Snijden met Pascal

We waren naar het water aan het kijken, toen er iemand zei: “Hee daar drijft een vis”. Alex liep toevallig langs toen er iemand riep dat er een vis dreef. Hij pakte het veel te kleine netje en rende naar de bijboot en sprong er in. Toen ging hij in volle vaart op die vis af en viste hem zo uit het water. Alex had hem op dek gegooid en gelijk kwam iedereen kijken. Toen kwam Pascal met zijn boek over vissen en bleek het een gestippelde egelvis te zijn. Er waren ook net mensen vliegende vissen aan het ontleden, dus kreeg Pascal het idee om die gestippelde egelvis ook te ontleden. Daar stond Pascal dan met blauwe handschoentjes aan, ontleedsetje uitgespreid en vijftien leerlingen om hem heen. Hij sneed de vis open en legde de organen bloot. Hierbij sneed hij de darmen open en er kwam een hele vieze stinklucht vrij precies toen het vieruurtje kwam, dus had opeens niemand meer trek. Na het vieruurtje sneed hij de lever open en er kwam een wormenfamilie tevoorschijn. Daarna hebben we de vis verder ontleed en bleken er ook nog wormen in de hersenen te zitten. De doodsoorzaak was gevonden!

Cai

Oud, ouder, oudst

Tijd voor een feestje, want er was vandaag niet zomaar iemand jarig: Sam was jarig! Iedere dag aan boord is een feestje (en volgens Sam is hij ook dagelijks jarig), maar deze dag was het nog net een beetje meer feest. Om 07:30 uur kwam ik mijn bedje uit gerold. Normaal gezien zou ik naar de eetzaal lopen en om 08:00 uur klaar zitten voor het ontbijt, zoals op een gewone schooldag. Deze keer liep ik met mijn wachtgenoten door de eetzaal heen om boven in de salon alvast aan school te beginnen. Wij hadden namelijk afgesproken dat we mee zouden eten met het ontbijt van de wacht, om 09:00 uur (maar daar wist Sam niks vanaf). Toen Sam na de vijf tot negen wacht naar beneden kwam gelopen, waar wij klaar zaten, zetten wij met z’n allen Lang zal hij leven in… VERRASSINGGGG! Samen met de andere vijf tot negen wacht gingen we lekker ontbijten. Aangezien onze wacht zo leuk is, hadden we allemaal cadeautjes gekocht. Achter alle cadeautjes zat wel een verhaal en een hoop inside jokes, waar we met z’n allen hard om hebben kunnen lachen.

Na het ontbijt werden wij door Pascal weer richting ons schoolwerk gestuurd. Tijdens de lunch was er nog een leuke verrassing. De keukendienst had namelijk hamburgers gemaakt, echt superlekker. Ze hadden zelfs een dubbele hamburger gemaakt, speciaal voor Sam… Maar Sam was onvindbaar, want die lag nog te tukken tijdens de lunch, sukkel (hij heeft uiteindelijk z’n hamburger wel gekregen hoor).

Bij het vieruurtje werd de vijf tot negen wacht nog getrakteerd op een colaatje en was er tiramisu. Dat moet een goeie verjaardag zijn geweest… Nu gaan we verder met ouderdomsgrappen maken en Sam pesten, want zo zijn 15/16-jarige pubers blijkbaar.

Cécile

De ingevlochten anti-luisjes

Dat er luizen aan boord zijn, is ondertussen wel duidelijk. Maar nu komt het dilemma: hoe draag je je haar?! Het moet vast. Dus los, in een staart of met een knipje is al uitgesloten. Een knotje dan maar? Nou, na twee dagen ben je daar ook helemaal klaar mee, dus dan is er maar één oplossing over: INVLECHTEN! Toevallig vind ik dat wel een hele leuke bezigheid, al helemaal als ik daardoor school kan ontwijken (wat ik natuurlijk nooit zou doen, ahum…). De vlechtjesrage begon gisteren al, maar vandaag sloeg het door. Ik heb de hele dag met dik, dun, vettig, lang, kort, stijl en krullend haar in mijn handen gestaan.

Toen eindelijk iedereen die vlechtjes wilde, was gedaan, kwam er een luizencontrole, dus kon ik weer lekker opnieuw beginnen. Ik en een ander meisje hebben hele wachtrijen afgewerkt. De een wilde een vissengraat-invlecht, de ander een opvlecht en weer een ander een invlecht. De populairste vlecht was de twee opgevlochten vlechtjes. Nu lijken we allemaal weer schoolmeisjes van twaalf, maar de luizen maken geen kans meer om over te lopen.

Annerijn

Lichtgevende algen en meer

Vannacht had ik wacht. Aan het begin van de wacht was Martijn ons nieuwsgierig aan het maken, omdat hij een heel leuk klusje had met touwtjes knopen. Hij praatte er zo overdreven vrolijk over dat je al begon te twijfelen of het écht wel zo een leuk klusje was als hij zei. Eerst stond ik een tijdje op wacht en was ik aan het genieten van de lichtgevende algen in het water. Je ziet dan kleine, groenachtige puntjes in het water. Dat ziet er best wel leuk uit! Daarna mocht ik dat ‘leuke’ klusje gaan doen. Ik hoeverre je het leuk kon vinden dan… Het ‘leuke’ klusje was namelijk touwtjes knopen aan een ander touw vast. Zo maak je namelijk een anti-schavielborstel (of zoals Lucie het noemt een ‘dead cat’), waarmee je kunt voorkomen dat de lijnen slijten als ze langs elkaar schuren.

Daarna moesten we ook nog even onze vaste klusjes doen, namelijk toiletten schoonmaken. Ook niet echt leuk… Toen dat gedaan was heb ik nog een tijd gestuurd. Dat ging best goed! Ik ben niet meer dan 15 graden uit koers geweest! Toen was mijn wacht jammer genoeg alweer voorbij en was het tijd om mijn bed in te kruipen.

Andrea

Zon, zee, luizen en kaal gaan

We waren lekker buiten aan het lunchen in de zon toen Sam ineens een leuke mededeling kwam doen. ‘School at Sea is nu echt begonnen. We hebben al genoten van de zon en de zee, maar nu is een ander vast onderdeel van SaS ook aan bod gekomen. Er zijn namelijk luizen.’ De hele groep werd gelijk panisch en de haarnetjes werden meteen uit de kast gehaald. Iedereen is zo snel mogelijk gecontroleerd, en ja hoor vier SaS’ers hadden pech. Je ziet hier nu dus overal mooie knotjes, vlechtjes en één kaal hoofd. Ik zat in de salon en zag dat er op het achterdek een hele groep mensen om iemand heen stond. Ik ging kijken wat er aan de hand was en opeens zie ik een SaS’er op de grond zitten die zijn haar aan het afscheren was. Hij gaat nu in ieder geval geen last krijgen van luizen. Wel handig, maar ik denk dat ik mijn haar toch maar lekker lang houd.

Willemijn

Leraren in de keuken?

Kun je je het al voorstellen? Hoe dan? Ik was gisteravond de keuken aan het schoonmaken en opeens zag ik twee rare verschijningen in de keuken lopen. Ik draaide mij om en zag daar Jacob en Karlijn die voorbereidingen troffen voor iets, maar ik wist niet wat. Ik vroeg ze heel geheimzinnig wat ze aan het doen waren, maar ze antwoordden heel geheimzinnig: ‘niks hoor!’ Ik ging toen naar boven om mijn SaS-story te schrijven. Op een gegeven moment rook ik iets. Het was niet de afvoer. Het was ook niet de vuilwatertank. Ik rook pannenkoeken! Heerlijk, dat had ik lang niet meer gehad! Ik had al zo’n vermoeden, want er zou de volgende dag een jarige zijn. Die lekkere geur ging door het hele schip heen, dus ook door mijn kamer. Ik heb een van de beste nachten op het schip gehad. ’s Ochtends werd ik heel vredig wakker: we mochten uitslapen en er was een pannenkoekengeur. Ik ging aan tafel zitten en er kwam een hele grote bak met reuzepannenkoeken aan. Er liep een waterval uit m’n mond. Ik had nog nooit zo iets moois gezien. Tegelijkertijd werd er ‘Lang zal ze leven’ gezongen voor de jarige. Dus het was vandaag een superfeestelijk ontbijt! Toch maar vaker doen, die leraren in de keuken.

Willem