Als groep aan boord

Als groep aan boord

Veel gezelligheid, gesprekken en spelletjes.

Het voelt bijna ouderwets om te doen, maar hier aan boord wordt het bijna elke avond gedaan: spelletjes spelen. Ook schrijven is de nieuwe mode. Alles opschrijven wat er de afgelopen weken is gebeurd, creëert privacy voor jezelf, want dat is er niet veel op een boot met 50 man.

De groep hier aan boord is dan ook gezellig. Hard meezingen op de liedjes tijdens de afwas of een quiz houden met foto’s – zoals vandaag – over wat er de afgelopen week allemaal is gebeurd. Een groot uitbeeldspel tegen elkaar als afsluiting van de avond en gitaar leren spelen is ook niet mis. Oftewel de vrije tijd wordt goed gevuld.

Vandaag was ook een meisje jarig, waarbij er gezongen en taart gegeten werd. De sfeer is goed. Zelfs tijdens de oversteek, waarbij meer dan de helft van de mensen over de reling hing, bleef het gezellig.

We zijn nu een paar weken onderweg en je merkt dat iedereen elkaar steeds beter leert kennen.

Jobke

De laatste nachtwacht om drie uur

De laatste nachtwacht om drie uur

Vannacht was de laatste nachtwacht van drie uur en het was me toch een wacht.

Ik was wachtleider. Mijn taken waren – omdat we aan het motorzeilen waren – vrij simpel. Ik moest ervoor zorgen dat er altijd twee mensen op de uitkijk stonden: één aan bakboord en één aan stuurboord. Ook hadden we een roerganger nodig, en beschikbare handjes voor de klusjes van onze wacht. Daarnaast moest ook het logboek elk uur ingevuld worden. Maar dit zijn niet de zaken die de wacht bijzonder maakten. Ik bedoel, dit is hetzelfde tijdens elke wacht.

Wat deze wacht zo bijzonder maakte waren de dolfijnen. Iemand die op de uitkijk stond, concentreerde zich ineens erg op de golven, en vroeg: „Is dat nou een dolfijn?“. Ik kon het zelf eerst niet heel goed zien maar opeens zag ik een vin boven de golven uitsteken. Ik heb gelijk geroepen dat er dolfijnen waren aan bakboord en iedereen kwam gelijk kijken. Als gevolg stond ineens niemand meer op de uitkijk aan stuurboord. Dus de rest van de wacht heb ik de mensen zo geroteerd dat er altijd iemand aan stuurboord op wacht stond.

Jette

Met de neus in de boeken…

Met de neus in de boeken…

We liggen momenteel voor anker in de voorhaven van Cherbourg, er is dus qua zeilen weinig te doen.

Sander kwam ons tijdens het ontbijt verblijden met het bericht dat iedereen vandaag aan school moest. De eerste echte schooldag was een feit. Dit betekent dat we om 8 uur beginnen met school, tussendoor een aantal pauzes hebben (veel te weinig en te kort natuurlijk) en eindigen om 5 uur.

Iedereen – zelfs ik – heeft voor het eerst écht doorgewerkt aan school. Sommige leerlingen waren verbaasd dat ze zich zo lang konden concentreren. Sommigen hadden zelfs nog nooit zo lang aan school gewerkt op een dag.

Omdat we om half 5 weer zouden gaan zeilen richting Engeland, om daar vervolgens te wachten op beter weer, mochten we om 4 uur al stoppen met school. Terwijl de wacht het anker ophaalde, werden in de salon verschillende spellen gespeeld en nieuwe spellen aan elkaar geleerd.

Kortom, een prima eerste schooldag.

Joejoe!

Jelle

Mijn wacht (15:00-18:00 uur)

Mijn wacht (15:00-18:00 uur)

Een drukke en leuke wacht vol nieuwe belevingen.

Tijdens onze wacht kwamen we aan in de voorhaven van Cherbourg, waar wij voor anker gingen om een stormpje af te wachten. Net voordat we de voorhaven in voeren, werden de eerste dolfijnen al gespot. Bijna iedereen stond gelijk met z’n allen aan de reling om ze te spotten; er zijn zelfs mensen gewekt om de dolfijnen te zien. Het was echt heel leuk en gaaf om nu al dolfijnen te zien.

Het schip lag ten anker, dus was het tijd om het schip klaar te maken voor de nacht. Dat houdt in dat de razeilen moesten worden ingepakt (de ra’s zijn de dwarse balken op de mast). Mijn wacht kreeg deze taak op zich. Ik ging samen met twee meiden uit mijn groepje naar de bovenbram, de hoogste ra in de top van de mast.

Eenmaal boven had ik echt heel mooi uitzicht. Het was echt vet om vanuit daar overal op neer te kunnen kijken. Al moet ik wel zeggen dat ik een beetje bang was daar bovenin. Niet vanwege de hoogte, maar de wiebelende lijntjes waar ik op stond.

Het was wel echt een heel leuke ervaring!

Hilde

Zeilen hijsen!!

Zeilen hijsen!!

Vandaag vertrokken we uit het mooie Dieppe.

Met de zon op ons gezicht en de rustige wind zijwaarts voeren we weg. Met het stadje achter ons, gingen we verder op reis naar ons eerste hoofddoel: Tenerife.

Tijdens het vertrek had ik wacht en mochten we zeilen gaan hijsen. Niet 1, 2 of 3, maar bijna allemaal. Het was wel een spektakel om te zien. Maar het zorgde wel weer voor een rommeltje, al die lijnen over het dek. Want zoals Sam zegt: ‘Eerst de zeilen zetten, dan pas opruimen.’ Tijdens het hijsen van de zeilen werd de motor ook uitgezet, en voeren we rustig op de wind verder.

Toen de wacht gedaan was, was het weer tijd voor school. Ja, ook dat moest gebeuren. Wonder boven wonder werd niemand zeeziek. Zelfs ik niet, die eerder in de reis ‘s nachts wakker werd om rennend naar de wc alles wat ik had gegeten, uit te braken.

Misschien morgen, dat het toch gebeurt. We zullen zien!

Henri

La France

La France

Na een gezellige avond mooie en gekke verhalen vertellen, waarin onder andere de vraag werd gesteld of iemand al dan niet zijn opblaasdrumstel bij zich had, kwamen we ‘s nachts aan in het Franse Dieppe.

Na een lange dag hard aan school werken en de eerste gemaakte toetsen van SaS 21/22 kregen we om 17:00 uur vrije tijd. We hebben een mooie kustwandeling gemaakt en hebben een crêpe gegeten bij een echte Franse crêperie. Nadat we onze maag goed hadden gevuld, werden we uitgenodigd door een paar Fransen om een potje voetbal te spelen; dat viel natuurlijk niet te weigeren.

Na twee uur ronddwalen in de bruisende binnenstad van Dieppe kwamen we terug op onze oude vertrouwde boot, waar we te horen kregen dat we mogelijk koers zullen gaan zetten naar het land der roodharigen, beter bekend als Ierland.

Morgenmiddag vertrekken we weer, met als plan om in drie dagen daar aan te komen om onze tocht met meewind te kunnen vervolgen richting de Canarische eilanden.

Gaius

Dieppe in zicht

Dieppe in zicht

Ik zit vandaag in wacht 3, tussen 3 en 6.

Dat betekent dus wachthouden tussen 3 en 6 uur ´s middags en 3 en 6 uur ´s nachts. Deze wacht is wel echt even wennen omdat je midden in de nacht moet opstaan, en vervolgens drie uur lang probeert niet in slaap te vallen.

We hebben misschien wel de vervelendste tijd voor een wacht, maar wel de gezelligste. De zeeziekte is er inmiddels wel uit, dus zitten we elke wacht drie uur lang te zingen om toch nog de sfeer erin te houden. Tijdens onze wacht ging de motor voor het eerst af. Dat betekent dat we vanaf nu zeilen; helemaal CO2– neutraal. Ik mocht zelfs als eerste buiten aan het roer (echt zo’n groot stuurwiel) staan.

We kregen ‘s ochtends ook te horen dat we de volgende ochtend zouden aankomen in Dieppe, Frankrijk. Dit nieuws was een extra sfeermaker. Zodra we de kust van Frankrijk konden zien, begonnen we gelijk ons Frans te oefenen. Het was een vermoeiende, maar in ieder geval een supergezellige dag.

Floris

De kotscontest

De kotscontest

De eerste ochtend wakker worden op zee was minder leuk dan verwacht.

Nou, wakker worden kon je het eigenlijk niet noemen want slapen heb ik niet echt gedaan. Kotsen was vooral het onderwerp van vandaag. We hebben zelfs al een kots-contest, een briefje aan de mast met de naam van iedereen die gekotst heeft en dan kan je achter je naam turven.

De nummer 1 stond nu op 18, ik volgde met 17 dus moest nog even doorwerken om aan kop te komen. Tijdens mijn wacht heb ik mogen sturen, tussendoor wel even naar buiten gerend om het snoepje van net toch maar aan de zee te doneren. Met sommigen ging het in de loop van de dag wat beter. Anderen lagen gewoon nog ergens dood te zijn in de salon of in hun hut. Ik koos de salon als mijn plekje omdat het in mijn hut veel te veel bewoog.

In de avond heb ik toch nog een rijstwafel naar binnen kunnen werken. Ook nog wat chipjes en dat was dan al het eten van de dag, heerlijk. Nu hopen dat het morgen beter zal gaan en de kotstlijst niet elke 10 minuten bij wordt gewerkt.

Fenna

Keukendienst op zee

Keukendienst op zee

Vandaag zou ik voor het eerst keukendienst hebben. Er was alleen één nadeel: We zaten op zee.

Gisteren had iedereen al heel veel last van zeeziekte, maar ik had het nog kunnen onderdrukken. Ik had gehoopt dat dat vandaag weer zou lukken.

In de ochtend moest ik een aantal groenten uit het groentehok halen, maar in een klein hokje staan terwijl je heen en weer gaat is geen pretje. Het ging dus ook al meteen mis. De hele dag liep ik heen en weer tussen de keuken en het achterdek. Ik was al snel zeeziek en ik had nog een hele dag keukendienst voor me.

Aan het einde van de dag kon ik gelukkig wat langer achter elkaar in de keuken staan. We hadden vandaag bewust heel makkelijke recepten gemaakt aangezien ik niet de enige van de keukendienst was die last had van zeeziekte. Rond 10 uur ‘s avonds waren we eindelijk klaar met het schoonmaken van de keuken.

Hopelijk ben ik tijdens de volgende keukendienst iets meer gewend aan de golven, zodat ik ook daadwerkelijk de hele dag ik de keuken kan staan.

Felicity

Eerste keer op zee

Eerste keer op zee

Vandaag was de dag dat we vertrokken uit de haven van Harlingen.

Iedereen was super enthousiast om eindelijk echt weg te gaan. De laatste dingen werden nog zeevast gezet en ook verzamelden een paar groepjes met ouders zich nog snel op de pier om ons uit te zwaaien. Toen was het toch echt tijd om de trossen los te gooien. Een fantastisch moment met veel gelach, gezang en gezwaai.

Ik heb er zo veel zin in om nu echt te beginnen aan onze reis met deze supergezellige groep.

De laatste paar dagen zijn wij helemaal klaargestoomd, dus tijdens het middendekje van Sam kregen we te horen dat de wachten direct om 12 uur in zouden gaan. Dus warm aankleden, zeilpakken aan, en aan de slag. Mijn wacht is pas om negen uur aan de beurt dus wij mochten gaan beginnen met school. Ondertussen voelen we de golven onder het schip en als we naar buiten kijken zien we zomaar Texel voorbijkomen.

Nu zetten we koers richting Tenerife, onze eerste bestemming!

Eva

Thuisfront bellen

Thuisfront bellen

Vandaag hadden we de eerste keer vrije tijd…

…en dat betekent dat we naar huis mochten bellen. In het begin was het heel erg spannend. Dit was de eerste keer sinds de vertrekdag dat we met mensen van thuis konden praten. Iedereen had er zo veel zin in maar vond het ook echt spannend. Uiteindelijk vonden we het allemaal superleuk.

Bellend liepen we door Harlingen, en waren we enthousiast tegen onze telefoon aan het praten. Een paar tranen die vielen maar ook zeker een glimlach op iedereen zijn gezicht. Superfijn om de stem van mijn ouders, zus en vrienden te horen. Ik heb alles verteld aan de telefoon over wat ik leuk vond deze week en ook de minder leuke dingen. Bij vrije tijd hoort natuurlijk ook eten inslaan bij de supermarkt. Dit keer vooral voor onze eerste keer op zee. Chocola, chips, donuts en chocoladepepernoten kwamen veel langs.

Ik kijk uit naar de eerste keer zeilen op zee en de eerstvolgende keer bellen met het thuisfront om allemaal nieuwe verhalen te vertellen.

Emma

Hangend fruit

Hangend fruit

Vandaag begon de dag met heel slecht weer…

…daarom ging iedereen maar aan school tot de lunch.

Het was wel wennen voor iedereen. Met 37 man tegelijk aan school is toch wel druk. Dat merkte je doordat er nog wel veel gepraat werd, zeker aan het begin.

Vlak na de lunch kwam een enorme hoeveelheid fruit en groente aan boord. Dat gingen we allemaal aan boord tillen. Toen dat allemaal aan boord getild was, gingen we het uitzoeken. Alle kartonnen bakken konden niet aan boord blijven, want we willen zo min mogelijk spullen/afval meenemen. Alle groente en fruit gingen dus kratjes in.

Toen dat gebeurd was, mochten we het fruit op gaan hangen, daar hebben we netjes voor. De eerste netjes die we gebruikten, waren heel handig en kon je zo ophangen, maar op een gegeven moment werd het moeilijker en moesten we gaan improviseren. Dat maakte het alleen maar leuker, want nu gingen we met touwtjes door de netten heen.

Ook hadden we vandaag nog de eerste verjaardag van de reis! Er was taart met appel en eentje met kers. Ik heb alleen die met appel gegeten maar die was wel heel lekker.

Emil

Storen

Storen

Vandaag was storedag!

Rond een uur of elf kwam er vandaag een kleine vrachtwagen met genoeg spullen/eten voor de komende tijd met spullen erbij die wel 6 maanden meegaan. Dit was erg veel eten aangezien we met 48 aan boord zijn, bijvoorbeeld 270 kilo rijst.

Een klein groepje leerlingen kreeg hierbij de leiding, en hebben dit hele gebeuren tot een goed einde gebracht. Ik was begonnen op de kade waar ik begon met het uitladen van de vrachtwagen om het vervolgens door te geven aan iemand op het schip, waarna het in een treintje van mensen naar het middendek, achterdek of de salon werd gebracht. Dit ging erg goed totdat het begon te regenen en we met een groter tempo de spullen door moesten geven. Ook begonnen ondertussen de dekken steeds voller te raken waardoor het lastiger werd om snel door te geven. Toch is het allemaal goed gekomen.

Hierna zijn we in nieuwe groepen verder gegaan met het indelen van de banken en ruimten. Op dit punt stonden alle tafels helemaal vol met spullen. Ik heb als tactiek geprobeerd de grote spullen onderaan te doen en dan daar bovenop de spullen die nog enig vervormd kunnen worden. Ook hebben we de spullen geprobeerd logisch in te delen zoals al het beleg bij elkaar. We hebben de spullen moeten proppen en buigen maar het is allemaal gelukt. Sander heeft zelfs gezegd dat we dit zo snel hebben gedaan dat hij begon te denken dat we misschien een paar pallets ergens zijn vergeten!

Brechje

Spelletjes

Spelletjes

Iedereen houdt van spelletjes.

Aan boord zijn er dan ook een hoop. Monopoly, SET, Ligretto, Beverbende, noem het maar, en het is vast aan boord. Natuurlijk zijn er ook talloze spellen die je met normale kaarten kunt doen.

Gisteren deden we een potje SET. (Voor degenen die niet weten wat SET is, ik zal het je vertellen… SET is leuk J). Tijdens het potje kwam ik erachter dat wij het thuis met net wat andere regels spelen. Toch ging het goed, en heb ik gewonnen. Het was heel fijn en gezellig om een spelletje te spelen, dan voelt het hier toch wat meer “thuis”.

Voor mijzelf heb ik ook een doel gesteld: Zo veel mogelijk spelletjes leren tijdens de reis (en er natuurlijk goed in worden). Dat moet denk ik wel lukken, want tot nu toe is er elke avond wel gespeeld.

Berber

Zoveel informatie

Zoveel informatie

Op een normale schooldag krijg je nog minder informatie dan van Sam in drie uur tijd.

De dag begon vandaag met heel veel informatie over veiligheid, alarmen en de procedures daarbij. Als laatste hebben we nog wat theoretische info gekregen over zeilen zetten en de namen van wat onderdelen van de zeilen.

Iedereen zat met veel aandacht te luisteren en alles goed op te schrijven. Zo stil krijg je het niet zo snel op school. In de 5 minuten pauze die we hadden, kwam er meteen een oefening en stond iedereen binnen 2 minuten op het middendek.

In de middag konden we dan eindelijk naar buiten om te oefenen met de eerste zeilen zetten, brassen, leren schoonmaken en mochten we de eerste keer het wand inklimmen. Met wat gestuntel is dit de meeste SaS´ers gelukt.

Anne Fleur

Inschepen

Inschepen

07u00 – Wakker. Vandaag komen ze dan eindelijk. Zijn we er klaar voor? Zijn alle vinkjes op alle lijstje gezet? Nog een beetje moe van het feestje de avond van te voren staan we op. Met een eindsprintje ruimen we de laatste dingen op, trekken we nog één keer een stofzuiger door de eetzaal (straks doen de SaS’ers dit zes maanden zelf) en trekken we zo veel mogelijk kleding met SaS-logo’s aan.

09u30 – de eerste auto’s parkeren naast het schip. Vol spanning en enthousiasme stappen de SaS’ers en genodigden uit, maar als er hier nog 50 auto’s bij moeten gaat dat nooit passen. Vriendelijk doch dwingend dirigeer ik ze naar de naburige parkeerplaats en de loods.

10u00 – First contact. De eerste SaS’er zet voet aan boord.

10u00 – 13u00 ­– Tijdens het uitdelen van de softshells maak ik een praatje. Sommige ouders vinden mijn favoriete fun fact (namelijk dat de romp van de Thalassa van een eerder gezonken vissersboot komt) helemaal niet zo fun. De lectuur in de salon (de vele Donald Duck pockets) krijgt gelukkig wel hun goedkeuring.

14u00 – 15u00 – Na een korte voordracht door de SaS’ers en de speech van 1 minuut van Sam is het tijd voor het afscheid. Knuffels en tranen. Eén voor een lopen de SaS’ers over de loopplank het schip op en meteen naar de eetzaal benedendeks. Oh nee! Toch nog even naar het middendek voor een zwaaimomentje en een fotomomentje. Dan is het écht tijd om naar binnen te gaan. Sam praat de tijd vol totdat alle ouders en genodigden écht weg zijn.

16u00 – ??? – Alle bagage en cadeaudozen worden aan boord gebracht. De tassen worden gecontroleerd: heeft iedereen wel alles bij zich? Is er niemand die (in buitensporige mate) de paklijst overschreden heeft? Nee, dat zevende paar schoenen heb je écht niet nodig…

20u43 – Na een dag vol indrukken gaat de eerste naar bed. De rest volgt snel en nog voor half tien ligt iedereen op bed. Ik neem nog een kopje thee en werk nog wat toetsenoverzichten bij; mijn standaard avondroutine de afgelopen jaren en de komende zes maanden.

Nu zijn we écht begonnen.

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Rondje Nederland

Rondje Nederland

Eén van mijn guilty pleasures is een bezoekje aan McDonald’s. En ja, we kennen natuurlijk allemaal wel de uitspraken over “na een uurtje weer honger”, “niet eens lekker” of “écht ongezond”. Maar daar trek ik me deze drie weken even niks van aan.

Ik ben namelijk op tournee. Op tournee door heel Nederland, om de scholen van de SaS’ers te bezoeken en de gang van zaken met hun contactpersonen te bespreken. Van Sneek tot Valkenburg aan de Geul en van Doetinchem tot Bergen op Zoom. Kilometer na kilometer snelweg leg ik af en soms zit er een paar uur tussen twee gesprekken. Tsja, waar stop je dan langs de snelweg als je wat tijd over hebt en misschien ook nog wel wat wilt kunnen e-mailen? Precies ja.

Mijn vaste bestelling? Een grote koffie, een stukje cheesecake (mét slagroom) en een simpele hamburger. Soms doe ik gek en neem ik een cheesburger, of zelfs een McCrispy Chicken. Je leeft maar één keer, toch?

Maar goed, het gaat natuurlijk om de schoolgesprekken! De SaS’ers zijn sinds mijn introductie eind augustus op school aan de slag gegaan met hun voorbereidingen. Ze maken afspraken met hun vakdocenten over opdrachten en toetsen die ze onderweg zullen maken, of uitstellen tot in mei 2022. Tijdens het gesprek bespreek ik met mijn aanspreekpunt op school hoe het praktisch allemaal gaat werken, hoe bereikbaar het schip nu eigenlijk wel of niet is en hoe het er met het maken van toetsen aan toe zal gaan. We bespreken de vorderingen van de SaS’ers in hun voorbereidingen en ik vertel iets meer over de SaS-story, het portfolio en reisverslag dat elke SaS’er onderweg bijhoudt. Vragen over bepaalde soorten opdrachten of leermateriaal worden beantwoord en na afloop is het voor iedereen weer ietsje duidelijker wat precies de bedoeling is.

Ik heb er nog even aan gedacht om deze gesprekken vooral via Teams te gaan doen. Sinds het thuisonderwijs is iedereen dat natuurlijk een stuk meer gewend, maar ik merk nu na de eerste week met gesprekken dat het stiekem wel gewoon erg fijn is om even bij elkaar te komen. Dat praat toch wat makkelijker en ik vind het leuk om te zien dat heel veel contactpersonen op de scholen ook erg enthousiast zijn over School at Sea.

En natuurlijk het allerbelangrijkste: als de gesprekken op Teams zouden zijn, zou ik niet bij de McDonald’s kunnen stoppen voor een snackje. 🙂

Sander Habets
Onderwijscoördinator aan boord 2021-2022

Nu is School at Sea écht begonnen

Nu is School at Sea écht begonnen

Deze opmerking, vaak gehoord voor, tijdens en soms zelfs nog na afloop van de zes maanden aan boord met School at Sea, geeft op een bijzondere manier weer waar de reis om draait. Het gaat namelijk om jouw eigen, persoonlijke ontwikkelingstraject binnen de minisamenleving aan boord. Die is voor iedereen anders! Zoals iedereen zijn eigen unieke route naar het inschepen aflegt, elke opvarende met zijn eigen leerdoelen bezig is en iedereen de reis op zijn eigen manier beleeft, is er ook voor iedereen een ander moment waarop zij tegen zichzelf zeggen: “Nu is School at Sea écht begonnen”.

Begint School at Sea op het moment dat iemand de eerste keer onze poster op school ziet hangen? Op de dag van de eerste bijeenkomst van het Fundraising Traject? Op dat moment waarop je je eerste sponsor binnenhaalt? Op 17 oktober 2021, de dag van inschepen? Of nog later, als we de Nederlandse wateren verlaten hebben? Of misschien zelfs pas als de eerste bestemming in zicht is?

Of is School at Sea afgelopen zaterdag begonnen? Na de twee kennismakingsweekenden was dit de eerste keer dat de hele, definitieve SaS-groep voor het eerst bij elkaar kwam. Toch weer even spannend, want wie zijn die nieuwe gezichten die bij het andere weekend waren en jij nog niet eerder gezien hebt?

Ik denk dat afgelopen zaterdag voor mij wel echt het beginpunt van SaS 2021-2022 was. Ja, het is moeilijk om één beginmoment aan te wijzen, maar deze staat zeker in mijn top drie. Eén van mijn taken is namelijk ervoor zorgen dat de SaS’ers tijdens de reis door kunnen werken aan hun schoolwerk. Daar moet veel voor voorbereid worden in deze eerste weken van het schooljaar, dus hebben de SaS’ers zaterdag uitleg over gekregen over hoe ze dat kunnen aanpakken. Gewapend met stap-voor-stap instructies gaan zij nu op school afspraken maken met hun docenten over het schoolwerk aan boord. Een goede voorbereiding is immers het halve werk.

Door de SaS’ers er op uit te sturen is dat balletje nu dus echt gaan rollen. De komende weken voer ik gesprekken met ouders en docenten om er voor te zorgen dat de SaS’ers goed voorbereid aan School at Sea kunnen “beginnen” als ze op 17 oktober aan boord stappen.

Oftewel: “Nu is School at Sea écht begonnen”

Sander Habets
Onderwijscoördinator aan boord 2021-2022

Een dubbel kennismakingsweekend

Een dubbel kennismakingsweekend

Daar staan we dan, de hapjes en koffie staan klaar en de eerste ouders druppelen binnen om hun kinderen voor het weekend aan ons over te dragen.

We hebben, zoals elk jaar, de groep in tweeën gedeeld en verdeeld over twee weekenden. Zo kunnen we meer van iedereen zien en hebben we de tijd voor alles wat we in deze weekenden willen doen. tussen de twee weekenden zit overigens ook een weekendje rust. Wij moeten het natuurlijk ook wel volhouden.

Elk jaar zijn de kennismakingsweekenden de momenten waarop de groep zich begint te vormen en alle kandidaten voor het eerst echt kennis maken met onze werkwijze. Dit keer niet op een halve dag training met een duidelijk les- en leerdoel maar door gewoon jezelf te zijn en lekker mee te doen met allemaal activiteiten. En dat gelijk ook een heel weekend lang.

Zelf koken, zelf bepalen wanneer je naar bed gaat, zelf de wc en keuken schoonmaken. Dat laatste soms nog met frisse tegenzin maar eigenlijk is ook dat wel leuk als je er maar iets van maakt met de schoonmaakdienst. Tip: zet de boxen HARD.

Dit jaar hebben we een aantal kandidaten die voor de tweede keer bij ons op weekend komen omdat zij vorige jaar eigenlijk al zouden meevaren. Toen hebben we helaas de beslissing genomen om niet te gaan vanwege alle onzekerheid met Covid-19 en daarom zijn zij dit jaar weer van de partij. Voor sommigen dus een weerzien en voor anderen een eerste kennismaking. Maar iedereen heeft hetzelfde doel voor ogen, aan boord stappen met School at Sea in oktober.

Dat we een aantal “doubleurs” hebben betekent ook dat we dit jaar alle activiteiten hebben omgegooid zodat het voor iedereen een verrassing is wat we gaan doen. Sterker nog, we hebben zelfs onze locatie veranderd. Alles nieuw dus en de kandidaten komen dan ook aan met een combinatie van opwinding maar ook spanning op hun gezicht aan.

Allereerst worden de jongens- en de meisjestent opgebouwd. Dit gaat over het algemeen soepel hoewel het natuurlijk wel ff puzzelen is als blijkt dat de middelste verbinding die de hele tent omhoog houdt eigenlijk verkeerd zit. Maar na wat geklauter op stoelen en helpende handen die de tent omhoog houden zodat deze niet instort is ook dat weer verholpen. En als er een flinke bui aan blijkt te komen moet de tent misschien nog wat vaster gezet worden met wat extra lijnen maar ook dat is zo gedaan.

Dan gaat de eerste keukendienst koken onder toeziend oog van onze kok. Ook dit gaat weer hartstikke goed. Sommigen kandidaten koken thuis ook al wekelijks en anderen hebben nog nooit een tomaat gesneden maar iedereen pikt het snel op. Ja, wat plakken komkommer moest zijn lijkt meer op brokken komkommer maar dat is met wat extra snijhanden ook zo verholpen. Het is nog wel even wennen aan de oven maar daar heeft de kok zelf ook last van dus dat is meer een kwestie van een oven met een eigen wil.

En dan, tafel dekken en eten! Tenminste, zodra ook wij een bord en bestel hebben gekregen. Er is netjes geteld met hoeveel we zijn maar de begeleiding was even vergeten. Is dit een voorteken..
We eten vegetarisch vanavond en iedereen eet zijn bord meer dan leeg. Er is genoeg dus ook een tweede keer opscheppen is geen probleem. Afruimen en afwassen is zo gebeurd en ook de eerste schoonmaakdienst stort zich op de wc’s, douches en wasbakken. De rest van de avond mogen de kandidaten zelf indelen en dat betekent vooral heel veel hangen en kampvuur maken. En door de vooruitziende blik van de kok zijn er ook marshmallows voor boven het vuur. Eerst iedereen netjes eentje met een eigen stokje maar op een gegeven moment zien we ook hele stellages van 15 marshmallows aan een halve boom boven het vuur garen. Daarna worden ze heel lief uitgedeeld aan iedereen die wil. Genieten dus.

En dat was pas de eerste halve dag.

Ik kan nog veel meer schrijven over alles wat we hebben gedaan. Over dat iedereen netjes zijn huiswerk heeft gemaakt maar dat sommigen ook nog moeten nadenken over hoe je huiswerk aan boord gaat maken zonder internet verbinding.

Of over de lange wandeling die we hebben gemaakt waarbij tennisballen verstopt werden wat beschreven werd op een blaadje dat daarna de andere groep kreeg die dan de tennisballen weer moesten vinden. En dat het handig was geweest als niet alleen de verstopplekken beschreven waren geweest maar ook waar we links en rechts waren gegaan.

Of over alle spellen die we hebben gedaan waar super goed naar elkaar geluisterd werd en iedereen zich liet blinddoeken en leiden alsof ze elkaar al jaren kenden.

Maar het is genoeg voor nu. Ik denk dat je wel een mooie indruk hebt van onze kennismakingsweekenden en als je toch nog veel meer wilt weten dan nodig ik je uit om volgend jaar zelf er aan ééntje deel te nemen!

En dan zo aan het einde is het natuurlijk verleidelijk om beide weekenden met elkaar te vergelijken. En als ik dat doe dan kan ik alleen maar zeggen dat ze beiden precies even leuk waren.

Dat belooft weer een mooie reis te worden in oktober!

Selectie voor SaS 2021-2022

Selectie voor SaS 2021-2022

School at Sea selecteert elk jaar een nieuw docententeam. Docenten zijn gewend om in een klaslokaal te werken en aan het einde van de dag naar huis te gaan, dus samen werken én vooral ook samen leven met je leerlingen op zo’n klein oppervlak is ook voor hen een flinke verandering. Ondertussen werkt de groep jongeren ook hard aan hun fondsenwerving en hun schoolcijfers om deelname aan School at Sea 2021-2022 mogelijk te maken. Het eerste kennismakingsweekend is geweest en het tweede staat voor de deur.

Voor de aankomende SaS’ers is het dus nog even in spanning afwachten of zij er volgend jaar bij zijn, maar Judith weet het nu al. Zij zal volgend jaar meevaren als docent Nederlands. Hieronder lees je hoe zij uitkijkt naar het avontuur…

Een half jaar aan boord van een zeilschip lesgeven en leven. Ondertussen de Atlantische oceaan overvaren. Een korte beschrijving van het fantastische avontuur dat ik vanaf half oktober zal aangaan met de ’21-’22 SaS-lichting docenten en leerlingen.

Hoewel het huidige schooljaar nog loopt en de zomervakantie nog moet beginnen, is mijn SaS-avontuur gevoelsmatig al begonnen. Nadat ik familie, vrienden en collega’s heb verteld dat ik als docent Nederlands mee zal varen op de Thalassa, werd het voor mezelf pas realiteit. Ik merk dat ik er lastig een voorstelling bij kan maken, maar er juist daarom enorm naar uitkijk. Het overkomt je zelden dat je ergens aan begint zonder te weten hoe het zal voelen, en wat voor impact het op je zal hebben.

Een paar vragen waar ik nog geen antwoord op heb, maar waarschijnlijk snel genoeg achter zal komen: Hoe zal het zijn om omringd te zijn met oneindig veel water? Heb ik wel zeebenen? Zal ik heimwee hebben naar Groningen? Welke boeken wil ik meenemen aan boord? Ga ik het missen om in een ongezonde bui patat en snacks te kunnen laten bezorgen?

Totdat het avontuur begint, zal deze lijst ongetwijfeld uitgebreid worden, en ben ik vast niet de enige die zich van alles afvraagt. Ik kijk ernaar uit om aan boord te stappen, en samen achter de antwoorden te komen!

Judith