Bye bye dushi Curaçao

Bye bye Curaçao, hello San Blas!

Vandaag was een bijzondere dag. We gingen weer varen naar onze volgende bestemming. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat we nu al over de helft van de bestemmingen zaten. #besefmomentje.

Zelf had ik wachtdag. Alle wachten werden in de ochtend aan dek gevraagd om het schip klaar te maken voor het vertrek. Toen eenmaal de allerlaatste dingetjes voor het schip waren geregeld en iedereen met zijn paspoort was uitgecheckt door de douane, die aan boord was gekomen, gingen we in de namiddag eindelijk weg. Toevallig was het al bijna meteen de beurt aan onze ploeg om wacht te lopen. Het was zalig om weer op zee te zitten. Uiteindelijk heb ik vanaf negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds wacht gelopen. Het was een volle dag, die ik met een groot gevoel van voldoening heb afgesloten, omdat ik weet dat ik elke minuut van de dag nuttig heb besteed.

Finn

Het houdt niet op, niet vanzelf

Vandaag was het dan zover: de tweede huttenwissel vond plaats. Het was vrij vermoeiend en meer zal ik er maar niet over zeggen. Toen ik na een hele dag schoonmaken en in- en uitpakken eindelijk even tijd voor mezelf had, liep ik mijn nieuwe hut in om wat te drinken te halen. Toen ik mijn bidon gevuld had, wilde ik de kraan dichtdoen en had ik ineens het handvat van de kraan in mijn handen! Ik schrok me rot en die kraan bleef maar stromen… gelukkig lukte het me om het handvat er weer op te zetten en de kraan uit te krijgen, maar ik was vergeten aan een van mijn nieuwe hutgenootjes te vertellen dat de kraan kapot was.

Toen ik later moe maar voldaan in mijn nieuwe bed in slaap was gevallen, maakte zij hetzelfde mee. De volgende ochtend vertelde ze mij dat ze heel hard had gestrest, omdat zij de kraan gewoon echt niet meer uitkreeg! Ik lag al te slapen en ze wilde niet dat ik wakker van haar zou worden, dus dit hielp ook niet mee. Gelukkig is het haar uiteindelijk ook gelukt en is er niet al te veel water verspild. De kraan gebruiken we niet meer tot hij gemaakt is en tandenpoetsen doen we voorlopig in de keuken!

Elzelien

Weeshuis

“Kunt u ons naar deze hypermarket brengen?”

Jet laat op haar telefoon een locatie aan de taxichauffeur zien. Het is heel raar om aan de andere kant van de wereld opeens weer in het Nederlands te kunnen communiceren, maar hier kan het, want we zijn op Curaçao! Waar we afgelopen maand alleen maar in supermarktjes zijn geweest die niet veel groter zijn dan tien bij tien meter, kwamen we nu in een gevalletje ik-kan-je-hier-alleen-maar-kwijtraken-zo-groot-is-het-hier supermarkt/groothandel terecht. Toen we na een tijdje shoppen in de rij aansloten, trok de kassajuffrouw enigszins wit weg. Wij hadden namelijk zoveel ingekocht, dat we een heel weeshuis konden voeden. Toevallig zijn we ook met 46 man – waarvan 36 pubers, oftewel etensbehoefte keer tien – dus heel raar was het eigenlijk niet.

Nadat onze zes boodschappenkarretjes aan de andere kant van de kassa terecht waren gekomen, stond onze taxichauffeur klaar om te helpen met alles inladen. Terwijl drie van ons nog snel de zogenoemde “groentjes” (tja… Belgen) gingen chosselen (vertaling: regelen), mochten wij de taxi in gaan laden. “Past makkelijk” had onze vriendelijke taxichauffeur vóór het doen van de boodschappen nog tegen ons gezegd, maar dat viel vies tegen. Met de groentjes erbij waren het acht winkelwagentjes geworden… Uiteindelijk paste het allemaal toch en zaten we zo ongeveer met onze groentjes op schoot. De motor van de auto had wel een beetje moeite met de iets te zware lading. Het heuveltje op rijden werd bijna een “Oh nee… toch niet”-je, want het busje wilde haast weer naar beneden rollen. Gelukkig haalden we net het topje #eindgoedalgoed. Nou ja, ook dat #eindgoedalgoed werd nog in gevaar gebracht. Het schip lag namelijk aan de kade van een of ander feest midden in de stad (we hadden wel VIP-spots), waardoor we met moeite in de buurt konden komen.

Uiteindelijk zijn we gewoon over het evenemententerrein heen gescheurd en stond het busje netjes voor de gangway. #eindgoedalgoed!

Cécile

Mango, kokosnoten en Curaçao

Na een paar korte dagen op zee was Curaçao alweer in zicht. Terwijl ik lekker in de volle zon kokosnoten zat uit te lepelen en een andere leerling van het keukenteam mango aan het snijden was, kwamen we aan op Curaçao. Overal waar je keek zag je huisjes in alle kleuren van de regenboog. Het Caraïbische gevoel was er echt!

Toen we gingen aanleggen bleken we naast een terrein te liggen waar de volgende dag een concert gegeven zou worden. De band, Kassav, kenden wij niet, maar ze lijken hier erg bekend te zijn. Dat betekende dus ook dat we morgen tot ver na middernacht uit ons bed zouden worden geschud door de harde muziek. In Nederland is het nu natuurlijk kerstvakantie, dus voor nogal wat SaS’ers waren er bekenden op het eiland. Toen we er een halfuurtje lagen kwam de eerste bekende al langs die om een rondleiding vroeg. Later die dag kwamen er nog meer bekenden, dan wel familieleden, van de SaS’ers, die natuurlijk ook allemaal een rondleiding kregen. In de middag waren er zelfs ook nog oud-SaS’ers op bezoek gekomen die een leuk praatje hadden gemaakt met de crew. Zo word je aan de andere kant van de wereld toch weer even aan thuis herinnerd.

Cai

Cravings

Wat ga jij kopen? Een Milka-chocoladereep? Een pakje hagelslag of ga je toch voor de Nutella? Waarom niet gewoon alle drie?

Je raadt het misschien al, we zijn bijna in Curaçao! En nog leuker: ze hebben daar een Appie! Iedereen is druk bezig met het maken van lijstjes met wat we “nodig” hebben. De bovenstaande vragen worden dan ook regelmatig gesteld. Natuurlijk haalt een fles shampoo of extra tandpasta het lijstje ook nog wel eens, maar ga er maar van uit dat de meeste lijstjes bestaan uit veel – en vooral ongezond – eten. Ik heb zelf ook nog met vier anderen een “cravings-lijstje” gemaakt. Hierop hebben we precies geschreven wat we wilden eten, wanneer we eten gingen halen, wat we nog wilden shoppen (oorbellen, shirts, souvenirtjes etc.) en wat we nog meer van het eiland wilden zien. Met mooie kleuren hebben we het lijstje helemaal leuk gemaakt.

Dus, Curaçao: HERE WE COME! Of gewoon ‘we komen eraan!’, want we kunnen daar eindelijk weer Nederlands praten!

Annerijn

PO’s inleveren

We zaten vandaag op zee, op weg van Saint Vincent naar Curaçao en vandaag had ik een gewone schooldag. Ik wilde mijn opdracht voor CKV, culturele kunstzinnige vorming, af maken. Ik moest namelijk een soapscène maken en uitbeelden, maar aangezien ik hier de enige was die deze opdracht moest maken en ik dus geen klasgenoten had waarmee ik de opdracht kon maken, heb ik de hele scène met papieren poppetjes gemaakt. Dus eerst heb ik allemaal poppetjes getekend en allemaal etensdingen gemaakt die ik op de tafel heb gezet, aangezien de scène zich afspeelde tijdens het eten. Daarna heb ik van elk ander camerastandpunt een foto gemaakt. Op het laatst heb ik alle foto’s in een PowerPointpresentatie gezet met de tekst eronder die bij elke foto paste. Ik had gehoopt dat ik met dit alles tot aan de lunchpauze om 13:00 uur bezig zou zijn, maar uiteindelijk ben ik er tot 16:00 uur mee bezig geweest, maar toen was hij helemaal af! Toen heeft Pascal de spelling nog even gecontroleerd en is het naar mijn school gestuurd. Als ik nu goed doorwerk, kan ik hopelijk de laatste weken van School at Sea niks aan school doen en iets meer op het schip of me al beter voorbereiden op de thuiskomst. Immers: alles wat ik nu afmaak, hoef ik later niet meer te doen, dus dat scheelt ook weer.

Op naar de volgende!

Andrea