Buiten eten

Buiten eten

Vandaag was voor mij weer een dag in de keuken. Het was zondag, dus het ontbijt was een uur later, maar voor ons was er reden genoeg om gewoon om 6:30 te starten. De gouden regel in de keuken is voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden, zodat alles op tijd klaar is. Vandaag zou de lunch bijzonder worden, want we gingen voor het eerst buiten eten.

En inderdaad om 12:30, na heel wat gestress en improvisatie stonden we op het middendek klaar met de lunch. Zon op je gezicht, wind in je haar en een lekker hapje erbij. Kan niet beter, toch?

Er waren ook nog wat verbeterpuntjes die Sam tijdens een middendekje even onder de aandacht bracht. Zo was er wat onduidelijkheid over de restjes eten, en waren sommigen ook alvast aan een tweede ronde begonnen zonder op de rest te wachten. Reden genoeg voor een preekje dus, waarna we weer lekker door konden en de lunch gezellig hebben afgesloten. Het werk in de keuken was echter nog niet klaar, want er moest ook nog voor 50 man brownies gebakken worden, omdat de volgende dag een stuurvrouw en een leerling jarig waren.

Uiteindelijk was alles klaar, en kon ik rond 21:00 moe maar voldaan mijn bedje inkruipen met het vooruitzicht van Tenerife, waar we volgende dag zouden aankomen.

Saartje

Keukendienst!

Keukendienst!

Hier aan boord van de Thalassa hebben we drie soorten dagen…

Schooldagen, wachtdagen en elke twaalf dagen een keukendienst… Vandaag was het weer zover en mocht ik samen met twee anderen de keuken in. Om half zes werd ik gewekt en omdat ik een wondje aan mijn vinger had moest ik voor de hygiëne een echte vingercondoom om (ja lieve lezers, de naam zegt genoeg).

Voor het ontbijt hadden we hartige rijst. Gisteren was er wat groente en rijst overgebleven, maar niet genoeg, dus er ging gelijk een pan met nieuwe rijst op het vuur. Na het ontbijt moesten we aan de lunch en het 11-uurtje beginnen. Het 11-uurtje was fruit en voor de lunch hadden we chili con carne bedacht. Vrolijk het recept volgend stopte ik er lekker veel kruiden in. Bij het proeven kwamen we erachter dat cayenne poeder niet hetzelfde is als chilipoeder… OEPS!! Gelukkig vond (bijna) iedereen het lekker. Na de lunch en 2,5 uur afwassen konden we gaan beginnen aan het 4-uurtje en het avondeten. Voor het 4-uurtje hadden we koekjes bedacht, maar opeens hadden we daar nog 20 minuten voor en moesten ze ook nog de oven in. Uiteindelijk werd het een 10 voor half 5’je en viel het – ondanks de controversiële pindakaas die erin zat – in de smaak. Na het avondeten, die bestond uit tien broden met zelfgemaakte spreads en een heleboel couscous, mochten we nóg een berg afwassen.

Om 22:00 kon ik film gaan kijken en daarna lekker gaan slapen.

Roos

De berggeiten op pad

De berggeiten op pad

Daar stonden we dan in de ochtend met zijn allen, met onze wandelschoenen aan…

We hadden al verhalen aangehoord van de andere ploeg over de cactusbossen en dat je ze niet moest vastpakken of erin vallen. De eerste vijf minuten voelden al als een marathon maar gelukkig werd het langzamerhand wel beter. We hadden een gezellige groep en de scheepskok kwam ook leuk meewandelen.

Na het eerste half uurtje had ik toch wel spijt dat ik mijn wandelschoenen niet eerder had ingelopen. Ook moest om de vijf minuten gestopt worden om een nieuwe foto van het uitzicht te maken. En ja, daar liepen we door de cactussen met een muziekje op de achtergrond, en natuurlijk moesten de jongens vooroplopen… Ook had iemand uitgevonden dat je een deel van cactussen kon eten. Het bleek heel lekker te zijn maar vervolgens moest iedereen de pincet hebben om al die stekels uit hun lippen te halen. Toen hoorde ik ineens Sander achter mij roepen: ’’WACHTEN!“.  Het kon weer niet anders dan dat we verkeerd waren gelopen. Ook al is iedereen wel minimaal een keer (bijna) uitgegleden, hebben we het goede pad uiteindelijk teruggevonden.

Nadat er twee heuvels beklommen waren, dachten we dat we er waren, maar nee. Er stond nog een heuvel op ons te wachten, en ik ben met iemand erbij – vanwege ons ’’snelle tempo’’ – voorop gezet. Nou, we waren weer op de top en hebben hier nog even lekker gezeten. Ineens bleek dat er ook superveel hagedissen zaten en begon iedereen ze te lokken, en de kok had er zelfs bijna eentje ontvoerd!

Riva

Porto Santo, the place to be

Porto Santo, the place to be

Wat begon met een wandeling op Porto Santo eindigde met een bloedende teen in de taxi…

Vanochtend werden we wakker met zicht op Porto Santo. Na een tijd gewacht te hebben op goedkeuring van de haven, mochten we dan eindelijk het eiland betreden.

Sander zijn hartje ging al sneller kloppen met het vooruitzicht op een lange hike in de bergen van Porto Santo. Dus daar stonden we dan, bergschoenen aan, tasjes gevuld met pindakaas en brood en een blije Sander die ons de weg leidde. Dit ging helaas niet volgens plan want wat een prachtig pad zou moeten zijn volgens Sander, was een ingestort hoopje zand. Maar zoals hij optimistisch zei: “Bij School at Sea kies je je eigen pad”. Dus daar gingen we dan, door de bushbush met zijn allen. Ondanks dat meerdere mensen slachtoffer zijn geworden van de cactussen hebben we wel genoten tijdens de sightseeing door het pittoreske Porto Santo.

Om 16:00 was het tijd voor vrije tijd! Het zakgeld werd uitgedeeld en de mooie kleren werden aangetrokken. Na de lokale supermarkt gesteund te hebben, zijn we op een terrasje met een alcoholvrije cocktail gaan zitten. Dit was echter de kalmte voor de storm, want toen we terugliepen over het strand haalde ik mijn teen open aan iets scherps. Dit eindigde in een bloedspoor over het strand. Gelukkig kwamen we Alba tegen, die me in een knalgele taxi terug naar de Thalassa heeft bracht. Daar liet Sam zijn doktersskills los op mijn teen, dus aan het eind kon ik weer rustig lopen.

Kortom, een geslaagde dag! Challasss

Phileine

Land in zicht!!

Land in zicht!!

Vandaag begon als een lange, norMale dag (ja, ook bij School at Sea heb je die).

Na een uur of twee te veel school klaarde de dag steeds een stukje op. En Yes, er was land in zicht, namelijk PoRto Santo, onze volgende bestemming. We hadden onze eerste SaS-les, verzorgd door Sander die een pubquiz organiseerde en energie uitstraalde die wij als groep nog niet eerder hadden gezien. We leerden over de plek waar we morgen hopelijk aanleggen. Een verstopt geschiedenislesje dus. Ook kregen we te horen over de praktische opdracht die we de komende dagen zullen gaan maken.

Na de les ben ik de mast in geweest (voor een kleine krachTtraining), met ondertussen zicht op een heel klein bolletje wat land moest voorstellen. Heel gaaf om boven in de mast even helemaal om je heen te kunnen kijken, net voor de schemering. Met een goed zichtbare maan zijn dit stiekem wel de momenten die School at Sea kleuren.

Na Het eten nog even chillen in de salon om de dag goed af te sluiten. Naast mij zit een groepje een soapachtige wasdag na te bespreken die een beetje in de soep liep. Ja, hier aan boord is Er ook drama.

Groetjes,

MYRTHE

Vissticks!

Vissticks!

School, wacht of aan het uitrusten van je wacht.

Mijn dag begon met brood naar binnen werken en wachtlopen. We hebben uitkijk gehouden, wc’s schoongemaakt en geoefend met zeilen hijsen en strijken. Daarna heb ik nog een stuk aan school gedaan, toen de vraag kwam of we snel konden helpen met zeilen strijken.

Sam was een vis binnen aan het halen! Welke vis wisten we nog niet. Iedereen was natuurlijk wild om onze eerste vangst te zien. Het vissenbloed gutste over het dek. De vis had blijkbaar niks gegeten, want toen Sander de maag openhaalde, zat er niks in. Aangezien iedereen geïnteresseerd was in dit bloederige tafereel, ging Sander proberen de lens van het oog proberen te verwijderen. Fileren moest natuurlijk ook gebeuren. Het vlees ging direct door naar de keuken, waar het heerlijk bereid zal worden.

Ik heb vandaag ook mensen lopen stalken met mijn camera. Het doel was om portretfoto’s te maken. Het is heel grappig wanneer iemand opmerkt dat je foto’s van ze maakt, maar als ze het niet merken, kun je heel geconcentreerde kinderen/docenten vastleggen. Of juist niet, en dan heb je leuke, lachende portretfoto’s.

Mees