Digitale reis ten einde 

Digitale reis ten einde 

Onze digitale reis is ten einde, het was leuk om op deze manier te herbeleven wat er in alle voorgaande jaren is gebeurd. Ieder School at Sea jaar maakt haar eigen avonturen mee. Van windstiltes tot stormen, van zwemmen in een nieuwe baai tot het gevoel van surfen op een golf op de oceaan.

 

Op dit moment zijn we volop bezig met de voorbereiding voor een nieuwe lichting School at Sea-deelnemers. De coronamaatregelen zijn iets versoepeld wat informatiebijeenkomsten mogelijk maakt voor kleine gezelschappen in grote ruimtes.  Het is geweldig om weer in de ogen te kijken van jongeren die verlangen naar avontuur!

 

De lichting 2021/2022 is druk bezig met hun fundraisingtraject en wij zijn druk bezig om een vertrek in oktober haalbaar te maken. Graag houden wij jullie op de hoogte door middel van onze nieuwsbrief. Deze wordt maandelijks verstuurd. Hierin staan de laatste nieuwtjes, leuke acties van de aanstromende lichting en mooie verhalen van onze sponsoren.

 

Zodra de nieuwe lichting SaS’ers aan boord stapt, komen er weer blogjes online. Deze zult u ook in onze nieuwsbrief terug vinden.

 

Bedankt voor het volgen van onze reis! Graag tot ziens bij de aftrap van de volgende!

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Subscribe

* indicates required
Weer naar school

Weer naar school

“Door het goede overzicht dat de SaS’ers, hun ouders, hun docenten op school en ik nu hebben, zou het schoolwerk ook zonder problemen moeten verlopen.” (Sander Habets tijdens de virtuele inscheping, oktober 2020)

Helaas! Alle goede voorbereidingen ten spijt blijken de meeste SaS’ers onderweg een (kleine) achterstand opgebouwd te hebben. Soms is dat hun eigen schuld en waren ze aan boord bezig met van alles en nog wat, maar niet hun schoolwerk. In andere gevallen hadden we onderweg technische problemen (een tijdje geen internet), konden bepaalde toetsen onderweg niet gemaakt worden (luistertoetsen) of brak er een pandemie uit waardoor de docenten thuis wel even iets anders aan hun hoofd hadden dan die ene toets naar die ene leerling op zee sturen. Hoe nu verder?

De SaS’ers worden ruim van tevoren voorbereid op de terugkeer naar het normale (school)leven. Zo rond Panama roep ik voor de eerste keer door het schip: “mooi, we zijn al op de helft!” Een maandje later, bij het vertrek van Cuba als we voor het eerst weer echt naar het oosten gaan varen, is het: “zo, we zijn al op de terugweg!” Dat wordt mij niet in dank afgenomen, maar het is wel een reality check die sommige SaS’ers nodig hebben om even een tandje bij te zetten. Eindelijk wordt dan toch maar die toets wiskunde gemaakt waar ze al twee maanden lang “bijna klaar” voor zijn!

Na deze inhaalslag inventariseren de SaS’ers ongeveer een maand voor de thuiskomst hoe het ervoor staat. Ze maken een lijstje van de toetsen en opdrachten die ze nog niet gemaakt hebben en die ze wel hadden moeten doen volgens hun PTA. Daarbij leggen ze ook verantwoording af: waarom zijn die onderdelen niet gemaakt? De instructie voor de SaS’ers is om op school zo snel mogelijk met hun mentor en docenten in gesprek te gaan over de ontbrekende toetsen en de instroom op school. Met hun lijstje in de aanslag kunnen ze dan met elke docent concrete afspraken maken over de gemiste onderdelen en een inhaalprogramma opstellen.

Maar eerst: meivakantie! Gelukkig hebben de meeste SaS’ers eerst één of twee weken vakantie voordat ze weer naar school moeten, dus ze kunnen eerst rustig thuis wennen en familie en vrienden zien. Sommige SaS’ers gebruiken deze tijd ook om hard aan hun achterstanden te werken en de schade te beperken. Zelfstandigheid en verantwoordelijkheid nemen, twee competenties die aan boord enorm belangrijk zijn en waar hard aan gewerkt is, worden op die manier direct in het “echte” leven toegepast.

Na de vakantie stappen ze ietwat onwennig voor de eerste keer over de drempel van hun schoolgebouw. Niet meer zelf bepalen voor welke vakken je gaat werken, niet meer zelf bepalen wanneer je toetsen maakt, niet meer even pauze nemen als je daar aan toe bent, geen wijde oceaan om over uit te kijken als je even afgeleid bent, maar wél weer de hele dag naar docenten luisteren en een lesrooster volgen. Sommige leraren kijken je raar aan of vragen je of je wel in de goede klas zit. Ze zijn je blijkbaar gewoon vergeten… Het duurt even voordat de SaS’ers hun draai op school weer gevonden hebben. In die periode kunnen SaS’ers, ouders en docenten altijd contact met mij opnemen. Op die manier verloopt de instroom ondanks alles zo soepel mogelijk.

Na twee maanden strijden om hun persoonlijke inhaalprogramma te voltooien én de reguliere lesstof bij te houden, gaan de meeste SaS’ers gewoon over naar hun volgende leerjaar. Niet allemaal, maar dat is niet erg. Ze hebben een onvergetelijke zes maanden achter de rug en heel veel geleerd over de wereld en zichzelf en dat is ook wat waard.

Ik kijk er naar uit volgend jaar dit weer allemaal in het echt mee te maken.

Sander (onderwijscoördinator aan boord)

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Een weekendmijmering van de scheepsarts

Dokter aan boord? Gebeuren er erge dingen dan? Nee, gelukkig heb ik nog nooit hoeven ingrijpen voor ernstige zaken.

Als nieuweling, in het dagelijks leven huisarts, voor een korte periode aan boord is de grootste uitdaging om zo snel mogelijk alle namen van iedereen te leren. En geloof me, dat is niet eenvoudig. Ik heb gemerkt dat meelopen in de wacht een goede manier is om iedereen te leren kennen. Bovendien vind ik zeilen erg leuk en waar krijg je nu de kans om op deze manier de oceaan over te steken. Meedraaien in het dagelijks ritme van eten, slapen en wachtlopen is een haast meditatieve ervaring. Zo sterk dat bij “land in zicht” ik soms dacht, net als bij een lange treinreis, vaar maar gewoon door naar een volgende bestemming.

De medische problemen beperken zich veelal tot lichte kneuzingen, ontstekingen van wondjes en schimmelinfecties. Voor sommigen ben ik een luisterend oor als ze iets dwars zit of als ze het moeilijk hebben. All in a days work.

Als het kan en past in de toch strakke schema’s van school en wachtlopen probeer ik ook wat kennis over te dragen. Soms voor de groep en een andere keer, bij een scheepsovername, voor de scheepsarts en andere geïnteresseerden.Dit doe ik door middel van een crashcourse EHBO, maar de nadruk ligt op wat de leerlingen zelf willen weten! Aangezien ik ook op de spoedeisende hulp werk heb ik wel wat leuke verhalen die ik aan de leerlingen kan vertellen.

De kans als participerend toeschouwer aan boord te mogen zijn, blijft bijzonder. Hoe de kinderen alles oppakken en leren met elkaar en de omstandigheden om te gaan is mooi om te zien. De wereld die ontstaat aan boord en de dynamiek van iedereen aan boord gun je eigenlijk alle kinderen. Wat ze hier kunnen leren nemen ze mee voor de rest van hun leven. Het is mooi hier een minuscule bijdrage aan te hebben mogen leveren.

Erik Schinkel, scheepsarts

 

 

Thuis door de ogen van een leerling!

Thuis door de ogen van een leerling!

Inmiddels is het een jaar geleden dat de laatste dag van School at Sea inging. Na alle dingen die we samen hadden beleefd kwam het moment waarvan we ons al maanden hadden afgevraagd hoe het zou zijn, akelig dichtbij.

En toen: we werden één voor één opgehaald volgens een geheel corona-proof rooster. Hoewel we eigenlijk door maximaal twee personen opgehaald mochten worden, zat mijn hele gezin met zijn vijven in de auto toen ik instapte. Twee werelden die tot dan toe zo verschillend en zo gescheiden waren gebleven, smolten nu ineens samen. In tegenstelling tot de verhalen die ik van oud-SaS’ers had gehoord, voelde ik me toen (nog) niet verdrietig. Het was vooral onwerkelijk om mijn familie weer te zien, maar natuurlijk ook heel fijn.

Toen ik thuiskwam was het leuk om te zien hoe alles zo hetzelfde was gebleven, maar voor mij zo anders leek. Ik vond alle muren en ruimtes heel groot en wit! Ons huis is toch iets ruimer ingericht dan de mooie, knusse Thalassa.

De eerste weken thuis vielen mij niet heel zwaar. De online lessen waren laagdrempelig en ik merkte dat ik, op een paar vakken na, (bijna) niets hoefde in te halen. Maar bij de namen van klasgenoten die ik tijdens deze online lessen op het scherm zag staan, moest ik soms even twee keer nadenken voor ik weer wist wie het ook alweer was…

Na een week of twee maakte mijn vrolijkheid plaats voor de keiharde realisatie dat dat waar ik jaren naar uit had gekeken, nu voorbij was. Soms vroeg ik me zelfs even af of ik het niet helemaal gedroomd had (en dat heb ik nog steeds wel eens). Gelukkig kon ik op zulke momenten mijn mede-SaS’ers een appje sturen zodat ik wist dat ik niet alleen was. Afspreken ging alleen wat moeilijker: Naast alle coronamaatregelen woon ik in een van de meest afgelegen uithoeken van Nederland, namelijk Noord-Groningen. Bovendien werd het toen iedereen afgeraden om met het openbaar vervoer te reizen tenzij het strikt noodzakelijk was. Dat vond ik natuurlijk heel jammer, maar ik bleef mezelf voorhouden: het is niet anders.

Nu, een jaar later, hebben we helaas nog steeds geen volledige reünie gehad. Ik hoop dat dat zo snel mogelijk veilig kan, en dat we toch nog met zijn allen op deze bijzondere reis kunnen terugkijken.

 

Lisabeth

Het grote ‘ophaal’ moment

Het grote ‘ophaal’ moment

Het is de week voor het ‘grote’ ophaal-moment. Corona stuurde onze zoon naar de Waddenzee. Daardoor kunnen we nu, online, de Thalassa zien binnenvaren in Harlingen. Met een kop koffie achter de laptop in een doodstil Nederland. De webcams zijn door de havenmeester zo ingesteld, dat we de zee en de gehele haven van Harlingen kunnen overzien. Ik schakel van de Havenmond-camera naar Pollendam-camera en weer terug naar Havenmond-camera. Turen naar een doodstille zee en heel veel meeuwen. Af en toe Whatsappcontact met andere ouders: ‘zien jullie al iets?, is dat daar de Thalassa?’. Intussen appen en bellen met opa en oma’s die ook proberen de webcam ingeschakeld te krijgen.

En dan….., in de verte….. een heel klein stipje dat steeds groter wordt. De webcam zoomt soms zelfs voor ons in. De masten worden zichtbaar. Kippenvel. Zijn ze daar echt? Het allerlaatste stukje hebben we even heel scherp beeld, we zien beweging op het dek, zien we hem lopen? Het voelt bijna ongepast om zo mee te mogen kijken naar dit pre-Covid samenleven, zonder enige afstand tot elkaar aan boord, terwijl wij in onze eigen huizen naar de laptop kijken. Weten ze daar wel dat ze bekeken worden? Hoe zal dat zijn als onze zoon straks over een week uit die wereld stapt, onze auto in, en dan niet meer terug kan? Ik doe mijn laptop uit, ik gun ze nog een laatste weekje maximale privacy.

En dan is het 18 april 2020. Ophaal-weekend. Op weg naar Harlingen, komt de afscheidsspeech van Monique binnen. We lezen de tekst in de auto. Weer kippenvel, tranen en een lach. In een doodstil Harlingen rijden we onze auto langs de hekken voor de Thalassa. Sam en Sander leggen de bagage in de auto, onze zoon springt in de auto, zwaait nog één keer en veel te hard rijden we weg, op zoek naar een parkeerplaats om elkaar snel eens heel erg goed vast te kunnen houden. En dan gaan de boodschappentassen open: dropjes, zoute stengels, cola, broodje tonijn, stukjes kaas. Het is op voordat we thuis zijn.

Het stille coronaleven in de maanden daarna, past onze zoon. In rust kunnen wennen aan de overgang en ‘gewoon’ verder gaan met online leren en school, is zeer aan hem besteed. Niet direct in het keurslijf moeten, en ook niet direct overspoeld worden door ‘gewone’ sociale verplichtingen. Aan kleine dingen kunnen we het leven aan boord aflezen: vasthouden van zijn kopje (het kon nog wel eens gaan schuiven), zelf willen koken, zelf contact opnemen met docenten over schoolwerk, genieten van zijn eigen kamer en rust, verwondering over al het eten in huis dat je zomaar kunt pakken. En verder praten en praten en praten en praten over de afgelopen maanden. Een eindeloze stroom aan verhalen.

En nu zijn we een jaar verder, 18 april 2021. De veranderingen bij onze zoon leken op het eerste oog subtiele veranderingen, maar ze zijn toch groter dan dat en worden pas nu (na dat jaar) echt goed voelbaar en zichtbaar. Hij is wijzer geworden, voert gesprekken op school op een andere manier, en zij respecteren zijn zelfstandige manier van werken. Hij heeft leren discussiëren op een gelijkwaardige manier, neemt verantwoordelijkheid. Hij weet precies wat hij wil en wellicht belangrijker….. ook wat hij niet wil. Hij heeft heel goed gezien hoe goed we het hier hebben. Hij heeft ongelooflijke verhalen te vertellen en al zoveel meegemaakt. En als we varen, dan zie je dat hij zich thuis voelt op het water. Als jongste in het gezin, is hij de oudste op onze boot geworden.

Anne-Marijn, moeder van Thomas

(Dit is het laatste deel van een drieluik van Anne-Marijn, het eerste deel vind je hier https://www.schoolatsea.com/de-eerste-weken-…-een-ouder-thuis/ en het tweede deel hier https://www.schoolatsea.com/halverwege-dag-voor-de-thuisblijvers/

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Weer thuis – door Samuel Dubois (kapitein)

Dit jaar hadden we niet de kans om echt uit te varen door de coronapandemie. Morgen zou normaal gesproken de dag van afmonsteren zijn, de dag dat de leerlingen naar huis gaan. Samuel Dubois, kapitein van de laatste vier School at Sea-jaren, mijmert met ons mee over hoe dat zou zijn.

Na zes maanden weer thuis. Ook voor mij, na al die jaren School at Sea, iets aparts.

Zes maanden door weer en wind samen in Nederland aangekomen. Alle ups en downs doorstaan. En dan komt voor mij het meest moeilijke van de hele reis, de ouders te woord staan. Vertellen hoe trots ik ben op alle deelnemers van School at Sea, want zij hebben gedaan wat velen niet zouden kunnen. En wat moet ik dan zeggen? Misschien zoiets al dit:

“Zes maanden samen leven en op jouw manier verantwoordelijkheid nemen voor de groep, schip en school. Zes maanden lang weg gaan, alle nieuwe indrukken verwerken en proberen een plek te geven. Dit vraagt heel veel van jullie, en toch hebben jullie het gedaan. Dat wat velen niet begrijpen: samenleven en er zijn voor elkaar, door weer en wind. Ik ben trots op jullie.

De ouders wil ik bedanken voor het vertrouwen, zes maanden lang jullie ‘alles’ mee te laten gaan met School at Sea. Voor jullie is het nog niet afgelopen en begint de volgende fase van de reis. Jullie ‘alles’ is weer thuis, met een bak aan ervaringen die zij nog een plek moeten geven. Jullie gaan alle verhalen aanhoren, bij de ene in een waterval aan woorden en bij de andere in horten en stoten.

Maar het belangrijkste van allemaal, ze zijn terug. Geniet van elkaar en heel veel plezier thuis. Niet meer thuis op de Thalassa, maar thuis in het ouderlijk huis.

Ik ben trots op jullie.”

-Kapitein Samuel Dubois