De terugweg is begonnen, haal het zeilpak maar tevoorschijn

De terugweg is begonnen, haal het zeilpak maar tevoorschijn

De tocht van Cuba naar Bermuda is begonnen. Deze reis gaat van de zuidkant van Cuba om de zuidwestelijke punt heen en dan tussen Miami en de Bahama’s door. Allemaal plekken die tot de verbeelding spreken. Hadden we er nu gevaren, dan was de wind zwak geweest, wat zou betekenen dat we een stuk op de motor zouden varen. Vanavond en vannacht draait de wind naar het noorden (ook niet gunstig voor de route), maar dat duurt niet lang. De komende dagen komt er een prachtig windje aan uit het oosten.

Voor de groep aan boord begint het door te dringen dat de reis over de helft is. Het wordt kouder, de zeilpakken worden gelucht en de eerste lagen thermo-ondergoed worden weer gewassen. We maken ons klaar voor een stukje zeilen!

Maura beschreef dit in 2019/2020

Vandaag had ik een gewone schooldag. Ik werd om 07:40 uur wakker gemaakt en begon om 08:30 uur aan school. Ik heb de hele dag gewoon aan school gewerkt, niet veel bijzonders.

In de namiddag was in de verte Amerika te zien. Vandaag was waarschijnlijk de laatste dag dat het echt warm was buiten. Komende nacht varen we door de Straat van Florida de Atlantische Oceaan op. Dit betekent dat het weer koud wordt. De zeilpakken moeten weer aan en er zullen weer golven over het dek heen spoelen. We zijn nu dan ook echt op de terugweg…

Na het avondeten ben ik nog even op het bovendek gaan kijken naar de lichtjes van Miami die in de verte te zien waren. Vanaf morgen zitten we echt weer op de Atlantische Oceaan, op weg naar Bermuda! Het was inderdaad erg koud! Toen we door de Strait voeren sloeg het weer binnen een minuut om! Het ging van korte broeken en mouwen naar zeilpakken en lange broeken in no time.

Maura

Voor de gevoelige magen is dit gedeelte van de reis ook weer even wennen. Na zoveel tijd op land worden er toch wel weer wat mensen zeeziek. En ook daar moeten ze weer doorheen komen. Miriam uit School at Sea lichting 2017/2018 werd ook geraakt door beweging van het schip

The most (and probably only) boring day I had during this four months in School at Sea, what can I say about it?
I was supposed to have kitchen duty but things didn’t go as planned. We are sailing to Bermuda which means we are getting to the cold weather and of course I had to get sick, a shame…
Sander and Sam replaced me in the kitchen, the watch went out without me and I spent the entire day laying in my bed trying to recover and meanwhile complaining that I was dying, just to be extra.
It felt like a painful vacation day, painful for being sick but on the other side, I didn’t have to do anything and people would come to my room trying to make me laugh, give me food, drink and at one point Iris said “You H-A-V-E to go outside, we can see MIAMIII” which automatically made me feel so much better that I ran outside. And that was one day out of the typical routine.

Miriam

Hutwissel en dan vertrekken maar!

Hutwissel en dan vertrekken maar!

Ok, het is zo ver. De laatste dag op Cuba, het is tijd om verder te gaan. De volgende bestemming is Bermuda. Maar voor het zover is, eerst tien dagen op zee.

Tijdens de reis van zes maanden is er op verschillende momenten een hutwissel. Dit betekent dat de hele hut leeg gemaakt moet worden van persoonlijke spullen EN helemaal schoon afgeleverd moet worden aan de volgende bewoners! Naast een verschil in kamer, wisselen ook de hutgenoten en de wachtindelingen. Had je voorheen de wacht van 05:00 tot 09:00, dan zit je nu misschien in de wacht van 01:00 tot 05:00, met een nieuwe stuurman en nieuwe wachtbuddy’s!

Maike blijkt geen grote fan te zijn van hutwissels!

Het was weer eens zover, de huttenwissel. Voor sommigen een hel, voor anderen een opluchting. Ik vond het heel erg leuk om weer eens bij iemand anders in de hut te liggen. Maar al die spullen. Echt VER-SCHRIK-KE-LIJK. We zijn van 09:00 tot 16:00 uur bezig geweest met alle hutten schoonmaken, opruimen en wisselen. Natuurlijk was het voor de jongens makkelijk te doen maar 22 meiden wisselen van hut is toch wel ietsje meer werk. Dit keer leidden Annick en Caya de huttenwissel. Het ging al beter dan de vorige keer maar het duurde nog steeds zes uur om alles te doen. Als je dan bezig bent met al je spullen inpakken, dan ga je je weer realiseren hoeveel dingen je eigenlijk mee hebt genomen naar SAS. Aan het begin denk je “ooh ik heb niet zo veel dat doe ik zo”. Maar nee het valt altijd weer tegen. Maar als je dan eenmaal alles hebt ingeruimd dan heb je wel weer een voldaan gevoel. Plus dat alles is opgeruimd.

Maike

Max uit School at Sea jaar 2017/2018 beschrijft het vertrek naar de volgende bestemming:

Wakker worden in een leuke sfeer is natuurlijk altijd leuk dus wat er vanochtend was gedaan was ook leuk… of vervelend, het ligt er maar net aan of je het leuke muziek vindt die dan keihard wordt opgezet om zeven uur in de ochtend of de dansende mensen die door de gang rennen en schreeuwen. Het was niet voor niets dat ze ons wakker maakten natuurlijk, want het was bijna tijd om te vertrekken en de havenmeester kwam ook nog even langs om gedag te zeggen met een leuke face check om 07:00 uur ’s ochtends. Iedereen kwam dus met in zijn mooiste pyjama en met zijn mooiste ochtendhoofd naar het middendek om de face check te doen. Het was al snel voorbij en we mochten vertrekken naar Bermudaaa!

Max

En Alexander leert de nieuwe taken die bij de wacht horen kennen.

Het water was gewoon spiegel glad er was een rustige bries en een zonsopgang zoals ik nog nooit heb gezien. Ik zit na de wacht wissel nu in de 5-9 wacht samen met stuurman Quinten en Sam. En moet de normale klusjes doen (afvalknippen en broodbakken). Dezelfde wachtgrappen maken en Quinten zoveel mogelijk voor schut zetten. Niet dat daar iets mis mee is want die grappen betekenen iets voor ons. Maar terug naar het jaloers maken van jullie. Ik zat dus te kijken naar eer zonsopgang zo mooi. Er was geen een wolkje aan de lucht. Het begon onder aan met een licht rode gloed wat overging in een witte kleur, geen idee waar die vandaan kwam maar hij was er wel. En die liep weer over in een licht blauw ja inderdaad, zelfs ik was verbaasd. We wisten het even niet meer we zaten daar maar te kijken zonder gedachtes, oké eentje dan en dat was ‘wow’.
En toen de zon boven kwam ontwaakten we en bedachten we ons brood, de vlag en de lichten en liepen we allemaal onze eigen kant op.
En terwijl ik de vlag los knoopte voelde ik iets in mijn botten. Het kan niet zo stil zijn zonder consequenties en of dat waar is hoor je van zelf.

ALEXANDER

Eigen reis op Cuba

Eigen reis op Cuba

Tijdens School at Sea zijn er twee ‘eigen reizen’. Zoals al beschreven in het blog over Panama, is het de bedoeling dat kleine groepjes SaS’ers gezamenlijk een plan maken om een land te verkennen. Een “extreme road trip”, een NS tienerticket zonder trein, een carte blanche-vakantie. Er is begeleiding mee, maar die mag zich nergens mee bemoeien tot het buiten de SaS-kaders gaat. Deze ‘vakantie’ is een hoogtepunt van School at Sea. Hier brengen de deelnemers hun geleerde kennis in de praktijk: vrantwoordelijkheid, plannen, persoonlijk leiderschap, een stukje budgetkennis en ga zo maar door.

Panama is het land waar in de ‘eigen reis’ behoorlijk wat fouten gemaakt worden. Eerlijk gezegd kan dit voor de SaS’ers best vermoeiend zijn. Veel persoonlijke verbeterpunten, veel omgaan met de gevoelens van anderen en over alles moeten overleggen en misschien dus wel nooit dat doen waar jij zin in hebt!

De ‘eigen reis’ Cuba is de tweede ronde, de reis waarin je geleerd hebt van je fouten en je voorbereid bent op wat er komen gaat. EN het is de eigen reis waar er geen (nauwelijks) internettoegang is, dus die mobiele telefoon is alleen om mee te bellen… Dit levert zeeën aan tijd op die de deelnemers niet aan Instagram of TikTok kwijt zijn. Geen Facetime met familie en geen Whatsapp-gesprekken met je vrienden, maar wel echte ervaringen op Cuba.

Cuba is een ideaal land om in te reizen. Slapen bij mensen thuis is in dit land al jaren de normale manier van reizen: zo’n mini B&B heet een casa particular. Het geeft dan ook een echte Cuba-ervaring om bij mensen aan te schuiven bij het ontbijt, te helpen met het avondeten maken en wakker te worden bij het geluid van vreemde vogels of het gesnurk van je buurman.

Jasmijn weet het mooi te vertellen over haar ‘eigen reis’ tijdens School at Sea jaar 2018/2019

Vandaag is het alweer de derde dag van de eigen reis op Cuba. Vannacht hebben we heerlijk geslapen in een groot appartement en in de ochtend kregen we een gratis ontbijtje. Door het appartement werd vaak geroepen: ¿Jasmin, Jasmin, dónde estás? De eigenaar van het hostel riep dat als ze mij nodig had, aangezien ik degene van de groep was die het beste Spaans kon spreken. De mevrouw vertelde dat ze een taxi had geregeld voor negen personen (je mag je reisgroepje niet opsplitsen) en dat ze een hostel had geregeld in Havana. Super fijn, want dat betekende dat we eerst nog naar het Che-museum in Santa Clara konden en daarna direct door konden reizen naar Havana. Na een dikke knuffel te hebben gekregen van de mevrouw van het appartement, en een ‘adiós Jasmin’, gingen we op weg naar Havana. Eenmaal aangekomen in het hostel in Havana begon ook die mevrouw na een aantal minuten te roepen: Jasmin, Jasmin! Ik werd op een gegeven moment zelfs mijn bed uitgeroepen. Inmiddels heb ik door heel Cuba hostels met mensen die ‘Jasmin’ roepen, hartstikke gezellig toch?!

Jasmijn

Ook tijdens deze eigen reis is er beperkt budget en zullen de SaS’ers dus creatief moeten zijn!

Elly vertelt over haar ervaring tijdens School at Sea jaar 2019/2020

Na twee prachtige dagen Trinidad was het tijd voor onze volgende bestemming: Havana! Na een lange dag waarin we opgelicht werden door Cubanen, onnodig veel gewandeld en in bussen gehangen hebben, kwamen we rond 22:00 uur ’s avonds aan. Aangezien we struikelden over de casa’s, dachten wij dat we er wel één gemakkelijk zouden vinden. Helaas niet, alles zat vol.

Uiteindelijk werden we door een aardige local meegenomen naar een hotel, maar wel een Cubaans hotel. Dat houdt in dat het een klein gevecht om de prijs was met als uitkomst een vierpersoonskamer voor acht mensen. “Wij zijn geen yuma’s!“, was het motto tijdens de onderhandeling. Yuma’s zijn toeristen die zich overal laten oplichten. Later bleek dat het eigenlijk een tweepersoonskamer was; we kregen namelijk maar twee handdoeken, twee kussens en ga zo maar door. Ach ja, zo gaat dat in Cuba. Helaas waren we toch iets meer yuma dan gehoopt.

Na de roomservice werden de matjes neergelegd en na wat passen en meten kon iedereen lekker gaan slapen. Morgen zouden we Havana onveilig gaan maken.

Elly

Claire op Cuba

Claire op Cuba

Cuba was voor mij het meest indrukwekkende land waar we langs zijn gekomen met de Regina. De eerste woorden die in mij opkomen zijn revoluties, ritjes in oldtimers, (alcoholvrije) mojito’s en de befaamde eigen reis. Ik heb zelfs mijn dagboekje weten op te duiken: ‘Vandaag is de tweede dag van de Cuba eigen reis. Eergisteren zijn we aangekomen in Havana, en tot nu toe zie ik alleen maar mooie gebouwen, auto’s, en mensen! Al vrij snel zaten we een (nogmaals, alcoholvrije, red.) mojito te drinken bij een schattig barretje. We hebben zaken zoals geld wisselen en een ‘casa particular’ (een soort pension) vinden meteen geregeld, en zijn op pad gegaan om de stad te gaan verkennen!’

Ik weet nog precies hoe het gegaan is, de volgende dag zijn we van Havana naar Viñales gegaan door middel van de meest hobbelige en krappe bustocht ooit. Alle casa particulares zaten vol, dus we hebben een hele tijd gezocht totdat we bij een schattige, kleine casa uitkwamen. De volgende ochtend werden we verrast met een ontbijtje dat uitstekend smaakte zo op de vroege ochtend, en was het tijd om te gaan paardrijden in de beroemde vallei van Viñales. Tijdens het rijden kwamen we bij een grot, waar zich een ondergronds meer bevond. Na nog een stukje rijden bezochten we een tabaksplantage, en zo zagen we hoe Cuba’s legendarische sigaren werden gemaakt. Toen het tijd was om terug te gaan in de richting van de casa mochten we zelfs een stuk in galop! Deze tocht is misschien wel één van mijn meest gekoesterde herinneringen van tijdens School at Sea.

De dag erna vertrokken we naar Santa Lucia. We verveelden ons stierlijk en er was eigenlijk niets te doen, tot we het strand ontdekten waar we zijn gaan snorkelen. Het water was ontzettend helder en we zagen allerlei schattige visjes. ’s Avonds zijn we vertrokken richting Las Terazzas. Daar hebben we de volgende dag een (en ik citeer hier uit mijn dagboek) ‘sicke water-battle’ gehouden. We hadden twee bootjes gehuurd en dus een te gekke zeeslag beleefd. Toen we terug wilden keren naar Havana liet de (nogmaals, ik citeer 😉) ‘stomme buschauffer’ ons niet in de bus, maar konden we uiteindelijk een truck regelen waar we in het pick-up gedeelte mochten zitten. Dit was illegaal, dus moesten we vlak voor Havana worden afgezet om een conflict met politie te voorkomen. Vanaf daar hebben we een bus de stad in genomen.

De laatste twee dagen hebben we marktjes bezocht en vooral veel genoten van de wonderen die Havana te bieden heeft. Zoals ik al zei, Cuba heeft een hele grote indruk op mij achtergelaten, en toen we wegvoeren moest ik er zelfs een traantje om laten. Het is een magische plek, zo magisch dat ik er vijf jaar later nog eens terug zou komen!

Het bezoek aan Cuba heeft voor mij ook invloed gehad op mijn studiekeuze. Ik had eerder nog geen idee van wat ik wilde doen, maar zodra we terugkwamen van de eigen reis, met woorden als ‘revolutie’ en ‘communisme’ nog vers in mijn gedachten, werd het me duidelijk dat ik iets in de richting van politiek wilde doen. Nu, 5 jaar later, ben ik een eerstejaars Political Science student! Ik had geen studie kunnen kiezen die meer bij mij past dan deze. Tijdens School at Sea ben ik erachter gekomen wie ik ben en wat ik wil, en dat werpt dus zelfs nu nog zijn vruchten af.

Claire (School at Sea lichting 2015/2016)

Jelle over zijn ervaringen als kok tijdens School at Sea

Jelle over zijn ervaringen als kok tijdens School at Sea

Rond deze tijd in 2017 en 2018 kwam het einde in zicht van mijn tijd aan boord tijdens SaS. Wat een ervaring! Ik kijk nog steeds met trots terug op iedereen die toen in en rond de keuken zijn steentje heeft bijgedragen.

Na een intense week voorbereiding, afgeladen met al het goeds dat Europa te bieden heeft, was onze reis in oktober van start gegaan en kon ons ritme op zee beginnen. Mijn rol was het belangrijkste in de eerste periode van de reis. Het doel was duidelijk; ik had tot aan Kaapverdië de tijd om een ieder enige basiskennis te geven van het reilen en zeilen in de keuken. Daarna was het idee om de verantwoordelijkheid steeds meer over te dragen aan de jonge koks om hen er op voor te bereiden dat ze eigen benen zouden moeten staan.

De eerste weken zagen er ongeveer zo uit: ‘s avonds kwam het keukenteam samen bij mij om een menu te bedenken op basis van wat voor handen was of nodig opgemaakt moest worden. De volgende dag moest ik vroeg uit de veren om de nachtwacht te leren broodbakken en vervolgens startte de dag met het keukenteam. Ontbijt klaarmaken, afwassen, 11 uurtje maken, (op zee warme) lunch voorbereiden en afwassen, 4 uurtje bakken/bereiden, avondeten klaarmaken en afwassen/keukenschoonmaak…

Elke dag voor 45 hongerige, hardwerkende, zilte zeelieden. Weer of geen weer. Voor mijzelf bekende koek, maar het overbrengen op de jongeren, dát was een uitdaging. Elke dag had ik een ander team van drie of vier mensen dat ik veilig moest leren koken onder omstandigheden anders dan thuis. Gelukkig zaten er altijd een aantal “koks” tussen met aanleg en passie die zichzelf verantwoordelijk begonnen te voelen voor verschillende taken rond de keuken. Zoals het toezicht op groente/kliekjes, snij-examens bij elkaar afleggen om zo “master ninja” te worden, de inkooplijst opmaken en daarbij, meestal met veel vreugde, inkopen doen op de meest exotische en ongewone plekken.

En gekookt werd er! Ik vond het machtig om te zien hoe snel ze zich de keuken eigen maakten. Bij rustig weer was het eten vaak een moment om naar uit te kijken, bij zwaar weer was het meer een troost en als de energie laag is kan een goede maaltijd een fijne oppepper zijn. Maar het was niet altijd zonder vallen en opstaan. Te droge havermoutpap, ongare rijst, zout in plaats van suiker in de taart of die hele kardemompit tussen je tanden: we hebben het allemaal meegemaakt. Maar ook curry’s, vers gebakken soepstengels, kip met Caribisch fruit en lokale avocado’s, sashimi en tataki van vers gevangen vis, langoesten en het liefst zoveel mogelijk versgebakken koekjes. Of die 380 oliebollen tijdens oud en nieuw… haha.

Ik heb elke dag de kans gehad om met een klein groepje samen te werken en ze hun eigen kwaliteiten te laten zoeken en uitdagingen te laten overwinnen. Ik was dan maar voor minder dan de helft van de reis aan boord, maar elke SaS’er voelde, en voelt nog steeds, als een broertje of zusje. Ik heb met open ogen staan kijken hoe ze zich ontwikkeld hebben aan boord. Dat was nog duidelijker te zien nadat ik ze weer kon knuffelen toen ze aankwamen in Nederland. Ik heb geprobeerd ze net zoveel liefde te geven als dat ik van hen heb ontvangen.

Ik vond een klein gedicht dat in me op kwam toen we voor anker lagen onderaan de twee Pitons op Saint Lucia.

Exotische regen, dansend op de wind

Geen houvast op het leven, puur als ieder kind

 

Dwarrelende bladeren, samen, harmonie, een geheel

Een schouwspel van een minuut, eenvoudig en pril

 

Een rilling, een kriebel.. dit zijn momenten van puur geluk

Vasthouden gaat niet, dat maakt het alleen maar stuk

Scheepsovername en Cuba-schoonmaak

Scheepsovername en Cuba-schoonmaak

Vanaf Panama is het eerst een stuk aan de wind zeilen. Even wennen voor onze SaS’ers! Sinds het Engels Kanaal hebben ze niet meer aan de wind gevaren, maar vooral voor de wind en ruime wind om alle zeilen vol te houden.

De Thalassa is een barkentijn, wat betekent dat de voorste van de drie masten dwarsgetuigd is. Deze is volledig gevuld met zeilen die met behulp van een ra in breedte over het schip zijn bevestigd. De twee achterste masten zijn langsgetuigd met stagzeilen en een bezaan die in de lengte over het schip zijn bevestigd. Met dit tuig kun je goed in ruime wind varen, waarbij de wind met een hoek van 30 tot 45 graden van achter inkomt. De hele voorste mast is dan vol zeil en met golven die ook van achteren komen is het vrij rustig varen. ‘Aan de wind’ betekent bij de Thalassa dat de wind met een hoek van 70 graden van voren binnen komt. Dit is het “hoogste” dat de Thalassa aan de wind kan varen. Komt de wind meer van voren, bijvoorbeeld 50 graden, dan beginnen de zeilen te klapperen en gaat het schip niet meer vooruit.

Dit alles is onderdeel van het leren zeilen met de Thalassa. Aan boord noemen we dit sailtraining. Iedere ‘leg’, iedere zeereis, gaan de stuurmannen die de leiding hebben over de wacht verder in op theorie en het praktische deel achter die theorie. Tijdens de eerste oversteek naar Dominica zijn alle zeilvoeringen al uitgelegd. Dit is echter de de eerste keer dat de groep het meemaakt!

Aan de wind betekent ook een andere hoek met de golven, dus de eerste twee dagen zijn voor veel SaS’ers weer even wennen geweest. Inmiddels is de wind gedraaid en varen ze recht op Cienfuegos op Cuba af. Nog maar 300 mijl te gaan, dus ook de scheepsovername gaat beginnen! Deze keer weten ze hoe het werkt, of toch niet?

‘Probeer de sollicitatiebrieven voor de lunch in te leveren’ schalde het door de salon. Iedereen was er druk mee, de laatste functies werden nog snel bedacht en hier en daar werd nog snel een brief geschreven. ‘Op hoop van zegen dan maar’ zuchtte iemand, ‘weet jij al waar je voor gaat?’ klinkt het in een andere hoek. Na een tijdje zijn ook de laatste brieven ingeleverd en dan is het een kwestie van tijd en wachten. Hoe lang, dat weet niemand. De relaxte sfeer is al teruggekeerd aan boord als er door de intercom schalt dat de eerste mensen op sollicitatiegesprek mogen komen. Niet erg veel later roept Sam vol enthousiasme door de intercom dat iedereen naar het achterdek moet komen omdat de functies van de scheepsovername bekend zijn! Opgewonden begeven 33 SaSsers zich naar het achterdek waar Sam de rollen voor deze scheepsovername vertelt, de spanning is om te snijden: wie zou wat geworden zijn? We worden niet langer in spanning gehouden.

Tijdens deze scheepsovername worden Lika en Thore machinisten, Pim wordt bakker en Wouter, Jorge en Mark zijn bootsmannen. Olivia is onze heuse boordmasseuse en Meike en Simone zijn onze wasvrouwtjes, zodat ze nu tijd hebben om aan school te werken en later geen échte wasvrouwen hoeven te worden. Ons eten wordt op tafel gezet door twee teams: Isa & Alex en Emília & Ellen, samen met Jelle, Giulia is stuurhutpurser en Maurits is scheepsarts. Marit, Kika en Veerle gaan verslag leggen van de scheepsovername en Denise, Ken en ik worden stuurman, super leuk! En dan natuurlijk het belangrijkste: de kapitein. Voor de laatste 300 mijl naar Cuba is dat namelijk niet Sam, maar Guus! Nu iedereen zijn rol weet kunnen we ons nog meer verheugen op de scheepsovername die morgen zal beginnen, we hebben er zin in!

Nikki

Dirk uit School at Sea lichting 2017/2018 zou liever iedere dag van de hele reis, scheepsovername hebben.

Wat is de scheepsovername weer een leuk ding om te zien. Iedereen doet wat hij of zij leuk vindt en er is bovenal altijd heel lekker eten (credits naar het keukenteam). Op zo’n soort dag zie je wel dat iedereen echt zijn plaats hier heeft gevonden op het schip. De stuurmannen die samen met de kapitein een reisvoorbereiding maken, het keukenteam dat alles geeft in de keuken om er een heerlijke maaltijd van te maken, de bootsmannen die alle gebroken schoten en vallen weer repareren, want die braken allemaal spontaan toen de scheepsovername begon… en er waren dit keer ook heel veel zelf ingebrachte functies, zoals het wellness team, die voor lekkere massages zorgden, de kamermeisjes, die de kamers netjes hielden en de banketbakkers, die heerlijke cakes en broden voor ons maakten. Op zo’n dag als deze vraag ik mij echt af waarom heel SaS niet een scheepsovername is…

Dirk

Wat ook onderdeel is van deze scheepsovername is de organisatie van de zogenaamde Cuba-schoonmaak. Bij de aankomst in Cuba hoort een inspectie van de douane inclusief hondenbrigade en dokters die de crew controleren op gezondheid en gezonde leefomgeving. Een goede reden om het schip eens grondig aan te pakken! Dus de groep kan zich voorbereiden op Willemijn (2018/2019) haar ervaring

Het was zo ver! Het was tijd voor de grote, mega Cuba-schoonmaak. Het hele schip, van boven tot onder schoon, moest helemaal schoon zijn. Van tevoren was er een plan gemaakt met een duidelijke taakverdeling, zodat we het zo efficiënt mogelijk konden doen. In de ochtend werd er nog even wat school gedaan, maar om 11:00 uur werden de doekjes, sponsjes en flessen allesreiniger uit de banken gehaald en kon het schoonmaken beginnen. Samen met twee anderen moest ik de eetsalon doen. We moesten alle banken leeghalen, stofzuigen, de grond dweilen, de muren afnemen en niet te vergeten: de ventilatie schoonmaken. Het was veel werk, maar na de hele dag zwoegen en zweten, waren we eindelijk klaar en hadden we als beloning een extra filmavond. Ik heb helaas niet veel van de film meegekregen, omdat ik het grootste deel van de tijd heb geslapen. Ik was namelijk helemaal kapot van deze grote schoonmaak. Nu maar hopen dat we worden goedgekeurd en Cuba in mogen…

Willemijn

En ook Sophie weet hoe dat was.

 Morgenochtend komen we in Cuba aan, dus het is al een paar dagen lang tijd voor de GROTE Cuba schoonmaak. Ja dit is in hoofdletters, want het HELE schip moet van voor naar achter, van boven naar onder en in alle hoekjes en gaatjes supergoed schoongemaakt worden. De dingen waar we op een normale zondagse grote schoonmaak niet eens naar kijken (die na drie maanden ondertussen ook best wel heel vies zijn) worden nu extra goed schoongemaakt, maar ook nog steeds de dingen die WEL iedere zondag gedaan worden moeten nu extra goed gedaan worden. Dit is allemaal zodat we het land in mogen, want als ze ook maar iets verdachts vinden, of als er iets vies is, hebben ze de macht om eigenlijk het hele schip te slopen op zoek naar drugs en wapens (die wij natuurlijk niet bij ons hebben, maar ja) of om ons niet binnen te laten in Cuba. Zoals u wel begrijpt zijn we hier heel lang mee bezig, nu al zo’n 3 dagen. Gelukkig werkt iedereen goed mee, maar hier hebben we ook wel een goede motivatie voor: als ze ons niet binnenlaten, moeten we het hele schip weer helemaal opnieuw schoonmaken, terwijl we heen en weer schommelen op een klotsende zee. Vandaag was wel leuk, we hebben een zwem-stop gehouden omdat de wind compleet weg was, dus we konden niet meer zeilen en door het gebrek aan wind had iedereen het ook veel te warm. Dit is dus echt een GROTE schoonmaak, maar met wat keiharde muziek, een goede spirit en een zwem-stop tussendoor gaat het eigenlijk best.

Sophie