Dit was het dan

19-4-2019

Dit was het dan, de laatste volledige dag van School at Sea 2018/2019. Morgen stappen we van boord, dan is School at Sea voor ons echt voorbij en zijn wij oud-SaS’ers. Ik kan nog niet beseffen hoe het is om weer thuis te zijn, om naar school te fietsen of om te kunnen doen waar je zin in hebt zonder dat je 45 anderen beïnvloedt. Ik kan niet beseffen dat we morgen de sluis door varen en dat mijn ouders daar dan staan. We hebben onze ouders al een half jaar niet gezien, maar we zijn nu zo dichtbij. Als ik straks naar huis rijd laat ik zoveel achter me: de gezellige avonden omdat er altijd wel iemand in de salon zit, de tandenpoetsparty’s, de vele chillings in de keuken, maar vooral het altijd familie om je heen hebben. Als je ergens mee zit of gewoon even niet alleen wil zijn staat er altijd wel iemand voor je klaar en vind je gezelligheid in onverwachte hoeken. Een half jaar lang hebben wij kunnen genieten van andere culturen en hebben wij dingen gezien en meegemaakt die ik nooit had durven dromen. Het leek eindeloos te duren, maar nu we weer terug in Nederland zijn, kijk ik terug op dit halfjaar alsof het een week was. Als we morgen door de sluis varen is het echt voorbij en zal ik met mijn grootste lach en mooiste herinneringen terugkijken op deze tijd.

Willemijn

Chaos!

18-4-2019

De dag begon met als altijd het ontbijt om 08:00 uur. Wat er ook aanwezig was, was het gejammer dat we al bijna naar huis gingen. Ik was daarbij ook van de partij. Sam riep ons naar de salon en vertelde de planning voor vandaag en morgen. Vandaag moesten er foto’s gemaakt worden voor de SaS-story en van de mensen die de functies gekregen hadden in de afgelopen scheepsovernames. De SaS-story’s moesten dus ook nog af en het thema van ons jaar was ook ‘(bijna) altijd te laat’, dus dat moest ook gefikst worden. Ook kwamen ’s avond enkele oud-SaS’ers iets vertellen over thuiskomen. Tevens moesten er individuele foto’s gemaakt worden en daarna, alsof het nog niet genoeg was, moesten we ook nog eens gaan opruimen. Nou, genoeg te doen dus. De hele dag door zag je mensen zich anders gaan gedragen. Geïrriteerd, opgewekt, EXTREEM enthousiast of juist somber. Tussen het foto’s maken door gingen we ook steeds voetballen op de kant, want ja, je moet ook stoom afblazen. Het is namelijk zo’n raar gevoel om straks je thuis te verlaten. Dan ga je weer naar je ‘echte’ huis. Nou, ik heb twee huizen vanaf 20 april. Figuurlijk dan. Alex onze opper-matroos woont echt op de Thalassa. Jaloers! Wat me het meest dwars zit is dat straks niemand je begrijpt als je terug thuis komt, maar aan de andere kant verbroeder je zo erg met de mensen om je heen hier. Het is mijn tweede familie geworden.

Willem

De allerlaatste keer…

17-4-2019

Een paar weken geleden paste het resterend aantal dagen net op een A4’tje, een paar weken later nog maar op een halve. Tot vorige week was het één regel en nu, met nog drie dagen resterend, een halve regel. Dat lees je goed, we hebben nog maar drie(!) dagen. Dan zit School at Sea er echt helemaal op. Vandaag heb ik mijn laatste wacht gehad, heb ik voor de allerlaatste keer uitkijk gehouden, voor de allerlaatste keer een zeil ingepakt, voor de allerlaatste keer gestuurd, voor de laatste keer aangelegd, de laatste keer een dekrondje gedaan, de laatste keer een toets gemaakt. Alles voor de allerlaatste keer. Nu liggen we in IJmuiden net voor de sluis waar we op 26 oktober doorheen zijn gegaan. Het moment herinner ik me nog heel goed. Nu zijn we bijna klaar met deze reis. Toen we aankwamen bij de sluis stonden Jet, Mieke en Monique ons op te wachten. De eerste leerlingen stonden al op de kant knuffels te geven terwijl de gangway er nog niet eens lag. Er vloeiden wat tranen. Het voelt raar om weer op Nederlandse bodem voet aan land te zetten na een onvergetelijke wereldreis waar ik nu al heimwee naar heb.

Thomas

Het begin van de ontdekking van ‘DE GEUR’

16-4-2019

Het was vandaag de eerste ochtend van de laatste scheepsovername. Van de hotelmanager moesten wij, de negen tot één wacht, de kelder helemaal leeg- en schoonmaken. Dat betekende ook alle grondplaten, alle viezigheid en al het stof er uit. Eerst hebben zo’n 300 kilo rijst uit de kelder gehaald (#verhongerenkannietmeer). Ook de overige spullen en de grondplaten moesten er uit. Vervolgens hebben we met de stofzuiger alle verroeste stukjes opgezogen. Hierbij kwamen alleen wat meer verroeste stukjes mee dan gewild… Er kwamen namelijk gaten in de bodem. Direct na het ontstaan van de gaten, kwam er een enorme ranzige geur tevoorschijn. Onder de kelder zit namelijk de vuilwatertank. Dat is een tank waar al het vuile water heen gaat, dus ook al onze uitwerpselen. We weten nu eindelijk waar een deel van de licht vervelende geur vandaan komt. De ontdekking van de ‘DE GEUR’ is begonnen. We hebben het eerste spoor te pakken!

Teimen

Plundering van de Carrefour!

15-4-2019

Vandaag lagen we voor de laatste dag in Cherbourg. We zijn hier gestopt om nog te bunkeren. We gingen deze ochtend niet alleen diesel bunkeren, maar ook groente en fruit kopen. We waren namelijk lekker gezond geweest vanaf het vertrek van de Azoren en hadden alle groente en fruit opgegeten. Ook waren er andere dingen op, zoals boter, suiker, Nutella en kruiden. Deze keer mochten drie andere leerlingen en ik met de kapitein mee om boodschappen te doen. Wij zijn dus met z’n vijven naar de supermarkt gelopen. We liepen de supermarkt binnen met twee winkelwagentjes en toen begon de plundering van de Carrefour. Eerst de sinaasappels, appels en tomaten; wij pakten niet zoals een gezin twee zakken van alles, nee, wij pakten er gewoon meteen acht. Vervolgens door naar de paprika’s en courgettes; een mede-SaS’er en ik dachten dat we aan twee zakken paprika’s wel genoeg zouden hebben, aangezien we nog maar drie dagen zouden varen. Ook zouden we überhaupt nog maar vijf dagen aan boord zijn, want op de 20e eet iedereen gewoon weer thuis. De kapitein zei: “Vul nog maar vier van die zakken met paprika’s en vier met courgettes”. Ook gingen we even melk inkopen. We kochten iets van 36 pakken melk. Vervolgens maakte de kapitein ons nog even immens gelukkig door vijf potten Nutella te kopen van één kilo per pot.  Nadat we alles hadden en onze twee winkelwagentjes waren gevuld, gingen we afrekenen. We stonden binnen veertig minuten weer buiten. Hierna kregen we nog een superlekker chocoladegebakje. Dit had ik al lang niet meer gehad, het was zo lekker. Hierna zijn we terug gegaan en hebben we de winkelwagentjes uitgeladen en zijn we met z’n vieren weer terug gerend naar de supermarkt om de karretjes terug te brengen. De scheepsovername is ingegaan en we zijn onderweg naar Nederland. Het aftellen kan op één hand #besefmomentje

Suzanna

Groepsactiviteit: alleen zijn

14-4-2019

Vandaag stond de solo bivak dan eindelijk op het programma. Nu was er hier in Cherbourg geen bos ofzo waar we konden zitten, dus was het plan om midden in de stad op een lang stuk kade te gaan bivakkeren. Nu is het best koud om tien uur lang (uiteindelijk was het korter) in de wind te zitten. Daarom werden er veel lagen aan gedaan en de zeilpakken werden over alles heen aangetrokken. Nadat we verdeeld waren over de kade, werden de koekjes en flessen water tevoorschijn gehaald. Ik zat bij de rand van een kuil waar een grote onderzeeër lag en daar kwamen dus heel veel mensen. Die kijken je dan raar aan als je op de grond ligt, alsof je een zwerver bent. Gelukkig konden we deze Fransen niet verstaan en wisten we dus niet of ze het over ons hadden. Na een tijdje krijg je het ondanks al die laagjes kleding toch koud en besluit je eens wat jumping jacks (fitnessoefeningen) te gaan doen. Nu zaten we zo ver van elkaar af, dat we elkaar nog wel konden zien en als jij jumping jacks doet, gaat de persoon naast jou dat ook doen. Even later was iedereen aan het springen en zwaaien en zo ver je kon kijken was er een rijtje sportende SaS’ers te zien. Best grappig, ben je in je eentje en dan nog ben je met de groep bezig om met zijn allen warm te blijven.

Sjors

Vrije tijd on board

13-4-2019

Vandaag kwamen we aan in Cherbourg om te bunkeren. Het laatste stukje naar Nederland komt de wind van voren en zullen we dus veel op de motor moeten varen. Nadat we hadden aangelegd, kregen we te horen dat we onze spullen en ons  geld mochten pakken en tot 19:00 uur vrije tijd kregen. Een vriendin en ik bleven aan boord. De keukendienst had het vieruurtje niet af kunnen maken en was midden in het pannenkoeken bakken gestopt. We zijn de pannenkoeken af gaan maken en het leek ons leuk om er ook een timelapse van te maken. We hebben de afwas gedaan en de keuken helemaal opgeruimd. Daarna hebben we lekker gedoucht en muziek geluisterd. Toen de rest weer terug kwam, had een ander vriendinnetje allemaal lekkere gebakjes voor ons gekocht. ’s Avonds hebben we met zijn allen in de salon de allerlaatste sailmail geschreven, lachend en huilend tegelijk. Ook was het meteen de allerlaatste officiële filmavond, dus hebben we met zijn allen een filmpje gekeken. Daarna is iedereen naar bed gegaan, want de volgende dag hadden we solo bivak. Dit was ook mijn allerlaatste blogje, op de allerlaatste zaterdagavond aan boord. Nu is echt de allerlaatste week in gegaan. ):
Silke

Steeds dichter bij de realiteit

12-4-2019

Vandaag was de tweede dag van de vierde scheepsovername. Ik was al om 05:00 uur wakker vanwege de vijf tot negen wacht. Als bootsman was ik er helemaal klaar voor om wat zeilen te gaan zetten, want er werd gezegd dat er deze ochtend weer zouden kunnen gaan zeilen. Maar nee… Het was nog steeds ijskoud en we voeren ook nog steeds op de motor met alleen het grootzeil dat stond. Uiteindelijk moesten we het grootzeil ook maar weghalen. Verder deden we die wacht niks. Een paar uur na de wacht was er weer een speciaal moment: de klok ging voor de laatste keer weer een uur vooruit. Dat betekent dus dat we nu officieel weer dezelfde tijd hebben als in Nederland. Dit geeft voor mij aan dat we nu écht bijna thuis zijn… Helaas is dat ook de harde realiteit.

Selma

Dollies

11-4-2019

Vandaag is de eerste dag van de vierde scheepsovername en ik ben fotograaf geworden. Ik loop daarbij ook nog wachten. Een week geleden was het alleen nog maar koud in de nacht, maar nu is het gewoon 24/7 koud en dan bedoel ik echt IJSkoud. Gelukkig waren er wat dingen om ons bezig te houden, zoals de stores tellen en de dagelijkse klusjes. Voor de eerste keer deze reis was ik oprecht blij dat ik de toiletten mocht kuisen. Ik heb ze dan ook tot in de kleinste hoekjes schoongemaakt om zo lang mogelijk binnen te blijven. Wat de wacht ook leuk maakte, waren de dolfijnen. Ze hebben wel een halfuur lang voor de boeg zitten spelen met de golven van het schip. Ik heb samen met nog een andere SaS’er het volle halfuur naar die dollies zitten kijken. Ik word dat nooit moe. De anderen daarentegen zijn niet meer geïnteresseerd. Ik riep ‘dolfijnen’ door de ramen en deuren en niemand reageerde. Ze keken niet eens op van hun boeken. Echt zonde. Binnen acht dagen zitten we terug op de schoolbanken en zal er nooit meer ‘dolfijnen’ geroepen worden en dan zullen ze spijt hebben. Ik kan het u zeggen.

Roxanne

Bijna aan WALvis

10-4-2019

Het is bijna zover. Nog tien dagen en dan komen we weer aan in Nederland. Iedereen is gespannen aan boord en er zijn vele mood-switches. Sommige SaS’ers hebben zelfs al een traantje moeten laten. Ikzelf heb er nog niet superveel moeite mee en vind het wel weer een fijn idee om mijn oude leventje op te pakken, maar ik ga het hier ZOOOOOVEEEEEEL missen. Ik ga iedereen missen en vooral ook het varen. Er is al een afscheidslied gemaakt en de truien worden gedrukt. Al met al steeds minder dagen. Op het bord staat een ‘afteller’ van de dagen. Elke dag worden het steeds minder dagen en ik geniet van elke seconde die ik hier nog mee kan maken. Natuurlijk worden er nog steeds mooie dieren gesignaleerd en deze keer was het weer een walvis. Deze was te zien in de vijf tot negen wacht. De walvis was erg groot en het was een soort die we wel vaker tegen zijn gekomen. Het was supermooi, want het was tijdens de zonsondergang.

Nieck

Filmdag

9-4-2019

Vandaag werd ik wakker uit een diepe slaap met een geweldige droom over eenhoorns en regenbogen, tot ik op keek en me kapot schrok… Ik staarde recht in de lens van een camera. Ik zal je zeggen, ’s ochtends zie ik er niet goed uit. Ik kleedde me snel om en liep naar de eetzaal, waar het ontbijt net iets te laat was en we moesten beginnen aan school. Ik zat heerlijk in mijn hoekje, totdat iemand opeens op de tafel klom, bijna op me viel en een camera installeerde. Het bleek dat vandaag de hele dag gefilmd werd om te laten zien hoe het leven van een SaS’er er echt uitziet. Natuurlijk is dat hartstikke leuk. Het is iets wat we later leuk terug kunnen kijken en met zo’n filmpje kunnen mensen echt zien wat wij meemaken (in plaats van alleen maar de blogjes lezen of de verhalen te horen)… nou ja, voor zover dat gaat als je niet mee bent natuurlijk…

Myrthe

Windkracht acht, niet gespaard

8-4-2019

Toen ik om 12:40 uur uit mijn bed werd getrokken voor de wacht, kreeg ik als kledingadvies: doe alles aan wat je hebt. Dit paste helaas niet onder mijn zeiljas, dus ik nam genoegen met twee paar sokken, thermokleding, joggingbroek, zeilbroek, shirt, trui, softshell en zeiljas. Ik kwam aan dek en merkte gelijk dat het nog harder was gaan waaien dan vannacht, zelfs zo hard dat we tuigjes aan moesten. Met een deining van vijf meter ging het schip behoorlijk heen en weer. Toen ik aan het roer stond en even niet oplette merkte ik dat ik 40 graden van koers was. Het grootzeil klapte opeens naar de andere kant. Ik schrok mij kapot, want ik had blijkbaar besloten om weer in mijn eentje te gaan gijpen. ‘Stiekem wil ik gewoon heel graag terug naar de Cariben,’ zei ik snel. Gelukkig kwam onze reddende engel Johannes en hij zorgde dat het schip weer op koers kwam te liggen. Het besef dat we over twaalf dagen in de auto zitten kwam weer even hard binnen, nu we ook al mogen genieten van het Nederlandse weertje! Gelukkig had dit weer geen invloed op de gezelligheid, want de muziek ging hard aan en er werd vrolijk gedanst en meegezongen. Niet alleen omdat we dat gewoon leuk vinden, maar ook omdat het stervenskoud was. Halverwege de wacht ging opeens het zonnetje schijnen. Ik mis de goede oude tijd dat het 24/7 heerlijk warm was. Doe mij maar een retourtje Cariben!

Minke

Orka Alarm!!!

7-4-2019

Toen ik daarnet afval aan het knippen was, liep plots heel mijn wacht van het bovendek naar het voordek. In eerste instantie leek het erop  dat ze een zeil gingen weghalen, tot plots iemand een tussenstop maakte in de salon. In de plaats van de verwachte: ‘Wie helpt er mee met zeil weghalen?’, riep die persoon: ‘Orka!’. Ik liet letterlijk alles vallen en sprintte samen met alle andere SaS’ers naar het voordek. Iedereen stond daar te bevriezen in zijn T-shirt, maar dat kon niemand iets schelen. Zo’n kans maak je niet vaak mee in je leven. Na enkele minuten zoeken, vond ik de orka ook, en twee seconden later dook er nog een andere op! Het was een moeder met een kind! Na een tijdje genieten van die twee wonderen van de natuur, ging ik mijn camera uit mijn hut halen. Op het moment dat ik dat een foto wilde trekken bleek het dat die leeg was. Gelukkig heeft iemand anders ze wel op film. Ik kijk er al naar uit om die beelden terug te kijken.

Matisse

WATUUUR!

6-4-2019

We waren bezig met brassen, op een driemaster, tijdens School at Sea, op de Atlantische Oceaan. Een paar mensen uit de salon hielpen ons, in hun T-shirtjes. Wijdbeens meebewegend met de vier meter hoge deining stonden we de laatste lijnen op te schieten toen iemand ineens heel hard: ‘WATUUUR!’ schreeuwde. Links van mij sprintte een stuurman (die had zitten lezen in de salon, maar altijd in is voor iets nautisch) zo snel zijn badslippers hem konden dragen de gangboord aan de lage kant in. Een reusachtige golf spoelde over het middendek. Het was zo’n enorme hoeveelheid water, dat het bijna vanaf de bovenkant van mijn zeillaarzen naar binnen stroomde. De meest onhandige SaS’er aan boord sprong met een ongekende souplesse in één keer bovenop de tafel. Een andere leerling hing als een aapje in de braslijnen, jammerend met haar benen opgetrokken om het water te ontwijken. De wachtleden, goed ingepakt in ons zeilpak, softshell, drie truien, thermo-ondergoed, twee broeken, twee paar sokken en zeillaarzen, konden er hard om lachen. Tot ik zag dat met de golf mijn net opgeschoten lijn de gangboord in was gespoeld en ik dus weer helemaal opnieuw kon beginnen.

Marit

Alles of niets

5-4-2019

Al de hele dag gaat het schip aardig heen en weer. Ik heb een schooldag, dus ik merk hier niet zo veel van als de wachten aan dek. Wel vermaken we ons binnen met het feit dat er soms vloedgolven op de ramen klappen. Het hele gangboord wordtan overspoeld en het water loopt weg over het achterdek. Nadat ik mijn natuurkundetoets had gemaakt, was ik wel toe aan wat frisse lucht en net op dat moment werd er gevraagd: ‘Wie wil er helpen met de rafok zetten’, dus ik bood me aan om te helpen. Op de heenweg naar het middendek liep ik langs de lage kant (dit mag eigenlijk niet), dus op de terugweg moest ik langs de hoge kant. Ik zag het water al over het dek stromen en zag de golven. Ik dacht: ‘Dit is het moment, rennen of teruglopen (het tweede behoorde eigenlijk niet tot de mogelijkheden).’ Het risico was extra groot, want ik had geen zeilpak aan en we hadden (en hebben) een douchestop, wat betekent dat ik zeiknat zou worden en niet een warme douche zou kunnen nemen als ik werd geraakt. Dus daar ging ik, vol goede moed, snelwandelend richting het achterdek. En… ik had het gered! PS: Dit was MIJN laatste blogje ever.

Mare

Jongens, besef even…

4-4-2019

Eergisteren zijn we vertrokken van onze laatste (geplande) bestemming en nu varen we het laatste stukje over de Atlantische Oceaan. We zijn op weg naar huis en iedereen weet het, al wil niemand er iets over horen. Als er wordt gezegd dat we nog maar zoveel dagen hebben, wordt dat gevolgd door een collectief gesteun en gekreun. Het ene besefmomentje is nog niet voorbij en het volgende begint alweer. ‘Wow, over een week heb ik mijn allerlaatste keukendienst.’ ‘Besef even dat we over zestien dagen weer in ons eigen bedje slapen.’ Blijkbaar zijn we zo gewend aan het dagelijks leven aan boord, zoals het maken van een aantal toetsen op een dag, lekker eten nu we ‘gevorderd’ zijn in de keuken en het zorgen dat we niet omvallen door de bewegingen van het schip inhoudt, dat dit het enige is waar we aan kunnen denken. Ik realiseer me ook nu net dat dit mijn laatste blogje is…

Lynn

Yang Ming

3-4-2019

Toen ik wacht had van één tot vijf in de middagagen we een schip richting ons varen. Niks aan de hand hoor, dat gebeurt zo vaak. Eén SaS’er zei opeens dat hij wel heel dichtbij zou komen, namelijk één of twee mijl. Dit was niet de enige informatie die hij ons gaf, het was ook nog eens een containerschip van tweehonderd meter lang en even breed als de lengte van de Thalassa. Op dat moment lette iedereen pas echt goed op. Niemand was bang voor een aanvaring, maar iedereen wilde het schip graag van dichtbij zien. Dat gebeurde dan ook erg snel, binnen twintig minuten was het reusachtige schip bij ons. Aan de zijkant van het schip stond de naam, die we niet goed konden zien. Hierdoor waren we allemaal bezig met het gokken van de naam. De lerares biologie dacht Ping Wing, of nee Yang Pang, is het niet Ying Wing? Nee hoor, het was Yang Ming. We moesten allemaal erg lachen om onze gegokte pogingen, hoe kom je dan ook bij Ping Wing? Na deze ervaring ging ik samen met een andere SaS’er nog even het fruit keren, waarna de wacht gewoon doorging alsof er niks was gebeurd. We hebben nog veel zeilen gezet en na deze doodvermoeiende wacht heb ik samen met een SaS’er lekker warme chocolademelk gedronken. Wat ga ik dit toch missen als we weer thuis zijn.

Luka

Slecht weer, of nee, toch niet

2-4-2019

Tijdens het ontbijt kwam Sam zeggen dat we ons moesten voorbereiden op slecht weer, veel mensen slikten daarom bij de lunch maar een zeeziektepilletje. Ik niet, ik heb namelijk bedacht dat zeeziekte alleen maar psychisch is en dat ik dus gewoon besluit niet zeeziek te worden. Bij het uitvaren gingen de meeste mensen kijken, dit was namelijk waarschijnlijk de laatste keer dat we uitvaren. Er werd gezegd: ‘Nu gaan we echt naar huis’… het is namelijk nog maar achttien dagen… help, het gaat zo snel! We waren redelijk snel vertrokken en voeren eerst op de motor. Toen we even later op zee waren, was er helemaal niks te zien van het zware weer dat Sam ons had beloofd. We konden gewoon rustig gaan zeilen. Er viel niks, niet omdat we het zo goed zeevast hadden gezet, maar waarschijnlijk omdat we niet zoveel op en neer gingen. Al die zeeziektepillen vanmiddag waren dus nergens voor nodig, behalve voor de paar die nooit van hun zeeziekte af zijn gekomen, die hadden het natuurlijk wel weer zwaar… maar dat is niet anders dan anders. ’s Avonds kregen we te horen dat dit waarschijnlijk het weer gaat zijn voor de komende week, dat vind ik wel fijn, dan vliegen we niet door de salon heen.

Liselotte

1 april honing op de bril

1-4-2019

Het was iets van 02:00 uur ’s nachts toen ik wakker werd van geroezemoes in mijn hut. Ik wist niet precies wat het was, dus draaide ik me om om weer verder te slapen. Ik voelde opeens een stift op mijn gezicht. Ik wist niet wat er aan de hand was, dus het moment dat ze weg waren, stond ik op en liep ik met een washandje richting de wc om te kijken wat er nou eigenlijk was gebeurd. De deurklink van de wc was vies en plakkerig. Ik stond in de wc en wilde eigenlijk ook wel even naar de wc gaan, dus deed ik de wc-deksel omhoog en wat zag ik daar? Allemaal honing op de bril en ook op de deurklink. Ik bedacht dat het natuurlijk 1 april was en dat er waarschijnlijk SaS’ers waren die allemaal grappen met ons aan het uithalen waren. Ik was niet heel blij, aangezien ik naar de wc moest en het nogal laat was. Uiteindelijk bleek de wc buiten nog schoon te zijn en kon ik daar naartoe, maar mijn nachtrust was nogal verstoord. Wat wel leuk was, was dat ze de platen van de banken eruit hadden gehaald, dus als je op de bank ging zitten, zakte je er doorheen. Dat was ’s ochtends een grappig schouwspel…

Laura

Solobivak

31-3-2019

Gisteravond kregen we een ‘salonnetje’ (een toespraak in de salon) waarin we te horen kregen dat we vermoedelijk de volgende ochtend de solobivak zouden houden. De solobivak houdt in dat we allemaal afgezonderd worden, verdeeld over een paar heuvels. Je mag niks meenemen met de solobivak behalve een leesboek, een lampje, een kladblok met pen om te schrijven en een lunchpakket (*kuch* chips en koekjes *kuch*). Het doel van de solobivak is om na te denken en te reflecteren op je ontwikkeling en je proces tijdens School At Sea. Dat ik ook de reden waarom we geen slaapzak of hangmat mochten meenemen: je moet nadenken en reflecteren, niet chillen. Na het ‘salonnetje’ gingen de meesten hun tas inpakken en speculeren met anderen wat voor een ervaring de solobivak zou zijn en waar we hem zouden houden. De meesten gingen die avond ook vroeg naar bed, want we zouden die ochtend wakker worden gemaakt, namelijk om 04:00 uur in de ochtend. Die ochtend werden we wakker gemaakt op een wat aangenamer tijdstip en kregen we te horen dat de solobivak niet door ging. Weer een typisch ‘oh nee of toch niet’-momentje. Het weer was te slecht, zo slecht dat Sam onze kapitein eigenlijk zo snel mogelijk weg wilde. Eerst was het plan dat we misschien toch nog op de kade de solobivak zouden kunnen houden. Dan waren we dicht bij het schip en konden we als we de hoorn hoorden nog snel naar het schip racen en meteen vertrekken. Alleen ging dit plan ook niet door, want niet lang na het ontbijt gingen we weg van de kade en gingen we ergens in het midden van de haven voor anker. Misschien houden we de solobivak nog in Scheveningen of IJmuiden of waar we dan ook zijn, al heb ik zo’n vermoeden dat ik mijn ‘lunchpakket’ niet zo lang kan bewaren.

Kristof