Voet aan wal

Voet aan wal

Na een half jaar zijn we weer terug in Nederland. 

Vandaag was het zo ver: we kwamen aan in Nederland. Toen ik in de ochtend boven kwam zag ik Nederland als een  dunne streep aan de horizon met wat uitstekende windmolentjes. Lekker cliché, maar na landen zoals Dominica en Tenerife, die een paar kilometer de lucht in steken, was dit wel weer even wennen. Nederland is gewoon heel erg plat. 

De aankomst verliep grotendeels rustig, we voeren richting Den Helder, waar we door de sluis en wat bruggen de haven in gingen. En daar zagen we na een half jaar van gekleurde huisjes die schots en scheef stonden en soms uit elkaar leken te vallen, weer de nette, rechte, grijze, stevige, Nederlandse huizen. Een heel contrast.  Maar goed, het was wel weer Nederland en toen we aangelegd waren en voor het eerst aan land stapte voelde dat, op z’n minst, bijzonder. 

We zijn er weer. 

 

Saartje

Iedereen is wel ergens druk mee

Er is altijd wat te doen aan boord… 

Tijdens de allerlaatste (ijskoude) dagwacht van School at Sea op de Noordzee, was het een drukte van jewelste. Om ons heen waren ontzettend veel bootjes te zien en windmolenparken enzovoorts. Elke tien minuten liepen we naar binnen om een verrekijker te halen. Zes maanden geleden voeren we hier ook, nog onwetend van hoe het was om op de zee te zijn. We hingen toen ook allemaal zeeziek over de reling. 

Tijdens onze klusjes (het schoonmaken van de salon), kwam de hotelmanager naar ons toe om te vragen of we de banken een extra goede beurt wilden geven, zodat ze een keer echt goed schoon worden.

Weer terug op de brug kwamen de reality soap-makers langs om te kijken of er nog wat te beleven was. Afgezien van de bootjes, viel dat eigenlijk best wel mee. Beneden daarentegen waren er wat mensen bezig om het mysterie van LGA op te lossen, dus gingen ze snel daarnaartoe om mee te helpen. LGA is een mysterieus iets/iemand die allemaal briefjes ophangt door het schip. Dagboek fragmenten van een reis van de Thalassa van lang geleden, en een mysterie dat we op moeten lossen. 

Kortom, iedereen is superdruk bezig ook deze laatste dagen.

Roos

 

5e rondeeee scheepsovername!

5e rondeeee scheepsovername!

Vandaag was de allereerste echte dag van de laatste scheepsovername… 

…wat wel heel jammer is ☹.

Ook was vandaag voor velen wel even een besefmomentje dat we toch wel heel dichtbij huis zijn. We zijn namelijk de nul meridiaan bij Greenwich overgevaren dus we gingen op de GPS weer van E (oost) naar W (west). Eind oktober zagen we de W voor het laatst en onze hele wacht stond in de stuurhut af te tellen. 

Ook is het superdruk om ons heen nu we het Kanaal en het verkeersscheidingsstelsel zijn. Nu zie je zowat om de minuut wel een nieuwe boot terwijl we normaal soms meer dolfijnen dan boten op een dag zagen. Dit was dus wel even goed uitkijk houden voor de hele wacht. Het is nu niet meer in de avond naar de sterren kijken, maar naar hoeveel lampjes je op de horizon kan spotten. Je hoort ook constant dat mensen elkaar oproepen over de marifoon, wat af en toe wel vermaak kan zijn als je toch maar binnen aan het stuurpookje voor je uit staart.

Nog even en dan zijn we weer in Nederland…

Riva

Lil Salt, dé grappenmaker van de bingoclub…

Als amusatieteam zorgen wij er tijdens de scheepsovernames voor dat er overdag en ‘s avonds allerlei activiteiten worden georganiseerd waar iedereen aan mee kan doen.

Vandaag stond op het middagprogramma een bingo, met prijs natuurlijk ;). Bij sommigen liep de spanningen hoog op, omdat ze allemaal graag de prijzen wilden winnen. Want wie wil er nu niet een blikje cola en een pakje koekjes? Uiteindelijk waren twee SaS’ers de gelukkigen en riepen zij als eerst een geldige bingo. Lil Salt, ook wel bekend als Michiel (onze docent klassieke talen) riep al meerdere keren bingo, maar zoals verwacht door zijn gegrinnik, een valse.

De avond begon met de première van de film van twee mede-SaS’ers. Zij maken deze overname elke dag een aflevering van Goed weer, slecht weer. De sfeer zat er al meteen goed in en iedereen was ready voor de quiz, die op de planning stond voor de avond. De groep verdeelde zich in verschillende teams om zo de winst te bemachtigen. De quiz bestond uit een heel aantal vragen over de reis, maar dan natuurlijk niet erg serieus. Iedereen deed erg fanatiek mee, maar uiteindelijk stak één team er met kop en schouders boven uit en sleepte zo de winst binnen. 

Om acht uur droeg de ene kapitein het stokje over de ander. Dat betekende het einde van de vierde scheepsovername  en het begin van de vijfde en laatste scheepsovername. 

Phileine

Pokéball?

Pokéball?

Vandaag was de eerste officiële scheepsovernamedag. 

Het was een dag met veel wind en het was dus letterlijk een bewogen dag (kadoompats). Ik stond deze eerste dag in de keuken onder leiding van de chefkok van de scheepsovername. Een perfecte plek om alle verhalen te horen over wat er tijdens de wachten was gebeurd. Onze kapitein kwam regelmatig binnen. We hebben voor de grote maaltijd pokébowl gemaakt. Dit was een primeurtje aan boord en regelrecht een probeersel. We hebben veel verse groentes gesneden en ik heb de tonijnsalade die ik thuis altijd maak hier opnieuw gemaakt. Dit was wel heel fijn even een bekend stukje thuis dus. 

Nu de lunch werd het rustiger in de keuken en aan boord werden allerlei dingen georganiseerd door het animatie team. In de eetzaal werden er koekjes gebakken met versieringen die niet allemaal als versiering fungeerden. Het avondeten was bruchetta’s met de laatste tomaten. De afwas was snel gepiept, in de salon werd ‘s avonds een concept voor het jaarboek voorgesteld, en werd een film opgezet en de dag kwam ten einde. 

Ondanks het hevige weer zijn naar mijn weten de wachten weer goed verlopen en hebben onze stuurlui geknald. Met een noodvaart schieten we naar de volgende rode cirkel over zo’n 300 mijl, waar het volgende scheepsovernameteam het alweer overneemt. Bijna thuis!

Myrthe

Het is weer begonnen

Het is weer begonnen

Daar gaan we dan: de laatste 600 zeemijl naar Nederland

Na het wakker worden voor de laatste officiële schooldag van School at Sea 2021-2022 ging de schoolploeg aan het werk. Het was heel rustig in de eetzaal en salon. Ik zat in de salon rustig voor mijn laatste toetsen te leren en andere leerlingen waren de laatste foto’s op hun harde schijf aan het zetten, toen Sander gezellig bij ons kwam zitten. We raakten in gesprek over van alles en nog wat, dus even geen school. Zo gaat dat hier. Even later werden we toch weer aan het werk gezet. 

Na een heerlijke lunch van stoofvlees met aardappelpuree en bietensalade ben ik verder gegaan met leren.

Die avond direct na het avond eten werden we allemaal naar de salon geroepen. Ik raakte hiervan half in de stress omdat ik eigenlijk naar mijn wacht moest, maar oké. Toen kregen we te horen dat de één na laatste scheepsovername echt ging beginnen. Hierbij kregen we ook onze wachten te horen. Ik kreeg te horen dat ik niet de 8-12 zou gaan lopen, maar de 12-4. Dat betekende dat ik mijn hele zeilpak weer kon uittrekken. Zucht. Ik ben wel gelijk naar bed gegaan, maar toen kwam ik erachter dat dit helemaal niet in mijn ritme zat, waardoor ik maar niet in slaap kon komen. 

Na een hele leuke eerste wacht wist ik zeker dat deze komende dagen knallers zouden worden. 

Mees