That dreaded day

The evening before was tense. During the day we’d packed, and had done half big cleaning (the other half never happened). I wrote a lot, mostly letters to my dearest friends. I stayed awake that night, just like quite a few others who wanted to live every last moment. I ended up falling asleep for an hour somewhere along the way, and then had a few conversations I’d never thought I’d have, especially with those people. Breakfast came and went, and I started to pack. I was talking to Kika and Giulia, when Jeroen came into my cabin with a cat carrier. Inside it was Giulia’s duck. The wonders of life.

Around ten the motor started, and everyone gathered on the poop deck in their new SaS-sweaters. It was unreal. The first parents were spotted, standing along the shore. They had “welcome home” banners in their hands, waved frantically. The first tears started to flow. I believe more for the loss of SaS, than for returning home.

Once in the lock, Amelia and Kika climbed to the starboard end of the yard, and Guus and I to the port. I spotted my parents and my dog at the end of the lock, and waved. Even then, my mind still hadn’t comprehended it. The lock took ages, as usual. Then it opened, we turned, and docked to port. I climbed down as the first people fell into their family’s arms. Found mine, and hugged my dog, Lady, first. It didn’t feel like six months ago, at all. I introduced my friends to them, I got introduced to their families. After a while we were all called into a large tent, a few speeches were made, we sang a self-made song. And then it started.

We went to our cabins, took our bags. I cried for the first time, in my cabin with Amelia. We just couldn’t imagine life without SaS. The first people came to hug goodbye, some were just suddenly gone. My cabin was the last to be there. A hug for the crew, a hug for the teachers. The ship was just so… bare. Finally we left, Emília with me. It was weird to drive back, along the roads I know so well. My house, the smell, so much space. Yet everything was smaller, like pots and pans. A few things had changed, but not much. So clean.

Kika and Amelia also came to my house, and we cried on my bed and talked until it was time for Emília to catch her flight. Kika couldn’t come, so Amelia and I accompanied her. Check in, etc. The final goodbye. I was empty inside, no tears or sadness left. Carolina also appeared, and they walked off together, our two Portuguese friends. Then Amelia and I hugged tightly.

Home again. But it didn’t feel like home anymore. My home was that ship, with those people. My mind was still there. I couldn’t comprehend that I’d never climb the stairs and hear Denise say, “Nice that you’re here too.” Never again will I climb into the mast with Amelia, and talk up there for hours. Never again I’d talk till four in the morning and see the crew come home from their night off and have a midnight conversation with them. Never again will I get an extra brownie for doing somebody’s dishes. All those amazing things and many more are over. It just would not enter my mind.

And nobody understood, except 32 amazing people that were now scattered over the world. From having only 48m to look for them if you wanted to talk, to having only Whatsapp and Skype to contact each other. I would have done a Cuba cleaning every weekend if it would’ve brought me back. But it was over now, and nothing could change that.

India

Toekomst voorspellen

11-4-2017 Wat ik denk dat morgen gaat gebeuren
Morgen ga ik ’s ochtends een toets maken zodat ik in de middag kan helpen met klussen op het schip. We gaan denk ik om half 10 ontbijten, als avondeten pasta eten. Morgen wordt een normale dag. Het zal moeilijk zijn school te doen, want de aankomst is heel dichtbij. Morgen gaan ook de nieuwe zeilen erop. Dat is mijn voorspelling.
12-4-2017
Vandaag heb ik een toets gemaakt, het is nu nog geen middag maar ik mag helpen. Ontbijt was om 8 uur, dat was vroeg. Ik zie wel dat de keukendienst pasta aan het klaar maken is voor vanavond. Het is vandaag eigenlijk een doodnormale dag, behalve dat we bijna echt naar huis gaan. Het komt heel dichtbij. We komen net terug van een stukje varen zoals u waarschijnlijk ziet op Marine Traffic of een ander volgprogramma. Dit komt omdat we het kompas moesten afstellen. Het magnetisch veld is hier natuurlijk anders dan in de Caraïben.

Voor de rest heb ik niks bijzonders te melden, het is gewoon een schooldag vandaag. Morgen word het wel interessanter want dan komen oud-sassers. Tot morgen!
Groetjes, Koen

MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡!

Deze periode heb ik keukendienst gehad samen met Amelia en Meike. De eerste keukendienst hebben we pasta penne gemaakt en de tweede… ook! Ze waren allebei heel lekker geworden. De eerste was met vis er in en de tweede met echt super veel verse groenten. De tweede keer was nog al stressvol, want Meike lag in bed, omdat ze te zeeziek was om iets te kunnen doen. Ook stonden er die dag MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡!

Het schip leek wel een kermisattractie geworden. ’s Ochtends zette ik de borden op tafel. Anti-slipmatje, borden, messen en hopla! Daar kwam weer een MONSTERGOLF!?!¡¿¡! Die besloot dat die borden op mijn voet thuis hoorde. Dat was niet erg prettig. Toen hebben we weer alle bordjes in de kast gezet en hebben een buffet gemaakt. Het was nogal onhandig, maar tafels dekken was niet echt mogelijk met MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! Toen gingen Amelia en ik koken. Het ging allemaal heel erg smooth. We waren ruim voor de lunch klaar met koken, dus daar was ik wel blij mee. Dankzij de MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! was in de rij staan toch een stuk moeilijker geworden dan normaal. Je moest je stevig vast houden of op een van de banken gaan zitten, want er slingerden nog wel eens wat personen door de lucht. Het vasthouden van eten bij deze activiteit is trouwens ook niet aanbevolen. Iedereen vond het eten lekker. Er waren wel wat mensen die twijfelden aan onze keuze om een shitload aan Indiase Kerrie er door heen te gooien, maar als je het proefde, mmm.

Toen was het tijd voor 4 uurtje. We besloten koekjes te maken. Ik had alle spullen op tafel staan en het deeg maken ging erg goed tot ik de vanille er in gooide. Volgens mij lust meneer MONSTERGOLF!?!¡¿¡! dat niet, want binnen 5 minuten lag het potje aan scherven op de grond. De koekjes waren niet super lekker geworden, een beetje gemiddeld. Toen was het tijd voor avondeten. Ik had wat overgebleven pasta opgewarmd met tonijn. We zetten de normale pastabak en die met tonijn op tafel, samen met saus, brood en beleg. Iedereen was rustig eten aan het pakken tot de MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! zich echt kwaad begonnen te maken. Ze dachten ‘nu ben ik er klaar mee’ en gooiden vervolgens de normale pastabak de trap af richting kamer 10. Ik rende naar de keuken om wat doekjes te pakken toen, maar daar staken de MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! een stokje voor. Sophie werd samen met haar schoolboeken en het bankkussen opgetild en naast de bank gesmeten. Nadat ze weer zat rende ik snel door, maar eenmaal aangekomen in de keuken hoor ik de andere bak pasta de trap af duiken. Gauw ben ik terug terwijl ik die rot anti-slipmatjes vervloek. Eenmaal de trap af gekomen is Amelia er al. Ze lijkt nog al in shock. Terwijl ik beneden bezig ben gaat zij alle spullen boven veiligstellen. Als ik bijna klaar ben en naar boven wil leek het de MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! wel grappig om precies op dat moment een bakbrood raket op m’n hoofd af te schieten. Het scheelde maar een haartje. Terwijl ik het brood op ruim vliegt me ook het beleg om de oren. Vervolgens ga ik naar boven. Voorzichtig om niet op jampotscherven te gaan staan. Gelukkig zijn een paar mensen zo aardig geweest om mee te helpen opruimen.

Wanneer we dan eindelijk klaar zijn met opruimen is het tijd voor de afwas. Dit was ook niet makkelijk, want de MONSTERGOLVEN!?!¡¿¡! lieten alle spullen uit de kasten vliegen. Dan weet je dat er echt geen veilig plekje is op deze aarde. Frank was zo aardig om te helpen met afwassen zodat ik de vloer kan schrobben met een schrobber, want het was daar heel erg glad door wat gevallen olie. Daarna was het eindelijk afgelopen. Elke keer dat ik nu iets hoor vallen krijg ik last van m’n PTSS. Laten we hopen dat zoiets nooit meer zal voorkomen.

Met vriendelijke groetjes,
Ken

Op weg naar huis, Cherbourg

Wij liggen in de haven van Cherbourg en er is in korte tijd een ontzettend dikke mist ontstaan. Onze kapitein Maud hoopt dat de mist net zo snel verdwijnt als die gekomen is. Sam is onderweg naar een winkel om een nieuwe luchtfilter voor de machinekamer te halen, als hij terug is varen wij uit. Vandaag is het zeven april en dat is de verjaardag van Bernadette, mijn moeder. Ik baal er heel erg van dat ik er niet bij kan zijn, maar als ik thuis kom gaan we het vast wel nog een keer vieren.

Nog acht nachtjes slapen en dan is het zover, dan komen wij eindelijk thuis na zes maanden gereisd te hebben. Sommigen kijken er naar uit, sommigen zien er erg tegen op, de stemming is anders. Hoe naderbij het einde komt, hoe meer ik een dubbel gevoel krijg. Ik had vannacht een droom over thuis. Ik was gewoon weer thuis in mijn oude leventje en alles was normaal en saai. Natuurlijk was het een groot feest om iedereen weer te kunnen knuffelen en aan te kunnen raken, maar het was saai, er miste gewoon wat. We hebben zo lang naar dit project toegewerkt en nu opeens is het bijna voorbij.
Mam, Pap, Merel en Luuntje, ik zie jullie over acht nachtjes.

Iris

Schuin schip

De hele dag glibber en glijd je door het schip heen omdat de kipmarinade weer eens is omgevallen. Je probeert een positie te vinden om te zitten die geen pijn doet door de bizarre hoek die het schip maakt. De golven slaan tegen het schip aan en wanneer je dan toch echt naar buiten moet om de was te doen word je overspoeld door water. Nou maakt dat voor de was niet zo veel uit, maar jij hebt de dag ervoor al gedoucht en geen schone kleren meer.
Na een zware dag vol pijntjes hier en pijntjes daar loop je je kamer in, klaar voor een goeie nachtrust, en zie je je kamergenootjes in de raarste houdingen in bed liggen omdat ze dan niet naar beneden glijden. Eindelijk lig je in bed en helaas blijkt het waar te zijn. Na oneindig draaien val je bijna in slaap om daarna weer rechtop in bed te zitten door een vliegende zeillaars die in je wasbak is beland. ‘sorry!’ van onze overbuurvrouw die in een chagrijnig humeur haar laars niet uitkreeg. Na een lachbui kwamen we tot de conclusie dat we niet konden slapen. Door te kletsen probeerden we afgeleid te raken van het oneindige bewegen, toch komt het gesprek altijd weer terug op de golven.
Bekaf beëindig je uiteindelijk je dag om weer met spierpijn wakker te worden.

Een realistische dag uit het leven van een matroos zonder zeebenen, Gwen

Wat is familie? / Was ist Familie?

Wat is familie? Of misschien beter, wanneer worden mensen jouw familie? Daar heb ik de afgelopen paar dagen over na gedacht en ik weet het antwoord nog niet echt. Ik heb op deze fantastische reis fantastische mensen leren kennen en fantastische nieuwe vrienden gemaakt.
Ik had in het begin van de reis nooit gedacht dat deze reis zo leuk, mooi en perfect zou worden. Ik ben zo gelukkig met hoe het hier nu is en ik ben blij dat ik deze reis met deze mensen, met mijn vrienden mocht maken.
En ik denk dat ik wel kan zeggen, en dat van iedereen hier, dat dit onze tweede familie is geworden met mama Pascal en papa Sam als onze ouders.
Het zijn nog ongeveer twee weken en dan mogen jullie, lieve ouders en familie, ons een knuffel geven en terug mee naar huis nemen en onze verhalen en berichten luisteren en met ons daar over lachen of huilen en met ons al de vele foto’s bekijken die op de hele reis gemaakt zijn. Ik heb nog geen idee hoe het is om weer thuis te zijn en ook al heb ik er heel veel zin in, toch ga ik alles en iedereen hier heel erg missen. Ik kan het niet geloven, dat onze reis nu bijna ten einde is, dat dit de zes maanden waren, waar ik heel lang van gedroomd had. Ik weet nog hoe blij wij allemaal in IJmuiden waren om op deze reis te gaan en hoe wij over alle plekken hadden nagedacht, naar waar wij naar toe gingen varen. Het lijkt voor mij nu een hele lange tijd geleden, niet maar zes maanden! Het is nu allemaal zo normaal, alles heeft zijn eigen ritme gekregen, alles heeft zijn eigen tijd! En deze tijd samen is nu bijna ten einde!
Maar de herinnering en de vele leuke momenten de wij hebben beleefd blijven voor altijd! Alles wat wij de afgelopen zes maanden hebben beleefd, gezien en geleerd, heeft ons een beetje veranderd en ons zelfstandiger gemaakt. En daar ben ik heel blij om!
Dank jullie wel, voor de beste tijd vaan mijn leven, voor al dat wat ik met en van jullie leren mocht (ook de Nederlandse taal) en voor al de leuke, mooie en soms ook verdrietige momenten die ik met jullie mocht beleven en die ik nooit zal vergeten. Ik ben blij dat ik jullie mocht leren kennen en ik kan mij geen betere familie wensen dan jullie!

Was ist Familie? Oder besser wann werden Menschen zu deiner Familie? Ich stelle mir diese Frage nun schon seit ein paar Tagen und ich habe noch nicht wirklich eine Antwort darauf gefunden. Ich habe auf dieser fantastischen Reise, fantastische Menschen kennen gelernt und fantastische neue Freunde gefunden. Ich hätte im Beginn von dieser Reise nie gedacht, dass diese so lustig, so schön und so perfekt wird, wie sie nun ist und ich bin sehr glücklich darüber, dass ich diese Reise mit diesen Menschen, meinen Freunden machen durfte.
Und ich denke, dass ich sagen kann, und das von jedem hier, dass das unsere zweite Familie geworden ist mit Mama Pascal und Papa Sam als unsere Eltern.
Es sind nun noch ungefähr zwei Wochen, dann dürft ihr, liebe Eltern und Familien, uns wieder umarmen und zurück mit nach Hause nehmen und dort unseren Geschichten und berichten zuhören und mit uns darüber lachen, oder heulen (das zweite eher nicht so) und mit uns all die Fotos angucken, die während der Reise gemacht wurden. Ich habe noch keine Idee, wie es ist wieder zu Hause zu sein und auch wenn ich mich sehr darauf freue, so werde ich doch alles und jeden hier sehr vermissen. Ich kann nicht glauben, dass unsere Reise nun beinahe zu Ende, dass das die sechs Monate gewesen sein sollen, von denen ich so lange geträumt habe. Ich weiß noch, wie wir alle in IJmuiden so glücklich waren, um nun auf diese Reise zu gehen und wie wir uns über alle Länder Gedanken machten, wo wir hinfahren sollten. Es kommt mir nun wie vor einer unglaublich langen Zeit vor, nicht wie vor sechs Monaten. Es ist nun alles so normal, alles hat seinen eigenen Rhythmus bekommen, seine eigen Zeit! Und diese Zeit zusammen ist nun beinahe zu Ende!
Aber all die Erinnerungen und die vielen tollen Momente die wir zusammen erlebt haben, bleiben für
immer! Alles was wir die vergangenen sechs Monate erlebt, gesehen und gelernt haben, hat uns ein bisschen verändert und eigenständiger gemacht. Und da bin ich sehr froh drum!

Lieve groetjes aan iedereen… Giulia Rohlfs