White Squall

Het was weer eens zaterdagavond, dit betekent filmavond! Net zoals altijd konden we weer stemmen op drie films. Deze keer ging het om Home Alone, Life of Pi en White Squall. De film met de meeste stemmen was deze keer de White Squall.

Om 21:00 uur werden de geluidsboxen nog even zeevast gezet en dit was wel nodig aangezien we erg heen en weer gingen. Iedereen had zijn plekje in de salon gevonden en er ging zelfs popcorn rond. White Squall is een avontuurlijke film uit de jaren ’90 over jongeren op een groot zeilschip, een beetje zoals School at Sea. De jongeren lopen net zoals wij wachten en zeilen de wereld over. Op het schip vinden situaties plaats die wij ook aan boord hebben. En, het belangrijkste: het is een waargebeurd verhaal.

Tijdens een van de wachten is er een ontzettend grote bui, de kapitein en bemanning kunnen niet meer ingrijpen en het is te laat, ze zinken. Twee jongeren, de vrouw van de kapitein en de kok verdrinken. De kapitein wordt aangeklaagd omdat hij verantwoordelijk was, maar hij wordt onschuldig verklaard.

Het was een hele indrukwekkende, goeie film. Sommige mensen gingen toch iets minder gerust dan normaal slapen, terwijl anderen juist volledig op de wacht vertrouwden.

Lianne

Weer een koude dag op zee

Het was weer eens zover voor mij: om 05:00 uur ’s morgens je bed uitgetrokken worden om 20 minuten later op de brug te verschijnen. Deze dagen heb je die 20 minuten ook zeker wel nodig. Omdat het zo koud wordt, doen de meesten al wel tien lagen aan en nog steeds hebben sommigen het koud. Als je dan klaar bent met je wacht, loop je de salon in en zag je alle andere SaS’ers het heel koud hebben binnen. Sommigen gaven al als advies om één minuut naar buiten te gaan en dan weer binnen te gaan zitten. Als je dan binnen zou komen, zou je het heel erg warm krijgen.

Als er een zeil gezet moest worden, kwamen alleen de echte strijders helpen en als het dan klaar was, zat je te kijken naar hoe de SaS’ers waren veranderd in wandelende ijsstokjes. Na de wacht was het vooral slapen en eten en daarna was het weer zover om vier uur buiten te gaan spelen. Dik ingepakt strompelden de ijsmannetjes dan weer naar buiten. Klaar om het koud te krijgen. Toen die wacht ook weer voorbij was en we weer eens kletsnat de salon binnenliepen, werden we wel beloond met een filmavond in de salon. Ook had ik die dag gelukkig douchedag. Wel was ook die koud, maar als je dan klaar was met douchen leek het overal binnen juist heel erg warm.

Er werden voor de film nog wat pitches gegeven voor onze T-shirtopdruk en nog een filmpje getoond. Dit was dan toch weer een leuk einde van een koude dag op zee.

Lara

Weer dat weer

Vandaag was ik getuige van een heel snelle weersomslag. De hele dag was het mooi weer. Het zonnetje scheen en af en toe waren er een paar wolken. We konden eindelijk weer buiten zitten zonder een zeilpak aan te hebben. Sommige mensen deden zelfs hun school buiten, anderen gingen, misschien wel voor de laatste keer met mooi weer, de mast in.

Ik had wacht van één tot vijf. Aangezien er geen wind was, voeren we op de motor en hoefden we weinig te doen met de zeilen. We konden dus lekker chillen op de brug. Aan het eind van de wacht moesten we de stuurman de bezaanmast in hijsen, want de onder- en bovenbezaan moesten ingepakt worden; die zouden we het laatste stuk naar Nederland toch niet meer gebruiken. Omdat er geen ladder is om naar de bezaan te komen, had de stuurman zich vastgemaakt aan de val van het grootbezaanstagzeil. Nadat hij boven was, keek ik even om me heen en opeens zag ik in het oosten donkere wolken. Dit was ongeveer om 17:00 uur. Een kwartier daarna begon het opeens harder te waaien en nog een kwartier later was het hondenweer en zag je nergens meer een zonnetje.

Gelukkig was mijn wacht al afgelopen, want de vijf-tot-negenwacht kwam drijfnat de salon binnen. Zo zie je maar weer dat weer ontzettend snel kan omslaan.

Kris

Een dagje op de hele grote oversteek

Ik stond vannacht op met een gevoel van “neeeee, niet weer naar buiten in de kou met al die thermolagen”, maar goed je bent toch de wacht en dus verantwoordelijk voor het schip. Dus, ja hoor, ik kwam er al uit, met twintig minuten om me aan te kleden, die zeker ook wel nodig waren gezien de vijftien lagen die ik aanhad.

Eenmaal op de wacht aangekomen was ik natuurlijk toch wel heel blij dat ik weer wacht had. Al die sterren en dat windje dat je voelt zijn echt genieten! Ook al hebben we nu al bijna drie weken geen land meer gezien, maken de sterren, dolfijnen en walvissen dat weer helemaal goed. Na mijn één-tot-vijfwacht ging ik weer lekker slapen om vervolgens om 12:30 uur weer gewekt te worden voor mijn volgende wacht waarin ik geen sterren meer boven aan de hemel zag, maar een stoet pilot walvissen en een partij grote en heftige golven. Echt heel erg gaaf. Als je aan het roer stond, moest je je goed vasthouden als het schip heen en weer ging. Dit was dus zeker weer zoals elke dag een dag om niet te vergeten.

Isabella

Walvisje hier, walvisje daar, overal een walvis

Het blogje van vandaag zal gaan over hoe ik eerst normaal aan school zat, totdat er opeens iemand in salondeur stond en de mededeling bracht: “WALVIS, WALVIS en nog meer WALVISSEN!” Iedereen die met school bezig was, schrok hiervan op natuurlijk en rende naar buiten.

Ik zat achter de computer mijn boekverslag van ‘Fette Ferien’ te typen, toen dit gebeurde. We renden als een soort kudde schapen achter elkaar aan om maar die walvis te zien. Eenmaal boven bleek dat de walvis niet het enige was wat je kon verwachten. Er was ook natte sneeuw. Ja, u hoort het goed, natte sneeuw midden op de oceaan.

Na wat bibberen hier en bibberen daar doken de walvissen één voor één op. Eerst naast het schip aan bakboord maar daarna ook achter het schip. Na wat ooh en aahs begon iedereen het te koud te krijgen en gingen we maar weer naar binnen. Na wat zoekwerk in een boek kwamen mensen erachter dat het pilot whales waren, ofwel iets grotere dolfijnen. Nadat het nog een paar keer gebeurde dat deze pilot whales opdoken, kwam een van de mede-SaS’ers met de opmerking: “Het zijn maar pilot-wales!”, waarop werd gereageerd met: “Deze sh*t zie je niet elke dag in een Nederlandse vijver!”, en dat was het einde van de discussie.

Hidde

Creatieve combinaties

Vandaag had ik keukendienst; dat was even anders dan normaal gesproken. Doordat we zo lang op zee zitten, hebben we ook steeds minder gevarieerd eten. Je moet dus tijdens je keukendienst creatief zijn in dingen bij elkaar pleuren om er iets lekkers van te maken. Je maakt dingen die je thuis nooit zou maken, omdat je hier niet een supermarkt hebt waar je alles kan halen. Hier heb je de stores en daar moet je zuinig op zijn, want de stores kunnen op gaan. Hoe langer we dus nu op zee zitten, hoe creatiever de keukendiensten moeten zijn.

Ik vind het eigenlijk niet echt een probleem. Ja natuurlijk, we kunnen niet zo uitgebreid eten als thuis, maar we krijgen wel gewoon genoeg te eten. Als je dan eenmaal keukendienst hebt, vind ik het juist leuk om creatiever te zijn en om te kijken wat lekker is bij elkaar. Ook leer je veel beter om verschillende kruiden te gebruiken en daarnaast leer je alle kastjes kennen, want overal is altijd nog wel een restje of iets waarmee je iets nieuws, creatiefs kan maken.

Ook vandaag was het weer gelukt en het was me weer een keukendienst.

Elsa