Aankomst in Nederland

Aankomst in Nederland

De scheepsovername was uiteraard een succes. Tot aan de kade van Scheveningen heeft de kapitein van de laatste scheepsovername aan het roer gestaan van een groep SaS’ers. 37 jongeren die in zes maanden tijd van hun huis weg zijn gezeild, twee keer de Noord-Atlantische Oceaan zijn overgestoken, vele nieuwe plekken hebben ontdekt en nieuwe culturen hebben leren kennen. Deze 37 jongeren waren zes maanden lang onderdeel van een talentontwikkelingstraject – School at Sea, maar nu zijn ze gewoon familie. Een hele grote familie!

Wanneer School at Sea aankomt in Nederland, gaan de jongeren niet meteen naar huis. Afhankelijk van weer en wind en wanneer het schip in Nederland aankomt, wordt er in de eerste aankomsthaven een aantal dagen besteed aan het afronden van het project. Samen met de mentoren worden de laatste puntjes op de i gezet voor school. Er komen oud-SaS’ers langs die de groep voorbereiden op het naar huis gaan, wat eigenlijk uiteindelijk neerkomt op een gezellige avond met andere jongeren die hetzelfde mee hebben gemaakt en graag willen horen hoe het dit jaar was.

Gezamenlijk wordt aan dek begonnen het schip klaar te maken voor onderhoud en benedendeks wordt er schoongemaakt. Het schip moet natuurlijk  schoon teruggegeven worden aan de eigenaar!

Thomas van School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft zijn laatste keren:

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dek-rondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer.

Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Docent Bonne uit School at Sea jaar 2017/2018 beschreef de aankomst en het “gemengde gevoel” van velen aan boord:

Het is een zo’n beetje het antwoord van iedereen op de vraag of hij zin heeft om naar huis te gaan. Een enkeling zegt heel duidelijk ja of nee, maar het gros antwoordt: ‘Ik heb er een beetje een gemengd gevoel bij’. Het is ook heftig om na een half jaar het vertrouwde leventje met al die leuke mensen aan boord achter te laten. Enerzijds kun je lekker eten wat je wilt en als je rijst mislukt (het blijft lastig) die gewoon in de prullenbak flikkeren. Ook kun je afspreken met mensen als je daar zin in hebt en alleen zijn als daar de voorkeur ligt. Gewoon alles zelf bepalen dus. Maar de rust, het avontuur en het gezelschap dan dat bij SaS hoort, dat was zo ontzettend fijn…

Vandaag kwamen we aan in de haven van Scheveningen. Naarmate de kustlijn naderde, werd het stiller aan boord en voordat de eerste landvast aan de kade werd gebracht, rolden de eerste tranen al.

OMG, we zijn in Nederland! KPN op mijn mobiel en een viskraam op de hoek; ik ben bijna thuis! En toen ik euforisch bij de viskraam al append en bellend stond te haringhappen, zag ik langs de kade de Thalassa liggen in de ondergaande zon, dacht ik aan komende zaterdag, wanneer ik voor het laatst challas (laten we hopen dat dat woord weer uit mijn vocabulaire verdwijnt) tegen mijn mede-Sassers zou gaan zeggen en daarna zou gaan missen. Ik kreeg er een beetje een gemengd gevoel bij.

Docent Bonne

(Foto’s zijn van de aankomst 2019/2020 in Harlingen)

 

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Scheepsovername, het Engelse kanaal!

Na twee langere oversteken, vele dagen zeilen en genoeg foutjes gemaakt te hebben om van te leren, is het nu dan tijd voor de laatste scheepsovername. Friso uit School at Sea jaar 2015/2016 beschrijft zijn eigen ervaringen als kapitein:

Gisteren is het begonnen, de laatste scheepovername. We hadden er allemaal heel veel zin in. Wel heerste er zoals altijd een zekere spanning bij deze en gene, vooral bij degene met een verantwoordelijke functie. De meest verantwoordelijke functie is die van kapitein; die is verantwoordelijk voor het geheel.

Deze scheepsovername was het aan mij de eer om die functie te vervullen en het schip veilig naar onze eindbestemming te zeilen. Deze scheepsovername was ook totaal weer anders dan de andere. De voorgaande drie overnames vonden plaats op de volle oceaan, maar deze vond plaatst op de Noordzee. Zoals ik ontdekt heb, geeft dit een paar extra obstakels, de Rotterdamse haven, vaargeulen en de vele vissers vormen samen een leuke uitdaging voor de stuurmannen en de kapitein.

Van al deze obstakels heb ik als kapitein heel erg veel geleerd, ook de manier waarop je orders uitdeelt aan je bemanning heb ik veel geleerd. Deze obstakels hebben continue voor uitdagingen gezorgd waar ik nog helemaal geen weet van had. Samen met de andere stuurmannen is het gelukt om het schip zonder veel problemen van Oostende naar IJmuiden te brengen en daar mogen we trots op zijn. Kortom, een geslaagde, leerzame en hele leuke scheepsovername in de functie waar ik vanaf het begin al van droomde.

FRISO

Wil je weer even terug aan boord, het gevoel hebben dat je er weer even bij bent? Bekijk dan hier de eerste video van Teimen heeft gemaakt, waarin hij je rondleidt aan boord!

 

 

Tijdens de scheepsovername van het School at Sea jaar 2019/2020 was er nog veel meer aan de hand. Die lichting voer terug naar Nederland tijdens het begin van de coronapandemie in maart 2020. Helaas betekende dit dat zij vanaf Bermuda in één ruk door naar Nederland moesten zeilen. Een hele lange tijd op zee dus, maar zoals Roemer beschrijft: spanning in het kanaal en nog steeds sinaasappels na 31 dagen!

Ik werd wakker gemaakt voor mijn vijf-tot-negen tijdens scheepsovername 5 als matroos. Het was erg koud buiten dus ik ging snel even mijn zeiljas aandoen. Ik ging brood bakken met Pia. Toen we klaar waren gingen we naar boven. Er voer een cruiseschip langs, maar er hing ook een dichte mist dus hoorde je luid en duidelijk een misthoorn van dat cruiseschip. Toen er een oproep kwam over de marifoon verwachtten we dat het ging over de misthoorn, maar er bleek een zwarte zodiac (een klein rubberbootje) met zo’n tien mensen rond te drijven. Zij wilden het Kanaal oversteken. We moesten dus goed op de uitkijk staan van stuurman Tycho.
Het werd steeds warmer toen de zon opkwam. Om de haverklap zag je dolfijnen en walvissen zwemmen in de stroming van het Kanaal. Na mijn wacht ben ik niet gaan slapen maar gewoon gaan chillen in de salon.

Het elfuurtje was sinaasappels na 31 dagen op zee en hele strenge regels omtrent eten. We keken heel erg uit naar de aankomst, zodat we alles op konden gaan maken. We hebben rijst met stoofvlees gegeten, heerlijk. Die middag ben ik gaan slapen tot 16:00 uur. Het vieruurtje was poffert en om 17:00 uur had ik weer wacht. Er waren veel boten om ons heen dus we moesten weer goed uitkijken. Ik had die wacht nog negen broden gebakken omdat het laatste meel op mocht. Ik deed dit in een half uurtje. Om negen uur gingen we een film kijken en toen heb ik lekker geslapen

Roemer

 

 

Teimen heeft ook nog een tweede video gemaakt met prachtige zonnige beelden van zijn reis!

YouTube Teimen in het Caribisch gebied (14 min)

 

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

Veel “laatste’s” en voorbereiden voor scheepsovername

De laatste leg is er één van laatste’s. De laatste keer keukendienst, de laatste keer een blogje schrijven, de laatste keer geen land zien, de laatste keer afval knippen, de laatste keer je SaS-story schrijven, de laatste koekjes en de laatste schooldagen.

EN de voorbereidingen voor de laatste scheepsovername zullen beginnen. De laatste scheepsovername is misschien wel de zwaarste en spannendste. 300 mijl voor Nederland begint de scheepsovername. In deze scheepsovername zitten wisselende winden en steeds meer verkeer op het water, het als hoogtepunt het zelfstandig varen door het drukste vaarwater van Europa, het Engels Kanaal.

De laatste keukendienst van Tamara uit School at Sea jaar 2017/2018 ging zo:

Wow, vandaag had ik mijn laatste keukendienst van School at Sea! Aan de ene kant ben ik blij dat ik het achter de rug heb, maar aan de andere kant is het weer een stapje dichter bij het naar huis gaan… Maar daar gaan we het nog even niet over hebben. Het was een onrustige dag op zee met regelmatig een vrolijke golf die onze keukendienst verstoorde. Alles waar we even geen omkijken naar wilden hebben, hadden we aan de lage kant uitgestald, dus als we iets wilden doen moest het aan de hoge kant. Zo stond ik paprika’s te snijden en kwam er een golf. Ondertussen dat ik weggleed (dit hele schip zit vol met randjes waar je je vast kunt houden, maar in de keuken, ho maar. Waarom?) probeerde ik m’n snijplank, bak gesneden paprika en de paprika’s die nog gesneden moesten worden, ‘omhoog’ te duwen. Gelukkig had ik het mes nog in m’n hand terwijl ik dat deed… Dan denk je waarschijnlijk, leg er iets onder, maar helaas werken de verplichte theedoeken en antislipmatten niet. Ben ik blij dat ik straks thuis kan koken zonder dat er iets wegglijdt. O nee, nog maar twee weken!

Tamara

 

De allerlaatste schooldag van Maura uit School at Sea jaar 2019/2020 zag er anders uit:

Vandaag begon als alle andere schooldagen, we werden om 08:00 uur wakker en rond 08:30 uur zat iedereen aan school.

Eigenlijk gebeurde er niet veel bijzonders, tot iemand opeens zei: is dit niet onze allerlaatste schooldag van heel School at Sea? Nou, dat klopte. Morgen en overmorgen zouden wij weer twee wachtdagen hebben. De dagen daarna is er scheepsovername; dat betekent niet aan school. Sommigen deden nog hun best om hun achterstand in te halen, anderen liepen op schema en deden wat minder moeite. Om 18:00 uur eindigde de schooldag, de meesten pakken dan zo snel mogelijk hun boeken weg om iets anders te gaan doen.

De laatste schooldag van School at Sea, het einde komt nu echt in zicht. Gelukkig vinden de meesten het helemaal niet jammer dat we niet meer aan school hoeven en eigenlijk kijkt iedereen wel heel erg uit naar de scheepsovernames en het laatste stukje varen.

Maura

Neeltje uit School at Sea jaar 2015/2016 at haar laatste koekjes met een paar mooie gedachten!

Op een dag vertelde Moor mij dat ze een keer een gedicht had gelezen over het laatste koekje. Je hebt een hele trommel koekjes, die je allemaal lekker op eet. Tot het moment dat er nog maar één koekje in de trommel zit. Van dat laatste koekje ga je extra genieten. Maar waarom kan je niet van alle koekjes zo genieten, zoals je van het laatste koekje geniet? En zo is het ook met het leven.

De laatste dagen komen eraan en opeens gaan wij van alle laatste keren extra genieten. Hadden we niet van de hele reis zo moeten genieten, zoals we nu extra genieten van het laatste stuk? Is het niet veel te vlug gegaan en is het nu opeens voorbij? Is het niet zo, dat wij nu het liefst terug zouden gaan, naar het begin toen we de hele reis nog voor ons hadden?

Ik in ieder geval wel.

NEELTJE

We gaan naar huis

We gaan naar huis

De laatste etappe is aangebroken, de laatste zeemijlen moeten gezeild worden, de laatste toetsen moeten gepland en gemaakt worden. De laatste vaardigheden geleerd, voordat we thuis zijn.

Vanaf Bermuda wordt de groep voorbereid op thuis komen. Na zes maanden aan boord betekent thuis komen je ouders weer ziet en je vrienden van thuis weer omarmen, maar de jaren ervaring die wij nu hebben als organisatie laten zien dat thuis komen ook voelt als vertrekken. Na twee uur thuis wil je weer aan boord zijn. Na een nacht in je eigen bed, verlang je naar die volle kamer, zonder privacy, met je kleren ergens in een bak of op het einde van je bed.

Tussen Bermuda en de Azoren begint het met kleine stappen. Vragen tijdens de wacht of je al bedacht hebt wat je wilt eten als je thuis bent. Wie wil je meteen zien? Denk je dat je een feestje wilt geven, of wil je alleen je ouders en broers en zussen zien? Maar na de Azoren maken we iets duidelijker dat ze zich voor moeten bereiden op een rare periode thuis. Mentorgesprekken, gesprekken met de kapitein en de projectleider en natuurlijk die echt eerlijke gesprekken tijdens de wacht. Straks ben je thuis. Een hele ervaring rijker. Zo veel geleerd, zo veel gedaan en toch ook je school nog vol gehouden. Hoe doe je dat als je thuis bent?

Giuilia (een van onze Duitse deelnemers) uit School at Sea jaar 2016/2017 beschrijft het mooi

Wat is familie? Of misschien beter, wanneer worden mensen jouw familie? Daar heb ik de afgelopen paar dagen over na gedacht en ik weet het antwoord nog niet echt. Ik heb op deze fantastische reis fantastische mensen leren kennen en fantastische nieuwe vrienden gemaakt.
Ik had in het begin van de reis nooit gedacht dat deze reis zo leuk, mooi en perfect zou worden. Ik ben zo gelukkig met hoe het hier nu is en ik ben blij dat ik deze reis met deze mensen, met mijn vrienden mocht maken.
En ik denk dat ik wel kan zeggen, en dat van iedereen hier, dat dit onze tweede familie is geworden met mama Pascal en papa Sam als onze ouders.


Het zijn nog ongeveer twee weken en dan mogen jullie, lieve ouders en familie, ons een knuffel geven en terug mee naar huis nemen en onze verhalen en berichten luisteren en met ons daar over lachen of huilen en met ons al de vele foto’s bekijken die op de hele reis gemaakt zijn. Ik heb nog geen idee hoe het is om weer thuis te zijn en ook al heb ik er heel veel zin in, toch ga ik alles en iedereen hier heel erg missen. Ik kan het niet geloven, dat onze reis nu bijna ten einde is, dat dit de zes maanden waren, waar ik heel lang van gedroomd had. Ik weet nog hoe blij wij allemaal in IJmuiden waren om op deze reis te gaan en hoe wij over alle plekken hadden nagedacht, naar waar wij naar toe gingen varen. Het lijkt voor mij nu een hele lange tijd geleden, niet maar zes maanden! Het is nu allemaal zo normaal, alles heeft zijn eigen ritme gekregen, alles heeft zijn eigen tijd! En deze tijd samen is nu bijna ten einde!
Maar de herinnering en de vele leuke momenten de wij hebben beleefd blijven voor altijd! Alles wat wij de afgelopen zes maanden hebben beleefd, gezien en geleerd, heeft ons een beetje veranderd en ons zelfstandiger gemaakt. En daar ben ik heel blij om!
Dank jullie wel, voor de beste tijd vaan mijn leven, voor al dat wat ik met en van jullie leren mocht (ook de Nederlandse taal) en voor al de leuke, mooie en soms ook verdrietige momenten die ik met jullie mocht beleven en die ik nooit zal vergeten. Ik ben blij dat ik jullie mocht leren kennen en ik kan mij geen betere familie wensen dan jullie!

En hoe toepasselijk is de beschrijving van een stille dag aan boord van Pascal als docent in School at Sea jaar 2015/2016

“Wat kijk je?”
“The Passion”
“Gaan wij die ook kijken?”
“Nee, de tv is kapot”
“Oh… Waarom kijk je the Passion?”
“Omdat het Goede Vrijdag is”
“Wat is dat ook weer?”
“De dag na Witte Donderdag”

Voor diverse leerlingen bevat de voorgaande conversatie diverse klokjes met onvindbare klepeltjes. Nu zijn er wel vaker dingen aan boord die onvindbaar of simpelweg misplaatst zijn, dus eens kijken of we hier ook een belletje kunnen doen rinkelen.

“En wat wat Goede Vrijdag ook weer? Wat wordt er dan herdacht?”
“Iets met Jezus… Ow, dan zijn we vrij! Geen school!”

Wat een schril contrast met onze Duitse collega’s van de Thor Heyerdahl, die achter ons liggen en op zondag hun Eerste Paasdag beginnen met een stukje uit het evangelie van Lucas.

“Nee, Goede Vrijdag is geen officiële vrije dag”

Vervolgens raak je aan de praat over wat het dan wel is dat herdacht wordt. Over Jezus, de radicale vernieuwer in het jodendom, die de ultieme prijs betaalde voor zijn idealen. Op Witte Donderdag, tijdens het Laatste Avondmaal verraden door een van zijn naasten, ontkend door een ander. Op Goede Vrijdag aan het kruis genageld en gestorven. Verdwenen en herinnerd, verdwenen en vergeten… Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen maanden en de komende weken. Met het einde van de reis in zicht vraag je je af: wat blijft ze bij, wat blijft mij bij, wat raakt in de vergetelheid? Wat voor eeuwig leek te duren blijkt nu ook eindig, ingehaald door de realiteit van de naderende thuiskomst. Wat nemen we mee, wat borgen we en wat koesteren we voor de toekomst, wat lieten we achter tijdens de reis?

Aan het einde van de middag vertrekken de leerlingen voor een overnachting bij gastgezinnen, gewoon in een huis, in een gewoon bed, terwijl de bemanning aan boord blijft. ’s Avonds kijk ik met Bouke een film in de salon. Nadat de laatste noten van Jesus Christ Superstar zijn weggeëbd valt op hoe stil het is op het schip. De wijzers van de klok geven half elf aan.

“Hoe lang zijn ze al weg?”
“Sinds vijf uur, dus dat is… al best wel lang…”

Naarmate IJmuiden dichterbij komt, lijken dit soort momenten steeds vaker voor te komen. Steeds vaker betrap ik mezelf dan op de vraag wat op termijn blijft hangen: de passie van de afgelopen maanden of de stilte die erop volgt?

PASCAL (docent)

Azoren – thuis (voor een aantal)

Azoren – thuis (voor een aantal)

School at Sea vaart al sinds het begin een route die via de Azoren naar “huis” leidt. Ieder jaar, tijdens ons verblijf op het prachtige Faial, leren we meer mensen kennen. In 2014/2015 werden we gevraagd of we met het schip een middagje op zee mee zouden kunnen kijken naar de zeilwedstrijden van de jeugdcompetitie van Europa! En van het een kwam het ander. In 2015/2016 voeren het eerst twee Portugese leerlingen mee.

Bart en Júlia spraken Engels en werden aan boord gekoppeld aan leerlingen die de eerste weken vertalingen deden naar het Engels, wanneer er uitleg in het Nederlands gegeven werd. Maar al snel leerde zij Nederlands. Júlia sprak het aan het einde van School at Sea bijna foutloos. Een behoorlijke uitdaging als je dagelijkse school (in het Portugees) ook gewoon door gaat!

In totaal zijn er al meer dan tien niet-Nederlandstalige jongeren mee geweest met School at Sea. Voor hen die uit een land kwamen dat op de route lag was het een soms een vreemd soort thuis komen!

Benjamin beschrijft het feest voor Bart en Júlia in 2015:

We komen bijna aan het einde van onze tijd op de Azoren… ahwww… Het was echt supergaaf hier en we hebben superleuke activiteiten gedaan. We konden al deze leuke dingen doen op de Azoren door drie dingen:

 

  1. We zijn gewoon een leuke groep
  2. De Azoren zijn leuk
  3. Bart en Júlia zijn bij ons aan boord

 

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten hebben we de eer twee kinderen van de Azoren mee op reis te nemen: Bart en Júlia. Bij aankomst zijn we gefilmd door een filmploeg voor de Portugese tv. Op de kade werden we ontvangen door een grote menigte: fans van Bart en Júlia. De dagen daarna hebben de ouders van Bart en Júlia van alles voor ons geregeld. We hebben walvissen gespot, een uitwisseling gehad met de school van Bart en Júlia, we hebben in kleine groepjes overnacht bij alle vrienden van Bart en Júlia (waar we super verwend zijn), we hebben in kleine zeilbootjes gezeild (weer eens wat anders dan die 48 meter boot) en we waren uitgenodigd voor een diner met alle fans van Bart en Júlia met daarna nog een gaaf feest!

 

Al met al wat het dus een geweldige tijd op de Azoren en dat hebben we te danken aan Bart en Júlia en hun ouders! 

 

Super bedankt!!!

 

BENJAMIN

In 2016/2017 voer er ook een leerling uit Brazilië mee. Helaas hebben we de thuishaven van Ellen niet aangedaan, maar wel van de drie deelnemers van de Azoren in datzelfde jaar. Dit is haar verhaal:

It was also today that Kika, Carolina, Nikki, Marit and Alexander finished our amazing painting in the harbor, from School At Sea, 2016-2017. They did a very, very nice job. When they called everybody to look at the painting, we were asked to take a picture with our School At Sea jackets, with the whole group. Everybody was admiring the painting, that has the names of everyone that was part of this amazing year, along with a beautiful painting of the ship and, also, from the Whale that we gave to Sam on his birthday, as it’s always with us during our Watches. The painting represents very well the group and how incredible those five months have been. I felt very nostalgic, looking at the names and thinking about all those people that made me the person I am now. But, suddenly, Carolina’s dog stepped in the painting, that was not yet dry from the painting process, and we all started screaming “NOOOO…”. The dog looked so confused, and we were all laughing. But nothing happened to the painting!

 

It was very touching to see Carolina, Jorge and Emília hugging their families goodbye. Not only because I love all of them very much, and was happy because they got to see the people they love the most again before spending two weeks at sea; but also because I looked at them, I saw the tears in their eyes, and saw they were happy and sad at the same time, and I knew that in less than three weeks, me and everybody on board is going to feel the same: we will be extremely happy to see our families again, and extremely sad because those amazing six months are over.

 

When the ship was going to leave the harbor, somebody rang the bell. I was cleaning the dishes with kitchen duty, but we all stopped to support our loved Portuguese friends, when they were saying goodbye. And at some point, I looked at my friends on board. And I could tell, they all felt like crying. Because they knew. I knew. Everybody knew: this was the beginning of the end.

 

All I could think about this day was how much I love the life full of adventure I have now. And how amazing it is to learn something new and exciting every single day. And how beautiful the sunsets are when we are at sea. And how much I love my roommates. And that I should probably take a seasick pill as soon as possible.

 

Ellen

Kadetekening op de Azoren

Kadetekening op de Azoren

Na een goed verlopen scheepsovername zijn we aangekomen op de Azoren. Op de Azoren is het voor alle zeevarenden traditie om een kadetekening achter te laten. Met deze tekening laten crews een teken achter dat zij de oceaan overgestoken zijn en Europa bereikt hebben.

De verschillende School at Sea-jaren hebben ook hun tekening achtergelaten. Iedere tekening uniek, ieder verhaal nog unieker.

Julie uit School at Sea jaar 2018/2019 beschrijft een ander belang in het maken van de tekening:

Een traditie van alle zeevaarders die in Horta komen, is om een kadeschildering te maken. Een kadeschildering maken is niet alleen leuk, maar geeft ook de zekerheid om weer veilig thuis te komen. Daarom is het natuurlijk ook een traditie van School at Sea om een kadeschildering te maken. Gelijk om 09:00 uur ’s ochtends begonnen drie meisjes met de schildering. Eerst een witte basis-laag, dan een schets met krijt, alles inkleuren en tenslotte alle details nog schilderen. Af en toe kwamen er wat mensen even kijken hoe het ervoor stond en je kon ook al snel de schildering tevoorschijn zien komen. Het was een grote klus, maar aan het einde van de dag, rond 20:00 uur ’s avonds, was de klus geklaard. Het zag er erg mooi uit. Op de achtergrond stond de route en op de voorgrond het schip. Boven was een kaart met alle namen van de bestemmingen erop en al onze namen stonden aan de zijkant. Goed gedaan, nu kunnen we veilig weer naar huis!

Julie v N

Ook Amber beschrijft hun tekening uit 2015/2016

We zijn alweer op de terugweg, maar eerst maken we een korte tussenstop op Faial. Man, wat hebben we veel gedaan op Faial. Dit blogje wijd ik aan één van die activiteiten, namelijk: de kadeschildering!

De hele week dat we in Faial lagen, hebben vijf stoere meiden hun andere taken aan de kant gezet en in weer en wind de meest prachtige kadeschildering tot nu toe gemaakt! Kirsten, Tess, Maartje, Jennifer en ik hebben in de week vóór aankomst in de Azoren al druk overlegd en geschetst. Uiteindelijk zijn we met zijn vijven tot één ontwerp gekomen, nadat de hele groep nog wat heeft gebrainstormd.

Het ontwerp ziet er als volgt uit: een ring gevormd van touw, waaruit de boeg van de Regina op een golf naar de kijker toe rolt, golven aan de onderkant van de boeg, die uit de ring springen en een idee van perspectief geven. Linksboven staat School at Sea 15/16  geschreven, met daaronder kleine golven. De lucht is grijsblauw, wat een dag met lekkere wind voorspelt. Linksonder is een grijze, half uitgerolde papyrus (zo’n coole rol die vroeger werd gebruikt) met daarop alle bestemmingen waar we tot nu toe zijn geweest. Aan de bovenkant van de tekening steekt de mast, met daarop de Amsterdamse vlag, fier uit boven de ring. In de vrijgelaten ruimte links, boven de ring, staan de namen van alle kanjers die dit jaar zijn meegegaan met School at Sea.