Goodbye survival

De laatste dag van de survival was aangebroken. Voor sommigen was de redding nabij en anderen wilden nog langer op het eiland blijven. We verzamelden de takken van onze hutten en verbrandden ze op een groot kampvuur. We pakten onze tassen en om de indianen op het eiland gelukkig te maken verzamelden we nog wat zakken plastic afval want het eiland lag vol met aangespoelde troep.

Nadat we dit hadden gedaan en met de dinghy teruggebracht waren, werd het schip vaarklaar gemaakt. Omdat de meesten uitgeput waren, hadden de docenten voor ons een heerlijke lunch gekookt. We vertrokken rond de middag terug richting Portobelo. Het hobbelde minder dan tijdens de heenweg, maar er stond wel wat deining. We kwamen rond 23:00 uur ’s avonds aan en gingen moe maar voldaan slapen.

Lucas

Drinken uit een kokosnoot

De tweede dag op het tropische Grandfather Island hebben we lekker de hele dag vakantie gevierd. We hebben gezonnebaad op het strand, lazen een boekje in onze hangmat, en snorkelden. Als je trek had, was het tijd om deeg te maken en broodjes te bakken boven het vuur, een vis te vangen of een kokosnoot open te breken. Vóórdat je de kokosnoot openbrak, moest je er wel een gat in boren zodat je eerst het sap kon drinken. Het sap was natuurlijk superlekker en zoet. Daarna kon je de kokosnoot opensplijten, en dan had je dus heel veel verse kokos. Als je die had opgegeten, had je als bonus twee mooie halve kokosnoten om bij het avondeten als bakje te gebruiken. Tijdens het snorkelen hebben we nog wat koraal en gekleurde vissen gespot en het kampvuur plus gitaarmuziek ’s avonds maakten het perfecte plaatje helemaal af.

Alles was als in een film!

Lisabeth

Welkom in het paradijs

Vandaag was het eindelijk zover: de survival! Met volgepropte backpacks werden we met de bijboot weggebracht naar het eiland. Het eiland was een paradijs: wit zand, blauw water, palmbomen en heel veel kokosnoten! Nadat iedereen een plekje had gevonden voor zijn hangmat, begonnen de meesten met het maken van een overkapping om spullen droog te houden. Er werd vuur gemaakt waardoor we broodjes konden bakken. Het eiland was niet helemaal onbewoond; er woonden ook een paar indianen. Bij hen hebben we een traditioneel armbandje met verschillende kleuren kraaltjes gemaakt.

De rest van de middag werd er veel gezwommen en gesnorkeld. Het water was echt heel mooi! Ook hadden we een sup en visnetten waarmee gevist werd. De eerste dag is er geen vis gevangen dus aten we rijst met bonen en maïs. Na een topdag ging iedereen lekker onder de palmbomen in zijn hangmat slapen.

Lianne

Beetje moe

De dag begon voor de meesten van ons al heel erg vroeg. Dit kwam door de hoge golven waar we doorheen moesten varen om op San Blas aan te komen. Sommige SaS’ers, waaronder ik, werden al na korte tijd zeeziek en eigenlijk heeft iedereen heel weinig of zelfs niet geslapen. Eerst zou ik wacht moeten lopen, maar omdat het zo tekeer ging lieten ze iedereen slapen en nam de nautische bemanning het over. Toen we eindelijk aan waren gekomen was iedereen supermoe en zag niemand het meer zitten. We moesten eerst naar een eiland om een vergunning te halen. Bij dat eiland kwamen ook hele kleine indianen bij ons aan boord om superleuke spulletjes, zoals armbandjes, kettinkjes, portemonnees, stukjes stof en nog veel meer aan ons te verkopen. Bijna iedereen heeft daar wel iets gekocht.

Toen moesten we nog vier uur varen om naar het eiland te varen waar we zouden gaan survivallen. Dat verliep gelukkig een stuk rustiger. Toen we daar aankwamen gingen we ons voorbereiden op de survival die de volgende dag plaats zou gaan vinden. Er werden lijstjes op het krijtbord gemaakt voor alle spullen die je mee zou nemen en het hele schip werd schoongemaakt. Toen dat was gebeurd en iedereen zijn tas zo goed als klaar was, ging iedereen al heel erg vroeg slapen, omdat iedereen heel moe was en we klaar wilden zijn voor de survival die de volgende dag van start zou gaan…

Lara

Hoe leuk vuilnis kan zijn

Vandaag zouden we vertrekken naar San Blas. Daar zouden we een paar dagen gaan survivallen, zonder contact met de buitenwereld. Maar voordat dit kon gebeuren, moesten we eerst het vuilnis wegbrengen, want op een schip met vijftig mensen gaat er nogal wat doorheen. Eerst moesten we alle prullenbakken legen, ook die uit de hutten. Aangezien iedereen altijd wel eten inkoopt (zeker op Curaçao, want daar kon je drop en ander Nederlands eten krijgen) hadden een mede-SaS’er en ik één volle vuilniszak weten op te halen. Toen we alles opgehaald hadden, stonden er drie volle zakken, klaar om weggebracht te worden naar de kant. We moesten wel nog even wachten voordat we het weggebracht hadden, want eerst was er nog een afscheid. Onze stuurman, die vanaf Tenerife was meegevaren, en Monique, gingen namelijk naar huis. Dat vond iedereen erg jammer, want we hadden allemaal een goede band opgebouwd, vooral met de stuurman. Daarna mochten een mede-SaS’er en ik dan eindelijk onze eerste voet in Panama zetten. Wij waren, samen met een andere SaS’er, de enigen die, voordat we naar San Blas gingen, echt in Panama waren geweest.

Panama leek eerst nogal een teleurstelling, want er lag veel afval, maar als je dan om je heen keek en lette op de mooie dingen, bleek het een geweldig land. Er was veel afwisseling in huizen: sommige waren modern en andere wat minder, maar dat gaf wel een leuk sfeertje. Wel waren alle huizen mooi versierd met muurtekeningen. Ik kreeg een goede eerste indruk van Panama. Wel gek eigenlijk, dat je zo blij kan zijn met afval verzamelen en wegbrengen.

Kris

School en scheepsraad

Ik werd rond 07:45 wakker gemaakt door de keukendienst. We aten hartige rijst en het was erg goed gelukt.
Het inklaren in Panama moest nog gebeuren dus lagen we een dagje voor anker en hadden we een gewone schooldag. De schooldag was een normale schooldag waarop ik vooral veel aan wiskunde heb gewerkt. In de middag werd de schooldag wel onderbroken door de scheepsraad.

De scheepsraad is een onderdeel van School at Sea. Je kunt elkaar bijvoorbeeld voor de scheepsraad dagen, omdat iemand iets doet wat jij niet oké vindt. Het moet dan wel een herhaalde fout zijn en je moet diegene daar wel eerst ook op aanspre-ken dat je dat niet oké vindt. Wij hadden vandaag op het schip drie verschillende scheepsraden, dus er was veel te bespre-ken. De scheepsraad kan je ook een straf geven. Deze straf wordt natuurlijk wel gecontroleerd door de kapitein. De leer-lingen kiezen met de kapitein een straf. De drie scheepsraden hebben we in een groepsgesprek ook nog eens besproken. Uiteindelijk zijn alle zaken opgelost en gaan we samen weer door.

Isabella