Huh!?

Vandaag was het 1 april en de wacht had goed zijn best gedaan om grappen uit te halen.

Toen ik half slapend mijn hut uitliep naar het ontbijt zag ik al dat er vershoudfolie voor een van de deuren was gehangen. Ook waren alle hutbriefjes verplaatst, waardoor ik nu volgens de briefjes in het herentoilet slaap. Terwijl ik langzaam mijn ontbijt naar binnen lepel, zakken er twee mensen door de bank omdat de plank eruit was gehaald. Die trokken een heel verbaasd gezicht toen ze door de bank zakten en de hele eetzaal lag in een deuk. We zijn toen gewoon op het randje van de bank gaan zitten zodat je niet kon zien dat er iets mis was met die bank. Ook was de klepel van de eetbel verstopt en bij het schoonmaken van de wc bleken er plakbandjes op de kraantjes te zitten.

Toen de wacht naar binnen kwam om te melden dat er orka’s op dolfijnen aan het jagen waren, reageerde niemand omdat iedereen dacht dat het een grap was. Het is tot op heden niet duidelijk of er nu echt orka’s te zien waren of niet…

Maaike

Een dag vol verrassingen

Vandaag stond ik om 08:30 uur op zoals gewoonlijk. Toen iedereen van de schoolploeg er was, werden we verrast door heerlijke muesli van de keukendienst. We aten verscheidene porties voor Sander iedereen aanspoorde om aan school te gaan.

Ik begon die dag vol goede moed met Latijn; het zou de bedoeling zijn om die dag Latijn af te ronden, wat me helaas niet lukte. Vlak voor het elfuurtje kregen we echter een salonnetje. Deze keer was voor mij het minst leuke salonnetje, want Sam vertelde ons dat er bij aankomst in Nederland iemand naar huis gestuurd zou worden en diegene dus niet de laatste dagen aan boord mee zou maken. Ik zal niet ingaan op de details.

De sfeer was daardoor redelijk bedrukt, maar om iedereen een beetje op te peppen na het salonnetje had de keukendienst een speciaal elfuurtje: ze maakten warme chocolademelk en een appeltje erbij. Om dan toch even verder te gaan met het menu van die dag; we aten tijdens de lunch spaghetti bolognese en later die dag zongen we nog voor een jarige en aten we natuurlijk poffert cake.

’s Avonds aten we brood, en al dit lekkere eten en de jarige maakten de dag toch nog een beetje goed.

Lucas

Bijna thuis

Vandaag had ik school. Ik zat in de salon. Toen werd ineens mijn fantastische werkhouding verstoord door de wacht van 09:00 tot 13:00. Zij moesten alle stores tellen. Gelukkig voor hen is de voorraad een stuk kleiner dan toen we vertrokken uit Bermuda. Wonder boven wonder werd er suiker gevonden in één van de banken, terwijl we dachten dat dat allang op was! Anderzijds zijn de twaalf pakken melk die we nog hadden moeten hebben, spoorloos verdwenen. Tellen is dan ook heel moeilijk.

Zelf had ik daar ook last van, want ik zat te strijden voor wiskunde maar dat lukte niet zo goed. Hoewel alle scholen in Nederland dicht zijn en mijn school daarom geen toetsen opstuurt, wil ik wel goed voorbereid zijn als ik weer thuis kom. Thuiskomen… Dat duurt nog maar een paar weken en iedereen aan boord kijkt er anders naar. De één wil voor altijd aan boord van de Thalassa blijven, de ander heeft al wekenlang heimwee. Zelf heb ik het ene moment het ene, het andere moment het andere.

Lisabeth

White Squall

Het was weer eens zaterdagavond, dit betekent filmavond! Net zoals altijd konden we weer stemmen op drie films. Deze keer ging het om Home Alone, Life of Pi en White Squall. De film met de meeste stemmen was deze keer de White Squall.

Om 21:00 uur werden de geluidsboxen nog even zeevast gezet en dit was wel nodig aangezien we erg heen en weer gingen. Iedereen had zijn plekje in de salon gevonden en er ging zelfs popcorn rond. White Squall is een avontuurlijke film uit de jaren ’90 over jongeren op een groot zeilschip, een beetje zoals School at Sea. De jongeren lopen net zoals wij wachten en zeilen de wereld over. Op het schip vinden situaties plaats die wij ook aan boord hebben. En, het belangrijkste: het is een waargebeurd verhaal.

Tijdens een van de wachten is er een ontzettend grote bui, de kapitein en bemanning kunnen niet meer ingrijpen en het is te laat, ze zinken. Twee jongeren, de vrouw van de kapitein en de kok verdrinken. De kapitein wordt aangeklaagd omdat hij verantwoordelijk was, maar hij wordt onschuldig verklaard.

Het was een hele indrukwekkende, goeie film. Sommige mensen gingen toch iets minder gerust dan normaal slapen, terwijl anderen juist volledig op de wacht vertrouwden.

Lianne

Weer een koude dag op zee

Het was weer eens zover voor mij: om 05:00 uur ’s morgens je bed uitgetrokken worden om 20 minuten later op de brug te verschijnen. Deze dagen heb je die 20 minuten ook zeker wel nodig. Omdat het zo koud wordt, doen de meesten al wel tien lagen aan en nog steeds hebben sommigen het koud. Als je dan klaar bent met je wacht, loop je de salon in en zag je alle andere SaS’ers het heel koud hebben binnen. Sommigen gaven al als advies om één minuut naar buiten te gaan en dan weer binnen te gaan zitten. Als je dan binnen zou komen, zou je het heel erg warm krijgen.

Als er een zeil gezet moest worden, kwamen alleen de echte strijders helpen en als het dan klaar was, zat je te kijken naar hoe de SaS’ers waren veranderd in wandelende ijsstokjes. Na de wacht was het vooral slapen en eten en daarna was het weer zover om vier uur buiten te gaan spelen. Dik ingepakt strompelden de ijsmannetjes dan weer naar buiten. Klaar om het koud te krijgen. Toen die wacht ook weer voorbij was en we weer eens kletsnat de salon binnenliepen, werden we wel beloond met een filmavond in de salon. Ook had ik die dag gelukkig douchedag. Wel was ook die koud, maar als je dan klaar was met douchen leek het overal binnen juist heel erg warm.

Er werden voor de film nog wat pitches gegeven voor onze T-shirtopdruk en nog een filmpje getoond. Dit was dan toch weer een leuk einde van een koude dag op zee.

Lara

Weer dat weer

Vandaag was ik getuige van een heel snelle weersomslag. De hele dag was het mooi weer. Het zonnetje scheen en af en toe waren er een paar wolken. We konden eindelijk weer buiten zitten zonder een zeilpak aan te hebben. Sommige mensen deden zelfs hun school buiten, anderen gingen, misschien wel voor de laatste keer met mooi weer, de mast in.

Ik had wacht van één tot vijf. Aangezien er geen wind was, voeren we op de motor en hoefden we weinig te doen met de zeilen. We konden dus lekker chillen op de brug. Aan het eind van de wacht moesten we de stuurman de bezaanmast in hijsen, want de onder- en bovenbezaan moesten ingepakt worden; die zouden we het laatste stuk naar Nederland toch niet meer gebruiken. Omdat er geen ladder is om naar de bezaan te komen, had de stuurman zich vastgemaakt aan de val van het grootbezaanstagzeil. Nadat hij boven was, keek ik even om me heen en opeens zag ik in het oosten donkere wolken. Dit was ongeveer om 17:00 uur. Een kwartier daarna begon het opeens harder te waaien en nog een kwartier later was het hondenweer en zag je nergens meer een zonnetje.

Gelukkig was mijn wacht al afgelopen, want de vijf-tot-negenwacht kwam drijfnat de salon binnen. Zo zie je maar weer dat weer ontzettend snel kan omslaan.

Kris

Een dagje op de hele grote oversteek

Ik stond vannacht op met een gevoel van “neeeee, niet weer naar buiten in de kou met al die thermolagen”, maar goed je bent toch de wacht en dus verantwoordelijk voor het schip. Dus, ja hoor, ik kwam er al uit, met twintig minuten om me aan te kleden, die zeker ook wel nodig waren gezien de vijftien lagen die ik aanhad.

Eenmaal op de wacht aangekomen was ik natuurlijk toch wel heel blij dat ik weer wacht had. Al die sterren en dat windje dat je voelt zijn echt genieten! Ook al hebben we nu al bijna drie weken geen land meer gezien, maken de sterren, dolfijnen en walvissen dat weer helemaal goed. Na mijn één-tot-vijfwacht ging ik weer lekker slapen om vervolgens om 12:30 uur weer gewekt te worden voor mijn volgende wacht waarin ik geen sterren meer boven aan de hemel zag, maar een stoet pilot walvissen en een partij grote en heftige golven. Echt heel erg gaaf. Als je aan het roer stond, moest je je goed vasthouden als het schip heen en weer ging. Dit was dus zeker weer zoals elke dag een dag om niet te vergeten.

Isabella

Walvisje hier, walvisje daar, overal een walvis

Het blogje van vandaag zal gaan over hoe ik eerst normaal aan school zat, totdat er opeens iemand in salondeur stond en de mededeling bracht: “WALVIS, WALVIS en nog meer WALVISSEN!” Iedereen die met school bezig was, schrok hiervan op natuurlijk en rende naar buiten.

Ik zat achter de computer mijn boekverslag van ‘Fette Ferien’ te typen, toen dit gebeurde. We renden als een soort kudde schapen achter elkaar aan om maar die walvis te zien. Eenmaal boven bleek dat de walvis niet het enige was wat je kon verwachten. Er was ook natte sneeuw. Ja, u hoort het goed, natte sneeuw midden op de oceaan.

Na wat bibberen hier en bibberen daar doken de walvissen één voor één op. Eerst naast het schip aan bakboord maar daarna ook achter het schip. Na wat ooh en aahs begon iedereen het te koud te krijgen en gingen we maar weer naar binnen. Na wat zoekwerk in een boek kwamen mensen erachter dat het pilot whales waren, ofwel iets grotere dolfijnen. Nadat het nog een paar keer gebeurde dat deze pilot whales opdoken, kwam een van de mede-SaS’ers met de opmerking: “Het zijn maar pilot-wales!”, waarop werd gereageerd met: “Deze sh*t zie je niet elke dag in een Nederlandse vijver!”, en dat was het einde van de discussie.

Hidde

Creatieve combinaties

Vandaag had ik keukendienst; dat was even anders dan normaal gesproken. Doordat we zo lang op zee zitten, hebben we ook steeds minder gevarieerd eten. Je moet dus tijdens je keukendienst creatief zijn in dingen bij elkaar pleuren om er iets lekkers van te maken. Je maakt dingen die je thuis nooit zou maken, omdat je hier niet een supermarkt hebt waar je alles kan halen. Hier heb je de stores en daar moet je zuinig op zijn, want de stores kunnen op gaan. Hoe langer we dus nu op zee zitten, hoe creatiever de keukendiensten moeten zijn.

Ik vind het eigenlijk niet echt een probleem. Ja natuurlijk, we kunnen niet zo uitgebreid eten als thuis, maar we krijgen wel gewoon genoeg te eten. Als je dan eenmaal keukendienst hebt, vind ik het juist leuk om creatiever te zijn en om te kijken wat lekker is bij elkaar. Ook leer je veel beter om verschillende kruiden te gebruiken en daarnaast leer je alle kastjes kennen, want overal is altijd nog wel een restje of iets waarmee je iets nieuws, creatiefs kan maken.

Ook vandaag was het weer gelukt en het was me weer een keukendienst.

Elsa

Waar was de stilte voor de storm?

Vandaag was de laatste dag van de scheepsovername. Na twee dagen rustig weer was het gedaan met het rustig zeilen. Die nacht zou de wind toenemen en vijftig graden draaien, maar wel precies de goede kant op die we nodig hadden om koers te zetten naar huis, Nederland! Het draaien van de wind was de eerste keer die nacht dat ik, de kapitein van deze scheepsovername, werd gewekt.

Aangezien de wind flink toenam, werd ik later nog een keer gewekt om te overleggen met mijn stuurman.

Later die nacht knapte de schoot van de bovenmars en nog later kwam er een scheurtje in de buitenkluiver. Beide keren werd ik gewekt om, als kapitein, even te komen kijken. Slapen zou maar even moeten wachten. Gelukkig konden we na al deze pech tot aan de middag gewoon doorvaren.

De gehele scheepsovername stond er al een beloning klaar voor de wacht die als eerste tien knopen zou aantikken. Tijdens de één-tot-vijfwacht in de middag was het zover; de tien knopen werd gehaald. Aangezien er ook nog buien aankwamen, besloten we zeil weg te halen. Uiteindelijk voeren we op alleen het grootzeil en de stagfok nog steeds acht knopen. Het was duidelijk: er kwam een stormpje aan die avond.

Om 17:00 uur was de scheepsovername over en gaf ik het schip terug aan Sam. Net op tijd want in de avond stond er veertig knopen wind…

Elly

Onderbram

Het is dag twee van de scheepsovername en ik ben net klaar met mijn één-tot-vijfdagwacht. Ik heb zelden zo’n actieve één-tot-vijfwacht gehad. Om 13:00 uur stuurde stuurvrouw Maura de eerste matrozen naar beneden om de lunch te halen, maar nog voordat die er was, hadden we de onderbram al gezet.

Na de lunch haalden we een schoot en wat neerhalers door en gingen er twee SaS’ers de mast in om de stagzeilen in te pakken. De lucht was grijs en er kwamen buien aan. Ik bereidde de matrozen voor om de onderbram weer weg te halen en toen de bui er eenmaal was, konden we het zeil snel weghalen. De bui trok snel over en de onderbram kon weer gezet worden, net zoals het grootmarsstagzeil. Toen alles weer netjes stond, haalden we de braslijnen door met een derde handje. Dat is een soort katrol die het makkelijker maakt een lijn aan te trekken. We trokken een beetje te hard en hebben nog net geen ra gebroken, maar de lijnen stonden wel heerlijk strak.

Even later trok er weer een bui over, dus je raadt het al: onderbram weg! En het grootmarsstagzeil ook natuurlijk. Tijdens het buitje kwam de keukendienst heerlijke sushi brengen, die we helaas snel naar binnen moesten proppen om het zeil weg te kunnen halen. Het buitje was over en er vertrokken weer twee SaS’ers de mast in om wat stagzeilen in te pakken en toen ze weer beneden waren, kon de onderbram er eigenlijk wel weer bij.

Tijdens het laatste buitje van onze wacht haalden we nóg meer zeilen weg (en ja, natuurlijk weer die onderbram) en gingen we op een gegeven moment acht knopen op maar drie zeiltjes! Het was hard werken, maar leuk hebben we het wel gehad.

Elisa

Een memorabele dag voor de jarige

Vandaag, 21 maart, begon al vroeg voor mij! Tja, dat heb je als je de één-tot-vijf wacht loopt.

Vandaag is een meer bijzondere dag dan normaal. Naast dat de scheepsovername start is een vriendin van mij aan boord vandaag jarig! Dat moet natuurlijk gevierd worden. Tijdens het schoonmaken van de salon (dit doen we ’s nachts) liep ik ietwat onhandig met verjaardagsslingers en een rol plakband naar mijn hut. Terwijl ik mijn evenwicht probeer te houden, doe ik een poging om de slingers op te hangen. Op een bewegend schip kan zelfs dat meer uitdaging zijn dan dat je zou verwachten. We gingen terug naar de brug waar de wachtleider op ons stond te wachten om te vertellen dat we klaar waren. De wacht ging snel voorbij en daarna konden nog even wat slaap pakken.

In de tijd dat ik sliep is er veel gebeurd: de scheepsovername begon en iedereen nam zijn eigen plekje in. De nieuwe stuurmannen, eigenlijk zijn dat gewoon jongvolwassenen, namen de wachten over. Zo was er ook een heerlijke lunch bereid door de keukendienst en een vieruurtje. Hierbij kreeg mijn vriendin haar verjaardagsdoos. Ze had heel veel leuke cadeaus en brieven gekregen. Stiekem probeerden een mede-SaS’er en ik een specifiek cadeau, een pakje met verjaardagskaarsjes, te onderscheppen. Dit gebeurde zo snel dat ze het niet door had (oké misschien toch nog een klein beetje). Maar dit was met een goede reden, want we hadden nog een kleine verrassing in petto. De avond ervoor hadden een ander en ik namelijk een verjaardagstaart gebakken! We hebben speciaal hiervoor cakemix en eieren ingekocht. Nadat we haar een je-mag-niet-buiten-je-hut-komenverbod hadden gegeven, konden we aan de slag. Nog even hebben we in rap tempo de kaarsjes aangestoken en terwijl we zongen, kwam de jarige aangelopen. Juichend mocht ze de kaarsjes uitblazen en zelf de cake aansnijden.

Als deze dag niet memorabel was, dan zou ik het ook niet weten.

Elena

School op zee; letterlijk

Eindelijk waren we op de hoogte van wat er in Nederland allemaal aan de hand was met betrekking tot het Corona-virus. We hadden sailmail gehad van onze ouders en we kwamen erachter dat scholen in Nederland en België dicht zijn en dat er online lessen zijn gestart.

Met deze gedachte in ons achterhoofd startten wij (van ploeg 2) een gewone schooldag. Vandaag zouden we weer knallen voor school, om eventuele achterstand met onze klasgenoten in Nederland nog in te halen.

Echter bleek normaal aan een tafel blijven zitten nog niet zo gemakkelijk. Door de enorme deining vlogen er zowel leerlingen als pannen en boeken door de eetzaal, wat best vermoeiend kan zijn. Daarbij hing er spanning in de lucht: de uitslag van de sollicitaties voor de scheepsovername zou vandaag bekend worden gemaakt! En zo zat iedereen om 16:00 uur gespannen te wachten op de uitslag. Er volgde opluchting en bij sommigen teleurstelling, maar al snel ging de gewone school-vibe over naar de scheepsovername-vibe. Dat betekende blije gezichten terwijl er hard werd gewerkt aan de voorbereidingen. We sloten de dag af met ‘hutchillings’ waar we elkaar vertelden over onze schooldag.

Het klinkt misschien wat vreemd, maar voor ons was deze dag een gewone schooldag, waarna ik de volgende ochtend om 04:40 uur werd gewekt: tijd voor de wacht!

Dide

Weer een dagje lekker heen en weer

Vandaag was het een leuke en regenachtige dag. De wachten streden vier uur lang in de natte en koude wind. Ook de schoolploeg deed goed zijn best om al de spullen aan één kant van het schip te houden. Het schip bewoog zo erg dat het een glijbaan werd als je aan de hoge kant op sokken ging staan.

Ik heb een potje rummikub gespeeld op de grond, want de tafels waren bezet door de mensen die school hadden. Het was een uitdaging om niet enkel zelf te blijven zitten, maar ook om de stenen op hun plaats te houden. Soms vloog er ineens een steen naar de andere kant van het schip en moesten we die gaan halen.

De derde scheepsovername komt eraan, wat betekent dat alle sollicitatiebrieven inmiddels moeten ingeleverd zijn. Iedereen zit vol spanning te wachten op de resultaten en vooral wanneer die zouden komen. Dat is wel nog een dagje wachten…

Chiara

Mechanica en trillingen

De dag begon als zoveel schooldagen met havermout. Niet altijd even lekker, maar zeker wel gezond!
Zo begon ik ietwat chagrijnig aan het voorbereiden van mijn natuurkundetoets. Mijn vervelende humeur verdween direct na het begrijpen van deze complexe leerstof over mechanica en trillingen. De inkt vloeide over het papier en rond de lunch had ik het hele boek doorgewerkt, inclusief de extra oefenopgave. Yess!

Met een goed gevoel at ik de heerlijk warme pasta bolognese. Na deze succulente maaltijd had ik veel vertrouwen in het succesvol afleggen van dit oh zo moeilijke proefwerk. Daar liep ik dan, met mijn blije smoel, richting Sander om mijn toets op te vragen, totdat ik te horen kreeg dat de toets twee volle uren zou duren… Heel even verstijfde ik, maar mijn ego liet mij niet in de steek en ik liep met een handvol papieren en met goede moed (wel iets minder goede moed dan twee minuten eerder) terug naar mijn tafel. Bij enkele vragen brak het zweet me toch uit, maar twee uur later zag ik dan toch de verlossende woorden staan: “EINDE TOETS!”

De beloning was rijkelijk: een vieruurtje én een snoepje uit de toetsenpot van Sander.

Bart

De bestemmingen door mijn ogen

Vandaag was een dag waarop alles goed verliep, netjes volgens schema. Er is niks ergs gebeurd, er was ook geen spannende brammenrace en er zat niet opeens een dikke tonijn aan onze vislijn. Daar komt ook nog bij dat ik een schooldag had, dus waar moet ik over schrijven?

Omdat het einde in zicht is en Nederland de enige en laatste bestemming is die we nog gaan krijgen, heb ik hieronder wat geschreven over hoe ik bepaalde bestemmingen heb beleefd.

Kaapverdië was het land waarbij ik de meeste verbazing had over het landschap omdat ik het niet zo had verwacht. Omdat de Kaapverden best zuidelijk liggen, had ik verwacht dat het tropisch en groen zou zijn. Echter, het eiland was opgebouwd uit kale, rotsachtige bergen. Bomen waren er nauwelijks. Het was zo droog dat er tekenen waren van woestijnlandschap.

Dominica was voor mij het mooiste land, met uitbundig groene, tropische heuvels. De Dominicaanse sfeer gaf mij een relaxed gevoel op deze reis. Ik denk dat dat merendeels komt door het bezoekje aan de Rastafarigemeenschap, waar we twee dagen lang geen zorgen of stress hadden. De nabijheid van de Rastafari en de ongerepte natuur deed iedereen ontspannen.

San Blas was voor mij het meest fantasierijke gebied. Op weg naar ons survivaleiland leek het alsof je aan het varen was door de foto’s op Wikipedia onder het kopje ‘meest fantasierijke plekken’. Het leek nep, ik had niet verwacht dat zoiets echt bestond…

Bermuda was voor mij het land met de sociaalste en vriendelijkste mensen. Mijn verbazing was groot; iedereen die je tegenkwam keek blij en als je even oogcontact maakte, werd je altijd vriendelijk gegroet en soms heetten ze je zelfs welkom op hun eiland, Bermuda. Ik ben vaak in gesprek geraakt en het initiatief kwam meestal vanuit geïnteresseerde dorpelingen. Bermuda was ook het duurste land.

Nederland is niet per se het land dat ik het meeste mis maar wel het land waar ik de mensen (familie en vrienden) het meeste mis. Deze heimwee had ik aan het begin van de reis niet. Nederland is ook het land waar ik nu het meest benieuwd naar ben; hoe is het dit afgelopen jaar veranderd en hoe zit dat nou met dat coronavirus en zo…

Antoine

Een schuine nachtwacht

Om 00:30 uur werd ik gewekt, het was weer tijd voor een nieuwe nachtwacht! Het schip ging heel erg scheef waardoor er de hele tijd van alles omviel, zoals kopjes, bekertjes en bestek. Desondanks zat de sfeer er tijdens de wacht goed in: we waren heerlijk aan het meezingen op de Nederlandse Klassiekers in de kou, de storm en de regen.

Rond 04:00 uur ’s nachts waren er opeens heel veel windvlagen en daarom moest een aantal zeilen worden gestreken. Het regende al de hele wacht, dus als een stel verzopen katjes gingen we vliegensvlug te werk. We hadden een recordtijd! Vervolgens was het tijd voor ons nachtelijk eten. Dit keer hadden wij poffert en rijstepap, maar van dat laatste was niet iedereen gecharmeerd. Daarna moesten we nog maar een half uurtje in de regen buiten te sturen en toen was het al weer tijd voor de overdracht.

Toen de wachtoverdracht klaar was, konden we heerlijk gaan uitrusten en slapen. Maar zo makkelijk ging dat nog niet; je viel de hele tijd uit je bed doordat het schip (nog steeds) zo scheef ging… 

Albertine

Na regen komt zonnesch… nog meer regen

Ik kwam om 09:00 uur ’s ochtends aan op de brug voor mijn wacht. Heel bewolkt, veel buitjes en veel wind: de perfecte omstandigheden voor een actieve wacht! En dat was het zeker. Ik was wachtleider en Jehanne (onze stuurvrouw) liet mij op de radar zien dat er veel buien aankwamen en dat de wind erg ging draaien.

We begonnen de wacht dus gelijk met gijpen. We hebben dit half jaar al aardig vaak gegijpt maar op de een of andere manier heb ik het nog nooit mee gemaakt. Ik moest dus als wachtleider voor het eerst gaan gijpen en dat was nog niet zo gemakkelijk, dus gelukkig kwam Sam al snel om mij te helpen. Na het gijpen kwamen er weer veel buien aan waardoor er veel zeiltjes weggehaald moesten worden. Later bleek het toch mee te vallen waardoor de zeilen weer terug gezet mochten worden. Dit ging zo de hele wacht door… Een actieve wacht was het zeker!

Vera

Improviseren in de keuken

Na een paar dagen geleden gehoord te hebben dat we niet meer naar de Azoren gaan en dus zuinig op ons eten moeten zijn, had ik weer keukendienst. We moesten even in de stores, de inventarisatielijsten, kijken wat voor eten we nog aan boord hadden. Na gezien te hebben dat we nog een hele hoop stoofvlees hadden, besloten we dat maar te maken.

Aan het begin van de keukendienst kregen we hulp van onze kapitein, de man die alles kan, maar daarna hadden we alle touwtjes in handen. Wij wisten echter niet zo goed hoe we alles moesten bereiden, dus dat werd gewoon maar proberen. Na alles geïmproviseerd te hebben was het toch nog lekker en kon de lunch beginnen.

Ook moesten we natuurlijk nog een vieruurtje maken, maar we hebben helaas geen suiker meer dus we moesten goed zoeken naar een recept. Na eindelijk iets gevonden te hebben, besloten we het maar gewoon zelf te doen en begonnen we weer met improviseren. Dit liep verrassend genoeg goed af en de koekjes waren heerlijk; we hadden er zelfs meer dan honderdvijftig.

Verder verliep de dag in de keuken goed en nadat we de dag hadden afgesloten en de keuken weer schoon was, hadden wij nog een leuke filmavond om weer even uit te rusten van de drukke dag.

Tycho

Vis!

Na een dag hard te hebben gestreden voor school, is het tijd voor het avondeten in de eetzaal. Meestal is het avondeten heel onrustig en is er veel lawaai, en dat was vandaag ook weer zo. Totdat iemand van de wacht opeens de eetzaal binnenrende en heel hard “VIS!!!” schreeuwde. Alex, de matroos, heeft namelijk vaak een vislijn overboord hangen en een paar dagen geleden had hij daar al een hele grote tonijn mee gevangen, die door de keukendienst met wat hulp van Sam heerlijk was klaargemaakt. Was het nu weer raak?

Toen rende dus ongeveer de helft van de mensen in de eetzaal naar buiten om naar de vis te kijken. Eindelijk werd het een beetje rustig in de eetzaal en kon ik in vrede een boterham eten… totdat iedereen weer terug kwam. Blijkbaar was het een hele grote vis, maar was hij niet goed aan de haak geslagen en ontsnapt. Ach ja.

Daarna was iedereen wel een beetje rustiger dan normaal en konden we verder met het avondeten.

Pien