12-3 INVASIE

Ergens ver weg van al het andere, goed verborgen achter de puntige rotsen die de kust van Bermuda bewaken, ligt St. George. Een typisch Engels veredeld dorp met (ik gok) zo´n 501,83 inwoners. Er loopt dagelijks niet meer rond dan oude mannen met baarden en houthakkersjassen, vrouwen met boodschappentassen en brave leerlingen die in uniform op de schoolbus wachten. Een rustig dorp dus met nog rustigere straten. Totdat er vandaag ineens iets van 34 smurfen in rode zeiljassen de supermarkt bestormden met hun zoet-hongerige buikjes. Toen de supermarkt beroofd was van al het lekkers dat het hele dorp eigenlijk had moeten voeden, begon de tweede roofactie van de smurfen. Ze bezetten het dorpsplein en elke droge plek daar omheen en namen de dorpelingen al hun WiFi af. De vrouw van de ijssalon schold op ze, maar zelfs dat kon ze niet verdrijven. Tot de klok vier uur sloeg en de rode smurfen voldaan met hun tassen vol snoep terug liepen naar hun blauwe thuis waar Papa en Mama op ze wachtten.

Caya

11-3 BARRE KOU EN ONDRAGELIJKE HONGER

Het is acht uur. Ik word wakker in de helse kou. De bel doet zijn dans en straalt een hard geluid uit. Mijn dikke donsdeken, die de halve reis in het visruim vakantie vierde, lag nog lekker te slapen op mijn buik. De duivels van het wekken, komen mij vertellen dat het tijd is om op te staan. Het is koud in de kamer. IJzige kou vergrijpt zich aan mijn ledematen die hun weg vinden door de slaapkamer. De dikke joggingsbroeken en truien liggen er nog van gisteren. Ik vind wat kleren die zich proberen te verbergen achter een hoop schoolboeken. Ik grijp de vodden bij hun nekvel en forceer ze mij warm te houden. Als ik aankom bij de eetzaal, zie ik niks. Mijn zicht doet zijn werk nog wel hoor, daar niet van. Het enige wat zijn werk niet doet, is de keukendienst, en iedereen had honger! We hebben ook een zwaar leven, hier op de witte stranden van Bermuda, waar het niet meer 30 maar 20 graden is en het water zo blauw is dat het pijn doet aan onze ogen. Auw.

Caïa

10-3 EEN DAGJE RUST

Hier aan boord is het hard werken. Ook aan school. Om de twee dagen moeten we twee lange dagen leren, opdrachten maken en toetsen maken. Dus als Pascal met het geweldige idee komt om een middag te spenderen op het strand en om langs twee forten te lopen ben ik opgelucht. Eindelijk eens uit de salon, weg van mijn schoolboeken. Om drie uur zijn we vertrokken. Ik zat in de eerste groep die eerst naar de forten ging. We hebben door de forten gelopen en hebben donkere gangen eronder bezocht. We hadden zeker wel zaklampen nodig, want we zagen niks. Ook hebben we in het andere fort nog verstoppertje gedaan, wat leuk was, want ik moest zoeken. Hierna heeft Pascal ons geleid naar het strand om de andere helft van de groep mee te nemen. Ik kan nu wel zeggen dat ik heb gezwommen in Bermuda. Het was niet echt genieten omdat het water ijskoud was, maar ik kom hier waarschijnlijk toch nooit meer terug, dus ik moest het doen. We hebben nog het strand opgeruimd omdat er veel plastic lag tussen alle Portugese-man-of-war (hele giftige) kwallen. Nu heeft iedereen zijn energie zijn gang kunnen laten gaan en kan iedereen de komende vier dagen weer aan school.

Cas

9-3 BRIEVEN, EEN SPOELBOY EN EEN DOKTER

Vandaag was het eindelijk zover: POST!

Een enorme tas vol met brieven, usb-sticks, foto’s (en glitters) werd over het schip gezeuld en in de eetzaal neergezet. Maar we mochten er pas bij als de keukendienst helemaal klaar was. Nadat de afwas in hoog tempo is afgewassen, gedroogd en weggezet en de rest van de keuken helemaal schoon was (sneller dan normaal, omdat er vele mensen kwamen helpen) werd de tas met post opengeritst. Er kwamen grote pakketten met brieven, enveloppes, kaarten en een spoelboy (dit is om bekers te wassen) uit. Namen werden geroepen en de brieven werden verdeeld onder de gieren die rond de tas aan het cirkelen waren. Daarna ging iedereen er met zijn of haar buit vandoor om het alleen of samen te lezen. Er werd veel gelachen, af en toe een beetje gehuild en er werden grappen gemaakt over de spelfouten die in de brieven voorbij kwamen.

Maar de post en de spoelboy zijn niet het enige wat nieuw aan boord is gekomen. Met de MEGA-sporttas is namelijk ook nog een dokter meegekomen. Zijn naam is Erik en hij blijft bij ons tot aan het einde van de reis (sic). Net als Ollie slaapt hij in het washok en ik hoop dat hij de rest van de reis niks hoeft te doen. Waarschijnlijk draait hij af en toe een wachtje mee en een voordeel voor hem: de reis wordt alleen maar warmer richting het (hopelijk) zomerse Nederland.

Anouk

8-3 WORK ON DECK

The past days in Bermuda have been cold but today it was finally warm. The wind was calm and the sun was finally in sight. It was a relaxing day, all the students had school and some were doing chores on deck. I was painting the outlet of the motor on the outside of the ship today. At the end, I was covered in paint but it was relaxing to just be in the sun and be busy on deck. During the breaks, we would play football or just read a book in the sun. We are at the part if the trip where everyone has to concentrate on school, so that is what we did.

Annick

7-3 VRIJE TIJD

Het was eindelijk zo ver. Het moment waar iedereen op zat te wachten: VRIJE TIJD! Na een ochtend ongeconcentreerd aan school mochten we onze telefoons van de laders pakken en de ‘bank’ plunderen. We kregen zelfs buskaartjes naar Hamilton, de hoofdstad van Bermuda. We gingen dus allemaal samen in de bus en daarna ging ik samen met Annick en Caya op pad. Het zag er allemaal zo schoon en nieuw uit. Maar misschien schilderen ze gewoon heel consequent. Pastelgekleurde huisjes met witte daken, schone wegen, lelijke auto’s, scooters, dure cafeetjes en ontzettend vriendelijke mensen. Allerlei mensen vroegen hoe het met ons ging, hoe we de storm hadden overleefd toen we vertelden dat we van een van die tall ships kwamen. Hun accenten klonken Amerikaans, maar ze gebruikten Britse woorden zoals ‘cheers’ en ‘dear’. We hebben een beetje gewinkeld en natuurlijk een toeristentrui gekocht (of per ongeluk twee omdat je eentje wil terugbrengen nadat je een andere hebt gekocht, maar dan ziet dat de winkel dicht is, oeps). Toen zijn we natuurlijk naar de supermarkt geweest  (de highlight). Eten hier is over het algemeen ontzettend duur (zoals alles), maar als je goed zoekt kun je toch veel calorieën inslaan voor relatief weinig geld. We gingen buiten de supermarkt aan tafels op een soort verlaten terrasje zitten en een bak van 1.4L rum-kokosijs eten – welke genie heeft dat uitgevonden?!?!?! – of blauwe icing in een tube, die verdacht veel op een tandpastatube lijkt. Daar gingen we ook bellen, want ze hebben hier GELUKKIG bijna overal gratis WiFi, terwijl we een zwerm irritante kleine vogeltjes van onze etensvoorraden moesten wegjagen. Die avond begon het nogal hard te waaien, dus kregen we een berichtje van Sam dat we meteen de bus terug moesten nemen, omdat de brug waar we overheen moesten op de weg terug naar St. George misschien dicht zou gaan door de bijna 60 knopen wind. Toevallig misten we die net en ging de volgende pas over een uur, dus zwierven we een beetje rond en vonden het meest schattige steegje van heel Bermuda. Over het straatje hingen wel honderden warme gele light bulbs boven onze hoofden een beetje heen en weer de slingeren en als je onderaan de trappen stond en recht tegen de treden aan keek zag je een gedicht geschilderd:

We drink and shrink and eat and giant

Until the love towers over us

Like rays stretching awake

Like hours on their knees, I pray

To an impressionists sky

When the muses sunbathe in your backyard

On journey to Parnassus

There’s grace of morning

The bending of thumb

_____ rooting to earth

The seeds blooming to spring

Blatant s___ams and loquats and cedar

Jostling air, spun gold of  sun

Snug on minor chord of wind

We, growing and awestruck

Breathe with following lung

A mercy, to leading heart

Art has a sleepless city of a heart

__olding from weary bones

Look closely and see it

There is magic at your fingertips

(Door: ‘Yesha’)

Mijn Engels gaat hier aan boord eerlijk gezegd naar de knoppen, maar het is zo’n opluchting om mijn eerste taal hier gewoon op straat te horen. Ik heb ook een nieuw boek gekocht (The Remains of the Day), en toen ik dit las kreeg ik weer inspiratie. Tijd om eeeiiiiinnnnddeeeeellliiiiijjjjkkkkk ‘A Clockwork Orange’ en de ‘His Dark Materials’ trilogie in te duiken voor school!

Anna

6-3 KLUSJESDAG

Vandaag was het klusjesdag aan boord. Doordat we voor Bermuda in vrij ‘zwaar weer’ verkeerden, was het wel even nodig een paar dingen van het schip op te lappen. Er moest een zeil gemaakt worden, de machinekamer moest opgeruimd en er moest wat aan dek gebeuren. Ik kreeg, samen met Femke, het leukste klusje van allemaal: handleidingen sorteren in mapjes. Van de handleiding van de telefoon tot aan de tuigage van het gehele schip, alles moest geordend. Ik vond zelfs handleidingen van apparaten waarvan ik geen idee had dat we ze hier aan boord hadden. Na twee uur lezen, sorteren en geen idee hebbend wat we eigenlijk aan het doen waren, waren we klaar. Of het de moeite waard was? Waarschijnlijk niet, want hoe lang het zo blijft, is de vraag. Gelukkig straalde Sam van trots dus daar doen we het dan maar voor.

Adrienne

5-3 KOUD? JA, KOUD!

Je zult het niet geloven, maar vandaag had ik het koud. En niet gewoon een beetje kippenvel-koud wanneer je in je T-shirtje buiten staat en het een beetje ‘frisjes’ is. Nee, het was gewoon écht koud. Sinds twee maanden zorgt het dragen van een lange broek, een shirt, een trui en een windjack niet meer voor een lichaam waar het zweet er van alle kanten afdruipt. Nee, het zorgt er juist voor dat je eigenlijk nog een trui wilt aantrekken, maar het vertikt om te doen, omdat je hoopt dat het stiekem gewoon nog warm is. Maar nee, we moeten er toch aan geloven. De tijd van in je korte broek en een shirtje op blote voeten over het dek heen lopen en het dan nog steeds veel te warm hebben dat je eigenlijk het liefst meteen overboord springt als je de deur uit stapt is voorbij. Je merkt het aan alles: tijdens het slapen haal je bijvoorbeeld weer je dikke dekbed tevoorschijn, je bent het liefst niet aan dek tijdens school waardoor de salon vol zit, iedereen geeft elkaar knuffels, mensen dragen voor het eerst weer mutsen en veel mensen hebben het gevoel dat hun mooie gebruinde huidje weer bleek begint te worden. Maar als je het bekijkt van de zonnige kant, (die er dus heel weinig is voor ons gevoel, maar ja) wordt het aan boord ook wel gezellig door de kou. En niet te vergeten: op de oversteek kunnen we dan eindelijk onze overheerlijke chocolademelk aanbreken!

Wieske

4-3 CUBA, UHM… BERMUDA-CLEANING

Na de storm was het schip erg ranzig en stonk het op verschillende plekken. We waren dan ook erg blij toen we deze ochtend de salon in kwamen en er heerlijke frisse, Bermudaanse lucht onze gezichten in werd geblazen! Eindelijk stonden de deuren open en konden we gewoon naar buiten. Daar zagen we op het land de pastel gekleurde huizen al staan en de zee bestond uit helder, lichtblauw water.

Na de lekkere, uitgebreide, veel te dure brunch, konden we beginnen aan de Cuba-Cleaning 2.0. of ik bedoel eigenlijk de Bermuda-Cleaning. Door de storm waren verschillende potten olie door de eetzaal en keuken gevlogen en in het washok waren onder andere potten kappertjes en sesamzaadjes over de vloer gegaan. De salon was verassend opgeruimd in vergelijking met de avond ervoor. We konden snel beginnen met het schoonmaken en ‘ontzouten’ van heel het schip. Iedereen deed zo z’n best dat het net de Cuba-Cleaning was. En na een middagje hard boenen was het schip weer Bermuda-clean.

Tamara

3-3 DAT GING HARD!!!

Vandaag waren we nog steeds lekker aan het zeilen, we zeilden alleen op de stagfok, waarvan het achterlijk eraf lag, en op de ondermars. We gingen hard, en ook niet zo’n beetje! Gemiddeld zeilden we gewoon tien knopen. Tien knopen is best wel snel op twee zeiltjes en een boot van driehonderd ton. Ook werden we heen en weer geslingerd. Tijdens school probeerden alle leerlingen er voor te zorgen dat niet al hun boeken wegvlogen. Ook zijn er meerdere mensen door het salon geschoven doordat we zo schuin gingen. We hebben zelfs meer dan 40 graden op de clinometer aangetikt. ‘s Avonds was het ook geen pretje, want iedereen sliep slecht doordat je elk moment je bed uit kon worden geknikkerd en midden in de nacht kwam er opeens een enorme golf van de andere kant (vraag me niet hoe), waardoor onze vaatwasmachine wegschoof. De keukendienst had het die dag het allerzwaarst, maar ze hebben het toch voor elkaar gekregen om met meer dan 9 Beaufort wind een lekkere maaltijd op tafel te zetten. Ik hoop dat ik dit nooit meer ga meemaken, maar het was een heel avontuur.

Stijn

2-3 DAG ZEE

Wat is er toch? Een paar dagen geleden hebben we een voorspelling gekregen voor windkracht 11 en 12. Snel hebben we alles zeevast gezet en snel kregen we van Sam te horen wat we het beste konden doen in bepaalde situaties. We deden ons best: het waspoeder, de kruiden, echt alles was zeevast. Tenminste, dat dachten we.

Vannacht had je besloten om golven van wel negen meter te creëren en die naar ons schip toe te sturen. Dat was niet niks. We vielen bijna uit ons bed, waren moe en natuurlijk hadden we dingen over het hoofd gezien. Zo vielen er flessen olie en azijn kapot in de keuken (die Pascal en ik midden in de nacht daarom hebben staan hozen) en schoolboeken, jassen en schoenen kon je overal vinden. Zelfs twee banken in de eetzaal hadden besloten om hun eigen leven te leiden. Toch was er één ding dat we niet hadden verwacht. De afwasmachine. Van alle dingen die konden gaan bewegen was juist deze van zijn plek gegaan door je golven, en stond hij midden in de keuken, in plaats van onder de werkplank waar die normaal gesproken stond. Het hele schip was in rep en roer. Alles viel en overal lag wel wat. Het was een grote chaos. Een chaos die we op hebben kunnen lossen, maar waarvan de resultaten de dagen erna nog te zien waren.

Mooie zee, met je vele gezichten. Je hebt ons veel geleerd de afgelopen dagen. Zo gaan we nu van zeevast naar oceaanvast en weten we wat we kunnen verwachten de komende tijd.

Prachtige zee, met je vele golven.

Ik ga je missen…

Robin

1-3 VERSCHIL

Er is, geloof ik, nog nooit zo’n dag geweest, waarvan ’s ochtends en ’s avonds zó verschilden. ’s Ochtends zat iedereen nog vrolijk aan dek. ’s Avonds mocht niemand meer naar buiten. ’s Ochtends kon je gewoon rustig door het schip lopen. ’s Avonds viel je bij elke stap op de grond.
Wat is er dan gebeurd, vragen jullie je af.
Nou, dat zal ik vertellen:
We zijn door een depressie aan het varen, dat is wat er is gebeurd.
Niet zo’n depressie als bij mensen, nee, een depressie van het weer. Dat betekent wind, wind, regen, kou, en nog meer wind.
En golven, ik moet de golven niet vergeten. Metershoge golven die over dek slaan en tegen de ramen van de salon opspatten.
Dé nieuwe manier van vooruitkomen is nu niet meer lopen, maar gewoon op je kont schuivend over de vloer (soms gewenst, soms onverwacht…).

Rena

28-2 STORM KOMT ERAAN!

Vandaag had ik de laatste wacht voordat de storm zou gaan aanbreken! Aan de ene kant had ik er best wel zin in, maar aan de andere kant vond ik het ook spannend. Ik was erg benieuwd hoe het zou zijn tijdens de storm met wacht en met school. Nu hopen dat ik gewoon wacht kan gaan lopen over twee dagen met de storm, want dat lijkt me echt hartstikke gaaf. Het begint wel al een stuk kouder te worden, dat is vooral nu al tijdens de wachten te werken met de wind. Als het gaat stormen wordt het dan alweer een stuk frisser. Eerst moet ik nog twee dagen wachten voordat ik weer wacht heb, want school moet ook natuurlijk gedaan worden. Dat vind ik niet heel erg. In mijn schooldagen begint de storm dus dan valt het allemaal nog redelijk mee. Dan kan ik nog rustig aan mijn schoolwerk, maar na die twee dagen wordt het allemaal wel wat ruiger en wordt het ook een stuk lastiger aan je schoolwerk te zitten. Dan moet je echt gaan uitkijken dat je niet in één keer aan de andere kant van de salon ligt!

Quinten

27-2 HET KOMT: DE DEPRESSIE(VITEIT)…

En dan zit je op het achterdek rijst door je keelgat te gooien en krijg je het nieuws dat we veertig knopen wind op onze kop gaan krijgen. Dat is even schrikken, maar stiekem heeft iedereen gezonde spanning. Daarentegen is het toch balen als er wordt gezegd dat we altijd schoenen bij ons moeten hebben voor het geval we naar buiten moeten, want we zitten niet meer in de Caribische Zee. Dit brengt me gelijk bij het volgende: we hebben nog vierenvijftig dagen op dit fantastische avontuur. Het lijkt mensen leuk om weer thuis te zijn, maar toch had iedereen gewild dat we langer op de Thalassa zaten. Maar toch: vierenvijftig dagen is lang, het is langer dan de zomervakantie, het is meer dan zeven weken en het is meer dan een kwart van de hele reis. Voor als je denkt dat we alleen maar depressief zijn hier aan boord door al het slechte nieuws:  dat is niet waar want het is nog maar vijf dagen naar het duurste land waar we allemaal veel te veel geld uit gaan geven aan chocola en frisdrank. En dit is toch een lichtpunt in deze donkere tijd.

Nanne

26-2 EAT, SLEEP, REPEAT

The most (and probably only) boring day I had during this four months in School at Sea, what can I say about it?
I was supposed to have kitchen duty but things didn’t go as planned. We are sailing to Bermuda which means we are getting to the cold weather and of course I had to get sick, a shame…
Sander and Sam replaced me in the kitchen, the watch went out without me and I spent the entire day laying in my bed trying to recover and meanwhile complaining that I was dying, just to be extra.
It felt like a painful vacation day, painful for being sick but on the other side, I didn’t have to do anything and people would come to my room trying to make me laugh, give me food, drink and at one point Iris said “You H-A-V-E to go outside, we can see MIAMIII” which automatically made me feel so much better that I ran outside. And that was one day out of the typical routine.

Miriam

25-2 PAP(A) SAM

We weten allemaal dat Pascal een kleine keukenprinses is, maar we hebben nog een secret power aan boord als het gaat om koken. Hij maakt havermoutpap als geen ander en weet alle tips and tricks rond het onderwerp koken. Elke keer als we goede havermoutpap eten, heeft hij geholpen. Het geheime ingrediënt? Boter, suiker en zout. Boter smelten in een pan met wat suiker en zout, dan de melk erbij voegen en langzaam de haver. Voor wat extra’s een beetje rozijnen en als je wilt misschien nog honing en alleen voor de gekken onder ons pindakaas (wie doet dat nou?? Kuch kuch Miriam kuch kuch). Dat is havermoutpap á la pap(a) Sam, want betere kun je niet vinden.

Minke W

24-2 BIJNA VERGETEN

‘Minke, ik denk dat ik soms vergeet dat we aan het varen zijn. Of nee, niet vergeet, maar ik merk dat ik af en toe even naar de zee moet kijken om weer even te realiseren dat we toch wel echt aan het varen zijn.’ Dit is wat Fien vanmiddag tegen mij zei. Hier heb ik even over nagedacht en ik ben het helemaal met haar eens.

We wonen dan misschien wel hier op de Thalassa en we varen dan eigenlijk zowat altijd, gebeurt het toch wel eens dat je dit vergeet. Dit is helemaal niet erg, want door dan weer even naar de zee te kijken kun je weer even genieten van het feit dat we gewoon ergens aan het varen zijn, aan de andere kant van de wereld.

Mijn manier om hier weer van te genieten, is door even in het kluivernet te zitten en weer eens goed te kijken naar de zee en dan besef ik weer dat ons huis daarop vaart.

Minke N

23-2 NIET NIKS

Wat schrijf je over een dag dat er eigenlijk niet zo veel gebeurt? Dan begin ik na te denken en kom ik erachter dat er eigenlijk helemaal niet niks gebeurt. Niks voor de één is niet het niks van de ander. Wij hebben het hier wel eens over een dag waarop niks gebeurt, maar eigenlijk klopt dat niet. School at Sea is namelijk niet niks. Op School at Sea gebeurt elke dag zoveel dat je lang niet kunt bijhouden wat dat allemaal is. Het moment dat ik bedacht dat er eigenlijk vandaag niet niks is gebeurd snapte ik School at Sea. School at Sea is een prachtig project waar heel veel in gebeurt. Ik ben super blij dat ik dit mag meemaken en weet nu dat ik moet genieten. Ik moet genieten van alle momenten dat er niet niks gebeurt, dat is School at Sea.

Merijn

22-2 FACE CHECK

Wakker worden in een leuke sfeer is natuurlijk altijd leuk dus wat er vanochtend was gedaan was ook leuk… of vervelend, het ligt er maar net aan of je het leuke muziek vindt die dan keihard wordt opgezet om zeven uur in de ochtend of de dansende mensen die door de gang rennen en schreeuwen. Het was niet voor niets dat ze ons wakker maakten natuurlijk, want het was bijna tijd om te vertrekken en de havenmeester kwam ook nog even langs om gedag te zeggen met een leuke face check om 07:00 uur ’s ochtends. Iedereen kwam dus met in zijn mooiste pyjama en met zijn mooiste ochtendhoofd naar het middendek om de face check te doen. Het was al snel voorbij en we mochten vertrekken naar Bermudaaa!

Max

21-2 CLEANING PROBLEM

It was supposed to be a school day and also a store day. When we were doing school, most of the people like me were writing our SaSstory.

After lunch we started with the stores, but I needed to put up the nets with some others. Didn’t take that much time to do that, so when I finished I start doing “school” again.

The problem of the day was at 18h00 we needed to go to the middle deck to clean. But we didn’t start with cleaning. First some of the students started discussing because some people didn’t agree about the way we were cleaning. Some people wanted to do a big cleaning every two weeks, another two times a week, another wanted the watch to clean more… Most of the things that they said, I didn’t understand but the only thing that I know is that it was a waste of our times because in the end nothing changed.

Mariana