Weer thuis

Drie dagen geleden zat ik nog samen met mijn 33 mede-SaS-leerlingen om een kampvuur op het strand van IJmuiden. De volgende dag voeren we de sluizen door en zagen we na 6 geweldige maanden al onze familie, vrienden en kennissen weer. Het duurde even voordat we de sluis in konden omdat we op het kleine stukje dat we moesten varen naar de sluis opeens problemen kregen met de motor. Terwijl Martin (de kapitein) de machinekamer in ging om het probleem op te lossen stonden alle leerlingen aan dek in de verte te turen op zoek naar hun familie. Na een tijdje had ik ook mijn familie gezien (en vooral gehoord). Nadat het machinekamer probleem op was gelost en de sluizen open gingen konden we om 11 uur aanleggen aan de kade. Toen de douane van boord was en we ons afscheidsliedje hadden gezongen kwam het moment dat we van boord mochten en we eindelijk onze familie in onze armen konden sluiten. Na veel speeches, heel veel tranen, knuffels en afscheid zat ik opeens weer in de auto op weg naar huis. Thuis was alles opeens veel groter geworden, de plafonds waren hoger, de keuken was groter, mijn kamer was opeens zo groot, het was allemaal zo schoon, het was veel te stil, de trap was opeens niet stijl meer en het rook zo lekker!

Inmiddels ben ik wel weer een beetje gewend aan thuis.

Ik mis alle SaS-leerlingen, de crew, de Regina Maris en zelfs de vele -niet altijd even lekkere- geuren van ons schip nu al heel erg maar ik weet ook dat er nog zo veel dingen gaan komen en dat ik ontzettend dankbaar moet zijn dat ik deze reis, waarvan ik met volle teugen heb genoten, heb kunnen maken.

Tessa

Uitwisseling op de Azoren

Helaas helaas; door het slechte weer op de Azoren ging onze solobivak niet door. We baalden er allemaal erg van, maar gelukkig hadden onze lieve docenten als troost iets anders geregeld: een uitwisseling met een middelbare school!

Al onze leerlingen werden in twee groepen gesplitst en vervolgens in kleinere ‘teams’. Mijn groep bleef als eerste aan boord. Rond 09:00 uur kwamen leerlingen van de school Escola Secundária Manuel de Arriaga ons schip bezoeken. Romee, Silke, Nitte en ik namen een stuk of tien leerlingen mee voor een rondleiding op de Regina Maris. Daarna hebben we een aantal activiteiten gedaan: het grootzeil hijsen en laten zakken, een cultuurspel doen, de keukendienst helpen met koekjes bakken en we hebben verteld over onze reis. Het was erg gezellig; de leerlingen spreken Portugees, maar ook een beetje Engels, dus we konden leuk met ze kletsen!

Na de lunch ging onze groep op bezoek bij hun school. Alleen van buiten is het gebouw al heel anders dan een school in Nederland; langs het pad naar de hoofdingang staan namelijk allemaal palmbomen. De vrienden die we vanmorgen hadden gemaakt, stonden al op ons te wachten.
Ze lieten ons hun schoolgebouw zien; een gigantisch en supermodern gebouw, met 600 klaslokalen, een verwarmd, Olympisch zwembad, vier sportzalen, een sportveld buiten, een klein museum…

Daarnaast kregen we een ‘voorbeeldles’, hebben we gevoetbald en op het eind zaten we in een kring te kletsen en muziek te maken (mét gitaar).
Hoewel dit alweer onze derde uitwisseling was, bleef het interessant! We konden nu vergelijken tussen een middelbare school in Nederland, Tenerife, Jamaica en de Azoren. En alle scholen verschillen van elkaar, hoewel de westerse (Tenerife en Azoren) redelijk wat op onze Nederlandse scholen lijken.
’s Avonds stond Pedro, een jongen van de uitwisseling, al naast ons schip; hij kwam gezellig langs! Het was erg grappig en hij heeft hier nog gitaar voor ons gespeeld. ’s Avonds heb ik samen met Romee, Aiken, Simon en Pedro het stadje bekeken. Het was superjammer dat we de volgende dag alweer zouden vertrekken, anders hadden we nog eens vaker afgesproken.

Al met al was het opnieuw een zeer geslaagde uitwisseling!

Liefs
Niki

P.S. Inmiddels hebben we te horen gekregen dat de solobivak tóch door gaat, in Brest (Frankrijk)!

Dolphin day

Vandaag staat de tweede excursie op Bermuda op het programma: we gaan naar een dolfinarium! Na met de bus vanuit Saint George richting Hamilton te zijn vertrokken, wandelden we in een krappe tien minuten vanaf het busstation naar de veerpont. We waren maar net op tijd! Toen we van de veerpont afstapten, zagen we al snel een fort. Het dolfinarium lag namelijk in het maritiem museum van Bermuda, wat weer in een fort lag.

Na een kleine plaspauze zijn we doorgelopen naar het dolfinarium, waar in een bassin dolfijnen rondzwommen. Al snel kwamen de trainers aangelopen en werden we voorgesteld aan de dolfijnen Caliban en Cooper. Moeder en zoon die samen verschillende trucjes voor ons hebben gedaan. Na de show heeft een trainer ons allemaal dingen over dolfijnen verteld, en mochten we zelfs een geluidsproefje doen. Het trucje was eigenlijk voor jonge kinderen bedoeld, maar wij vonden het super!

Hierna hebben we ons allemaal weer bij de dolfijnen verzameld en kregen we instructies over waar we de dolfijnen wel en niet mochten aanraken. We mochten de ogen, het blaasgat en de bek niet aanraken, maar verder waren er geen beperkingen. Na de uitleg mochten we de dolfijnen aanraken, ze voelen heel glad aan omdat ze om de twee uur vervellen.

Na dit touch-moment, kwam voor Julia en mij het grote moment: We mochten met de dolfijnen zwemmen! Nadat we (wel wat onhandig) een wetsuit hadden aangetrokken, kregen we weer het praatje te horen over wat we wel en niet mochten aanraken.

Toen mochten we het water in. Na eerst een tijdje op een platform te hebben gezeten en de dolfijn, die Cirrus heette, een beetje aan ons laten wennen, zijn we gaan zwemmen. Nu met een andere dolfijn, Cooper. We zetten onze duikbril op, en konden Cooper prachtig onderwater zien. Hij kwam zelfs onderwater naar ons toe! We hebben ook nog even met de dolfijn meegezwommen, al heeft hij ons niet voortgetrokken. De trainers hebben de dolfijnen namelijk geleerd dat als ze er genoeg van hadden, dat ze dan gewoon weg konden zwemmen.

Na dit korte moment in het water zijn we weer op het platform gaan zitten en hebben we, dit keer met Caliban, met een bal gespeeld. Met Caliban hebben we toen ook het klassieke ‘kus-momentje’ gehad. Ook heeft ze Julia helemaal nat gespetterd, waar Julia natuurlijk met een handgebaar om had gevraagd. (Al wist ze niet wat dat handgebaar zou doen.) Toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen, wat natuurlijk altijd jammer is.

Na een heerlijke lange, warme douche en ons te hebben omgekleed, zijn we weer naar de anderen gegaan, die met het laatste deel van de feedback-oefening bezig waren. Deze oefening hebben we daarna in het heerlijke zonnetje besproken, en volgens Elskarin zijn daar hele goede resultaten uit voortgekomen. Daarna hadden we drie kwartier vrije tijd, omdat we de veerpont met tien minuten gemist hadden.

Het was een geweldige dag, die ik nooit zal vergeten!

Tot over een maandje!
Nitte

Bermuda College

When we arrived in Hamilton, we had a lot of time left before our bus in Hamilton would leave for Bermuda College – so everyone was allowed to take off and we had to be back at the bus station at 13:00.

I´d spent my time together with Rona. We went to the post office, because I wanted to send my letters away. We were very surprised, because the post office in Hamilton is very pretty and made out of wood. After spending our time walking/jumping on one leg, this time Aysha joined me; eating fresh fruit and buying souvenirs, our group ultimately met at the bus station. Almost everyone bought a Bermuda sweater in different colors. So our group looked like we had a uniform…

After a ten-minute bus ride to Bermuda College, we were welcomed by a very nice professor who gave us a lecture about the financial system of Bermuda. I found it very interesting; I think no one ever got my full attention for two and a half hours before!

After the lecture, our group walked back to Hamilton. A Bermudan woman offered to drive Aysha and myself back to St. George´s. It started to rain very bad as soon as we arrived at the ship. So we decided to go to a café – which was very nice – while the others spent their time in Hamilton.

In the evening everyone had free time, so the majority went to get some WiFi to contact our families. Most of us went to bed very early because the day was very nice but exhausting.

Greetings from Bermuda,

See you soon,
Lexi

Engine trouble

The day begun with the fire-alarm ringing in my ears. All the students, teachers and crew hurriedly grouped together at the mid-deck for the head count and to wait the problem out. I heard murmurs from the current watch of 4-8 that we had a problem with the motor – that this was an unfortunate blessing I will explain, but first I want to talk about what went wrong.

On board we have a motor and below the ship we have a propeller. The motor creates the energy and the propeller literally propels us and the ship forward. Between the motor and the propeller are different gears and eventually it comes to a rubber band which turns the propeller, in English a so-called fan-belt. This part of the whole motor system was, technically, busted. This was the unfortunate part of the expression. Then followed an unexpected twofold blessing, for we were lucky to have a NE (NNE) wind which could carry us to Jamaica. This obviously meant a change of course, which no doubt could be seen on the marine traffic website as an upwards loop and then a winding course line all the way to Port Antonio, Jamaica. The other part of the twofold blessing was our time spent in Jamaica, which many stories about are still to be heard, but I wish to share a small section of the whole experience.

It was an idea onboard to have a boys and girls evening. In the bay of Port Antonio there is an island called Navy Island, this was won by the famous actor Errol Flinn in a game of poker. On the island one can still see the remains of a hotel that was built on the island for Flinn’s own personal pleasure but this apparently fell into disrepair because of lack of funds and further hurricane Sandy that hit Jamaica in 2002. The gentlemen would spend the night on this island, build a campfire and sleep in hammocks, while the ladies would spend an evening on board the ship and watch a film, play games and so forth. This would switch around the next night as the gentlemen would sleep on the ship and the ladies on the island. Of course we were under supervision of teachers and crew. This was one of the most scenic of the memories of Jamaica.

We are now en route to Bermuda and soon we will be going into the legendary triangle, but luckily we are sailing not motoring!

Jeroen

Uitwisseling met Titchfield high school op Jamaica

Daar stonden we dan: de helft van de leerlingen met blauwe SaS shirtjes. We stonden in spanning te wachten op de aankomst van de Jamaicaanse leerlingen. Iedereen was benieuwd wat voor een dag het zou worden. Alles was helemaal voorbereid toen de Jamaicaanse leerlingen in schooluniform aan kwamen lopen. Nadat we elkaar begroet hadden, hielden Benno en Ayscha een welkomstpraatje en lieten we de Jamaicaanse leerlingen een filmpje zien over wat we tot nu toe meegemaakt hadden. Daarna kreeg ieder groepje van ons een paar leerlingen aangewezen waar we verschillende onderdelen mee gingen doen. Ons groepje begon met Nederlandse spelletjes. Aan boord wordt er ’s avonds dikwijls het kippenspel gespeeld, ook wel “graantje” genoemd. Dit spel gingen we spelen. Aan het begin was het wel een beetje wennen en ging de communicatie wat lastig, maar na een tijdje werd er veel meer gepraat en gelachen. Daarna hadden we een ‘culture date’: Op basis van kaartjes moesten we dan praten over een bepaald onderwerp. Samen met een Jamaicaans meisje had ik het kaartje ‘religion.’ Zij vertelde daar iets over en ik ook. We waren vrij snel uitgepraat, omdat zij eigenlijk veel nieuwsgieriger was naar mijn spullen en schoolboeken. Dat vond ze heel leuk om te zien. Daarna probeerde we de Jamaicaanse leerlingen brood met hagelslag te geven maar dat bleken ze niet zo lekker te vinden als wij….

Na de lunch maakten we nog een ritje met de bijboot en daarna gingen wij naar hun school toe. Ik had er zin in! De school had een heel leuk geel/blauw gebouw met uitzicht op zee en Navy island. Overal stonden oude kanonnen en het was een hele indrukwekkende locatie. Na een rondleiding ging ik een lesje wiskunde meedoen. Ineens begonnen de leerlingen Bob Marley te zingen in de les. ‘One love… one heart..’ Dat vond ik heel bijzonder. Daarna heb ik ook nog een geschiedenislesje gevolgd. Halverwege de les was het tijd om te gaan. Bij de uitgang kwam er ineens een jongen naar me toe. ‘Mag ik je interviewen?’ Hij stond daar met een opname-apparaatje en een blocnote. Ik vond het heel leuk om hem te woord te staan.

Ik heb vandaag heel veel geleerd over de cultuur van Jamaica en ik vond het een superdag! Het was echt fantastisch!

Groetjes,
Julia