00 uur kwam het aperitiefje. Het was echt heel lekker, maar het enige waar we aan konden denken, was onze kerstdozen openmaken. Goh, ik was zo benieuwd naar wat er allemaal in zat. Na het aperitiefje was het eindelijk zo ver: iedereen mocht zijn doos openmaken. Hier en daar stroomden wat traantjes, maar er waren vooral blije gezichten te zien. Na de kerstdozen kwamen nog het voorgerechtje, hoofdgerecht en dessert. Ondanks het feit dat iedereen na het hoofdmaal al voldoende had, smaakte het dessertje echt hemels. De keukendienst had brownies, kerstkoekjes en bananen met chocolade klaargemaakt. Alsof het nog niet genoeg was kregen we daarna nog chocolademelk. Dat was echt gewoon de kers op de taart. Ook al had iedereen buikpijn na het eten, de keukendienst had het niet beter kunnen doen. Ik wens jullie allemaal een vrolijk kerstfeest!

 

Roxanne

Maar er moet ook gelachen worden:

Het was heel cool en onverwacht en heerlijk en geweldig. We hebben ook nog een gefermenteerde vis achter de gangway vandaan gehaald, er kwamen witte maden uitkruipen. Heb je ooit wel eens maden uit een vis zien kruipen? Nou geloof ons dat wil je niet. Voor de rest was het een geweldig erg mooi heerlijk en gezellig kerstdiner. – Veerle

 

Het begon met dat ik een beetje set zat te spelen. Ik had me helemaal mooi aangekleed. Opvallend veel mensen hadden geen schoenen aan. Maar we waren wel allemaal heel mooi aangekleed, ook al hadden sommigen geen schoenen aan. We gingen in koppeltjes naar binnen, Wouter filmde het. De kaiserschmarrn was superlekker, je kon hem helemaal customizen hoe je wilde met alle epische dingen die op tafel stonden. We hadden ook nog frisdrank wat best wel prettig was, er stond dushi op, wat “schat” in de taal van Curaçao betekent. – Ken

 

Het kerstdiner was geweldig en heerlijk. De kaiserschmarrn waren formidabel, en iedereen was mooi gekleed. Het eten was veel beter dan de rotte vis achter de gangway. – Madelon

 

Deze quotes zijn verzameld door: Sophie

 

PS: Zelf vond ik dit echt een heel leuk kerstdiner, veel beter dan op de 25e. Op het strand was het heel gezellig, maar in representatieve kleding aan een mooi gedekte tafel had iedereen toch meer een gezellig kerstdiner. Het eten was heel lekker en het was heel mooi aangekleed, bedankt keukendienst!

 

Hoi allemaal,

Als eerste: ik hoop dat iedereen een leuk kerstfeest heeft gehad! Hier aan boord hebben we natuurlijk ook kerst gevierd, ook al was dat natuurlijk heel anders dan thuis. Voor de verandering mochten we een keertje uitslapen hier! Toen werden we wakker gemaakt en stond er een heerlijk ontbijtje voor ons klaar met verse yoghurt en tortilla’s met bonen en scrambled eggs (Mexicaans ontbijt), klaargemaakt door het Top-Kerst-Kook-Team (TKKT). Na het ontbijt was er tijd om even te zwemmen en je eigen ding te doen en daarna luidde de bel. Goed nieuws dit keer: we mochten onze kerstdozen openen. Iedereen werd ontzettend blij van de brieven en cadeautjes van thuis! Het is toch best gek om kerst hier te vieren in plaats van thuis. Na de kerstdozen gingen we met de bijboot (en sommigen zwemmend) naar het strandje en daar hebben we heerlijk gesnorkeld en gezwommen. Na een tijdje kwam de bijboot met het TKKT en heerlijk eten. Ons kerstdiner had zich van de boot naar het strand verplaatst en we hebben daar heerlijk met z’n allen gegeten. We hadden onder andere nacho’s met kaas, ui en pesto, foccacia met zalm of kipkerrie, rib eye, vitello tonnato, barracuda, vlees op de BBQ en als toetje vanilleijs met karamelsaus en ananas! Echt super lekker, thanks TKKT! Later op de avond kwam er nog een kampvuur en gitaarmuziek, daarna gingen we terug naar het schip en lekker slapen. Ik denk dat ik voor iedereen kan spreken als ik zeg dat het een kerst was om nooit te vergeten!

Nikki

 

In 2019/2020 was tweede kerstdag ook op zee, Ties beschrijft het zo:

Na een heel leuke eerste bestemming na de grote oversteek, vertrokken we op Tweede Kerstdag naar Curaçao. Net voor vertrek had ik mijn eerste wacht sinds de hut- en wachtwissel is geweest. We hebben met onze wacht heel het schip klaar gemaakt voor vertrek: het dek geschrobd, de netten opgehangen, alles opgeruimd etc.

 

Toen onze wacht klaar was en we de wachtoverdracht hadden gedaan, vertrokken we gelijk. Die dag was het lekker weer en ik heb ’s middags aan school gewerkt tot mijn volgende wacht. Tijdens die avondwacht hebben we veel zeilen gezet. Het was weer even wennen maar alles ging vlot. Ik was erg moe omdat ik weer een heel ander ritme had, maar ik heb er wel plezier in gehad. Het was al met al, na een week voor anker te hebben gelegen, weer een normale dag op de Thalassa.

 

De verwachting is dat we op 30 december aankomen in Willemstad. Daar vieren we dan Oud en Nieuw!

 

Ties

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs gevonden (virtueel)

Het paradijs is te vinden bij de Rastafari van Dominica.

Eigenlijk hebben wij niks meer toe te voegen aan de blogjes van Nikki, Bibi en Fleur van School at Sea jaar 2014/2015 en dat van Moor uit 2015/2016:

In de ochtend werden we opgehaald door Seacat net zoals bij de Boiling Lakes de dag ervoor. Eerst kregen we een hele tour door Rouseau, de hoofdstad. We stopten op verschillende punten om het lokale voedsel te proeven, onder andere grapefruit, passievrucht, brood, gebakken bananen, avocado en nog veel meer. De leraren mochten ook moonshine proeven in een afgelegen bar.

 

Eenmaal aangekomen bij de Rastafaris werden we in groepjes verdeeld en moesten we de bewoners helpen met het plukken van sinaasappels en het kappen van suikerriet. Hiervan zouden we later sap maken voor bij de lunch. Tijdens dat de bewoners het middageten gingen koken zijn wij met Seacat en de 2 andere chauffeurs naar de Victoria Falls gelopen. Toen we terug waren van de waterval stond er een lunch klaar die bestond uit rijst met saus en yam, dat is een soort zoete aardappel. Dit werd geserveerd in kommen van kalebas. Ook kregen we de sap van suikerriet met geperste sinaasappels. Het was heel lekker!

 

Daarna gaf Moses, het stamhoofd, een speech over de geschiedenis van de Rastafaris en hun levensstijl. Hij vertelde onder andere over de vlag van Ethiopië en dat zij daaruit de kleuren rood, geel en groen hebben overgenomen. Rood staat voor het bloed van de mens, geel voor de zon en groen voor het land. Hij had zelf ook een muts op en een tasje om met deze kleuren. Ook vertelde hij over dreadlocks, en de geschiedenis ervan. In 1974 werden dreadlocks verboden, alle mensen die hun haar niet wilden doorkammen of afscheren werden neergeschoten of in de gevangenis gezet. In 1976 kwam de eerste vrouwelijke leidster aan de macht en zij zorgde ervoor dat dreadlocks weer toegestaan werden. Sindsdien komen dreadlocks veel voor en worden ze bij kleine kindjes al aangebracht. Het is een teken van de rasta’s.

 

Na zijn speech kregen we de tijd om de Rastafaris te interviewen. We hadden op de boot groepjes gevormd van 6 à 7 personen en in dat groepje een interview voorbereid. Ook hebben we nog gepraat en gespeeld met de kindjes die daar wonen. Op de terugweg zijn we ook nog een paar keer gestopt onder andere voor olie. Al met al was het een hele leuke, gezellige en leerzame dag.

 

De dag dat we naar de Rastafaris gingen zijn we ook met onze gidsen naar de Victoria Falls geweest. Iedereen had zwemkleding en sandalen aan, omdat we voor een groot deel door het water moesten. In het begin liepen we door het regenwoud, maar al snel kwamen we in een moeilijker stukje. We moesten over rotsen klimmen en door het water banjeren. Dat is de rest van onze tocht zo gebleven. Op het einde waren er twee plekken waar het nog moeilijker werd, er waren hoge rotsen met wat kleine rotsjes ernaast en daar hielpen de gidsen ons ook omhoog.

 

Het water was best wel koud en je moest goed uitkijken dat je niet uitgleed. Op sommige plekken was de stroming ook heel erg sterk. Toen we eenmaal de waterval in zicht hadden viel onze mond open van verbazing! De waterval was supermooi. Eerst moesten we nog een glad stukje voorbij en daarna kwamen we in het gedeelte waar we mochten zwemmen. Er was best een harde stroming van de waterval en er waren veel druppels die van de waterval kwamen en in ons gezicht waaide.

 

Linthe had haar waterdichte camera en daarmee hebben we hele leuke groepsfoto’s gemaakt. Toen we teruggingen zijn we als een van de laatsten vertrokken, maar we zijn achter de gidsen aan gelopen. Zij liepen door het regenwoud en daardoor hebben we een heel stuk afgesneden. We kwamen uiteindelijk als een van de eersten aan.

 

Nikki, Bibi en Fleur

Op het Caribische eiland Dominica zijn we drie dagen bij Rastafari’s geweest. Ze luisteren reggae en roken wiet, maar ook zijn ze heel veel bezig met voedsel. Volgens hun geloof leven ze zo dicht mogelijk bij de natuur. Ze leven in open huizen met grote tuinen eromheen waar ze het grootste deel van hun voedsel zelf verbouwen. In de dagen dat we er waren hebben we dus heerlijk vers en bijzonder gegeten. Vooral het ontbijt was echt perfect. Nadat je was opgestaan tussen al het groen van het regenwoud kon je een uitgeholde kalebas (dat gebruiken ze als bord) vullen met bakes en zoveel vers fruit uit de tuin als je wilde. Bakes zijn een soort gefrituurde broodjes die veel gegeten worden in de Cariben en ik heb de eerste dagen geholpen met het maken. De kokkin deed eigenlijk alles op gevoel, maar hierbij ongeveer het recept:

 

Het deeg maak je de avond van tevoren. Voor 10 personen mix je 500 g meel, 1 theelepel zout, 1 theelepel suiker en 1 theelepel bakpoeder. Hier kan je voor de smaak ingrediënten toevoegen naar keuze. Wij hadden ze met pompoen gemaakt, maar het kan ook met bijvoorbeeld banaan. Hierna voeg je water toe terwijl je blijft kneden totdat het deeg kleverig genoeg is om er bolletjes van te kunnen maken. Na een nacht rijzen doe je bloem op je handen en maak je bolletjes ter grootte van golfballen die je daarna zo plat mogelijk maakt. Dit frituur je tot ze mooi goudbruin zijn en dan heb je heerlijke bakes! Wij aten ze met zelfgemaakte sterrenvruchtenjam, maar eigenlijk kan je er elk beleg op doen wat je lekker vindt.

 

Het was heerlijk om eens wat anders te eten dan het eten aan boord, dat na twee maanden toch wel een beetje eentonig wordt.

 

MOOR

Dominica

Dominica

Aankomen op Dominica is iets magisch.

Hoge rotspartijen komen uit het water zetten. Deze rotspartijen zijn op sommige plekken begroeid met oerwoud en op andere plekken kaal en donker. Aan de waterkant zie je vooral golven die tegen rotsen op slaan en op een enkele plek een klein verlaten strand. Wanneer de Thalassa de hoek van het eiland om zeilt, komt er eerst nog één dikke windvlaag, die om het eiland meedraait. Dit betekent voor de wacht van de scheepsovername dat er toch nog even werk aan de winkel is. Snel wordt er wat zeil weggehaald om het scheef liggen tegen te gaan.

Nog geen drie mijl verderop valt de wind weg. Een enthousiaste scheepsovername-bemanning geeft het commando om zeil te zetten en onder vol tuig, met een knoop of vier gaan de laatste minuten van de scheepsovername in. De scheepsovername-kapitein kijkt de echte kapitein aan: wanneer zou die scheepsovername nou eens over zijn? “Pas als het anker de bodem raakt” is de afspraak.

Voor de laatste 100 meter wordt de motor gestart. Er gebeurt van alles tegelijk. Zeilen worden opgedoekt, er hangen wel tien SaS’ers in de mast en nog eens vier in het kluivernet om de zeilen netjes neer te leggen. Er staan vier mensen op het voordek: stuurmannen en bootsmannen door elkaar die van de echte bemanning uitleg krijgen over het laten vallen van het anker. Op de brug staat het team: docenten en bemanning die geen wacht hebben kijken mee bij de ankermanoeuvre en naar het eiland natuurlijk. Eindelijk land in zicht.

Inmiddels is het traditie dat de eerste dag na de scheepsovername een vrije dag is, om even bij te komen. Een soort zondag, op welke dag van de week dan ook. Als de scheepsovername goed is gegaan, is het schip namelijk al helemaal schoon en zijn alle storeslijsten bijgewerkt!

Pien uit School at Sea jaar 2019/2020 beschreef het in haar blogje zo:

Gisteravond zijn we aangekomen op Dominica en vandaag is de scheepsovername officieel voorbij.
We hadden vandaag voor het eerst in bijna twee maanden ook een dag waarop we helemaal niets hoefden.

Tussen 10:00 en 11:00 uur was er ontbijt met havermout, dat om de een of andere manier beter smaakte dan normaal, je zou het bijna lekker noemen. Alleen de laatste dingen van de SaS-story hoefden vandaag verbeterd te worden, iets wat bij de meeste SaS’ers maar ongeveer een uur duurde, dus de rest van de dag hoefden we vrij.

Voor het ontbijt waren de meeste SaS’ers al in het water gesprongen en na het ontbijt ging iedereen daar vrolijk mee door. Verder werden er boeken gelezen, spelletjes gespeeld en werd er nog meer gezwommen. ’s Avonds was er een feestje op het middendek met muziek en chips om de aankomst in Dominica en het oversteken van de ATLANTISCHE OCEAAN te vieren, en na het feestje mocht iedereen lekker in zijn of haar hangmatje of op een matje buiten onder de sterren slapen.

Pien

Een jaar eerder, in 2018-2019, ervoer Mare het zo:

Na zestien dagen op zee te hebben gezeten, waren we er dan eindelijk. Dominica!!!! De laatste 350 mijl hadden we de scheepsovername. Dit verliep niet al te soepel, want door draaiingen van de wind kwamen we een dag later aan. Iedereen was wel klaar met de oceaan dus soms liepen de spanningen wat op. Rond 18:00 uur kwamen we dan eindelijk aan bij onze ankerplek. Tijdens het ankeren werden de laatste zeiltjes ingepakt en de puntjes op de i gezet. Toen we eindelijk lagen kwam er een middendekje en nee, niet een middendekje met een preek deze keer. Het was een hele vrolijke waarin werd verteld dat we het goed hadden gedaan, dat we nog mochten zwemmen en buiten mochten slapen die avond. Dit wilden we allemaal heel graag, want we hadden deze reis nog niet kunnen zwemmen en binnen slapen werd zo langzamerhand toch echt wel heel erg benauwd. Nou, ik denk dat we nog nooit zo snel hadden omgekleed, want binnen vijf minuten lag iedereen in het water. De zon ging tijdens het zwemmen onder en het zag er echt schitterend uit. We hadden de grote oversteek overleefd.

Mare

Over een paar dagen zal het schip verder varen naar volgende bestemmingen, maar eerst gaat de groep op bezoek bij de Rastafari!

Op zoek naar het paradijs

Op zoek naar het paradijs

De eerste oversteek van twee weken zit er alweer bijna op. Tijdens de avondwacht zitten er standaard vier personen in de mast te genieten van de zonsondergang. Zij houden een oog op de horizon: op de uitkijk naar land. Zullen zij de eersten zijn die Dominica zien liggen?

De afgelopen dagen is het weer wisselvallig, zoals vaak bij het benaderen van de Caribische eilanden. Mooie zonnige dagen leiden tot buien in de de namiddag en nacht en dit maakt vooral de zonsondergangen spectaculair.

De scheepsovername gaat goed, de wachten zijn actief. Vooral omdat er ’s nachts veel zeilwissels zijn. Bovenbram eraf, bezaan eraf, bui afwachten… Als de bui heftig is, ook nog de bramstagzeilen weg. Op het dek ziet dat er als volgt uit: twee teams verdelen zich over de masten onder leiding van de (leerling)stuurman en (leerling)bootsman van de wacht. Het gaat al gestroomlijnd, dit is duidelijk niet de eerste keer dat zij klaar staan om zeilen weg te halen. De stuurman blijft op het bovendek en geeft opdrachten, terwijl de bootsman op het dek bij de groot mast de lijnen verdeelt.

Tegen de reling aan staat de echte stuurman van de vaste bemanning. Trots kijkt ze naar de wacht die precies doet wat nodig is. Nog geen twee maanden onderweg en dit doen ze gewoon al zelf. De vallen worden losgegooid en de neerhaler-groep trekt het zeil zo snel mogelijk naar beneden, terwijl het schoot-team ervoor zorgt dat de zeilen niet te hard klapperen bij het laten zakken. Voor de stagzeilen hebben ze maar een paar minuten nodig voor de zeilen gestreken zijn. Als het straks rustig is, worden ze weer gezet. Dat duurt iets langer…

Gijs beschrijft het mooi in zijn blogje uit 2017-2018

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind. Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Lynn vertelt over haar scheepsovernamedagen vlak voor Dominica in 2018-2019

Fotograaf Lynn hier, met het laatste nieuws vanaf de Thalassa, die nu wel opvallend dicht bij land komt. En welk land! Ja, wij varen aan de andere kant van de wereld, naar Dominica. Het was vandaag niet een heel bijzondere dag. Ja, we zitten midden in de scheepsovername, ik ben iedere dag bezig met een het krantje en mijn camera en dat was het dan wel weer. Niet dat dat heel erg is, het is wel een welkome afwisseling na twee weken volop bezig te zijn geweest met school. Helaas is de wind nu een beetje gaan liggen, waardoor het nog even duurt voordat we land kunnen zien. Dat zorgt wel voor wat kopzorgen bij ons professionele keukenteam, want zullen we nu nog wel genoeg groente en fruit hebben voor de rest van de oversteek? Wat het dan weer goed maakt, zijn de ‘aftermovies’ die zijn gemaakt door twee SaS’ers. De een gaat over het deel van de reis van Amsterdam naar Tenerife en de ander over de tocht van Tenerife naar Kaapverdië. Wat is het toch ontzettend gaaf om te zien wat we allemaal voor bijzondere dingen we hebben meegemaakt! En dan zijn we nog niet eens aan de andere kant van de Atlantische Oceaan geweest. Hoe wordt het nog beter dan dit…

Lynn

De eerste virtuele scheepsovername

De eerste virtuele scheepsovername

Nog maar 300 NM varen naar Dominica… dus dat betekent SCHEEPSOVERNAME. Het is een onderdeel van School at Sea waar we erg trots op zijn en waar iedereen naar uitkijkt.

De scheepsovername is een periode die 300 nautische mijlen voor de aankomsthaven begint. Hoe lang zo’n scheepsovername duurt? Simpel: tot we er zijn! Dit kan anderhalve dag duren, of soms zelfs vier dagen als de wind wat tegen zit. De huidige windkracht is 3 beaufort en zal morgen wat toenemen. Aangezien we voor de wind varen, gaan we niet al te snel, dus deze scheepsovername kan nog wel eens een paar dagen gaan duren.

Tijdens de scheepsovernames wordt er aan alle studenten gevraagd een sollicitatiebrief te schrijven voor een functie aan boord. Een aantal functies moeten gevuld worden om het schip te kunnen varen. Er zijn ook functies die door de groep zelf bedacht kunnen worden. De invulling van de scheepsovername is geheel aan de groep.

De nautische bemanning doet een stapje achteruit en is alleen aanwezig voor vragen en voor de veiligheid. De docenten zijn vrij, zij kunnen mee gaan lopen met de wacht of op andere gebieden helpen als dit gevraagd wordt. De kok doet ook een stapje achteruit en is alleen nog vraagbaak. Dus pak een goed boek, zoek een lekker plekje op het achterdek, want de komende dagen is het relaxen voor het School at Sea-team!

Mattie uit School at Sea 2019/2020 beschrijft zijn eerste sollicitatiegesprek:

Vandaag was het zover, de dag van de sollicitatie voor de scheepsovername. Iedereen had de dag ervoor een sollicitatiebrief geschreven voor de functie die hij of zij tijdens de scheepsovername zou willen vervullen. Zelf heb ik gesolliciteerd voor kapitein. Dat vind ik echt een geweldige functie, aangezien ik er zoveel van zou kunnen leren.

In de ochtend hadden de kapitein en de onderwijscoördinator alle brieven doorgelezen en in de middag was het dan tijd om op gesprek te komen in de stuurhut om te zien of je het in je had om de functie op je te nemen. Eerst waren de zelfbedachte functies aan de beurt. Zo te horen ging dat allemaal heel makkelijk, maar toch begonnen bij mij de zenuwen op te komen. Na een uurtje waren dan nu de stuurmannen aan de beurt. Hierna was ik aan de beurt. Ik kreeg te horen van de mensen die voor stuurman hadden gesolliciteerd dat het heel wat serieuzer was.

Toen ik aan de beurt was, merkte ik hoe lastig ik het gesprek eigenlijk vond. Het was erg officieel en ik vond het lastig om uit mijn woorden te komen. Uit eindelijk ben ik het niet geworden. Toch heb ik er erg veel van geleerd en ik probeer het de volgende keer gewoon nog een keer.

Mattie

Nienke (ook uit 2019/2020) werd kapitein voor de eerste scheepsovername. Haar eerste dag als kapitein beschreef zij zo:

Vandaag was het eindelijk zo ver. De scheepsovername, waar iedereen al een hele tijd naar uitkeek, zou eindelijk beginnen. Maar Sam zou Sam niet zijn als hij dat niet op een leuke (vervelende) manier zou doen. Om 09:00 uur ging namelijk het ’schip verlaten’-alarm. Iedereen liep naar het middendek en begon een zwemvest aan te doen. Er werd nog snel een foto gemaakt en daarna werd het schip overgedragen aan de nieuwe kapitein. Ik hield mijn speech, want ik ben de nieuwe kapitein. De scheepsovername kon beginnen!

 

Iedereen ging enthousiast aan het werk, ook met zelfbedacht taken zoals het krantenteam en de documentairemakers. In de middag kregen we al de eerste dagkrant waarin de laatste roddels en nieuwtjes werden besproken. Overal op het schip was een relaxte sfeer, want niemand hoefde aan school en iedereen kon gewoon doen waar hij zin in had. Er ontstonden ook kleine feestjes, zoals in de keuken waar het licht uit ging en de discobol aan.

Ondanks dat het heel gezellig en relaxt was, merkte je dat iedereen heel serieus bezig was met zijn of haar functie, zoals de hotelmanager, die ervoor zorgt dat alles wordt schoongemaakt en nog een keer samen met een paar matrozen alle stores ging tellen.

Aan het einde van de dag was iedereen moe, maar zeer tevreden over de eerste dag van de scheepsovername.

Kapitein Nienke

Luka uit School at Sea lichting 2018/2019 beschreef haar eerste taak tijdens de eerste scheepsovername van haar jaar:

Het was een geweldige dag vandaag. Geen wonder, want het was de eerste scheepsovername van School at Sea 2018-2019! Ik ben journalist geworden en samen met een klein groepje ga ik elke dag om vier uur een krantje uitbrengen. Het geeft wel wat stress, maar ook motivatie. De dag begon met een bespreking, dat betekent dat we gingen bespreken wie wat ging doen. Ik mocht een grappig stukje over de wacht schrijven, de dag van de wacht van één tot vijf in één zin samenvatten en iets schrijven over wat er allemaal voor leuks is gespot. Het is geweldig hoeveel je te weten komt als je meer op de details let.

 

Ik moest vandaag niet alleen het krantje uitbrengen, maar ook de stores tellen. Het eten dat we aan boord hadden is namelijk niet goed bijgehouden, waardoor we alles opnieuw moesten tellen. Na het tellen van het voedsel in de banken was ik zo opgelucht dat ik klaar was. Na tien minuten werd ik geroepen, omdat ik een bank vergeten was. Dat was teleurstellend. Gelukkig kregen we bij het middendekje een speech over dat het tellen heel goed is gegaan en alles nu goed is opgeschreven. Wat een opluchting! Tijdens het middendekje mochten we ook de krant uitbrengen, de kapitein had een kleine introductie gemaakt waarna wij ze hadden uitgedeeld.

 

Naderhand was de kapitein nog naar ons toegekomen, waarin ze had gezegd dat ze het krantje heel goed vond en dat iedereen het heel leuk vond. Nou, dat is gewoon een moment van trots. Nu op naar Dominica!!!

Luka

 Ken heeft een hele lijst weten op te stellen over zijn eerste scheepsovername in 2016/2017

Dit was de eerste volle dag van de scheepsovername. Waarschijnlijk vraagt iedereen thuis zich af wat voor functies er allemaal waren (stuurhutpurser en master-ninja!? Moet ik mij zorgen maken?). Geen paniek! Je hoeft je hoofd er niet langer over te breken, want hier is de epische:
COMPLEET GEHEEL VOLLEDIG NIKS MISSENDE LIJST VAN ALLE FUNCTIES BIJ DE SCHEEPSOVERNAME
– Gymleraar (Mark, Marit) De Gymleraar heeft sportlessen georganiseerd tijdens de scheepsovername. Een parcours met allerlei oefeningen zoals ramentillen en sit-ups.
– Kapitein (Pim) De kapitein is verantwoordelijk voor alles wat er aan boord gebeurt. Hij moet er voor zorgen dat alles goed gaat. Ook maakt hij de wachtschema’s en bepaalt hij de koers.
– Stuurmannen (Sophie, Jeroen, Thibault) De stuurmannen zijn verantwoordelijk voor de wachten. Ze beslissen of er zeilen omhoog/omlaag moeten en wat de precieze koers is.
– Bootsmannen (Isa, India, Ken) Holyshit, dat ben ik. De bootsmannen moeten het hijsen van de zeilen aansturen door te zeggen waar iedereen moet staan en welke lijnen ze moeten aantrekken. Ook zorgen ze tijdens de wacht dat iedereen z’n taakjes doet zoals de machinekamer checken op de druk van de watermaker en wc’s schoonmaken.
– Hotelmanager (Olivia) De Hotelmanager moet er voor zorgen dat alles schoon is. Zij was ook verantwoordelijk voor de grote schoonmaak toen we aangekomen waren.
– Machinisten (Lika, Lennard) De machinisten doen alles in de machinekamer zoals het vuile water afpompen, de watermaker aan/uit zetten en de generator uitzetten en de accu weer aan. Ook hebben ze de machinekamer weer eens schoon gemaakt, want die was heel goor.
– Bakker (Wouter) De bakker bakt broodjes. Hieronder vielen ook hotdogbroodjes en puddingbroodjes!
– Banketbakker (Simone) De banketbakker zorgde voor lekkere toetjes en 4 uurtjes, waaronder puddingbroodjes en een soort kersenchocoladebonbon, mmmmmh.
– Chef-kok (Carolina) De chef-kok moet de keuken aan sturen en er voor zorgen dat er lekker eten op tafel komt.
– Koks (Veerle, Meike) De koks fixen de keukendienst voor een aantal dagen.
– Master-Ninja (Koen) De master-ninja doet gewoon de keukendienst, maar hij heeft zijn snijdiploma al gehaald, waardoor hij met de scherpere messen kan choppen.
– Voedingsdeskundige (Emília) De voedingsdeskundige kan je advies geven over je voeding en ze overlegt met de koks over een goed gebalanceerd ontbijt. Ook heeft ze de Healthy-Planners (dat klinkt als een groep kalenders, wel heel gezonde kalenders) met een paar anderen opgericht. Zij eten geen lekkere dingen.
– Stuurhut-purser (Iris) De Stuurhut-stewardess is de persoonlijke bediende van de crew die nu niks hoeft te doen. Ze heeft een walkietalkie waarmee ze opgeroepen wordt.
– Scheepsdoktors (Amelia, Nikki) De scheepdoktors hebben van alles geleerd van Erik de dokter. Ook konden ze je natuurlijk helpen als er iets was.
– Scheepsartiest (Kika) De scheepsartiest maakt tekeningen van mensen aan boord in hun natuurlijke habitat.
– Matrozen (de rest) Matrozen lopen wacht en helpen het schip varende te houden.

Ken

P.S. Er is ook bijna een zwaardvis gevangen (je weet wel, zo’n mislukte narwal die héél lekker smaakt zeggen ze).

De oceaan – een machtig mooie leerplek

De oceaan – een machtig mooie leerplek

Tijdens de eerste oceaanoversteek naar Dominica is er veel tijd. Tijd om over de oceaan uit te staren, maar ook tijd om meer te leren. Meer te leren over jezelf en meer te leren over het schip en natuurlijk gewone schooldagen vol te maken.

Het leren over het schip gaat door middel van zogenaamde sailtraining lessen. Deze zijn soms “klassikaal” en soms tijdens de wacht. Het zeil zetten leer je door te doen, maar waarom moet een zeil op een bepaalde manier gezet worden? Welke koers varen wij en hoe zet ik die in een zeekaart? Wat is een Mercator-projectie eigenlijk? Waarom varen we via de Kaapverdische Eilanden naar het Caraïbisch gebied? Welke winden heersen op dit halfrond en waarom? Welke boeken heb ik nodig om dit te leren?

Al deze vragen en meer worden beantwoord tijdens deze lessen. In een volgend blog meer over de inhoud – nu eerst de ervaringen aan boord.

Gijs uit School at Sea jaar 2017-2018 schrijft hierover.

Gisteravond had ik wacht, en ik was wachtleider. Dat houdt in dat je verantwoordelijk bent dat alles gebeurt wat er in de wacht moet gebeuren. De stuurvrouw Lucie zei op een gegeven moment dat we elke dag gingen oefenen met het weghalen en weer zetten van de bovenste zeilen van elke mast. Dit moet omdat we alles heel snel weg moeten kunnen halen als er in het Caribisch gebied ‘squalls’ komen, wolken met plotselinge sterke wind.

Omdat ik wachtleider was moest ik organiseren dat de drie bovenste zeilen werden weggehaald, en weer werden teruggezet, zonder dat ik zelf de lijnen zelf mocht aanraken. Dan is het belangrijk dat je de juiste mensen bij de juiste lijnen zet. Je moet ervoor zorgen dat iedereen bij de juiste lijn staat (waar er nogal veel van zijn), en dat je bijvoorbeeld niet één heel klein en licht persoon bij een lijn zet die een heel groot zeil zet, waar dus heel erg veel kracht en gewicht voor nodig is. Daarnaast moet de timing en communicatie goed zijn. Als bijvoorbeeld de neerhaler vast zit, kan je zo hard aan de val trekken als je wilt, maar het zeil zal niet omhoog komen. Het is allemaal goed gelukt. Het zit allemaal best logisch in elkaar, maar toch vind ik het best vet om te zien dat ik anderhalve maand helemaal niks snapte van wat ik van de stuurman of –vrouw moest doen, en dat ik nu zelf mensen kan aansturen.

Gijs

Iris uit School at Sea jaar 2016-2017 schreef

Ik was lekker mijn sailmail aan het lezen en aan het nadenken wat ik in godsnaam moet gaan solliciteren voor de scheepsovername. Ik heb werkelijk waar nog geen idee, maar toen zag ik dat ik aan de beurt was om een blogje te schrijven dus vandaar. Vandaag had ik wachtdag en ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zeilen best leuk begin te vinden. Als je het een beetje snapt en je een gezellige wacht hebt, kan het echt heel leuk zijn. We hebben ook eindelijk de passaatwind te pakken dus we gaan met een goede snelheid richting Dominica.

Na mijn wacht om 13.00 had Jelle (onze kok, die overheerlijk kan koken) meegeholpen in de keukendienst wat betekende dat er een heerlijke Mexicaanse maaltijd op ons stond te wachten. Hierna kregen we EHBO les van de dokter en de docenten. Vorige week hebben we een uitgebreide presentatie gehad over alle theorie van het reanimeren, beademen, iemand in de stabiele dwarsligging neerleggen en ga zo maar door. Er waren nu vier situaties nagespeeld die je langsliep met een groepje van drie. Het was leuk om te doen en we hebben veel geleerd.

Iris

De nachtwacht

De nachtwacht

‘En jij, Robin?’

Verschrikt keek ik op van het kompas, weggehaald uit mijn gedachten. Iris keek me vragend aan. ‘Sorry, wat zei je?’ Ik had niet op het gesprek gelet, al was het eigenlijk mijn taak om overal een oogje in het zeil te houden.

Het was nacht. De wind was gunstig en de hemel helder. Ik stond aan het roer terwijl mijn wacht de uitkijk deed. Eigenlijk was ik wachtleider, maar we kenden elkaar goed genoeg om te weten wie welke taken wilde doen, dus was er niet zoveel om te leiden. In totaal waren we met vijf man op het dek, de rest van het schip lag al te slapen, en al hadden we niet zoveel uitkijk nodig, het was gezelliger met de hele wacht erbij.

‘Als je nu een ding uit de supermarkt kon toveren, wat zou het zijn?’ Ik moest lachen, omdat het de vraag was die het meeste werd gesteld aan boord. Ik had kunnen verwachten dat het gesprek over eten zou gaan. ‘Dropjes.’ Om voet bij stuk te zetten knorde mijn maag bij de gedachte eraan.

 

Al ruim een week was voorbij gegaan in deze sfeer en dit ritme. Dat betekende ook dat er al ruim een week voorbij was gegaan zonder land in zicht, en het leek erop dat iedereen zich inmiddels had aangepast aan het leven tijdens de oversteek. Sommigen vonden dit lastiger dan anderen, want waar de uitgestrekte horizon voor de één alleen maar bevrijdend was, was het voor de ander een grote leegte. Hoewel het eten niet altijd even lekker was en we wakker gemaakt konden worden om te helpen met zeilen, vond ik het zelf heerlijk. De ploegen waren hard aan het werk en we leerden het schip, maar ook elkaar, steeds beter kennen. Soms was dat confronterend, maar meestal heel fijn. De groep zag ik echt als mijn chaotische, grote familie en het schip als mijn thuis. Eerlijk gezegd doe ik dat nu nog steeds.

 

Het was die nacht stil aan boord, afgezien van het geruis van de wind in de zeilen en wat geklets op het bovendek van mijn wacht. Af en toe waren er kleine plonsjes te horen in het water, waarschijnlijk van de vliegende vissen, en soms kraakte het roer of de zeilen een beetje als ik bijstuurde. Verder was er niks. Niks dan ontelbaar veel sterren, de wind en het water.

Ik keek om me heen en zuchtte.

We waren bijna op de helft van de oversteek, en dus ook bijna op het midden van de Atlantische Oceaan, hoe onwerkelijk dat ook mocht zijn. Voor School at Sea kende ik de oceaan alleen nog maar van wereldkaarten, waar het vooral groot en blauw was geweest. Het grote gedeelte klopte, maar tot mijn verbazing was de oceaan nooit gewoon blauw. Er was altijd wel een andere kleur in te zien. Met elke golf leek er een vleugje groen mee te gaan, bij elk schuimkopje wat extra paars. Er waren avonden waarop de zee ons deed vermoeden dat het water brandde terwijl de zon onderging. Er waren nachten waarop we geen onderscheid konden maken tussen de zwarte sterrenhemel en de donkere golven. Maar gewoon blauw? Nee dat was het geen enkele dag.

 

Wanneer ik dit vertel, en zeker wanneer ik erbij vertel dat we zeventien dagen over deze oversteek hebben gedaan, vragen veel mensen me hoe het was om dagenlang geen land in zicht te hebben. Ze denken meestal dat ik opgesloten zat op het schip en in een zekere zin was dat ook zo, puur doordat ik omringd was met water en van boord af gaan geen optie was.

Maar op veel meer mogelijke manieren was ik vrij.

Geen land in zicht betekende dat er een hele wereld stond te wachten om ontdekt te worden. Het hield in dat de horizon eindeloos ver weg was van het schip, en dat oneindige vrijheid ertussen lag. Midden op zee zijn was uniek. Het gaf me dat avontuurlijke gevoel en van die kriebels in mijn buik. Als er een moment is geweest waarop ik verliefd werd op de zee, dan was het toen.

Ik vond de dagen op zee dan ook fijner dan die aan land. Aan land is er overal chaos en nieuws. Er gebeurt te veel tegelijk en de enige constante die er is, is verandering, ook al lijkt elke week weer hetzelfde te zijn. Aan land is iedereen afhankelijk. Werk, familie, vrienden, verwachtingen. Aan land worden de kleine problemen grote vraagstukken, en grote vraagstukken gepresenteerd als kleine problemen. Ik ga er naar bed met het idee wat ik die week nog moet doen, en wacht elke keer weer op het weekend, om daarna een hele week lang weer precies hetzelfde te doen. Aan land zijn houdt me daarom in zo veel dingen tegen, alsof ik opgesloten ben in een gouden kooi, elke keer weer opnieuw.

Op zee daarentegen mogen de dagen dan wel op elkaar lijken, maar ik hoef ze daar niet van elkaar te onderscheiden. Ik heb er geen andere verplichtingen dan de verplichtingen die ik aan het schip heb. Als ik op zee ga slapen, voel ik me voldaan. Daar zijn er namelijk geen torenhoge sociale of prestatiegerichte verwachtingen, laat staan duizelingwekkende vraagstukken die me wakker houden. Op zee worden de problemen met aandacht aangepakt, omdat er geen duizend dingen zijn die de focus weghalen. Op zee wordt er niet met een planning of een to-do lijst gewerkt, wat een onzin. Het enige wat je daar nodig hebt is de wind, het water, het gereedschap, wat hulp van anderen en je twee eigen handen. Dat is alles, en dat is meer dan genoeg. Het is niet dat ik niet dankbaar ben voor alles wat ik aan land heb, of voor alles wat ik heb kunnen bereiken. Geloof me, na een halfjaar lang op een schip wonen ben ik dankbaarder dan ooit voor dingen als de supermarkt. Het is gewoon dat ik heb mogen proeven van de vrijheid, en dat ik niets anders meer zou willen dan mezelf erin onderdompelen.

Dus nee, ik heb me nooit opgesloten gevoeld. Op die grote oceaan is er juist een vrijheid die ik nog nergens anders heb gevonden. En mijn hemel, wat kan ik dat soms missen.

Robin (School at Sea 2017-2018)

 

En virtueel zijn de trossen weer los!

En virtueel zijn de trossen weer los!

Het is tijd om te gaan! Dat zeggen ze dan aan boord. Een groep van 36 jongeren die klaar is om die grote uitdaging aan te gaan. Genoeg inkopen gedaan, genoeg zeiltjes gehesen en laten zakken, genoeg van AL die dagen op land… Het is tijd om de oceaan over te steken.

Elly van School at Sea lichting 2019/2020 beschreef het mooi:

Vandaag was het de dag van het begin van de grote oversteek. Voor vertrek kregen we nog wat mooie woorden van onze kapitein Sam. Helaas zouden we het tijdens de oversteek zonder WiFi moeten doen, maar dat kon de pret niet drukken, want wij zouden beginnen aan onze eerste oceaanoversteek! Dag Afrika, dag schattige marktjes en mooie kleuren stof. Klaar voor de andere kant.

 

We waren nog maar een paar minuten onderweg toen we de eerste dolfijnen spotten. Een paar werden er al snel meer, er zwom een hele groep met ons mee. Ze kwamen zo dichtbij dat we ze bijna konden aanraken. Al snel stond iedereen op de boeg. Een ultiem geluksmomentje, hier was geen WiFi voor nodig. Na een nog mooiere zonsondergang zat mijn wacht erop en was ik klaar om te gaan slapen.

 

Caribbean, here we come!

 

Elly

Inge uit lichting 2018/2019 vertelt over haar overwinning aan het begin van deze grote oceaanoversteek

Vanochtend werd ik een beetje verward wakker in mijn nieuwe bedje na de enorm chaotische huttenwissel van gisteren. Vandaag is de grote dag: we verlaten Kaapverdië en we beginnen aan onze eerste grote oversteek. Ik had gelijk wacht van 13:00 tot 17:00 uur. Het was supermooi weer en lekker warm, perfect om de mast in te gaan. Ik was nooit hoger dan platform één gekomen tijdens het varen, dus dit werd de eerste keer voor mij. Klimmend naar boven was het uitzicht al heel mooi. Nu ben ik tot het tweede platform gekomen en heb ik daar zelfs de stagzeilen uitgepakt en de razeilen rechtgetrokken. Na de klusjes die we moesten doen in de mast konden we pas echt even genieten van het uitzicht helemaal bovenin de mast. En wauw, dat was echt heel vet! Het zonnetje scheen op de oceaan en er was een zachte warme wind. Achter ons werd het mooie Afrika steeds kleiner terwijl we voor ons alleen maar water zagen: ons uitzicht voor de komende weken. Na te hebben genoten in de mast en mijn boekje voor Engels te hebben gelezen bij de ondergaande zon, kwam het gevoel: ik ben thuis.

 

Inge

Angelo de taxichauffeur

Angelo de taxichauffeur

Windtechnisch en historisch gezien zijn de Kaapverdische eilanden een belangrijke stop. In de tijden van de grote oceaanreizen naar Amerika en het verre Oosten, stopte men hier voor een laatste keer vers water en, vooral, vers fruit. Scheurbuik was de reden dat veel schepen met anderhalf keer de benodigde bemanning vertrokken. In de maanden op zee, zonder motor en zonder weersvoorspelling, werden de zeelieden ziek en bij terugkomst was nog maar een deel in leven. Een groot aantal stierf aan scheurbuik. Eerst werden ze lusteloos en hadden ze weinig zin in werk, daarna kregen ze buikpijn, verkleurende huid en uitvallende tanden. Een ziekte die we vandaag de dag niet meer kennen, genezen door simpelweg een goed dieet. Voor de liefhebber worden deze ziekte en de oplossing prachtig beschreven door Steven J. Brown in Scurvy: How a Surgeon, a Mariner, and a Gentlemen Solved the Greatest Medical Mystery of the Age of Sail.

Ook voor de wind is het een belangrijke stop. Vanaf de noorderbreedte van de Kaapverdische eilanden wordt de Passaatwind steeds constanter. Hier kun je bijna zeker zijn van een noordoostelijke wind met windkracht 4 tot 5 en soms zelfs iets krachtiger met windkracht 6 à 7.

Voor School at Sea is er nog een reden om de eilanden aan te doen. Simpel gezegd omdat ze uniek zijn. De van oorsprong Portugese kolonie (sinds 1975 onafhankelijk) hoort bij het Afrikaanse continent. Ook is ieder eiland anders: een zanderig eiland, een bergachtig eiland, een bebost eiland. School at Sea bezoekt de stad Mindelo op São Vicente. Een prachtig eiland met een uitstekende versmarkt! Dit is een korte stop, maar één ding slaan we niet over. De rondrit met Angelo de taxi-man!

In 2018/2019 beschrijft Elzelien het zo:

Wat doe je als je op een eiland in Afrika bent? Dan stap je met zijn allen in een klein busje, doe je de raampjes open, zet je een bijzonder muziekje aan en ga je genieten van hoe mooi het allemaal is! Vandaag werden we rondgereden door Angelo.

 

Eerst reden we naar de Green Mountain (Monte Verde). Onderweg stopten we nog even, want eerst moest het andere busje tanken en vervolgens wilde Angelo nog even naar de supermarkt. Toen konden we echt gaan! We reden Mindelo, de grootste stad op het eiland, uit en gingen we de berg op. Terwijl we naar boven reden zagen we op de berg allemaal kleine maïsplantages, waar af en toe iemand op aan het werken was.

 

Bovenop hadden we een supermooi uitzicht: we konden het hele eiland en zelfs de eilanden naast ons eiland zien. Bovendien waren er boven een aantal theeplantjes waar we aan konden ruiken. Ook hingen er een soort doeken met daaronder buizen: dit was hun manier van irrigatie. Regen en het water uit de wolken komt in die doeken en komt via de buizen eronder bij de planten terecht. Ik vond het supergaaf om te zien, want dit hebben we niet in Nederland. Vervolgens kwamen we nog langs een hele hoop mooie strandjes en een plek met een reuzenschildpad

 

Elzelien

Minke Broekens maakte in 2018/2019 een filmpje van haar hele jaar, samengevat in 5 minuten. Op seconde 30 komen ze aan op de Kaapverdische eilanden!

In School at Sea jaar 2019/2020 beschreef Dide het ook:

Na ons bezoek aan het strand gisteren, stonden er vandaag 37 SaS’ers te springen om het land op te gaan. De groep werd opgesplitst in twee groepen: groep 1 ging in de ochtend op excursie en kreeg in de middag vrije tijd en groep 2 net andersom.

 

Precies op tijd zat groep 1 in de busjes van onze chauffeur Angelo. De motor startte en daar gingen we. Met Afrikaanse muziek op en een fris briesje door de raampjes scheurden we naar bijzondere plekken op het eiland, zoals een schildpaddenverzorgingstehuis en prachtige stranden. Wonderbaarlijk genoeg hielden de krakkemikkige busjes het vol en bereikten we zelfs het hoogste punt van het eiland, met een prachtig uitzicht en zicht op de Thalassa als resultaat.

 

Nadat groep 1 weer veilig was aangekomen bij het startpunt, kon groep 2 beginnen aan de rondrit en kreeg groep 1 vrije tijd. Vrije tijd betekent voor de SaS’ers vooral bellen en eten en dus vonden we, na even zoeken, een cafeetje met zowel heerlijke taartjes als goede WiFi.

 

Dat we in Afrika waren was nu wel te merken… We bezochten een markt, kochten écht Afrikaanse tasjes en blousejes en speelden tafelvoetbal tegen de locals. Eén van de SaS’ers was niet tevreden met zijn aankopen en besloot een ruilactie te starten, wat hem, boven onze verwachtingen, zelfs lukte. Nadat we zelfs van een lokale rapper yoghurt en fruitsap hadden gekregen, gingen we nog eens terug naar hetzelfde cafeetje en belden we nog heel even naar huis, voordat we onze telefoons weer moesten inleveren. Met de bijboot bracht Sam ons terug naar huis waar we traditiegetrouw de zaterdag afsloten met de geliefde filmavond.

 

Dide

In School at Sea jaar 2017/2018 beschreef Fien het als volgt

We liggen voor anker voor de kust van Sao Vicente. Vanochtend werd iedereen wakker in de hangmat. We hebben voor het eerst onder de sterrenhemel geslapen en dat zag er heel leuk uit, al die gespannen hangmatjes kris kras over het dek.

 

Vandaag zijn we met een busje een rondrit gaan maken over het eiland. Als we van het schip af willen moeten we met onze bijbootjes naar het kleine haventje, en daar gingen we dan aan land. We gingen in twee groepen, de wachtgroep en schoolgroep apart. Vanuit de haven moesten we verzamelen, en daar was een man met een T-shirt van School at Sea aan.

 

Deze man ging ons alle mooie plekjes van het eiland laten zien. We reden in een gammel busje heel hard over het eiland heen. Van de ‘’rijke binnenstad’’ kwamen we langzamerhand bij zelf gebouwde huisjes van mensen die uren moesten lopen om bij het stadje te komen. Terwijl we met ongeveer acht man in dat busje zaten waren er allemaal mensen die ons aankeken en die naar ons wezen. Ik voelde me echt een enorme buitenlander. De natuur was daarentegen zo ontzetten mooi, heel droog dat wel. We gingen een berg op met het busje, en vanaf de top kon je enorm goed de stad overzien. We zagen zelfs een piepklein scheepje, dat dus de Thalassa moest voorstellen, niet groter dan een vingertopje vanaf daar. Nadat we terug waren van de rondrit, kregen we nog een beetje vrije tijd om daarna vervolgens weer terug te keren naar ons huis, de Thalassa.

 

Fien B