Vrije tijd on board

Vandaag kwamen we aan in Cherbourg om te bunkeren. Het laatste stukje naar Nederland komt de wind van voren en zullen we dus veel op de motor moeten varen. Nadat we hadden aangelegd, kregen we te horen dat we onze spullen en ons geld mochten pakken en tot 19:00 uur vrije tijd kregen. Een vriendin en ik bleven aan boord. De keukendienst had het vieruurtje niet af kunnen maken en was midden in het pannenkoeken bakken gestopt. We zijn de pannenkoeken af gaan maken en het leek ons leuk om er ook een timelapse van te maken. We hebben de afwas gedaan en de keuken helemaal opgeruimd. Daarna hebben we lekker gedoucht en muziek geluisterd. Toen de rest weer terug kwam, had een ander vriendinnetje allemaal lekkere gebakjes voor ons gekocht. ’s Avonds hebben we met zijn allen in de salon de allerlaatste sailmail geschreven, lachend en huilend tegelijk. Ook was het meteen de allerlaatste officiële filmavond, dus hebben we met zijn allen een filmpje gekeken. Daarna is iedereen naar bed gegaan, want de volgende dag hadden we solo bivak. Dit was ook mijn allerlaatste blogje, op de allerlaatste zaterdagavond aan boord. Nu is echt de allerlaatste week in gegaan. ):

Silke

Steeds dichter bij de realiteit

Vandaag was de tweede dag van de vierde scheepsovername. Ik was al om 05:00 uur wakker vanwege de vijf tot negen wacht. Als bootsman was ik er helemaal klaar voor om wat zeilen te gaan zetten, want er werd gezegd dat er deze ochtend weer zouden kunnen gaan zeilen. Maar nee… Het was nog steeds ijskoud en we voeren ook nog steeds op de motor met alleen het grootzeil dat stond. Uiteindelijk moesten we het grootzeil ook maar weghalen. Verder deden we die wacht niks. Een paar uur na de wacht was er weer een speciaal moment: de klok ging voor de laatste keer weer een uur vooruit. Dat betekent dus dat we nu officieel weer dezelfde tijd hebben als in Nederland. Dit geeft voor mij aan dat we nu écht bijna thuis zijn… Helaas is dat ook de harde realiteit.

Selma

Dollies

Vandaag is de eerste dag van de vierde scheepsovername en ik ben fotograaf geworden. Ik loop daarbij ook nog wachten. Een week geleden was het alleen nog maar koud in de nacht, maar nu is het gewoon 24/7 koud en dan bedoel ik echt IJSkoud. Gelukkig waren er wat dingen om ons bezig te houden, zoals de stores tellen en de dagelijkse klusjes. Voor de eerste keer deze reis was ik oprecht blij dat ik de toiletten mocht kuisen. Ik heb ze dan ook tot in de kleinste hoekjes schoongemaakt om zo lang mogelijk binnen te blijven. Wat de wacht ook leuk maakte, waren de dolfijnen. Ze hebben wel een halfuur lang voor de boeg zitten spelen met de golven van het schip. Ik heb samen met nog een andere SaS’er het volle halfuur naar die dollies zitten kijken. Ik word dat nooit moe. De anderen daarentegen zijn niet meer geïnteresseerd. Ik riep ‘dolfijnen’ door de ramen en deuren en niemand reageerde. Ze keken niet eens op van hun boeken. Echt zonde. Binnen acht dagen zitten we terug op de schoolbanken en zal er nooit meer ‘dolfijnen’ geroepen worden en dan zullen ze spijt hebben. Ik kan het u zeggen.

Roxanne

Bijna aan WALvis

Het is bijna zover. Nog tien dagen en dan komen we weer aan in Nederland. Iedereen is gespannen aan boord en er zijn vele mood-switches. Sommige SaS’ers hebben zelfs al een traantje moeten laten. Ikzelf heb er nog niet superveel moeite mee en vind het wel weer een fijn idee om mijn oude leventje op te pakken, maar ik ga het hier ZOOOOOVEEEEEEL missen. Ik ga iedereen missen en vooral ook het varen. Er is al een afscheidslied gemaakt en de truien worden gedrukt. Al met al steeds minder dagen. Op het bord staat een ‘afteller’ van de dagen. Elke dag worden het steeds minder dagen en ik geniet van elke seconde die ik hier nog mee kan maken. Natuurlijk worden er nog steeds mooie dieren gesignaleerd en deze keer was het weer een walvis. Deze was te zien in de vijf tot negen wacht. De walvis was erg groot en het was een soort die we wel vaker tegen zijn gekomen. Het was supermooi, want het was tijdens de zonsondergang.

Nieck

Filmdag

Vandaag werd ik wakker uit een diepe slaap met een geweldige droom over eenhoorns en regenbogen, tot ik op keek en me kapot schrok… Ik staarde recht in de lens van een camera. Ik zal je zeggen, ’s ochtends zie ik er niet goed uit. Ik kleedde me snel om en liep naar de eetzaal, waar het ontbijt net iets te laat was en we moesten beginnen aan school. Ik zat heerlijk in mijn hoekje, totdat iemand opeens op de tafel klom, bijna op me viel en een camera installeerde. Het bleek dat vandaag de hele dag gefilmd werd om te laten zien hoe het leven van een SaS’er er echt uitziet. Natuurlijk is dat hartstikke leuk. Het is iets wat we later leuk terug kunnen kijken en met zo’n filmpje kunnen mensen echt zien wat wij meemaken (in plaats van alleen maar de blogjes lezen of de verhalen te horen)… nou ja, voor zover dat gaat als je niet mee bent natuurlijk…

Myrthe

Windkracht acht, niet gespaard

Toen ik om 12:40 uur uit mijn bed werd getrokken voor de wacht, kreeg ik als kledingadvies: doe alles aan wat je hebt. Dit paste helaas niet onder mijn zeiljas, dus ik nam genoegen met twee paar sokken, thermokleding, joggingbroek, zeilbroek, shirt, trui, softshell en zeiljas. Ik kwam aan dek en merkte gelijk dat het nog harder was gaan waaien dan vannacht, zelfs zo hard dat we tuigjes aan moesten. Met een deining van vijf meter ging het schip behoorlijk heen en weer. Toen ik aan het roer stond en even niet oplette merkte ik dat ik 40 graden van koers was. Het grootzeil klapte opeens naar de andere kant. Ik schrok mij kapot, want ik had blijkbaar besloten om weer in mijn eentje te gaan gijpen. ‘Stiekem wil ik gewoon heel graag terug naar de Cariben,’ zei ik snel. Gelukkig kwam onze reddende engel Johannes en hij zorgde dat het schip weer op koers kwam te liggen. Het besef dat we over twaalf dagen in de auto zitten kwam weer even hard binnen, nu we ook al mogen genieten van het Nederlandse weertje! Gelukkig had dit weer geen invloed op de gezelligheid, want de muziek ging hard aan en er werd vrolijk gedanst en meegezongen. Niet alleen omdat we dat gewoon leuk vinden, maar ook omdat het stervenskoud was. Halverwege de wacht ging opeens het zonnetje schijnen. Ik mis de goede oude tijd dat het 24/7 heerlijk warm was. Doe mij maar een retourtje Cariben!

Minke