Dit was het dan

Dit was het dan, de laatste volledige dag van School at Sea 2018/2019. Morgen stappen we van boord, dan is School at Sea voor ons echt voorbij en zijn wij oud-SaS’ers. Ik kan nog niet beseffen hoe het is om weer thuis te zijn, om naar school te fietsen of om te kunnen doen waar je zin in hebt zonder dat je 45 anderen beïnvloedt. Ik kan niet beseffen dat we morgen de sluis door varen en dat mijn ouders daar dan staan. We hebben onze ouders al een half jaar niet gezien, maar we zijn nu zo dichtbij. Als ik straks naar huis rijd laat ik zoveel achter me: de gezellige avonden omdat er altijd wel iemand in de salon zit, de tandenpoetsparty’s, de vele chillings in de keuken, maar vooral het altijd familie om je heen hebben. Als je ergens mee zit of gewoon even niet alleen wil zijn staat er altijd wel iemand voor je klaar en vind je gezelligheid in onverwachte hoeken. Een half jaar lang hebben wij kunnen genieten van andere culturen en hebben wij dingen gezien en meegemaakt die ik nooit had durven dromen. Het leek eindeloos te duren, maar nu we weer terug in Nederland zijn, kijk ik terug op dit halfjaar alsof het een week was. Als we morgen door de sluis varen is het echt voorbij en zal ik met mijn grootste lach en mooiste herinneringen terugkijken op deze tijd.

Willemijn

Chaos!

De dag begon met als altijd het ontbijt om 08:00 uur. Wat er ook aanwezig was, was het gejammer dat we al bijna naar huis gingen. Ik was daarbij ook van de partij. Sam riep ons naar de salon en vertelde de planning voor vandaag en morgen. Vandaag moesten er foto’s gemaakt worden voor de SaS-story en van de mensen die de functies gekregen hadden in de afgelopen scheepsovernames. De SaS-story’s moesten dus ook nog af en het thema van ons jaar was ook ‘(bijna) altijd te laat’, dus dat moest ook gefikst worden. Ook kwamen ’s avond enkele oud-SaS’ers iets vertellen over thuiskomen. Tevens moesten er individuele foto’s gemaakt worden en daarna, alsof het nog niet genoeg was, moesten we ook nog eens gaan opruimen. Nou, genoeg te doen dus. De hele dag door zag je mensen zich anders gaan gedragen. Geïrriteerd, opgewekt, EXTREEM enthousiast of juist somber. Tussen het foto’s maken door gingen we ook steeds voetballen op de kant, want ja, je moet ook stoom afblazen. Het is namelijk zo’n raar gevoel om straks je thuis te verlaten. Dan ga je weer naar je ‘echte’ huis. Nou, ik heb twee huizen vanaf 20 april. Figuurlijk dan. Alex onze opper-matroos woont echt op de Thalassa. Jaloers! Wat me het meest dwars zit is dat straks niemand je begrijpt als je terug thuis komt, maar aan de andere kant verbroeder je zo erg met de mensen om je heen hier. Het is mijn tweede familie geworden.

Willem

De allerlaatste keer…

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dekrondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer. Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Het begin van de ontdekking van ‘DE GEUR’

Het was vandaag de eerste ochtend van de laatste scheepsovername. Van de hotelmanager moesten wij, de negen tot één wacht, de kelder helemaal leeg- en schoonmaken. Dat betekende ook alle grondplaten, alle viezigheid en al het stof er uit. Eerst hebben zo’n 300 kilo rijst uit de kelder gehaald (#verhongerenkannietmeer). Ook de overige spullen en de grondplaten moesten er uit. Vervolgens hebben we met de stofzuiger alle verroeste stukjes opgezogen. Hierbij kwamen alleen wat meer verroeste stukjes mee dan gewild… Er kwamen namelijk gaten in de bodem. Direct na het ontstaan van de gaten, kwam er een enorme ranzige geur tevoorschijn. Onder de kelder zit namelijk de vuilwatertank. Dat is een tank waar al het vuile water heen gaat, dus ook al onze uitwerpselen. We weten nu eindelijk waar een deel van de licht vervelende geur vandaan komt. De ontdekking van de ‘DE GEUR’ is begonnen. We hebben het eerste spoor te pakken!

Teimen

Plundering van de Carrefour!

Vandaag lagen we voor de laatste dag in Cherbourg. We zijn hier gestopt om nog te bunkeren. We gingen deze ochtend niet alleen diesel bunkeren, maar ook groente en fruit kopen. We waren namelijk lekker gezond geweest vanaf het vertrek van de Azoren en hadden alle groente en fruit opgegeten. Ook waren er andere dingen op, zoals boter, suiker, Nutella en kruiden. Deze keer mochten drie andere leerlingen en ik met de kapitein mee om boodschappen te doen. Wij zijn dus met z’n vijven naar de supermarkt gelopen. We liepen de supermarkt binnen met twee winkelwagentjes en toen begon de plundering van de Carrefour. Eerst de sinaasappels, appels en tomaten; wij pakten niet zoals een gezin twee zakken van alles, nee, wij pakten er gewoon meteen acht. Vervolgens door naar de paprika’s en courgettes; een mede-SaS’er en ik dachten dat we aan twee zakken paprika’s wel genoeg zouden hebben, aangezien we nog maar drie dagen zouden varen. Ook zouden we überhaupt nog maar vijf dagen aan boord zijn, want op de 20e eet iedereen gewoon weer thuis. De kapitein zei: “Vul nog maar vier van die zakken met paprika’s en vier met courgettes”. Ook gingen we even melk inkopen. We kochten iets van 36 pakken melk. Vervolgens maakte de kapitein ons nog even immens gelukkig door vijf potten Nutella te kopen van één kilo per pot. Nadat we alles hadden en onze twee winkelwagentjes waren gevuld, gingen we afrekenen. We stonden binnen veertig minuten weer buiten. Hierna kregen we nog een superlekker chocoladegebakje. Dit had ik al lang niet meer gehad, het was zo lekker. Hierna zijn we terug gegaan en hebben we de winkelwagentjes uitgeladen en zijn we met z’n vieren weer terug gerend naar de supermarkt om de karretjes terug te brengen. De scheepsovername is ingegaan en we zijn onderweg naar Nederland. Het aftellen kan op één hand #besefmomentje

Suzanna

Groepsactiviteit: alleen zijn

Vandaag stond de solo bivak dan eindelijk op het programma. Nu was er hier in Cherbourg geen bos ofzo waar we konden zitten, dus was het plan om midden in de stad op een lang stuk kade te gaan bivakkeren. Nu is het best koud om tien uur lang (uiteindelijk was het korter) in de wind te zitten. Daarom werden er veel lagen aan gedaan en de zeilpakken werden over alles heen aangetrokken. Nadat we verdeeld waren over de kade, werden de koekjes en flessen water tevoorschijn gehaald. Ik zat bij de rand van een kuil waar een grote onderzeeër lag en daar kwamen dus heel veel mensen. Die kijken je dan raar aan als je op de grond ligt, alsof je een zwerver bent. Gelukkig konden we deze Fransen niet verstaan en wisten we dus niet of ze het over ons hadden. Na een tijdje krijg je het ondanks al die laagjes kleding toch koud en besluit je eens wat jumping jacks (fitnessoefeningen) te gaan doen. Nu zaten we zo ver van elkaar af, dat we elkaar nog wel konden zien en als jij jumping jacks doet, gaat de persoon naast jou dat ook doen. Even later was iedereen aan het springen en zwaaien en zo ver je kon kijken was er een rijtje sportende SaS’ers te zien. Best grappig, ben je in je eentje en dan nog ben je met de groep bezig om met zijn allen warm te blijven.

Sjors