Terug naar normaal

Terug naar normaal

Het was wel spannend (oeh)

Maar toch ook fijn  (jeee)

[…]

Ze zeggen wel ’s oud gedaan is jong geleerd

Want maandenlang hebben wij hier naar toe gewerkt 

  • Henny Huisman, de Mini-playbackshow, Met z’n allen (1989)

 

Thuiskomen van School at Sea is een proces dat véél meer omvat dan alleen die paar uurtjes op zaterdag 16 april 2022 als de opvarenden hun familie en vrienden in de armen vallen. Al weken eerder schreef een of andere lolbroek “nog maar 36 dagen tot je weer thuis bent!” op het krijtbord. Dat is natuurlijk ook een manier om er mee om te gaan. De volgende dag stond er “nog maar 35 dagen tot we van [NAAM] af zijn!”, want niet iedereen vond het even grappig.

Maar goed, zo sloop de thuiskomst langzaam het leven aan boord binnen. Eerst af en toe, op fluistertoon, maar na verloop van tijd merk je dat bijna elk gesprek aan boord over hetzelfde thema begint te gaan. Wat ga jij doen als je thuis bent? Moet jij meteen weer naar school? Wat ga je eten de eerste dagen? En natuurlijk de moeilijkste vraag: heb je zin om naar huis te gaan? Aan de ene kant wil iedereen op een gegeven moment wel weer even naar huis. Even geen twee minuten douchen, geen vaste routine, geen keukendienst, zelf bepalen wat en wanneer je eet, meer ruimte en meer rust. Terug naar normaal, wie wil dat nou niet? 

Maar ja, het betekent óók nooit meer onder schooltijd onder een sterrenhemel over de oceaan varen, dolfijnen en walvissen spotten, zelf je schoolwerk inrichten, de leiding hebben over een driemaster, tijdens je lunchpauze zwemmen in het warme water van de baai waar je voor anker ligt… De vibe aan boord was er dus een van gemengde gevoelens. 

Toen wij in oktober 2021 vertrokken uit Nederland, hadden we nog een 3G-maatschappij. Met QR-codes en mondkapjes en alle maatregelen die toen golden. Tijdens onze reis hebben we de opkomst en ondergang van de omikronvariant meegemaakt: toen Nederland in december weer in lockdown ging, werd de avondklok op Curaçao tot twee keer toe aangescherpt. Op onze volgende bestemming, Panama, leek weinig aan de hand en we hebben “gewoon” een eigen reis kunnen doen. Mét mondkapjes in de bus, maar verder waren er nauwelijks beperkingen. Weer twee maanden verder, op de Azoren, leek corona al bijna voorbij, al gold ook daar nog een mondkapjesplicht. 

En nu, zes maanden na vertrek, kwamen wij aan in een Nederland waar alle coronamaatregelen stopgezet zijn. Geen QR-codes, geen mondkapjes, niets. Wát een verschil met onze aankomst in april 2020 (toen er niemand op de kade mocht staan), en ons vertrek in oktober 2021 (waar we nog “testen voor toegang” moesten doen). 

Het is voor deze lichting SaS’ers dus op meerdere manieren “terug naar normaal”: terug naar hun oude leven, maar ook terug naar een samenleving zonder coronamaatregelen. Het zal dus ook op meerdere manieren even wennen zijn. Hoe ging dat ook weer, het oude normaal?

Sander (projectcoördinator aan boord)

Het einde nadert

School at Sea 21/22 begint aan zijn einde te komen en hoe kan je dat beter afsluiten dan met een feest?

Vrijdag 15 april was de een na laatste dag van School at Sea, wat betekende dat er in de avond een feest werd georganiseerd door de feestcommissie en dat de rest van de dag eigen alleen maar chillen was. 

We vertrokken vroeg in de morgen vanuit Den Helder. Het begon al goed, want we waren te laat voor de brug en moesten daarom een uurtje wachten. Vanaf dat moment was het alleen een beetje op de motor cruisen, ook wachtlopen was niet nodig, aangezien het een dagtocht was waardoor de bemanning het zelf kon doen.

Heel de dag werd er gechilled in de eetzaal en salon. Tekenen, spelletjes spelen, film kijken, middagdutjes en veel eten waren de dingen die veel voorkwamen in deze periode. In de avond hadden een aantal leerlingen pizza’s voor iedereen gemaakt en lekkere snacks zoals gevulde eitjes en empanadas. De laatste afwasavond met de mannen was ook een feit en toen kon het feest met als thema, proud to be fout, beginnen.

Het werd een gezellige boel met veel muziek en pure bangers. Rond half 12 kwam Sam zelfs een klacht indienen dat we rustiger aan moesten doen omdat de kopjes in de stuurhut boven omvielen door het getril. 

Rond 2 uur gingen de eersten richting bed en uiteindelijk zaten we nog met z’n 8’en in de salon waarna ik rond 6 uur ook maar eens besloot nog een uurtje slaap te pakken. 

Een geslaagde laatste dag.

Tim

Een drukke dag op de Thalassa

Een drukke dag op de Thalassa

De laatste dagen in Den Helder worden goed benut…

Een van de laatste dagen van SaS was vandaag aangebroken. Daarom begon het grootste gedeelte van de mensen aan boord ook met het inpakken van hun spullen. Ja ja na 6 maanden alles opbergen in grote plastic zakken is toch best wel gek. Afgelopen half jaar leek het alsof ik steeds van alles te weinig mee had, maar toen ik zo mijn tas zat in te pakken was ik toch wel verbaasd hoeveel er in mijn tas zat. 

Nadat de privé hut helemaal spic en span was en ook de hele vloerbedekking haarvrij was verklaard (aangezien we met 4 meiden met lang haar) in deze hut slapen, was het tijd voor een fotoshoot. 

Iedereen moest samen met Sam en Sander op de foto, deze komt namelijk op de achterkant van je SaS-story. Je zag dat zowel Sam als Sander deze foto’s natuurlijk geweldig vonden en bij de een was de foto dan ook net wat ongemakkelijker dan bij de ander. Toch zijn de foto’s wel heel leuk geworden, maar was iedereen ook wel blij dat we na een kwartiertje alweer klaar waren. 

Rond 12:00 mocht ik samen met een ander meisje aan boord en Sam boodschappen gaan doen. Morgen is namelijk HET grote eindfeest en daar moesten natuurlijk grootse inkopen voor worden gedaan. Na een halfjaar liepen we dan weer door de Appie. Heel gek, maar al snel ook wel weer heel normaal. Opeens konden we weer dingen kopen zoals bitterballen, echte goede kaas, hagelslag en andere Nederlandse dingetjes. Om de boodschappensessie goed af te sluiten kregen we ook een frikandelbroodje van Sam. 

Met tientallen tassen volgeladen met lekker eten voor het feest kwamen we terug. 

Nadat ook wij even hadden geluncht, zochten we met een groepje een speeltuintje op in de buurt waar we nog even gevoetbald hebben. Rond 16:00 waren we weer terug, want de keukendienst had een heerlijke apple-crumble taart gemaakt. 

Om 17:00 kwamen er 3 oud SaS’ers aan boord waar we alles aan konden vragen over onze thuiskomst, maar ook om ervaringen over onze reizen met elkaar te delen. Dit was heel gezellig en ook leuk om hun verhalen te horen. 

De rest van de avond genoot iedereen van deze een na laatste avond waarbij we ook nog aan een kade liggen, want morgen vertrekken we dan toch echt naar onze eindbestemming; Harlingen.

Frieten

Vandaag hebben we eindelijk gedaan waar we lang naar hebben uitgekeken. 

Als we een bepaald aantal toetsen zouden verwerken in de resterende tijd die we nog hadden aan boord, waren ons verse frietjes in Den Helder beloofd… Volgens Sam misschien wel de beste frietjes van Nederland.

963, zoveel toetsen moesten we maken opdat we frietjes zouden krijgen in Den Helder. Het is misschien een goedkope truc van Sander en Sam om ons meer toetsen te laten maken, maar het werkte wel. Op het einde werden er nog verassend veel toetsen gemaakt waardoor het vandaag eindelijk (bijna) zo ver was. We hebben de 963 niet helemaal gehaald, maar wel een flink eind gekomen: tot 950. Dat was goed genoeg voor Sam en Sander, dus trakteerden zij op frieten. 

Na in de voormiddag nog even geklust te hebben, trokken we met z’n allen langs de kade op weg naar het frietkot. Als Belg kan ik bevestigen dat de frietjes van Den Helder inderdaad niet verkeerd zijn. Nadat iedereen gegeten had, gingen we terug naar het schip om de laatste klusjes nog af te maken. 

Er paar mensen (waaronder ik) hadden nog iets die avond om naar uit te kijken. Het was natuurlijk ook nog Champions League en dat hebben we live in de salon gekeken op een groot scherm. Atletico Madrid speelde tegen Manchester City en dankzij de doelpunten van de vorige wedstrijd slaagde City er in om een plek in de halve finale van de Champions League te scoren. 

Thibaut

Voor de eerste keer alleen

Zes maanden lang altijd mensen om me heen…

…maar nu even niet. Ik was nu voor het eerst weer helemaal alleen.

Om weer te wennen aan het thuis alleen zijn, om na te denken over de reis en om doelen te stellen. Daarvoor was de solobivak. We konden nu een paar uur lang helemaal alleen zijn en ook kregen we de brief terug die we helemaal aan het begin van de reis naar onszelf hadden geschreven. 

Na de wandeling over de dijk haalden we de brief op, namen we een vragenvel mee, kregen we nog een stroopwafel en konden we gaan. Niet met de hele of halve groep, niet in groepjes van drie, maar helemaal alleen. Ik zocht een rustig plekje in de duinen met uitzicht op een meertje en heb daar mijn brief gelezen en heel veel geschreven. 

Na de wandeling terug, waar we ook zeehonden hebben gezien kwamen we aan boord een verrassing tegen: Clara was terug aan boord! Als klap op de vuurpijl kwamen vlak voor het eten ook nog Chantal en Wessel op bezoek, mét veertig hamburgers van de McDonalds. Na heel lang op zee waar al onze snoepvoorraden op waren gegaan, was dat stiekem toch wel heel lekker…

Suzie

Klussen, klussen en nog eens klussen 

Klussen, klussen en nog eens klussen 

Je kan me vinden in de mast

Vandaag was onze eerste hele dagje in het koude Nederland. Voor een deel betekende dit nog even de laatste loodjes voor school, maar ook buiten moest een hoop gebeuren.

Zo zijn er twee zeilen weggehaald zodat die kunnen worden gemaakt en zijn de gieken gelakt, maar ook de val van de buitenkluiver had een opknapbeurt nodig. Kortom, iedereen was druk bezig om de boot zo netjes mogelijk weer af te leveren. Ikzelf heb zo ongeveer de hele dag in de mast gehangen, want ook daarboven is onderhoud nodig. Een ding wat me wel opgevallen is, is dat het echt een ander klimaat is op het tweede platform. En daarmee bedoel ik vooral de lagere temperaturen daar. 

En na een hele dag klussen, of aan school natuurlijk, is niks beter dan het afsluiten met een goede film in de salon, onder een warme deken. 

Soete