Weer thuis

Op zaterdag 18 april 2015 kwamen de leerlingen van schooljaar 2014-2015 aan in IJmuiden en gingen ze allemaal weer met hun ouder(s) mee naar huis. Van een schip met 44 opvarenden naar een huis met hun gezinsleden. Van ’s nachts wacht lopen naar op tijd naar bed. Van zelf studeren in hun eigen tempo naar in de klas zitten en luisteren naar de docenten. Het is dus even wennen.

Maar het is natuurlijk ook fijn! Niet meer je kopje hoeven vasthouden omdat het anders van tafel glijdt. Niet meer je kamer delen met drie anderen. Niet meer eens in de drie dagen douchen. En thuis zijn met je eigen gezin, en leuke dingen doen met je vrienden en vriendinnen.

Wil je meer weten over School at Sea? Je kan altijd bellen of mailen met het kantoor, of een keer naar een informatieavond komen.

Blog van de scheepsarts

Inmiddels zitten we al weer ruim 10 volle dagen op zee en circa 90 mijl ten westen van Horta…. Terwijl ik dat typ, laat ik die dagen in gedachten nog eens de revue passeren. Ik zal een beeld proberen te schetsen.  Positief overigens. Dat ik in het geheel niet zeeziek ben geworden, draagt daar in belangrijke mate aan bij. Bovendien is de stemming in de groep goed.

Op de eerste dag was er geen wind en was het heerlijk zonnig. Rustig “inslingeren” noemen die zeelui dat. `s Nachts werden de zeilen gehesen, wat ik merkte toen ik even wakker werd; geen motorgeluid meer en een soepelere minder schokkerige deining. Het schip hangt dan ook meer naar één kant, afhankelijk van de windrichtig. De wind nam toe tot zelfs een storm met windkracht 8 afgelopen dinsdag, 17 maart. Daar heb ik mooie filmpjes van. Die dag kwam nog het meest in de buurt van het beeld wat ik van een oceaanoversteek had: hoge golven, harde wind en regen. Strijd tegen de elementen. En ondertussen voer de Regina Maris onverstoorbaar verder, zeilend met 9 knopen zelfs. De nautische bemanning bleef er stoïcijns onder. Ze werden er heet noch koud van. En ik vond het prachtig en spannend.

De dagen er na nam de wind steeds verder af, maar toegegeven, al met al een stuk aangenamer om in te vertoeven. Ik heb die nachten met harde wind namelijk niet altijd even goed kunnen slapen. Ik werd als een accordeon in en uit elkaar geschoven. En net als je dan in slaap dommelde; hupsakee. Als ik op m`n rug lag en er kwam een golf, werd ik soms gelanceerd in m`n kooi en landde ik met m`n hielen op de muur bij het voeteneind van m`n stapelbedje. Ook dat was een wonderlijke ervaring, al kostte het wat slaap.

De tijd hier aan boord gaat overigens veel sneller dan ik had verwacht. De leerlingen hebben of school of wacht of huishoudelijke taken, dus er is altijd veel gaande aan boord. Met name op zee hebben de dagen dus een strak ritme. Vorige week donderdag en vrijdag heb ik een facultatieve, maar goed bezochte les gegeven. Na inventarisatie bleek dat ze wel wat meer over SOA`s en HIV wilden leren, inclusief sappige voorbeelden uit de praktijk… Dat was erg leuk om te doen, er werd aandachtig geluisterd en het lukte me om ze er actief bij te betrekken.

Zelf heb ik overigens geen vaste taken aan boord, al was er toch het nodige te doen. Tot mijn eigen verbazing ben ik namelijk best druk geweest met een aantal infecties die ik antibiotisch en/of chirurgisch heb behandeld c.q. aan het behandelen ben en nog een aantal andere kwaaltjes (griepje hier, valpartij daar etc.). Ik ben sowieso blij met de aanvullende medicatie en instrumenten die ik heb meegenomen. En ook de op Bermuda op mijn advies extra ingeslagen steriele gazen en antibiotica zijn goed van pas gekomen. Kortom, er was best wat te dokteren voor me, maar tot nu toe niets waar ik niet op voorbereid of toegerust ben. Alles onder controle kortom. Goed gevoel.

Hoewel de fysieke ruimte beperkt en je privacy nihil is aan boord, geeft het uitzicht over de oceaan me altijd een fantastisch gevoel van ruimte. De ene dag een bijna spiegelglad oppervlak en de andere dag kolkende golven met harde wind, maken de oceaan een afwisselend decor. Bovendien hebben we gisteren en vorige week woensdag dolfijnen en donderdag walvissen (minke whales) gezien. Andere schepen zijn er weinig, ik heb er eigenlijk maar één keer één gezien tot nu toe, een groot containerschip. Op de radar zijn er wel iets meer te zien en een Duits zeilschip, de Thor Heyerdahl (met een vergelijkbaar project), vaart hetzelfde traject en zit op enkele dagen achter ons. Dus we zijn niet helemaal alleen, maar toch best wel geïsoleerd en op onszelf aangewezen. Afgelopen zondag was die isolatie maximaal, want toen bevonden we ons precies halverwege en waren we dus 900 nm van zowel Bermuda als de Azoren verwijderd. Inmiddels zijn we al weer ruim binnen bereik van heli`s en/of kustwacht en is het wachten op het moment dat er weer land in zicht is.

Tibor (scheepsarts)

Vóór de scheepsovername

Het waait flink, een goede regenbui op zijn tijd, er zijn best hoge golven en het gonst van de opwinding voor de één na laatste scheepsovername die begint op driehonderd mijl voor bestemming Horta, Azoren.

De inventiviteit van de leerlingen neemt toe. Er wordt gesolliciteerd naar uiteenlopende, zelfbedachte functies: van toiletjuffrouw tot stuurhutpurser. De toiletdames willen eigenlijk hard aan hun school werken, de stuurhutpurser is gewoon nieuwsgierig wat er allemaal in de stuurhut gebeurt. En de scheepsarts in spé? Haar motivatie beschrijft ze mooi in haar handgeschreven sollicitatiebrief. De sollicitatiebrief van de machinist was kort maar krachtig: ‘ik word gewoon weer machinist’: Daar hoeft ook niemand over na te denken. Op het lijf geschreven, voor de derde keer op rij is dat dezelfde, daar hebben we allemaal alle vertrouwen in.

Het is natuurlijk belangrijk dat er goed gegeten wordt tijdens de scheepsovername, en ja, gelukkig, onze twee kooktoppers bundelen hun kook- en sollicitatiekrachten, worden aangenomen en gaan ons een paar dagen lekker verwennen met hun kookkunsten. Onze vaste bakker heeft een compagnon en in zijn vrije tijd thuis bakt hij op een middeleeuwse manier brood. We zijn nieuwsgierig wat deze combi tijdens de scheepsovername gaat opleveren: middeleeuws Regina Maris brood?

De bekendmaking van de functies is altijd een spannend moment: wie wordt er kapitein? En wie zijn de stuur- en bootsmannen? Was ik goed bezig met mijn voorbereiding? Heeft de stuurman/kapitein wel gezien wat ik allemaal kan en doe tijdens mijn wachten? Ben ik er nu klaar voor?

Om het goed vast te leggen zijn er twee razende reporters, zij maken een filmverslag van de scheepsovername. Slimme meiden: van zowel een hoog als vanuit een laag perspectief gaan ze het vastleggen, fysiek een ijzersterk koppel! (Je zou ze samen moeten zien ramenlappen!) Sommige SaS’ers solliciteren op meerdere functies: niet geschoten is altijd mis, anderen vinden het fijn om wacht te lopen en matroos te zijn.

En dan komt het verlossende woord: de kapitein is een dame die het dubbel en dwars verdiend heeft, ze heeft drie ijzersterke stuurmannen en drie dijken van bootsmannen. Eerst hier wat teleurstelling en daar wat opwinding, maar uiteindelijk kan iedereen zich in de benoemingen vinden.

Ik kijk erg uit naar deze scheepsovername!
Mieke (projectleider)

Uitwisseling met de Spirit of Bermuda

Gisteravond kregen we te horen dat vandaag de Spirit of Bermuda naar ons toe zou komen: een driemaster tallship met leerlingen uit Bermuda aan boord. Ze zouden rond een uur of twee komen, nadat wij terug waren van de lezing over economie op Bermuda College. Naderhand zouden we met de ongeveer 30 kinderen van 12/13 jaar en de Thor Heyerdahl gaan barbecueën.

Sam en ik gingen aan de slag en verzonnen verschillende activiteiten die we met de leerlingen konden doen. Na een tijdje hadden we een plan en we deelden het met de rest: er zouden vier activiteiten komen en de leerlingen van de Spirit of Bermuda zouden die in kleine groepjes om de beurt doen; vissen voor de barbecue, klimmen in het kluivernet en de mast, een rondleiding met een puzzel en een kleine presentatie over School at Sea met een les Nederlands.

De volgende dag bleek dat ze pas om vijf uur zouden komen. Daar ging onze planning. Nou ja, gewoon een beetje creatief zijn, dan komt het goed.

Rond vijf uur kwamen ze inderdaad langszij. Het viel ons op dat er wel erg weinig kinderen aan dek stonden. Bij wat navraag bleek het dat er maar 17 leerlingen aan boord zijn; de helft van wat we hadden verwacht. Maar dat maakte niet uit, we gooiden de planning nog wat meer door de war en dan zou het helemaal goed komen: welkom aan boord van een zeilschip. Daarbij bleek ook dat dit pas de eerste dag aan boord was voor de kinderen en dat ze vijf dagen aan boord blijven.

Om kwart over zes begonnen we met de rondleiding en het vissen. Ik liet de hutten zien en vond het erg leuk om te doen omdat de kinderen me het hemd van het lijf vroegen.
‘Do you have a bed time?’
‘How long have you been on board?’
‘Do you have airco?’
’Are boys and girls separated?’
‘Are there boyfriends and girlfriends?’
‘Don’t you miss your parents?’
‘How can you survive without your phones? I wouldn’t be able to, because that iPhone 6 has to stay right with me.’

Hoewel het een beetje hectisch was, vonden de kinderen het echt erg leuk aan boord. De een vond het vissen het leukst, de ander klom enthousiast en grijnzend de mast in, terwijl de volgende meer lol had in het leren van onze taal. Ik heb ook nog een tijdje met een aantal mensen van de crew staan praten. Een paar waren er van overtuigd dat ik ‘’one of the teachers’’ was of op z’n minst ‘’a junior-crew member’’. Toen ik ze vertelde dat ik toch echt pas 16 ben en een leerling ben, keken ze me heel verbaasd aan. Daarna kwam de barbecue. De Spirit of Bermuda heeft een eigen chef aan boord en die kan echt geweldig goed koken: pastasalades, pizzabroodjes, brownies en nog meer geweldig lekkere dingen. Ook wij haalden alles uit de kast en serveerden heel lekkere hamburgers, spareribs, kipspiesjes en verschillende soorten salades. Al met al: het was een heel gezellige avond.

Anoniem

Dolfijnen aaien

Hallo allemaal! Als kind droomt iedereen er wel eens van om met dolfijnen te zwemmen. Om ze te aaien, ze kunstjes te laten doen en ze kusjes te geven. Op Bermuda hebben wij dit gedaan! In een groot oud fort hebben ze een plek gemaakt voor de dolfijnen. In de binnenplaats van het fort was een bad met zeewater. Ik vond het water niet heel groot, maar tijdens de uitleg en show vertelden ze mij dat de dolfijnen hier aan gewend zijn. De meeste dolfijnen zijn er namelijk al hun hele leven.

Na de uitleg en de show mochten wij in groepjes bij de dolfijnen. Helaas mochten we niet bij ze in het water maar we hebben ze geaaid en ze kunstjes laten doen. Ze zijn heel mooi glad en de sneeën die ze oplopen, door harde stukken in het water, genezen binnen een paar uur.

Ik was bij een halfblinde dolfijn maar ondanks dat, volgde hij toch de handgebaren op. De dolfijnen worden namelijk getraind door handgebaren en niet door taal. Ik heb een hele leuke dag gehad en genoten van de dolfijnen en het mooie weer!

Groetjes
Hannah

Sporten op Bermuda

De afgelopen maand hebben we niet veel aan sport kunnen doen, vandaar dat er op Bermuda een idee ontstond om een sportles te geven. Een leuk initiatief, maar docent Thijs had bedacht te gaan hardlopen. Vrijwel alle leerlingen zagen snel in dat dat erg onhandig zou zijn aangezien 33 leerlingen nooit hetzelfde tempo aan zouden kunnen houden. Dus we hebben zelf het initiatief genomen om iets anders te bedenken. We hadden voor een ander moment al kaartjes gemaakt voor levend stratego. Dus ons plan voor de sportles was: hardlopen naar het strand waar we dag ervoor al hadden gezwommen, hier levend stratego in combinatie met ‘capture the flag’ te spelen en dan weer terug hard te lopen. En dat was ook wat we gingen doen.

We vertrokken richting het strand maar onderweg kwamen we langs een oud fort! Met kanonnen en alles er nog bij. Het zag er super gaaf uit en we hadden besloten dat we hier ons spel gingen spelen! Beide teams verstopten hun vlag en verdeelden de kaartjes. Eenmaal begonnen was het eigenlijk een grote chaos, mensen renden achter elkaar aan, mensen zochten naar de vlaggen, mensen zaten verstopt in een van de torens van het fort enz.. Het was echt super leuk. Jammer dat we na minder dan een uur wel weer moesten stoppen maar het was een prima ‘sportles’.

Groetjes,
Jeroen