Goodbye Coronaland!?

Vandaag was het Pasen, de dag dat Jezus is opgestaan uit zijn graf. Voor ons had het een hele andere betekenis. Voor ons is namelijk de laatste week van School at Sea ingegaan. We zouden vandaag het wad op gaan om vijf dagen voor anker te liggen en er daar nog een leuke tijd van te maken. Maar voordat we vertrokken moesten we toch nog Onze-Lieve-Heer een eerbetoon geven. Dit deden wij in de vorm van uitslapen. We mochten namelijk tot 10:00 uur uitslapen, dit is natuurlijk uitzonderlijk lang voor een SaS’er. We mochten hierna nog even lekker blijven liggen om rustig op te staan om ons vervolgens naar het paasontbijt te begeven.

De tafel was volladen met eten dat je niet gewend bent op School at Sea. Er stond bacon, gekookte eitjes, confituur, pindakaas, kaas, paaseitjes, croissantjes, bolletjes, paas-stol, sinaasappelsap en voor iedereen een chocoladepaashaas. Na dit allemaal verorberd te hebben, maakten wij het schip klaar om ons op het wad te begeven. Iedereen was in een uitgelaten stemming en vastbesloten om van de laatste week SaS iets moois te maken. Iedereen was op het bovendek toen we de haven uitvoeren en de potvis van Harlingen, die nog een laatste keer water in de lucht spuwde en een kreungeluid maakte, gedag wuifden. Hierna riep Sam heel hard dat er eindelijk paaseitjes gezocht mochten worden die verspreid waren over het gehele schip.

Iedereen zat bomvol met suiker en was dus ook heel erg druk en had een beetje last van de maag. Het was hierdoor wel heel gezellig op het bovendek: er werd gedanst, op de stuurhut gechilld, haar geknipt en er werden moppen getapt. Wij hadden ons dus voorbereid op wéér lekker dagje chillen op het dek. Maar toen kwam onze meest geliefde onderwijscoördinator met de mededeling: ALLEMAAL AAN SCHOOL!

Teun

Huh…? Nederland?

De dag begon als een typische dag tijdens School at Sea. We werden om 07:45 uur wakker gemaakt en toen ik uit het raampje bij mijn bed keek zag ik geen zee meer, maar een muur. We aten havermout, ondanks alle nieuwe stores die binnen waren gekomen.

Vandaag zouden we afscheid nemen van een SaS’er die naar huis werd gestuurd en van onze arts-matroos. Vanwege het coronavirus mochten we niet buiten de hekken komen en zodra iemand er buiten kwam mocht hij er niet meer in. We moesten dus allemaal voor het hek afscheid nemen.

Ook moesten bijna al onze spullen vandaag in een grote vriezer op de kant tegen de bedwantsen. We moesten al onze spullen inpakken, in vuilniszakken doen en in de vriezer (vrachtwagen) inladen.
Toen dat allemaal gedaan was, was het tijd voor een dagje relaxen. Samen met een vriendin kregen we het idee om onze SaS-shirts vol te tekenen. Ons buitengewoon fantastische idee inspireerde ook wat andere SaS’ers om hun shirts vol te tekenen.
Het was een lekker warme, iets te typische Nederlandse lentedag en een vriendin en ik besloten nog op de steiger in de zon te gaan liggen. Ik keek nog steeds een beetje raar op als ik het Albert Heijn logo op de vlaggen zag of een auto voorbij zag rijden met een geel nummerbord.

Het avondeten bestond vandaag ook niet meer uit zelfgebakken brood, maar uit heel lekker brood van de bakker. Ook hadden we weer pindakaas, jam en boter. Tijdens het avondeten riep iemand opeens door de eetzaal: „Wessel is buiten!“ Iedereen ging zo snel mogelijk naar buiten om onze oud-stuurman te begroeten en alle roddels die hij had gemist werden niet gespaard. Een man reed voorbij op zijn fiets en waarschuwde ons dat we ieder een boete zouden krijgen van 100 euro omdat we allemaal bij elkaar stonden. De kapitein heeft uitgelegd dat dit was toegestaan en we in quarantaine zaten.

Het is nog steeds raar dat je voor zoiets nu een boete kan krijgen en opeens terugkeert in een wereld die zo veranderd is.

Sterre

Aankomst Harlingen, Nederland

Vanochtend stond ik op voor mijn wacht, het was de 32e dag op zee. We voeren langs de kust van Nederland en vervolgens boven de Waddeneilanden langs. Tussen Terschelling en Vlieland door zouden we naar Harlingen varen. Bij het aanblik van de Waddeneilanden op minder dan 500 meter afstand werden veel mensen helemaal blij! We zouden, om even te tanken, gaan aanmeren bij een afgesloten kade, omdat we niet willen dat er mensen aan boord komen, dan zijn we onze quarantaine van 32 dagen namelijk kwijt. Toen we eenmaal aangemeerd waren was iedereen door het dolle heen, want we waren het varen wel een beetje zat na een maand op zee.

Nadat we weer volgetankt waren, gooiden we opnieuw de trossen los om een paar honderd meter verderop aan te meren. Daar aangemeerd kregen we lekker eten waar we in de avond een lekker feestmaal van maakten en er kwamen extraatjes voor de bemanning aan boord, die hadden dat wel verdiend! Ook was er op de kade een spandoek voor ons opgehangen waar “welkom terug” op stond.

Vanwege al het coronagedoe mochten we de kade nog niet op, maar de volgende dag mocht dat wel. De kade is namelijk door hekken afgesloten van de buitenwereld. ’s Avonds keken we The Conjuring, een doodenge horrorfilm. Het was voor ons allemaal een hele leuke en bijzondere dag.

Sem

Na 31 dagen op zee nog steeds sinaasappels

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.
Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

Bijna hetzelfde als in de Caraïben

Sinds gisteravond dobberen we een beetje voor de kust van Frankrijk, nadat de vierde scheepsovername was afgelopen. We werden wat vroeger wakker gemaakt zodat we voor het eerst in vier weken weer konden bellen met onze familie. Het was zo fijn om weer eventjes je ouders te spreken en te horen wat er allemaal in de tussentijd was gebeurd.

Na het bellen had de keukendienst van de laatste scheepsovername een superlekker ontbijtje voorbereid. Een typisch Engels ontbijtje met worst, spek, ei, bonen in tomatensaus en brood.
Het weer vandaag was echt superrustig, er was amper wind. Om 17:00 uur tijdens mijn wacht werden we allemaal naar het middendek geroepen. Daar stonden we dan met onze dikke truien en lange broeken op het middendek, toen onze nieuwe kapitein vertelde dat we mochten zwemmen in het ijskoude water van het Kanaal. Enthousiast renden we naar binnen om onze zwemkleding aan te doen. Ik had het al koud toen ik nog in m’n hut stond en ik was nog niet eens naar buiten gelopen. Vanuit de gang kon ik de eerste mensen al horen gillen.

Toen ik klaar stond, keek ik voorzichtig even over het randje, alsof ik kon zien hoe koud het nou echt was. Gewoon verstand op nul zetten en springen dacht ik. Ik geloof niet dat ik ooit in zo koud water gezwommen heb, maar het gaf wel een kick. Ik trok een snel baantje naar het trappetje en toen ik eruit klom leek het boven water ineens een heel stuk warmer. Ik moest me wel weer snel omkleden, want ik had nog steeds wacht.

De wacht was verder erg gezellig en eindigde met een prachtige zonsondergang.

Rebecca

Land!

Vandaag was de laatste dag van de vierde scheepsovername. Dat betekende dat we na ongeveer een maand op zee te hebben gezeten vandaag het Engels Kanaal in zouden varen en eindelijk weer land te zien kregen.

De zoektocht naar land begon al om 01:00 uur ’s nachts tijdens mijn wacht, maar om 05:00 uur ’s ochtends was er nog steeds geen land te zien. Een beetje teleurgesteld gingen we maar weer slapen. Tijdens de wacht overdag zagen we dat we heel dicht langs een Engels eiland voor de kust van Frankrijk zouden varen en dat we dan dus waarschijnlijk land zouden zien. Helaas zagen we tijdens de wacht nog steeds hetzelfde uitzicht dat we al hebben sinds we weg zijn gevaren van Bermuda, namelijk overal zee. De zee wordt wel steeds groener, dus dat is tenminste iets van afwisseling.

Toen de wacht voorbij was, ben ik in de salon gaan zitten en rond 18:00 uur schreeuwde er eindelijk iemand dat er land was. En inderdaad zagen we door het raampje in de salon eindelijk een stukje van Frankrijk. Na ongeveer een maand op zee (!) zagen we eindelijk weer land.

Pien