Huis =/= Thuis

Elke dag als ik wakker word, heb ik het nog. Dat gevoel van desoriëntatie, van “waar ben ik?” Ik kijk dan rond in de rechthoekige ruimte waarin ik me al weken bevind, waarvan de blauwe muren me herinneren aan de blauwe hemel van St. Eustatius, mijn Statia… Wat lijkt het lang geleden dat ik daar werd weggerukt van de beboste hellingen van de Quill, mijn idylle me werd ontnomen en plaats maakte voor een schokkende toch in een metalen duisternis…

Als ik me voortbeweeg door mijn nieuwe onderkomen knispert het koraalzand onder mijn poten. Het roep herinneringen op aan de paradijselijke San Blas eilanden, waar ook het drijfhout vandaan komt dat mijn huidige woning siert. Ergens zou het geruststellend moeten zijn, deze tastbare elementen uit mijn leven aan boord, toen ik mijn dagen sleet in een emmer, 360 graden rondom omgeven door een witte wand.

Positief is dat de stukken vers fruit hier gigantisch lijken in vergelijking met de porties die me aan boord werden voorgeschoteld. Ook moet ik bekennen dat het feit dat ik niet langer te pas en te onpas voedsel naar mijn hoofd geslingerd krijg, op het schip vaak veroorzaakt door de golven en de deining, mijn gevoel van veiligheid de afgelopen tijd sterk vergroot. De zekerheid van een stabiele ondergrond doet wonderen voor mijn gemoedsrust…

Soms droom ik nog van het laatste moment van vrijheid dat ik heb gekend: mijn eigen reis op Cuba. De “plop” waarmee het deksel van mijn onderkomen klapte, in de emmer viel en een onnatuurlijke opstap naar de wereld daarbuiten vormde… Ik klom naar de rand en liet me vallen, het onbekende in. Dagen zwierf ik rond door wat mij later bekend werd als “de salon”, obstakels omzeilend en hindernissen nemend, om uiteindelijk te eindigen in “de bibliotheek”, waar ik me bezig hield met me oriënteren op exotische oorden uit de reisgidsen en de literatuur aldaar… En toen werd de vrijheid me voor de tweede maal ontnomen en keerde ik terug naar de beperkte wereld in mijn witte cilinder…

Al deze herinneren lijken relieken uit een ander leven, niet meer dan beelden in mijn hoofd, evenzogoed voorbij als mijn leven vóór School at Sea. Af en toe denk ik eraan hoe het zou zijn om naar huis te gaan, naar Statia, naar mijn familie en vrienden, dat alles weer was zoals het was. Ik vraag me dan af of ik daar nog wel zou kunnen aarden, of mijn huis nog wel als mijn thuis zou voelen… Het gevoel van angst dat me dan bekruip leidt echter steeds tot dezelfde conclusie: de ervaringen, het trauma, van de afgelopen maanden hebben hun impact op me gehad: teruggaan is onmogelijk, ik ben voor altijd veranderd.

PASCAL (JR.)

Weer thuis

Na zes maanden aan boord van de Regina Maris te hebben doorgebracht, zijn de leerlingen van schooljaar 2015-2016 sinds zaterdag 16 april weer thuis. Vanaf deze week gaan ze ook gewoon weer naar hun normale school. Ben jij geïnteresseerd in deelname aan School at Sea? Meld je dan aan voor een informatiebijeenkomst via deze pagina.

Economie met Ben

Vandaag was het dan zover: de echte, officiële laatste schooldag. En op deze laatste schooldag zouden eigenlijk, volgens onze zelfgemaakte planningen, nog in totaal 94 toetsen gemaakt moeten worden. Heel veel van ons hadden daardoor toetsenstress, want als je op de laatste schooldag nog twee of drie SE’s moet maken zorgt dat niet echt voor een relaxed gevoel. Ik had zelfs nog één heel belangrijk SE staan waar ik gisteren aan begon. Toen ik mijn boek opensloeg gisteravond barstte ik spontaan in tranen uit. Daarna ben ik in tranen naar Ben gegaan en hij heeft mij toen geholpen met economie. Het was super gezellig en het beste nieuws was dat ik binnen een uurtje met hulp van Ben zeven hoofdstukken uit mijn hoofd heb geleerd en ik begreep ook nog eens alles.

Vanochtend heb ik nog een uurtje super hard gewerkt, terwijl iedereen hard bezig was op het dek met andere klusjes. Zo zijn de masten vandaag geschilderd, alle banken, de vriezer en de boordbibliotheek leeggehaald en is alles nu één grote bende. Overal staat iets, niets ligt meer op zijn plek en iedereen is druk bezig met van alles en niets. De thuiskomst komt nu echt heel heel heel erg dichtbij. En wat ik heel erg ga missen zijn mijn leuke schooluurtjes met Ben die altijd super gezellig en ook nog een super leerzaam zijn. Want Ben is naast super gezellig en grappig ook nog eens super slim ook al weet hij dat zelf nog niet. En ik ga super erg van de laatste drie dagen genieten! Tot zaterdag!

MAART

De laatste scheepsovername

Gisteren is het begonnen, de laatste scheepovername. We hadden er allemaal heel veel zin in. Wel heerste er zoals altijd een zekere spanning bij deze en gene, vooral bij degene met een verantwoordelijke functie. De meest verantwoordelijke functie is die van kapitein; die is verantwoordelijk voor het geheel.

Deze scheepsovername was het aan mij de eer om die functie te vervullen en het schip veilig naar onze eindbestemming te zeilen. Deze scheepsovername was ook totaal weer anders dan de andere. De voorgaande drie overnames vonden plaats op de volle oceaan, maar deze vond plaatst op de Noordzee. Zoals ik ontdekt heb, geeft dit een paar extra obstakels, de Rotterdamse haven, vaargeulen en de vele vissers vormen samen een leuke uitdaging voor de stuurmannen en de kapitein.

Van al deze obstakels heb ik als kapitein heel erg veel geleerd, ook de manier waarop je orders uitdeelt aan je bemanning heb ik veel geleerd. Deze obstakels hebben continue voor uitdagingen gezorgd waar ik nog helemaal geen weet van had. Samen met de andere stuurmannen is het gelukt om het schip zonder veel problemen van Oostende naar IJmuiden te brengen en daar mogen we trots op zijn. Kortom, een geslaagde, leerzame en hele leuke scheepsovername in de functie waar ik vanaf het begin al van droomde.

FRISO

De laatste dagen

Bijna is het zover… zaterdag 16 april… nog vijf nachtjes slapen. We zijn hier langzaam aan het aftellen tot het zover is. Maar daarnaast hangt er ook een bepaalde sfeer. Een sfeer die we liever niet willen hebben. Een sfeer die ons laat voelen dat we naar huis gaan. Een sfeer die ons laat voelen dat we dit voor het laatst zullen doen. De laatste keer keukendienst, de laatste keer wacht, de laatste SaS-story… Overal komt een eind aan.

Desondanks is er toch een ding wat nooit zou stoppen, waar nooit een eind aan gaat komen, en dat is onze vriendschap. Het afgelopen jaar zijn we een hechte groep geworden, met hier en daar natuurlijk wat botsingen, maar we hebben wel met z’n allen het schip naar de andere kant van de oceaan gebracht, samen gelachen, emoties gedeeld en samen allerlei avonturen beleefd. Ik denk dat ik voor iedereen spreek dat de vriendschap die hier is ontstaan, het mooiste geschenk van onze reis is geweest.

KIRSTEN

School at Sea in a presentation

“Zondag, 10 april, is je presentatie af”

We were exposed, once again, to a SaS challenge: make a presentation about the past six months.

We’ve lived with this group for six months now, with really happy, funny, special and unique moments. I learned so much during School at Sea that it is actually hard for me to put it into words.  I had to think for long days about what to put on this presentation – how can I actually explain to the ones that didn’t experience the huge adventure that the past six months were? How can I show the emotions, mixed feelings, the beautiful places, the skies full of stars, the happy moments, the watches, the crazy school days. How can I write about what I only felt?

One of my goals is to share with others the SAS experience and I can only do that overcoming the challenge of the presentation. So, I’ll try:

In the very first day of School at Sea I was really scared. It was a huge change in my life, everything changed 180 degrees and I wasn’t aware that the change would be that huge. I still have, in the first page of my diary, a small text from Floor, that was, in that time, one of my roommates: “Don’t worry, everything is going to be ok. Stay positive, I’m sure we’re going to get through this together.” And we did, we got through this all together.

School at Sea was nothing like a six months holidays – we worked hard, laughed, but also cried, had happy moments, but also had some frustrations. Of course there are things on board that I don’t agree with but even those aspects of life in the Regina Maris made me learn so much. I learned a lot about standing up for my ideas and believes and that made me a more positive and happy person.

We learned about sailing, different cultures and different ideas, while working in our own school work. We crossed two times the huge Atlantic Ocean, went from amazing blue sunny skies, to strong storm moments. We had to discuss, as a group, really hard subjects. We met different people and start accepting different ideas. We did it!

The big, emotional, goodbye/hi day that everyone awaits with a certain amount of insecurity is coming closer and we are all getting ready to drown in the sea of emotions that this day carries. We are sailing towards the 16th of April and every mile that we overcame I become more and more grateful for having had the chance to do this. I become more and more grateful for having had all the laughs and tears. I become more and more grateful for having had School at Sea in my life and for being sure that it will stay with me forever.

JÚLIA