Oeps ketting stuk..

18-2-2019

Na een nachtje met alle meiden uit mijn eigen-reisgroepje op een kamer te hebben geslapen, stonden we vroeg op. We wilden veel uit onze dag halen nu we maar even in Viñales waren. Wij als groepje wilden heel graag scooter rijden en hadden de verhuur al snel gevonden. Deze verhuur had helaas, en typisch Cubaans, maar één scooter te huur. Scooter rijden werd hem dus niet en dus gingen we op zoek naar een fietsenverhuur. We werden geholpen door een pooier en hadden binnen een kwartier allemaal een fiets. Ik had een route uitgestippeld naar een grot, zes kilometer buiten het dorpje. Hier regelden we dat we maar voor zes mensen hoefden te betalen, in plaats van acht. We liepen door de grot en kwamen uiteindelijk bij een bootje. We stapten allemaal in en maakten een tour door de grot. Na de grot pakten we de fietsen terug naar het dorpje. Op de weg terug brak de ketting van een jongen uit mijn groepje. Hij wilde eerst de hele weg terug gaan lopen, alleen dat zou heel erg lang gaan duren en de weg terug was alleen maar omhoog. Toen besloten we één voor één die jongen te trekken, richting Viñales. Na een uur omhoog fietsen, terwijl we één voor één iemand mee moesten trekken, waren we helemaal kapot. We konden allemaal geen fiets meer zien en besloten terug te gaan naar de verhuur om wat geld terug te krijgen.

Jill

 

Geheime vallei

17-2-2019

Vandaag was alweer de vijfde dag van de eigen reis. Vandaag waren we eerst vroeg opgestaan om van Havana naar Valle de Viñales te reizen. Nadat we onze casa hadden verlaten, dat in het centrum van Havana lag, hebben we ontbijt gehaald en zijn we op zoek gegaan naar een taxi. Na iets meer dan een half uur zoeken naar een taxi, waar we met zijn achten in zouden passen, hadden we er één gevonden. Na een lange, krappe rit kwamen we aan in Viñales, maar de taxichauffeur wilde ons ook nog een tabaksplantage laten zien, want daar staat Cuba, en vooral Viñales, bekend om. Na een rondleiding over de plantage werden we naar een goedkope, mooie casa gebracht, waar we al onze spullen hebben neergelegd. Tegenover onze casa lag een leuk restaurantje, waar ze ook nog wifi hadden, dus hebben we pizza’s besteld en een uurtje kunnen bellen naar huis. Toen we weer terug kwamen in onze casa, vertelde de casa eigenaar dat hij een vallei kent, waar alleen hij komt en nooit toeristen komen, behalve als hij ze meeneemt. We zijn toen met de eigenaar meegelopen en kregen toen een prachtige rondleiding door zijn ‘geheime vallei’ en kregen overal een mooie uitleg (in het Spaans), die we niet altijd helemaal begrepen. Die avond zijn we moe naar een restaurantje gegaan, waar we heerlijk hebben gegeten en zijn toen vroeg maar blij naar bed gegaan!

Jesse

Geluk bij een ongeluk

16-2-2019

Vandaag vertrokken we uit Havana. Dat was ons plan in ieder geval, maar al snel bleek dat het moeilijker was dan gedacht. Gelukkig zag ik al snel een achtpersoonstaxi staan. Precies wat wij nodig hadden! Het bleek echter dat hij ons niet naar Santa Clara kon brengen. Wel kon hij ons naar het busstation brengen en dan konden we daar hopen op een bus. Je moest namelijk twee dagen van tevoren reserveren, maar als er toevallig nog plaats was, konden we misschien mee. Toen we, met korting, in de taxi zaten, ging het mis. We stonden op een stoplicht te wachten en hoorden een knal en schoten een stukje naar voren. Toen hoorde we nog een knal en het bleek dat er een auto ons van achter had aangereden en de achterklep open was geklapt. De tassen waren er zelfs bijna uit gevallen! We moesten dus even stoppen om de klep dicht te doen en naast ons stopte een andere taxi, die ons wilde helpen. De twee taxichauffeurs praatten even met elkaar en het bleek dat die andere taxi toevallig mensen moest ophalen in Santa Clara. Het was ook een achtpersoonstaxi en we mochten voor een vriendenprijsje mee naar Santa Clara! Dat noem je nou een geluk bij een ongeluk, want we zijn voor 160 CUC minder dan normaal in Santa Clara aangekomen. Ook nog eens in een luxe taxi!

Jeroen

Jasmin, Jasmin…

15-2-2019

Vandaag is het alweer de derde dag van de eigen reis op Cuba. Vannacht hebben we heerlijk geslapen in een groot appartement en in de ochtend kregen we een gratis ontbijtje. Door het appartement werd vaak geroepen: ¿Jasmin, Jasmin, dónde estás? De eigenaar van het hostel riep dat als ze mij nodig had, aangezien ik degene van de groep was die het beste Spaans kon spreken. De mevrouw vertelde dat ze een taxi had geregeld voor negen personen (je mag je reisgroepje niet opsplitsen) en dat ze een hostel had geregeld in Havana. Super fijn, want dat betekende dat we eerst nog naar het Che-museum in Santa Clara konden en daarna direct door konden reizen naar Havana. Na een dikke knuffel te hebben gekregen van de mevrouw van het appartement, en een ‘adiós Jasmin’, gingen we op weg naar Havana. Eenmaal aangekomen in het hostel in Havana begon ook die mevrouw na een aantal minuten te roepen: Jasmin, Jasmin! Ik werd op een gegeven moment zelfs mijn bed uitgeroepen. Inmiddels heb ik door heel Cuba hostels met mensen die ‘Jasmin’ roepen, hartstikke gezellig toch?!

Jasmijn

Lekker taxi’s afdingen enzo

14-2-2019

Het is de tweede dag van de eigen reis en we worden wakker met veel te veel mensen in een kleine kamer. De hosteleigenaar had ons de vorige dag al uitgelachen omdat we per se met z’n allen in een kamer wilden slapen. Voor ons maakte het niks uit, omdat we supergoedkoop hebben geslapen. We hebben lekker gegeten in het hostel en zijn vervolgens naar een pleintje met wifi gelopen om even met thuis te bellen. Omdat het de vorige dag flink hard had geregend, waren er veel spullen nat. Vervolgens vond ik het een slim idee om op blote voeten te lopen, zodat mijn schoenen konden drogen. Dat was echter niet zo’n goed idee, omdat er nogal veel glas op de grond lag. Gelukkig heb ik me niet gesneden. Op het plein hebben we even op de wifi gezeten en naar huis gebeld. Daarna zijn we snel door gereden naar Santa Clara. De taxi hebben we afgedongen naar elf euro per persoon. In Santa Clara hadden we een super goed hostel voor 50 CUC. Het is bizar voor hoe weinig je hier kan slapen!  De rest van de dag hebben we niet zo veel gedaan. We zijn nog voor weinig geld uit eten geweest en zijn toen gaan slapen.

Jaïr

Begin van de tweede en laatste eigen reis

13-2-2019

In de ochtend werden we per groepje met de bijboot aan land gedropt met een dagbudget van dertig euro per persoon. Ons groepje ging meteen wandelen naar het centrum van Cienfuegos. Hier gingen we naar de bank, waar we onze euro’s omwisselden in CUC’s. Dit alleen al was een hele ervaring… Er mocht maar een beperkt aantal mensen per keer naar binnen, zelfs tot het punt dat wij de hele bank ‘in bezit hadden genomen’. Terwijl we in de rij stonden te wachten om de bank binnen te komen, kwam er een ‘taxipooier’ (op Cuba zijn overal mensen die dingen voor je kunnen ‘regelen’) naar ons toe, met een voorstel voor een ritje met de auto. Nadat we ons geld hadden gewisseld, liepen we met hem mee en stapten we in een mooie groene, oude Amerikaanse bak, op weg naar Trinidad. Eenmaal aangekomen hadden we een ‘casa particular’ geregeld en een wifi-kaartje gekocht, alsmede een drankje. Vervolgens wandelden we door de stad, kwamen we andere groepjes tegen en gingen we in een restaurant eten. Dit was een mooie afsluiter van de eerste dag. In het restaurant was er namelijk een band die muziek speelde en mensen begonnen spontaan te dansen.

Finn

Er is er een jarig, hoera hoera!

12-2-2019

Zo werd ik wakker gemaakt in de vroege ochtend. Vandaag was ik jarig, op Cuba. Mijn lieve vriendinnetjes hadden me wakker gezongen en daarna hebben we mijn verjaardagsdoos uitgepakt. Ik had ook een heel leuk filmpje gekregen met allemaal lieve berichtjes van thuis. Het was wel heel fijn om weer even iets van thuis te krijgen. Toen kwamen er nog dolfijnen langs. Daarna moesten we eigenlijk aan school, maar wij hebben lekker cakejes gebakken als verjaardagstaart. We dachten, we maken groene cakejes. Dat past bij mijn achternaam. Ook hadden we een leuk idee om er chocolade in te doen. Toen we twee repen chocolade hadden gepakt en we ze open maakten, schrokken we heel erg en binnen een seconde stonden we gillend buiten de keuken te wachten op iemand die ons ging redden. Er zaten namelijk allemaal beestjes in de chocolade. Het was niet alleen heel vies, maar ook zo zonde van de chocolade die zo schaars is aan boord! Uiteindelijk hebben we toch nog lekker een cakeje gegeten met een theetje op het bovendek samen met Jet. Vandaag is het voor ons de laatste hele dag met Jet aan boord, want die gaat tijdens de eigen reis weg. In de middag hebben we het schip nog even schoongemaakt en we hebben lekker gezwommen. Na een supermooie zonsondergang hebben we onze tassen ingepakt, want morgen begint de eigen reis! Het was een hele bijzondere verjaardag, die ik nooit meer zal vergeten.

Inge

Ciao adios

11-2-2019

Aan boord van de Thalassa doe je vaak dingen voor het eerst. Je zeilt voor het eerst op een driemaster, kookt voor het eerst voor vijftig man, slaapt voor het eerst op een onbewoond eiland, bezoekt allemaal nieuwe landen en noem maar op. Nu we al meer dan drie maanden aan boord zijn, komt ook de tijd dat we dingen voor de laatste keer gaan doen en dit is een rare gewaarwording. Zo ook vandaag. We zijn namelijk op Cuba en gaan bijna op eigen reis. Dit is het laatste Spaanstalige land dat we bezoeken en daarom was het vandaag tijd voor de laatste Spaans les! We mogen natuurlijk nog wel Spaans volgen, maar het is niet meer verplicht. De les zelf was niet zo bijzonder, want we hadden er namelijk allemaal geen zin in, omdat het zo warm was. Het ging daarom niet zo snel en we waren misschien niet al te serieus bezig. De laatste dingetjes werden behandeld, zoals de weg vragen, zodat we allemaal kunnen overleven op Cuba. Uiteindelijk was het afgelopen en toen kwam het moment: sommige mensen sloegen voor het laatst de Spaans boeken dicht en zeiden voor een laatste keer adios. Weer een vak minder om je druk over te maken!

Elzelien

Dweilen met de kraan open

10-2-2019

‘AAAAAAAAAAAA!!!!!!’ ‘WTFFFFFFF!!! ‘HELLPPPPPPPPPP!!!’ ‘AAAAAAA!’ Dat waren de geluiden die vannacht uit de salon te horen waren. Een of andere idioot had namelijk besloten dat we een Spaanse horrorfilm gingen kijken (REC). Ik wist al dat er een aantal flinke schrikmomentjes in zaten, aangezien ik Sander drie meter de lucht in had zien vliegen toen hij hem met Pascal aan het kijken was. Na deze rampzalige horrorfilm gingen we gelukkig nog The Hungergames 2 kijken, dus binnen no-time was ik die horror alweer vergeten en was ik heerlijk aan het genieten van Gale, Peeta Mellark en Finnick Odair #hot. De volgende dag zou een schooldag worden, maar dat werd een ‘Oh nee, toch niet-je’, want we gingen iets anders doen. Nagenoeg het gehele team werd vriendelijk doch dringend verzocht een (lange) ochtend aan wal door te brengen, Sam en Jet uitgezonderd. We gingen met Jet ‘Over De Streep’ doen. Bij Over De Streep wordt er een vraag gesteld en als jij als antwoord ‘ja’ had, moest je over de streep. De oefening was bedoeld om elkaar beter te leren kennen, meer één groep te worden en elkaar te kunnen helpen. De vragen gingen over verschillende onderwerpen en werden steeds heftiger. Het eindresultaat? HEEL HEEL HEEL HEEL veel tranen. Ik denk dat we allemaal gedehydrateerd zijn na deze dag, zoveel vocht hebben we verloren. Het was heel heftig, maar we hebben elkaar zoveel beter leren kennen. Iedereen heeft zich ontzettend kwetsbaar opgesteld en ik denk dat er vijf van de zesendertig mensen niet hebben gejankt. Het dek spoelen is ook niet meer nodig, want dat hebben we al gedaan met al ons traanvocht… Ik heb echt een ander beeld gekregen van sommige mensen en ik denk dat deze oefening een positief effect gaat hebben voor ons als groep. Aan het einde gingen we nog zwemmen, om alles een beetje van ons af te spoelen, maar daar waren allemaal kwallen. Opnieuw ‘AAAAAAAAAAAA!!!!!!’ ‘WTFFFFFFF!!! ‘HELLPPPPPPPPPP!!!’ ‘AAAAAAA!’, maar dan vanuit het water.

Cécile

Scenario’s en verstopte eigen-reisgroepjes

9-2-2019

De nieuwe scenario’s werden vandaag bekend gemaakt. Dan kon je zien of je een ééntje, tweetje of een drietje was geworden. Er werd een lijstje op de mast geplakt door Pascal en gelijk rende iedereen er naartoe. Iedereen stond te dringen om zijn nummer te zien. Ik heb het gepresteerd om in één keer van een drietje naar een ééntje te degraderen (oeps). Op een gegeven moment had iedereen het wel gezien en ging iedereen weer aan school. Een tijdje later stonden er een paar mensen bij de mast te kloten en opeens gristen ze dat papiertje van de mast en renden naar buiten. Het briefje werd een tijdje later weer op de mast gehangen en of course liep ik naar de mast toe, waar ik vervolgens drie minuten dom naar dat briefje stond te staren. Ik snapte niet wat er nou zo bijzonder was. Ik vroeg aan de mensen die met het papiertje waren weggerend wat er aan de hand was. Met een beetje moeite wist ik te achterhalen dat de eigen-reisgroepjes op de achterkant van het blaadje stonden. WTF! We zeurden al de hele week bij Pascal en Sam over wanneer de eigen-reisgroepjes eindelijk bekend zouden worden. We zijn toen met een paar mensen naar Pascal gegaan, maar die bleef glashard ontkennen dat hij niet wist wat het was. Toen zijn we naar Sam gerend en hij griste gelijk het papiertje uit onze handen en rende ermee weg. Hij wilde het briefje overboord gooien, maar wij hadden er, slim als wij zijn, al een foto van gemaakt. Uiteindelijk bleek dat Pascal prima wist wat er op de achterkant stond en dat ze dat juist expres hadden gedaan. Een paar seconden later kregen we te horen dat er een middendekje was en toen kreeg iedereen de eigen-reisgroepjes te horen.

Cai

 

Pijn is een emotie!!!

8-2-2019

Gister had een jongen bedacht dat het wel leuk zou zijn om weer een keertje te gaan hardlopen. Want wat mot je anders in Cuba? Iedereen schreef zich in en vanochtend om 07:00 uur zijn we gaan hardlopen met een groepje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik GEEN zin had, maar omdat mijn work-out-maatje ging, moest ik wel mijn bed uit rollen. Het begin was prima te doen, maar na een tijdje (en een berg) kreeg ik overal blaren en spierpijn. Zodra iemand iets zei over pijn of moe zijn, riep er wel iemand: ‘Pijn is een emotie, kan je uitschakelen’. Nou geloof me, ik ben het eens met die uitspraak, maar om je emoties uit te schakelen heb je energie nodig en die had ik al verspild aan het strijden. Helemaal dood en oververhit kwamen we weer aan boord. We hebben het overleefd! Achteraf was het wel heel erg leuk om het ochtendleven van de Cubanen te zien en ik heb daarnaast nog meer zin gekregen in de eigen reis. Hopelijk is de spierpijn dan wel verdwenen, maar je weet wat ze zeggen: ‘Pijn is een emotie en die kan je uitschakelen!’

Annerijn

Inklaren op Cuba

7-2-2019

Vandaag moesten wij inklaren op Cuba. Dat betekent dat je je paspoort moet laten checken en dat ze er een stempel in zetten bij wijze van goedkeuring. Voordat we weggingen, was ik in de keuken aan het helpen met broden bakken. We dachten dat het ons wel zou lukken om binnen een uur terug te zijn. De broden moeten namelijk twee keer rijzen en de eerste keer zou dat een uur duren. Voor het inklaren werden wij naar de kant gebracht met de bijboot. Eerst moest je superlang wachten voordat je aan de beurt was. Toen je uiteindelijk aan de beurt was, moest je achter een computer gaan zitten. Er was recht op jouw gezicht een camera gericht waar je recht voor moest gaan zitten. Volgens mij werd er toen ook een foto van je gemaakt. Daarna ging de beambte allemaal gegevens uit jouw paspoort in de computer invoeren en zei hij helemaal niks. Dan zat je te wachten terwijl je niet wist wat je moest doen… en op een gegeven moment zei hij dat je klaar was en dat ging zo de hele tijd door. Toen moest je ook nog heel lang wachten totdat je terug werd gebracht naar het schip, want ze gaan niet met maar een paar personen heen en weer varen als je ook met de hele bijboot vol kan varen. Toen we terug waren, hadden onze broden twee uur gerezen. Uiteindelijk waren ze daardoor ook een beetje ingestort, maar ze waren wel lekker. Arme broden…

Andrea

Poetsen, poetsen en nog meer poetsen

6-2-2019

Het was zo ver! Het was tijd voor de grote, mega Cuba-schoonmaak. Het hele schip, van boven tot onder schoon, moest helemaal schoon zijn. Van tevoren was er een plan gemaakt met een duidelijke taakverdeling, zodat we het zo efficiënt mogelijk konden doen. In de ochtend werd er nog even wat school gedaan, maar om 11:00 uur werden de doekjes, sponsjes en flessen allesreiniger uit de banken gehaald en kon het schoonmaken beginnen. Samen met twee anderen moest ik de eetsalon doen. We moesten alle banken leeghalen, stofzuigen, de grond dweilen, de muren afnemen en niet te vergeten: de ventilatie schoonmaken. Het was veel werk, maar na de hele dag zwoegen en zweten, waren we eindelijk klaar en hadden we als beloning een extra filmavond. Ik heb helaas niet veel van de film meegekregen, omdat ik het grootste deel van de tijd heb geslapen. Ik was namelijk helemaal kapot van deze grote schoonmaak. Nu maar hopen dat we worden goedgekeurd en Cuba in mogen…

Willemijn

Oh, het is zo’n dag…

5-2-2019

Soms heb je eens een dag dat het leven aan boord gewoon hartstikke normaal is. Er gebeurt gewoon niks geks. Ik had zo’n dag. Ik had schooldag. Ik was lekker bezig met het afmaken van mijn PO’s. Ik had de smaak te pakken, want ik heb deze week drie PO’s afgemaakt, lekker bezig! Er waren ook veel mensen bezig met hun competenties schrijven, want wij wilden natuurlijk onze beloning voor deze taak. We weten eigenlijk allemaal al wat de beloning is, stroopwafels! Dus iedereen is aan het strijden om alle competenties klaar te krijgen. Soms wordt school je gewoon even teveel. Dan moet je even je rust pakken. Ik doe dat meestal door even met een glas water op het werkhok te gaan zitten en even te kijken naar hoe het schip zeilt en even te voelen hoe fijn het schip op en neer gaat. Als je wat meer tijd hebt ga je even in het kluivernet chillen. Het is dan zo fijn om te zien hoe mooi de boeg van het schip de golven doorklieft of om te kijken naar de horizon met de voorbijgaande wolken. Dat zijn de fijne kleine dingen die je bijblijven van School at Sea. Net zoals dat we bijna elke zonsondergang de ‘green flash’ proberen te spotten. Dat is het puntje van de ondergaande zon die je ziet als hij bijna onder gaat. Die wordt dan, zoals de naam al zegt, groen. Je denkt dus eigenlijk dat je een normale dag hebt, omdat er niks geks of speciaals gebeurt, maar toch behoren deze dagen tot de mooiste dagen die je kunt hebben!

Willem

 

Een brief van tien

4-2-2019

Er zijn vijf dingen die ingeleverd moeten worden en er zijn vijf dingen die we kunnen verdienen. De verbeterde competenties voor de derde SaS-story waren allemaal ingeleverd en dat betekende dat het tijd was voor de derde beloning. De eerste beloning was de sailmail van ouders, de tweede een pot schuimbanaantjes en de derde waren brieven van oud-SaS’ers. Na de lunchpauze kreeg iedereen een envelop met een nummer corresponderend met je eigen nummer (om te tellen of iedereen er is). Ik ben nummer tien en dus kreeg ik de envelop met een ‘10’ erop. Toen iedereen zijn of haar envelop gekregen had, mochten we ze open maken. Er werd gezegd dat je ze boven de prullenbak moest openen… Er zat een brief in van de nummer tien van vorig jaar. Het werd stil op het middendek. Iedereen las aandachtig de brieven die door de leerlingen van vorig jaar geschreven waren. De oud-SaS’ers hadden geen idee wie de brieven zouden lezen. Sommige mensen van dit jaar weten wel wie aan hen geschreven hebben, andere niet. Bij mij stond er een naam onder, maar welke persoon daar bij hoort, weet ik niet. Verder zaten er een hoop glitters in en nu zit het hele schip onder de glitters. De brieven waren bedacht om rond de halverwegedag uit te delen en met nog drie maanden voor de boeg. In mijn brief werd benadrukt dat je nóg drie maanden mag genieten op deze unieke plek, maar wel nog maar drie maanden hebt om dat te doen. Nu is het moment om de dingen te doen die je altijd al had willen doen. Dat gaan we doen en alvast voor de volgende nummer tien: houd de eer hoog!

Thomas

Sporten en op dieet!

3-2-2019

Sinds vandaag heeft bijna iedereen aan boord bedacht dat ze wel iets aan hun uiterlijk willen doen, maar natuurlijk niet de volwassenen. Alle jongens hebben opeens bedacht dat ze of veel meer spieren willen of een sixpack willen. We zijn dus nu allemaal op onze eigen manier bezig met het kweken hiervan. De een doet iedere pauze een paar oefeningen, de ander doet met Wouter mee na school en ik doe buikspieroefeningen met een app erbij. Sommige meisjes daarentegen vinden over het algemeen dat ze moeten afvallen. Dus meer dan de helft van de meisjes laat hun vieruurtje staan en probeert niet te snoepen. Hoe lang iedereen dit gaat volhouden is de vraag. Pascal denkt dat iedereen het maar volhoudt tot het volgende vieruurtje (; Je ziet het: mama Pascal heeft weinig vertrouwen in ons.

Teimen

Beestjes, beestjes

2-2-2019

Vannacht was het superwarm dus er waren veel mensen wakker, onder wie onze jarige. Die hebben we maar meteen om middernacht gefeliciteerd. Daarna moesten we mensen wekken voor de wacht. Alleen er lagen mensen op de grond in de kamer voor de deur te slapen, omdat het zo warm was. Er waren heel wat mensen die per ongeluk een deur tegen zich aan hebben gekregen. Later op die dag hadden we een middendekje. Er waren namelijk maden gevonden in de keuken. Niet één, maar superveel, dus de hele keuken moest uitgeruimd worden, net als de banken in de eetzaal. Verder moesten de banken boven in de salon die nacht ook uitgeruimd worden vanwege al die beestjes. De bedwantsen die eerst in de bedden achter in het schip zaten zijn ondertussen wel weg, maar nu had ook nog iemand luizen ontdekt. Dus dat was in één uur het tweede middendekje van vandaag en dat ging dus over de luizen. Iedereen moest gekamd worden, ook de natuurkundeleraar met zijn rastahaar. Gelukkig voor hem had hij ze niet. Er waren uiteindelijk maar twee mensen met luizen.  Ofwel: beestjes, beestjes, overal beestjes.

Suzanna

Terug naar zee!

1-2-2019

Vandaag zouden we na de eigen reis en het stil liggen in Portobelo en Bocas del Toro eindelijk weer vertrekken. Voor mij had dit nu wel lang genoeg geduurd, want als ik de keuze zou hebben zou ik veel liever op zee zijn. Vandaag had wachtgroep 1 weer wacht dus dat betekende dat wij het schip klaar mochten maken om af te varen. Het afval moest van boord, de bijboot moest aan boord en opgeruimd worden, de netten moesten worden opgehangen, de zwemtrap moest weer op het werkhok komen te liggen en de zeilen moesten klaargemaakt worden. Als alles gedaan was zouden we ankerop gaan om tussen de eilanden rond Bocas door te motoren en verderop zeil te zetten richting Cuba. Terwijl we bezig waren kwam Sam naar me toe met de mededeling dat de vlieger (een zeil voorop het schip dat tot helemaal bovenin de mast wordt gehesen) opgeruimd moest worden. Dit zeil is relatief makkelijk op te ruimen, omdat het maar met drie punten aan de stag vast zit. Na een tijdje hadden we het zeiltje netjes opgevouwen in een zak bovenop het werkhok gelegd en waren de anderen klaar met de rest van de voorbereidingen. Omdat ik toch douchedag had bood ik me vrijwillig aan om de ankerketting te stouwen. Hierbij moet je in het hok voorin het schip de ketting zo neerleggen dat hij de volgende keer weer gelijk gebruikt kan worden. Ik dacht dat ik nog best schoon was gebleven en dat het allemaal wel meeviel als je de verhalen hoort over wat een rotklusje het is. Wel, nadat het anker goed en wel boven was en ik weer aan dek kwam, zeiden de mensen om me heen dat ik het vieste was van iedereen die wel eens gestouwd had. Typisch iets voor mij: helemaal onder de modder zitten en het niet eens door hebben. Gelukkig waren we weer onderweg en daar word ik altijd blij van, of ik nou onder de modder zit of niet.

Sjors

Drijven in bed

31-1-2019

Na bijna drie weken in Panama zijn we weer vertrokken en dit keer naar Cuba. Ik had wachtdag en de wacht van één tot vijf. Na het eten ben ik dus meteen mijn bed in gedoken met een muziekje. Na drie weken in een koele kamer of buiten te hebben geslapen, was het nu toch best wel heel erg warm in het schip. Dit was weer even wennen. Iedereen lag enorm te zweten. Nadat ik anderhalf uur lang heb liggen rollen in mijn bed en niet kon slapen door de hitte, ben ik even gezellig naar het middendek gelopen. Met mijn dekentje om heb ik even gekletst met de wacht die boven stond. Toen realiseerde ik me dat ik gewoon om half één alweer wakker gemaakt zou worden voor mijn wacht. Ik ben in de salon wat water gaan drinken in de hoop dat ik nog wat zou afkoelen. Toen besloot ik dat het misschien wel verstandig was om nog even proberen te slapen. Ik ben naar m’n hut gelopen en dacht ‘ik ga wel gewoon op de grond liggen’. Ik slaap in de punt en daar is het best krap. Het was dus knap lastig, maar uiteindelijk heb ik heerlijk nog een half uurtje geslapen onder de schoenenbak.

Silke

Terug op het schip, tijd voor de schoonmaak!

30-1-2019

Voor mij was het wel weer even wennen om te leven op een schip na een week lang op eigen reis te zijn geweest. Vooral met school was het wel weer moeilijk om er in te komen. Het is voor mij wel weer erg fijn om nu weer elke avond een vaste slaapplek te hebben en niet iedere avond te stressen voor het zoeken van een hostel. Toen ik wakker werd besefte ik dat het ook weer tijd was voor school. Ik had me er al op voorbereid dat ik na de eigen reis weer een hele stapel toetsen binnen zou hebben. Maar nee… nog steeds geen nieuwe toetsen, dus voor mijn motivatie is dat niet ideaal. Gisteren hadden we te horen gekregen dat we vandaag misschien wel nog iets speciaals zouden gaan doen in de middag. Helaas zei Pascal vandaag dat het jetskiën niet doorging (grapje, maar sommige mensen dachten blijkbaar dat we zoiets gingen doen 😉 ). We moesten ’s middags wel schoonmaken, dus ik neem aan dat dat het ‘speciale’ was. We hadden sinds we terug waren nog geen grote schoonmaak gedaan, dus dat was eigenlijk wel nodig. We hadden alles voor 19:00 uur schoon moeten hebben, maar we zijn hier helaas niet zo goed met deadlines. Een paar anderen en ik gingen de salon schoonmaken en uiteindelijk waren we wel voor achten klaar. Zelf vind ik het wel weer fijn om te leven op een schoon schip!

Selma